Ποιος ενδιαφέρεται για το νησί;

Πήγαμε να βγάλουμε εισιτήρια και μας κορόιδευε ο πράκτορας. Δεν πάτε μας λέει στην Κρήτη με τα μισά λεφτά;

Ας το ξαναπούμε λοιπόν.

Παραμένει στο διπλάσιο η τιμή των εισιτηρίων για τις Κυκλάδες συγκριτικά με την Κρήτη και μάλιστα από τον ίδιο πλοιοκτήτη

Έχουμε μπει στην προεκλογική περίοδο. Αν και τώρα δεν λένε ( όχι και να κάνουν ) κάτι, για το έγκλημα και τη ληστρική εκμετάλλευση που γίνεται στις Κυκλάδες, πότε θα μιλήσουν;

Τοπική Αυτοδιοίκηση και επαγγελματικές ενώσεις έχουν την αποκλειστική ευθύνη για τον οικονομικό αποκλεισμό των Κυκλάδων.

Η αδράνεια και αδιαφορία δεν συγχωρούνται.

Συνέχεια...

Απόκρυψη...

Πόσο εύκολα μπορείς να αγοράσεις μια Τράπεζα

Ας υποθέσουμε πως θέλουμε να αγοράσουμε το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο που διαθέτει και μεγάλη ρευστότητα.

Ζητούμε από την ίδια την τράπεζα που ενδιαφερόμαστε και παίρνουμε ένα δάνειο πχ 400 εκατ. Ευρώ. Διαθέτουμε και από τις κρατικές εγγυήσεις που μας έχει δώσει το κράτος άλλα τόσα.

Η επόμενη κίνηση είναι να πάμε με τα 800 εκατ. Ευρώ και να αγοράσουμε επιθετικά την τράπεζα που μας δάνεισε, από το κράτος το οποίο μας χάρισε όλο το ποσό.

Πως σας φαίνεται;
Κάθε ομοιότητα με τρέχοντα φαινόμενα είναι τυχαία.,

Συνέχεια...

Απόκρυψη...

15 Ιουλίου: Το ‘χει η μέρα…

… κλείνουν σήμερα 45 χρόνια από την αποστασία

… και πρόταση για την εξαγορά του 33% του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου και του 77% της ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ανακοινώσε η Τράπεζα Πειραιώς.

Το προσφερόμενο τίμημα ανέρχεται στα 701 εκατ. ευρώ και θα καταβληθεί σε μετρητά, όπως δήλωσε ο πρόεδρος της Τράπεζας Πειραιώς Μιχάλης Σάλλας.

Ενώ οι εργαζόμενοι στην ΑΤΕ ανακοίνωσαν 24ωρη πανελλαδική, προειδοποιητική, Απεργία, αύριο Παρασκευή 16-7-2010, λέγοντας:

ΟΧΙ ΣΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΗΣ ΑΤΕ
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗ ΤΗΣ ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ,
ΣΤΟΥΣ ΙΔΙΩΤΕΣ !

..Με θετικό τρόπο αντέδρασε στο deal ο εκπρόσωπος Τύπου της Ν.Δ. Πάνος Παναγιωτόπουλος ενώ ανάλογη θεωρείται και η κυβερνητική θέση.

Υπάρχουν άλλωστε και … υποχρεώσεις και τα σωστά κόμματα ΑΕ (!) πρέπει να δείχνουν υποδειγματική συνέπεια ….

Εντελώς τυχαία θυμηθήκαμε μερικά από τα
ΧΡΕΗ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ.

Κάνουμε πως ξεχάσαμε το τεφτέρι με τα βερεσέδια σε αεροπλάνα βαπόρια και τρένα για τις «μετακινήσεις» των οπαδών και άλλα μικροποσά.

ΠΑ.ΣΟ.Κ:
Το ΠΑΣΟΚ χρωστάει 96.800.000 ευρώ στην Αγροτική τράπεζα (λήξη σύμβασης το 2013), 10.000.000 ευρώ στην Marfin bank (λήξη σύμβασης το 2015) και 5.000.000 ευρώ στην Τράπεζα Πειραιώς (λήξη σύμβασης το 2015).

ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ:
Η ΝΔ χρωστάει 105.000.000 ευρώ στην Αγροτική τράπεζα (λήξη σύμβασης το 2013) και 15.000.000 ευρώ στην Τράπεζα Πειραιώς (λήξη σύμβασης το 2015).

Κ.Κ.Ε:
Το Κ.Κ.Ε. χρωστάει 4.402.054 ευρώ στην Εθνική Τράπεζα (λήξη σύμβασης το 2010)

ΣΥ.ΡΙΖ.Α:
O ΣΥ.ΡΙΖ.Α. χρωστάει 6.000.000 ευρώ στην Εθνική τράπεζα (λήξη σύμβασης το 2014).

ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ:
Οι Οικ. Πράσινοι χρωστάνε 800.000 ευρώ (λήξη σύμβασης το 2010).

Συνέχεια...

Απόκρυψη...

Εμείς τι να πούμε;

Πως γίνεται να έχουμε συρρίκνωση της οικονομίας, αύξηση ανεργίας, μειώσεις μισθών και κυκλοφορία χρήματος και παράλληλα να έχουμε αύξηση του πληθωρισμού;

Η αύξηση του ΦΠΑ δεν δικαιολογεί πληθωρισμό 6%.


Πως γίνεται, αφού το χρήμα δεν αντιπροσωπεύει αξία αλλά χρέος, το χρέος να θεωρείται ως βασικός συντελεστής κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος;

Την πολιτική απάντηση την έχει δώσει ο πάπας του νεοφιλελευθερισμού Φρήτμαν πριν από 30 χρόνια που έλεγε, για να δικαιολογήσει την ανάγκη ήττας της εργατικής τάξης, «και εάν δεν υπήρχε κρίση έπρεπε να την εφεύρουμε».

Ζητούμε όμως πειστικές απαντήσεις από τους οικονομολογούντες επιστήμονες.

Συνέχεια...

Απόκρυψη...

Και για να μη λογαριάζετε χωρίς τον ξενοδόχο …

… ακούστε προσεκτικά, πολύ προσεκτικά τον ομιλητή και πάρτε τα μέτρα σας, αν και πιστεύουμε ότι έχετε ήδη αρχίσει να εμπεδώνετε την κατάσταση …

Το πήραμε από το http://fraxios.blogspot.com/

Συνέχεια...

Απόκρυψη...

Είτε η πέτρα πέσει στο αυγό …

… είτε το αυγό στην πέτρα

ΘΑ ΣΠΑΣΕΙ ΤΟ ΑΥΓΟ !

Να γιατί καμιά «θυσία» και κανένα μέτρο του λογιστή της οικονομίας μας κ. Παπακωνσταντίνου δε θα πιάσει τόπο.



«χορεύουμε όπως μας παίζουν» και δεν έχουν αρχίσει ακόμα τα … «αναστενάρια»

Goldman Sachs, Fitch, Moody’s, S&P, ΧΑ

Κύρια μέτοχος στην Goldman είναι η Black Rock, επενδυτική εταιρία του ομίλου Blackstone, μέλος του διοικητικού συμβουλίου της οποίας μέχρι τις 14 Ιουλίου 2008 ήταν ο Lord Nathaniel Charles Jacob Rothschild ο οποίος παραιτήθηκε αφήνοντας ως διευθύνοντα σύμβουλο στην εταιρία τον Randall Rothschild. Με υπό διαχείριση κεφάλαια που αγγίζουν τα 3,5 τρις δολάρια και με το ύψος του χαρτοφυλακίου για το οποίο παρέχει επενδυτικές συμβουλές να ξεπερνά τα 9 τρις δολάρια, πρόκειται για μία από τις μεγαλύτερες, (αν όχι τη μεγαλύτερη) διεθνείς επενδυτικές εταιρίες.

Η Black Rock τυχαίνει να είναι και ο 2ος μεγαλύτερος διεθνής επενδυτής στο ΧΑ με θέσεις στην Τράπεζα της Ελλάδας, στην ΕΤΕ, την EFG Eurobank Ergasias και την Εμπορική.

Τυχαίνει, επίσης, να είναι βασικός μέτοχος στους οίκους πιστοληπτικής αξιολόγησης Moody’s και S&P.

Ακόμη, αξιωματούχοι της κατείχαν υψηλά αξιώματα ή ήταν συνδεδεμένοι με τους τρεις βασικούς οίκους αξιολόγησης με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον Richard H. Jenrette, μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Blackstone (μητρικής της Black Rock) και πρώην διευθυντής της The McGraw-Hill Companies, μητρικής του οίκου Standard & Poor's.

Έτσι, η Black Rock είναι παράλληλα:
- ο δεύτερος μεγαλύτερος διεθνής επενδυτής στο ΧΑ
- βασικός μέτοχος στη Goldman Sachs
- βασικός μέτοχος στους οίκους πιστοληπτικής αξιολόγησης Moody’s και S&P

Norges Bank Investment

Πρόκειται για επενδυτικό σχήμα της Κεντρικής Τράπεζας της Νορβηγίας, το οποίο είναι ένα από τα μεγαλύτερα στον κόσμο και ο μεγαλύτερος διεθνής επενδυτής στο ΧΑ με θέσεις σε 41 ελληνικές εταιρίες μεταξύ των οποίων η Πειραιώς, η Alpha, η ΔΕΗ και η EFG Eurobank Ergasias, ενώ είναι από τους μεγαλύτερους μετόχους της ΕΤΕ. Επενδυτικός σύμβουλος της εταιρίας είναι η La Compagnie Benjamin De Rothschild S.A. Το επενδυτικό αυτό σχήμα της Norges είναι από τα πλέον αμφιλεγόμενα καθώς έχει επενδύσεις, μεταξύ άλλων, σε εταιρίες όπλων, πυρηνικών κλπ. Πρόσφατα και μετά από σκάνδαλο εξαιρέθηκαν από το χαρτοφυλάκιο του μερικές εταιρίες, κυρίως τσιγάρων, ωστόσο παρέμειναν πολλές που το διατηρούν στην κατηγορία των αμφιλεγόμενων κεφαλαίων.

H Fidelity είναι ένας από τους μεγαλύτερους (αν όχι ο μεγαλύτερος) μέτοχος της εταιρίας πιστοληπτικής αξιολόγησης Moody’s. Ο Bill Rothschild είναι ο senior vice president της Fidelity.

Αποφάσεις των οίκων πιστοληπτικής αξιολόγησης & εσωτερική πληροφόρηση .

Έτσι οι Νο1 και Νο2 διεθνείς επενδυτές στο Χ.Α. τυχαίνει να είναι παράλληλα και μεγαλομέτοχοι στη Goldman αλλά και μεγαλομέτοχοι στους 3 βασικούς οίκους πιστοληπτικής αξιολόγησης, ενώ έχουν ισχυρούς δεσμούς με την τραπεζική δυναστεία Rothschild. Επιπλέον, ένας από τους μεγαλύτερους μετόχους της Moody’s, η εταιρία Fidelity, έχει στον τιμόνι της ένα μέλος της οικογένειας Rothschild.

Από τα παραπάνω συνεπάγεται πως οι Goldman, Black Rock, Norges και Rothschild είναι πολύ πιθανό να είχαν τη δυνατότητα να γνωρίζουν για τις υποβαθμίσεις της Ελλάδας πριν αυτές δημοσιευτούν και μπορούσαν, έτσι, να εκμεταλλευτούν αυτή την εσωτερική πληροφόρηση κερδοσκοπώντας στο ΧΑ και στην αγορά CDS και ομολόγων. Αν κάτι τέτοιο συνέβη, που είναι πολύ πιθανό, τότε πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα στη χρηματιστηριακή ιστορία.

Ακόμη, οι παραπάνω δεσμοί δίνουν στην πρόταση της Goldman στην Ελλάδα μία άλλη διάσταση, καθώς φαίνεται η Goldman να είχε τη δυνατότητα να προσφέρει ένα ολοκληρωμένο ‘πακέτο’ προστασίας της χώρας από την κρίση, με τη δύναμη να στηρίξει το χρηματιστήριο και την αγορά ομολόγων, να επηρεάσει τις βαθμολογίες των οίκων πιστοληπτικής αξιολόγησης αλλά και να καλύψει τις δανειακές ανάγκες της χώρας.

Με τον ίδιο τρόπο, ωστόσο, φαίνεται να είχε και τη δύναμη να προκαλέσει μία πανίσχυρη χρηματιστηριακή / χρηματοπιστωτική επίθεση εναντίον της Ελλάδας, η οποία και κατέληξε στη χρηματοπιστωτική της πτώχευση με τις συνέπειες που όλοι γνωρίζουμε.

Οι εταιρίες πιστοληπτικής αξιολόγησης κατηγορούμενες σε Ευρώπη και ΗΠΑ – η Goldman στο εδώλιο στις ΗΠΑ

Είναι, επίσης, ενδιαφέρον, ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει στραφεί εναντίον των εταιριών πιστοληπτικής αξιολόγησης επιδιώκοντας τη δημιουργία ενός αντίστοιχου ευρωπαϊκού οργανισμού, θεωρώντας πως η αξιοπιστία τους έχει βλαφθεί ανεπανόρθωτα τα τελευταία χρόνια, ενώ την ίδια στιγμή στις ΗΠΑ, οι εταιρίες κατηγορούνται για το ρόλο τους στην κρίση της αγοράς κατοικίας που οδήγησε στην κατάρρευση της αλλά και στη δημιουργία της διεθνούς τραπεζικής κρίσης, καθώς μέχρι τελευταία στιγμή βαθμολογούσαν τα τοξικά ομόλογα με άριστη τιμή επιτρέποντας σε εταιρίες όπως η Goldman να πουλήσουν εκατοντάδες χιλιάδες από αυτά σε ανυποψίαστους επενδυτές κερδίζοντας δισεκατομμύρια δολάρια.

Ακόμη οι εταιρίες πιστοληπτικής αξιολόγησης ταλανίζονται από μία σειρά σκανδάλων και κατηγοριών, οι οποίες ξεκινούν από εσκεμμένες παραλείψεις δημοσίευσης κρίσιμων για το κοινό πληροφοριών για διάφορες εταιρίες και φτάνουν μέχρι της κατηγορίες για εκβιασμό.

Τέλος, το Μάιο του 2010 οι εταιρίες ελέγχονται από την χρηματιστηριακή επιτροπή ελέγχου των ΗΠΑ ως προς το ρόλο τους στην κρίση ενώ ένα νέο σκάνδαλο είναι εν τη γενέσει του, το οποίο έχει να κάνει με την ευνοϊκή αξιολόγηση δήμων και πολιτειών των ΗΠΑ που στην πραγματικότητα βρίσκονται στα όρια της πτώχευσης.

Την ίδια στιγμή ένα νέο σκάνδαλο που συνδέει την Goldman με τον Paulson (ένας από τους 4 βασικούς υπόπτους για την επίθεση στο ευρώ, σύμφωνα με το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ) έχει οδηγήσει την εταιρία στο εδώλιο του κατηγορουμένου στις ΗΠΑ, φανερώνοντας σε ακόμη μεγαλύτερο βαθμό τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί αυτή και οι συνεργάτες της προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα τους.

Πάνος Παναγιώτου

πηγή: e-galatsi - forum

Συνέχεια...

Απόκρυψη...

Μακαρία η οδός…

…που οδηγεί στην «ελεγχόμενη» πτώχευση (!)

…μέχρι να προλάβουν οι τράπεζες να ξεφορτωθούν τα Ελληνικά «σαπάκια».

Και αν συνεχίσουμε να ζούμε ως Έθνος … «χρυσόψαρων» με κοντή μνήμη και ιστορικό επιβαρυμένο από χρόνιο πολιτικό αλτσχάιμερ, τότε, καλά κάνουν και ασελγούν στο πτώμα μας ...

Όσο συνεχίζουμε να ανεχόμαστε και να εμπιστευόμαστε να λύσουν το πρόβλημα, αυτούς που ευθύνονται για το πολιτικοοικονομικό μας κατάντημα, πολύ καλά κάνουν και μας κρατούν με σωληνάκια στη ζωή...

Όσο δεν έχουμε το πολιτικό θάρρος να αντιδράσουμε στα μνημόνια και στα … χρυσόβουλα που υπογράφτηκαν και ψηφίστηκαν τους τελευταίους έξι μήνες και καταδικάζουν ερήμην γενεές δεκατέσσερις , θα δούμε όλα τα επεισόδια του σεναρίου και τον κακό δράκο στο φινάλε να δίνει ως από μηχανής Θεός ηρωική διέξοδο στο αδιέξοδό μας.

Θυμάστε τι λέμε για τους προπονητές που μας φέρνουν οι πρόεδροι;

Θα προφτάσουν να κάνουν παρέλαση;

Πάρτε λοιπόν τα μέτρα σας, κάντε το κουμάντο σας, μαζέψτε τα ξανοίγματά σας γιατί είναι θέμα χρόνου. Απλά περιμένουν , πριν γίνει η επίσημη ανακοίνωση-παραδοχή , να έχουν διευθετηθεί και κάποια σημαντικά πρακτικά ζητήματα, που αφορούν όχι μόνο τα έξοδα της... εξόδιας ακολουθίας, αλλά πολύ περισσότερο τη διαχείριση της κληρονομιάς του μακαρίτη…

Μέσα στη βδομάδα αρχίζουν οι … αποκρατικοποιήσεις!
Πρέπει να γίνει με νομιμοφάνεια η εκποίηση σε ότι έχει απομείνει από τα περιουσιακά του στοιχεία…

Εν τω μεταξύ μας δίνεται λίγη παράταση ζωής, για να προλάβουν να ξεφορτώσουν και κανένα “σκουπίδι” (ελληνικά ομόλογα) οι γερμανικές τράπεζες…

Είναι λοιπόν αποφασισμένο. Η Ελλάδα, να οδηγηθεί σε μια “ελεγχόμενη πτώχευση”, αφού πρώτα θα έχει χάσει τα βασικά της δικαιώματα, όπως η ψήφος και το μερίδιο σε προγράμματα περιφερειακής ανάπτυξης, αφού δηλαδή θα έχουν μοιραστεί τα ιμάτιά της.
Μετά ή θα αποπεμφθεί από το ευρώ, είτε θα παραμείνει στην ευρωζώνη ως κράτος-μέλος δεύτερης κατηγορίας, χωρίς δικαίωμα συναποφάσεων σε κρίσιμα ζητήματα και με βασικά εθνικά της δικαιώματα να έχουν κατατεθεί μόνιμα στο ταμείο παρακαταθηκών των Ευρωπαίων φίλων και εταίρων μας …

Συνέχεια...

Απόκρυψη...

Πως θα τετραγωνίσουμε τον κύκλο

Από το 1970 μέχρι το 2009, τα στοιχεία που υπάρχουν δείχνουν πως, μόνο 30 χώρες κατόρθωσαν να μειώσουν τα ελλείμματά τους μέχρι 8% και μάλιστα για διάστημα 7 ετών.

Η Ελλάδα καλείται σήμερα να μειώσει το έλλειμμά της κατά 11% σε διάστημα 3,5 ετών!!!

Είναι τρομακτικά και τα μεγέθη και η στενότητα του χρόνου.

Ουσιαστικά είναι σα να επιχειρούμε να τετραγωνίσουμε τον κύκλο.

Οι εκτιμήσεις είναι δικές σας.

Συνέχεια...

Απόκρυψη...

Παθώς και μαθώς

«Τα άγρια μέτρα λιτότητας θα συναντήσουν αντίσταση.
Θα τελειώσουν άσχημα»

Christina Fernandez De Kirchner
Πρόεδρος της Αργεντινής

Συνέχεια...

Απόκρυψη...

Μια απλή λογική διαπραγμάτευσης

Το πακέτο των μέτρων της οικονομικής υποταγής αναμένεται να ανακοινωθεί μέχρι αύριο. Ο στόχος των μέτρων δεν είναι να σωθεί και ανασυγκροτηθεί η Ελλάδα, αλλά να διασφαλίσουν οι δανειστές μας τα χρήματά τους.

Ας δούμε λοιπόν μια μορφή διαπραγμάτευσης

Όταν χρωστάς 100 χιλ Ευρώ στην τράπεζα, αυτή έχει τον πρώτο λόγο κι εσύ το πρόβλημα.

Όταν χρωστάς 300 δις Ευρώ σε τράπεζες, εσύ έχεις τον πρώτο λόγο κι αυτές το πρόβλημα.

Τα συμπεράσματα δικά σας.

Συνέχεια...

Απόκρυψη...

Σε "junk" (σκουπίδια) υποβαθμίζει την Ελλάδα η S&P

Ο S&P υποβάθμισε τα Ελληνικά ομόλογα στην κατηγορία σκουπίδια, που φέρουν σημαντικό πιστωτικό κίνδυνο αδυναμίας εξυπηρέτησης των τόκων και αποπληρωμής στη λήξη.

Οι κερδοσκόποι φαίνεται πως προεξοφλούν πλέον ξεκάθαρα αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους ή ακόμα και στάση πληρωμών.

Σύμφωνα με τις αξιολογήσεις αυτές η Ελλάδα συγκεντρώνει τις υψηλότερες πιθανότητες πτώχευσης παγκοσμίως, ακόμα σε σχέση με την Αργεντινή και τη Βενεζουέλα.
Τα ελληνικά CDS (όπως παρακολουθούνται από την CMA Datavision) σημειώνουν νέο ιστορικό υψηλό, στις 797 μ.β., επίπεδο που υποδηλώνει πιθανότητα πτώχευσης 46,07% για την Ελλάδα, ακολουθεί η Βενεζουέλα (43,65%), η Αργεντινή (43,15%), ενώ χαμηλότερα στην κατάταξη βρίσκονται χώρες όπως το Πακιστάν (36,61%), η Ουκρανία (32,08%), η Πορτογαλία (26,11%) και το Ιράκ (25,79%).

Υπενθυμίζεται πως η Αργεντινή είναι ουσιαστικά αποκλεισμένη από τις παγκόσμιες πιστωτικές αγορές, καθώς μετά την κατάρρευση του νομίσματος το 2001 η χώρα ανέστειλε τις πληρωμές για χρέος περίπου 95 δισεκατομμυρίων. Στη συνέχεια, το 2005, η κυβέρνηση προσέφερε στους πιστωτές της, που κυμαίνονται από ιταλούς συνταξιούχους μέχρι συνδικάτα αμερικανών εκπαιδευτικών και hedge funds της Wall Street μόλις 30 σεντς στο δολάριο, εφόσον συμφωνούσαν να ανταλλάξουν τα παλιά ομόλογά τους για νέα. Περίπου τα τρία τέταρτα των κατόχων χρέους δέχθηκαν απρόθυμα τη συμφωνία. Πάντως, η χώρα της Λατινικής Αμερικής βρίσκεται ακόμα σε διαμάχη με κάποιους κατόχους ομολόγων της, οι οποίοι δε δέχονται την πρόταση της χώρας για swap παλιότερου χρέους 20 δισ. δολαρίων.

Συνέχεια...

Απόκρυψη...

Σωστός ο Νίκος …

Συνέχεια...

Απόκρυψη...

«ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον»

Όταν αλλάζουν τα δεδομένα, προφανώς αλλάζουν και τα συμπεράσματα …
Κάποτε τελειώνει και το κουτόχορτο …
Ήρθε και το διαδίκτυο, η πρόσβαση στην ενημέρωση γίνεται
καθημερινά κτήμα όλο και περισσότερων…
Και να δείτε σιγά σιγά που κάθε κατεργαράκος
θα πάει στο πάγκο του…

Αποκαλύφθηκε λοιπόν μια μεγάλη προεκλογική, ας την ονομάσουμε επιεικώς «συμπαιγνία», αν και η καταλληλότερη λέξη είναι άλλη …

ΤΟ ΥΨΟΣ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΑΝ ΟΛΟΙ.
ΝΑΙ ΟΛΟΙ!

Αναφέρεται με ακρίβεια στον ΚΡΑΤΙΚΟ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟ του 2009

Αυτό σημαίνει ότι γίναμε άλλη μια φορά κομπάρσοι σε μια καλοστημένη παράσταση, που οι κορώνες και οι λεονταρισμοί ήταν απλά προπέτασμα καπνού, για μια μεθοδευμένη «βελούδινη» μετάβαση σε μια νέα διαχειριστική εξουσία, με ισχυρή κοινοβουλευτική πλειοψηφία, ικανή να απορροφήσει τους κοινωνικούς κραδασμούς και ακόμα ικανότερη να προχωρήσει σε «διευθετήσεις» κάθε λογής εκκρεμότητας …

Πηγή: http://exomatiakaivlepo.blogspot.com/2010/04/blog-post_21.html

Συνέχεια...

Απόκρυψη...

βίοι αντίθετοι ...

Σάλος στην Τράπεζα της Ελλάδος.

Στραβά μάτια έκανε για πέντε μήνες ο Προβόπουλος. Τεράστια κέρδη από "σορταρίσματα" χωρίς ... λεφτά για πολλές μέρες. "Ακύρωναν" τις εντολές σε περίπτωση χασούρας!

http://press-gr.blogspot.com/2010/04/blog-post_7962.html

Κι όμως ιδρύθηκε η πρώτη σοσιαλιστική Τράπεζα στον κόσμο.

Πως;

Όταν οι αρχές της Βενεζουέλας (εκεί υπάρχει ο Τσάβες, ο “ιδιόρυθμος” για τους δυτικούς…), αποφάσισαν να ελέγξουν 7 ιδιωτικές τράπεζες της χώρας,
μεταξύ των οποίων τις Confederado, Canarias, Banpro Vivienda και Bolívar Banco, όλες ιδιοκτησίας του «επιχειρηματία» Ricardo Fernández (τώρα στη φυλακή για απάτες).
Έτσι διαπιστώθηκαν οι παράνομες τραπεζικές συναλλαγές και οι απάτες των τραπεζιτών και εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης 27 διευθυντικών τραπεζικών στελεχών (7 Δεκέμβρη 2009).
Την ίδια ημέρα, ο πρόεδρος της χώρας Hugo Chávez εγγυήθηκε την ομαλοποίηση και κάλυψη των τραπεζικών αναγκών και υποχρεώσεων, με την νέα τράπεζα: την υπό ίδρυση Banco बिसन्तेनारियो. Μάλιστα, απείλησε -στην κυριολεξία- με εθνικοποίηση όλες τις ιδιωτικές τράπεζες της χώρας, αν συνεχίζουν ν’ αρνούνται τη χορήγηση δανείων σε φτωχούς πολίτες.

Έτσι η νέα σοσιαλιστική τράπεζα εγγυήθηκε για τις υποχρεώσεις των τραπεζών που κερδοσκοπούσαν σε βάρος του λαού και η κυβέρνηση της Βενεζουέλας, στις 16 Δεκέμβρη επέστρεψε στους 141.981 αποταμιευτές και συναλλασσόμενους με τις τράπεζες πολίτες, 228 εκατομμύρια bolívares (106 εκατομμύρια δολάρια).

Η νεοϊδρυθείσα τράπεζα θ’ αποτελέσει μοντέλο «σοσιαλιστικής τράπεζας», όπως μπορούμε να διαβάσουμε και στην επίσημη ιστοσελίδα της. Μια τράπεζα που θα επιτρέψει στους πολίτες της Βενεζουέλας, σ’ όσους δεν έχουν δυνατότητα πρόσβασης στις παρεχόμενες υπηρεσίες των ιδιωτικών τραπεζικών καρχαριών, να λαμβάνουν δάνεια για ανάπτυξη και επιβίωση, πάντα υπέρ της κοινωνικής αλληλεγγύης.

Είπατε κάτι;

Α… ναι, ο Hugo Chávez είναι «δικτάτορας», αφού το διακηρύσσουν καθημερινά οι ΗΠΑ, οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί της… αφού στην Κοπεγχάγη τους είπε ότι το πρόβλημα του κλίματος είναι η ασύδοτη καπιταλιστική ανάπτυξη… αφού απέλασε τον πρέσβη του Ισραήλ στη διάρκεια της εθνοκάθαρσης στη Γάζα… αφού… αφού… αφού…

Με τη απλόχερη «ενίσχυση» που δόθηκε στις εδώ ιδιωτικές τράπεζες, για ν’ αντιμετωπίσουν τη δική τους κρίση, τις δικές τους απάτες κερδοσκοπίας, πόσες εθνικές τράπεζες θα μπορούσαν να ιδρυθούν και να στηρίξουν την εθνική οικονομική ανάπτυξη;

Πάλι ονειροβατώ και παραμένω αιθεροβάμονας… Πως θα ρέουν οι μίζες και τα λάδια, αν υπάρχει εθνικός έλεγχος;
Μάλλον δεν είμαι αρκετά εκσυγχρονιστής και σπουδαγμένος σε αμερικάνικα κολέγια…
Του Νεοκλή Θεοδωρόπουλου

http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.com/

Συνέχεια...

Απόκρυψη...

Οι κυβερνήσεις κάτω από την εξουσία των τραπεζών

« Δεν θα πληρώσουμε την κρίση σας »


Τα πανό που ανέμιζαν τον Φεβρουάριο στην Αθήνα, όπου οι απεργίες ενάντια στα σχέδια λιτότητας διαδέχονται η μια την άλλη, θα ταίριαζαν και στην Ισλανδία, όπου οι πολίτες έχουν εξαγριωθεί στην ιδέα ότι θα κληθούν να πληρώσουν τα φαραωνικά χρέη που τους κληροδότησε η κατάρρευση του τραπεζικού τομέα.


Τα ίδια συνθήματα εύλογα θα ακούγονταν και στις διαδηλώσεις των Ισπανών που διαμαρτύρονται για την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης.

Όπως, εξάλλου, και στις πορείες εκατομμυρίων εργαζομένων που έχουν χάσει τη δουλειά τους από την αρχή της οικονομικής ύφεσης.


Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, που διακηρύσσει ότι πρέπει να « σταθεροποιηθούν » οι κοινωνικές δαπάνες, μας έχει προειδοποιήσει : Στην Ευρώπη, η εξυγίανση « θα είναι εξαιρετικά επώδυνη ».

Όταν ένα κράτος βρίσκεται στην έσχατη αδυναμία να αποπληρώσει τα χρέη του, παύει... απλούστατα να τα πληρώνει, χωρίς, ωστόσο, αυτό να συνεπάγεται τη διαγραφή του από τα εμπορικά μητρώα και την εξαφάνισή του από την επιφάνεια του πλανήτη, δηλαδή, χωρίς να ρευστοποιούνται τα περιουσιακά του στοιχεία για να ικανοποιηθούν οι δανειστές του.
Αντιθέτως, όταν ένα νοικοκυριό πτωχεύει, οδηγείται, μοιραία, στην κατάσχεση και στην εκποίηση της περιουσίας του.

Πωλείται το αρχοντικό και τα ασημικά της οικογένειας για να πληρωθούν –εν μέρει τουλάχιστον- οι τελευταίοι μισθοί των υπηρετών και τα χρέη που έχει αφήσει η οικογένεια στον προμηθευτή τροφίμων, στον συμβολαιογράφο ή στον τραπεζίτη -αφήνουμε στη φαντασία του αναγνώστη την προσαρμογή του σεναρίου στην περίπτωση ενός νοικοκυριού που ζει κάτω από το όριο της φτώχειας.


Στη δε περίπτωση μιας επιχείρησης, πωλούνται, κακήν κακώς, ο τεχνολογικός εξοπλισμός, τα ακίνητα, τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας, ο στόλος των οχημάτων κ.λπ., για να ικανοποιηθεί -όσο ο όρος ικανοποίηση μπορεί να ταιριάζει σε αυτήν την περίπτωση- ένα μέρος των απαιτήσεων των προμηθευτών, των τραπεζιτών, των υπόλοιπων πιστωτών και των εργαζομένων, οι οποίοι, τόσον καιρό, έκαναν υπομονή παρά τους απλήρωτους μισθούς.


Σε αντιδιαστολή με μια επιχείρηση που αντιμετωπίζει δυσκολίες και η οποία δεν έχει την παραμικρή δυνατότητα να « ρεφάρει » αυξάνοντας τις τιμές της τη στιγμή που οι πελάτες της την εγκαταλείπουν, ενώ ταυτόχρονα δεν είναι πάντα σε θέση να συμπιέσει τα κόστη της (κάτω από ένα ορισμένο όριο), το κράτος διαθέτει πολιτικά μέσα που του επιτρέπουν να αποφύγει το καταστροφικό σενάριο της στάσης πληρωμών.


Μπορεί, κάλλιστα, να αυξήσει τα έσοδά του ή να συμπιέσει τις δαπάνες του. Όσον αφορά τα έσοδα, έχει τη δυνατότητα να « ρεφάρει » αυξάνοντας τους φόρους, « στοχεύοντας στο σωστό σημείο ».

Φορτώνοντας, δηλαδή, τις νέες φορολογικές επιβαρύνσεις στις πλέον εύπορες κοινωνικές τάξεις, εκείνες που αποταμιεύουν περισσότερο [1] και οι οποίες αποτελούν, εκ των πραγμάτων, τους δανειστές του κράτους. Παρόμοιο εγχείρημα θα είχε, συνεπώς, ελάχιστες επιπτώσεις στις καταναλωτικές δαπάνες του πληθυσμού.


Στην πράξη, η φορολογική αφαίμαξη στην οποία θα υποβληθεί αυτή η κατηγορία του πληθυσμού ισοδυναμεί με την κατάργηση του ιδιόρρυθμου τιμοκρατικού [2] πολιτεύματος που έχει, ουσιαστικά, επιβάλει η νεοφιλελεύθερη οικονομία και το οποίο συνίσταται στο να επιλέγουν ελεύθερα οι εύπορες τάξεις τον τρόπο με τον οποίο θα αξιοποιήσουν το πλεόνασμα του εισοδήματός τους που δεν προορίζουν για καταναλωτικούς σκοπούς :

είτε να το διαθέσουν για την πληρωμή φόρου, είτε να το επενδύσουν κερδοφόρα για τη χρηματοδότηση του δημόσιου χρέους, το οποίο προκύπτει από την άρνησή τους να δεχτούν το πρώτο σκέλος του παρόντος διλήμματος.

Κάθε φορά που τίθεται το δίλημμα με τους παραπάνω όρους, λοιπόν, εύκολα μπορεί να υποψιαστεί κανείς ότι η αύξηση της φορολογίας των εύπορων τάξεων αποτελεί, για τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, την επιλογή που προσπαθούν να αποφύγουν όσο περισσότερο γίνεται.


Εάν αποκλειστεί το σκέλος των εσόδων, εάν το κράτος παραιτηθεί από την επιβολή φόρων, θα διατηρήσει τη δυνατότητα να πετσοκόψει τις δημόσιες δαπάνες -και συνεπώς, αναγκαστικά, την παραγωγή δημόσιων υπηρεσιών- μειώνοντας τους μισθούς, τις συντάξεις, τον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων ή τις δημόσιες προμήθειες. Ας υποθέσουμε, λοιπόν, ότι προχωράει σε τέτοιου είδους περικοπές. Ωστόσο, είναι βέβαιο ότι έτσι δεν θα εξοικονομήσει τα ποσά που προσδοκά.


Για παράδειγμα, στη Γαλλία, η μη αντικατάσταση ενός στους δύο δημοσίους υπαλλήλους που συνταξιοδοτούνται, εξασφαλίζει στα δημόσια ταμεία την εξοικονόμηση ενός ποσού της τάξης των 500 εκατομμυρίων ευρώ ετησίως, τη στιγμή που η (τεράστια) μείωση του ΦΠΑ στον κλάδο της εστίασης, προκειμένου να αντιμετωπίσει τις συνέπειες της κρίσης, έχει ως αποτέλεσμα την απώλεια φορολογικών εσόδων 3 δις ευρώ κάθε χρόνο.


Επιπλέον, οι απαλλαγές από τις ασφαλιστικές εισφορές που χορήγησε το κράτος στους εργοδότες -και τις οποίες, υποτίθεται, ότι το κράτος θα καταβάλει στα ασφαλιστικά ταμεία για να αντισταθμιστεί η απώλεια των εσόδων τους- ανέρχονται σε 25 δις ευρώ…

Εάν, παράλληλα με τα φορολογικά δώρα προς τον επιχειρηματικό κόσμο, το ύψος των φορολογικών εσόδων παραμείνει στάσιμο εξαιτίας ενός μετριότατου, διόλου ικανοποιητικού ρυθμού ανάπτυξης της οικονομίας, ο οποίος στηρίζεται σε ένα παγκοσμιοποιημένο και βαθύτατα υφεσιογόνο χρηματοπιστωτικό καθεστώς, τότε η υπόθεση της παύσης της εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους δεν αποτελεί ένα σενάριο εντελώς αδιανόητο, κι αυτό όχι μονάχα για την Ελλάδα, αλλά και για χώρες όπως η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Ιταλία, η Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ιαπωνία και οι Ηνωμένες Πολιτείες.


Πόσω μάλλον που, στη συγκεκριμένη περίπτωση, το στοιχείο που θα βαρύνει δεν είναι η ορθολογική εξέταση της κατάστασης στην οποία βρίσκονται τα οικονομικά καθενός κράτους, αλλά η ιδέα που έχουν σχηματίσει γι’ αυτά οι δανειστές του και οι κερδοσκόποι.


Όμως, από τη στιγμή που οι παίκτες των χρηματαγορών αρχίζουν να γοητεύονται από την πιθανότητα επαλήθευσης ενός σεναρίου καταστροφής -κι αν κάτι τους ενθουσιάζει, είναι οι τάσεις που προσφέρονται για στοιχήματα- οι ίδιοι πυροδοτούν μαζικές κινήσεις αγορών ή πωλήσεων, οι οποίες μετατρέπουν την τάση στην οποία είχαν στοιχηματίσει –είτε αυτή είναι ανοδική, είτε πτωτική- σε αυτοεκπληρούμενη προφητεία.


Από αυτή την άποψη, η αύξηση των επιτοκίων του δημόσιου χρέους ορισμένων χωρών (αυτό που αποκαλείται « ομολογιακό κραχ ») οφείλεται, πράγματι, σε μεγάλο βαθμό, σε μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία της οποίας τα χειροπιαστά αποτελέσματα επιβεβαιώνουν τα αρχικά στοιχήματα.



Όσον αφορά τα κράτη, πάντως, σε κανένα εγχειρίδιο των οικονομικών επιστημών δεν προσδιορίζεται με ακρίβεια το ανώτατο ανεκτό όριο υπερχρέωσης και αύξησης των επιτοκίων του δημόσιου χρέους, καθώς αυτά τα μεγέθη αυξάνονται με ρυθμό χιονοστιβάδας.


Το όριο αυτό εξαρτάται από τα περιθώρια της κοινωνικής και της πολιτικής ανοχής, που επιτρέπουν να καταστρέφονται αδιαμαρτύρητα οι παραγωγικές δυνατότητες του κράτους, προς όφελος της αποπληρωμής των τόκων του χρέους που καταλήγουν στα χέρια ιδιωτικών συμφερόντων. Σύμφωνα με το θεώρημα του Φερνάν Ρεϊνό, [3] πριν ξεχειλίσει το ποτήρι, μπορεί να μεσολαβήσει « ένας κάποιος χρόνος ». Ναι, αλλά πόσος ; Μέχρι πότε ;



Από τη στιγμή που θα ξεπεραστεί το ανώτατο ανεκτό όριο υπερχρέωσης, η στάση πληρωμών δεν είναι πλέον πολύ μακριά. Εκτός από μια επιχείρηση επείγουσας διάσωσης από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο –την οποία, όμως, ο Ζαν-Κλοντ Τρισέ, πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ), αναφερόμενος στην περίπτωση της Ελλάδας, χαρακτήρισε « ταπεινωτική »- το μόνο που απομένει είναι η δυνατότητα της χρηματοδότησης μέσα από την παραγωγή χρήματος.


Ο αμερικανός μετακεϊνσιανός οικονομολόγος, Τόμας Πάλεϊ, προτείνει η ΕΚΤ να δημιουργήσει ένα σύστημα δικαιωμάτων νομισματικής αναχρηματοδότησης μέρους των δημοσίων χρεών. Τα δικαιώματα δανεισμού από την ΕΚΤ –δηλαδή το χρήμα που θα παραγόταν με αυτήν την ευκαιρία- θα μπορούσαν να χορηγηθούν στις χώρες της ευρωζώνης με βάση ετήσιες ποσοστώσεις, οι οποίες θα διαμορφώνονταν ανάλογα με τη σημαντικότητα κάθε χώρας, αλλά και με τη συγκυρία που επικρατεί σε αυτήν. [4]


Με ένα τέτοιο εγχείρημα θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένα είδος « αυτόματου σταθεροποιητή ». Δανείζοντας τα κράτη με χαμηλό κόστος, το ίδρυμα το οποίο διευθύνει ο Ζαν-Κλοντ Τρισέ θα ενεργούσε, στην περίπτωσή τους, με τον ίδιον, ακριβώς, τρόπο που ενήργησε για τη σωτηρία των τραπεζών, το 2008 και το 2009.


Το πρόβλημα της πρότασης -η οποία, ωστόσο, είναι ορθή κι εύστοχη όσον αφορά την ουσία της- είναι ότι το καταστατικό της ΕΚΤ έχει επίτηδες σχεδιαστεί κατά τρόπο ώστε να της απαγορεύει την άμεση αναχρηματοδότηση των κρατών μελών, με στόχο να προληφθεί οποιαδήποτε δημοσιονομική παρεκτροπή που θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ένδειξη « χαλαρότητας ». Όμως, τόσο στη συγκεκριμένη περίπτωση, όσο και σε άλλες, είναι προφανές ότι η μέθοδος που επιλέχθηκε στερείται αποτελεσματικότητας…


Υπάρχει, προφανώς, και άλλη εναλλακτική λύση. Χωρίς να σφετεριστούν τον ρόλο του συμβούλου του Μεγάλου Βεζύρη, τον οποίο κατέχει –με τρόπο εξαιρετικά επικερδή για την ίδια- η Goldman Sachs, [5] τα ευρωπαϊκά κράτη θα μπορούσαν να υποχρεώσουν τις τράπεζες που δραστηριοποιούνται στην επικράτειά τους να αναχρηματοδοτήσουν τις χώρες που αντιμετωπίζουν δυσκολίες.



Στον βαθμό που τίτλοι χρέους φθάνουν στη λήξη τους, οι τράπεζες θα μπορούσαν να εξαναγκαστούν να αγοράσουν τους νέους τίτλους που τους αντικαθιστούν. Οι τράπεζες θα κληθούν να υποκαταστήσουν τους –υπερβολικά παραδόπιστους- « ραντιέρηδες » [6] και να παρέχουν πίστωση στα κράτη με βάση ένα επιτόκιο για το οποίο θα έχει θεσπιστεί ένα ανώτατο επιτρεπόμενο όριο. Με αυτόν τον τρόπο, για να καταφύγουμε και σε μια παροιμία, οι τράπεζες που πήγαιναν για μαλλί θα βγουν κουρεμένες, και μάλιστα αρκετά κοντοκουρεμένες !


Τα νομισματικά και τα χρηματοοικονομικά ιδρύματα της ευρωζώνης έχουν ήδη στην κατοχή τους ένα ενεργητικό δανείων ενός τρισεκατομμυρίου ευρώ υπό μορφή πιστώσεων που έχουν χορηγήσει σε κρατικές οντότητες (κράτη, περιφέρειες, δημόσιες επιχειρήσεις κ.λπ.), καθώς και 1,5 τρισ. ευρώ υπό μορφή κρατικών τίτλων. Με λίγα λόγια, πρόκειται για ποσά που είναι οκταπλάσια ή δεκαπλάσια του συνολικού δημόσιου χρέους της Ελλάδας. [7]


Με αυτόν τον τρόπο, τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, τα οποία παλαιότερα (δηλαδή προτού οι ίδιες οι τράπεζες δημιουργήσουν όλους τους κινδύνους που απειλούν σήμερα την οικονομία και τα κράτη) διψούσαν, κυριολεκτικά, για κρατικούς τίτλους που θεωρούσαν ότι δεν εγκυμονούν κανέναν κίνδυνο, θα λάμβαναν τη δίκαιη πληρωμή για τη συμπεριφορά τους.


Ένας τέτοιος τρόπος δράσης, πέρα από τη διευκόλυνση που εξασφαλίζει, θα μπορούσε να προσφέρει και άλλα πλεονεκτήματα. Για παράδειγμα, να επιτρέψει στην ΕΚΤ να κρατήσει τις αποστάσεις της από το εγχείρημα, δεδομένου ότι δεν θα εμφανίζεται άμεσα ως δανείστρια, ενώ, σε τελική ανάλυση, εν μέρει, αυτό θα είναι. Κι αυτό γιατί οι τράπεζες που θα εξαναγκαστούν να αγοράσουν το ελληνικό χρέος ή άλλο, θα υποχρεωθούν να αναζητήσουν από την ΕΚΤ την αναχρηματοδότηση ενός μέρους του ποσού που διέθεσαν γι’ αυτόν τον σκοπό, δίνοντάς της, σε αντάλλαγμα, τίτλους βαθμολογημένους με υψηλή αξιολόγηση από τους αρμόδιους οίκους.


Σε αυτούς τους τίτλους θα μπορούσαν να περιλαμβάνονται και τίτλοι του χρέους κρατών μελών της ευρωζώνης, τους οποίους ήδη διαθέτουν και οι οποίοι γίνονται –κατά τακτά χρονικά διαστήματα- δεκτοί από την ΕΚΤ όταν της ζητείται αναχρηματοδότηση. [8] Συνεπώς, κάτι τέτοιο δεν είναι αδύνατο.


Το δεύτερο πλεονέκτημα της πρότασης είναι ότι θα μπορούσε να καθιερώσει ένα είδος αμοιβαιότητας ανάμεσα στις τράπεζες και στα κράτη. Δεδομένου ότι τα τελευταία επενέβησαν μαζικά για να διασώσουν τις πρώτες, οι τράπεζες έχουν, τώρα, την ευκαιρία να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη τους, σπεύδοντας, με τη σειρά τους, να βοηθήσουν τα κράτη -βέβαια, παρόμοια κατάληξη φαντάζονται μόνον όσοι αρέσκονται σε ηθικοπλαστικούς μύθους…



Τέλος, δεδομένου ότι το όλο εγχείρημα συνεπάγεται έξοδα για τις τράπεζες, η συγκεκριμένη λύση θα σήμαινε ότι οι υπεύθυνοι για την κρίση θα αναγκαστούν να πληρώσουν ένα μέρος από τον « λογαριασμό » της. Γιατί, εάν, όπως συμφωνούν οι οικονομολόγοι, η χρηματοοικονομική κρίση εξηγεί το ήμισυ της βουτιάς των δημοσίων ελλειμμάτων (μέσα από την επιβράδυνση της οικονομικής δραστηριότητας και την απώλεια φορολογικών εσόδων που αυτή συνεπάγεται), τότε η καθιέρωση ενός ανώτατου ορίου για τα επιτόκια που εισπράττουν οι τράπεζες θα αποτελούσε μια πολύ μικρή συμβολή του χρηματοοικονομικού τομέα στην αποκατάσταση των ζημιών που ο ίδιος προκάλεσε.



Όμως, σε τελική ανάλυση, ένα τέτοιο μέτρο -το οποίο, λογικά, μπορούμε να κατατάξουμε στην άκρα… κεντροδεξιά της πολιτικής σκηνής- έχει λιγοστές πιθανότητες επιτυχίας, εξαιτίας πλήθους λόγων, που ελάχιστη σχέση έχουν με την οικονομική λογική : μέθοδος που θεωρείται πληθωριστική και συνεπώς ασύμβατη με την επικρατούσα νομισματική ορθοδοξία, αντίδραση των ραντιέρηδων απέναντι στην προοπτική της ίδιας τους της ευθανασίας, αποκλίσεις συμφερόντων ανάμεσα στις χώρες της Βόρειας και της Νότιας Ευρώπης κ.λπ..


Σε αυτήν την περίπτωση, θα μπορούσε να εξεταστεί η έσχατη λύση, δηλαδή, η άρνηση του χρέους. Τα κράτη που βρίσκονται αντιμέτωπα με απόλυτη αδυναμία εξεύρεσης χρηματοδότησης –ακόμα και κάτω από τους πλέον ταπεινωτικούς κι εξοντωτικούς όρους- διαθέτουν ένα τελευταίο καταφύγιο : να αποφασίσουν να απαλλαγούν από ένα μέρος του φορτίου που τα βαρύνει, χωρίς, ωστόσο, να πάψουν να είναι κράτη.


Η έκταση της μείωσης του χρέους στην οποία θα προχωρήσουν, μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο διαπραγμάτευσης με τους δανειστές (ποιοί είναι όμως και πού βρίσκονται ;) ή μονόπλευρης απόφασης που θα επιβληθεί στους δανειστές, είτε με τη μορφή μείωσης του ονομαστικού ποσού του τίτλου που έχει φθάσει στη λήξη του, είτε με την αναστολή, για μερικά εξάμηνα, της πληρωμής των οφειλόμενων τόκων, χωρίς καν να υπάρχει η ελπίδα ότι αυτά τα ποσά θα καταβληθούν κάποτε στο μέλλον.



Ωστόσο, με μεγάλη μου ευχαρίστηση θα συμβούλευα κάθε ενδιαφερόμενο, ο οποίος, ενδεχομένως, θα οδηγηθεί σε αυτήν την ακραία στάση, να « κάνει χοντρό παιχνίδι » και να αρνηθεί την πληρωμή του συνόλου του χρέους. Γιατί, όποια κι αν είναι η μείωση του ονομαστικού ποσού του χρέους στην οποία θα προχωρήσει μια χώρα, το αποτέλεσμα θα είναι η μόνιμη κατακραυγή και η κακή φήμη -οι πάντες θα τη θεωρούν κακοπληρωτή.


Και, δεδομένου ότι αυτήν την παρτίδα δεν την παίζει κανείς εκατό φορές, συμφέρει να αποκομίσει με μία και μόνη κίνηση τον μεγαλύτερο δυνατό αριθμό πλεονεκτημάτων.


Καταργώντας μονομιάς το χρέος του, ένα κράτος που βρίσκεται στα πρόθυρα της ασφυξίας ξαναβρίσκει αυτόματα μια πολύτιμη ανάσα, η οποία αντιστοιχεί στο ετήσιο ποσό των τόκων που καταβάλλει στους δανειστές του.

Εάν, μάλιστα, το ποσό που εξοικονομείται δεν είναι μικρότερο από το ύψος του τρέχοντος ελλείμματός του, μπορεί να ξαναρχίσει μια κανονική ζωή. [9]


Βέβαια, οι δανειστές θα ζήσουν άσχημες στιγμές. Θα υποχρεωθούν να πληρώσουν εφάπαξ το σύνολο των φόρων που απέφυγαν να καταβάλλουν επί μια ολόκληρη εικοσαετία, δεδομένου ότι προτιμούσαν κυβερνήσεις που χρεώνονται καταφεύγοντας σε αυτούς, αντί για κυβερνήσεις που θα τους φορολογούσαν.


Notes
[1] Το 2003, στη Γαλλία, το 20% των πλουσιότερων νοικοκυριών αποταμίευε το ένα τρίτο των εισοδημάτων του, τη στιγμή που τα υπόλοιπα νοικοκυριά αποταμίευαν λιγότερο από το 10% του εισοδήματός τους. Πηγή : « Comptes Nationaux » (Εθνικοί Λογαριασμοί), Institut national de la statistique et des études économiques (INSEE), Παρίσι, 2009, http://www.insee.fr/.

[2] (ΣτΜ) Μορφή πολιτεύματος στην αρχαία Ελλάδα, κατά το οποίο η συμμετοχή των πολιτών στη διακυβέρνηση του κράτους ήταν ανάλογη με την περιουσιακή τους κατάσταση.

[3] (ΣτΜ) Διάσημος γάλλος κωμικός (1926-1973).

[4] « Euroland is being crucified upon its own cross of gold », Financial Times Economists’ Forum, http://blogs.ft.com/economistsforum.

[5] Λέχθηκε ότι η επιχειρηματική τράπεζα έπαιζε σε τρία ταμπλό : Βοηθώντας το ελληνικό κράτος να παρουσιάσει με τον κατάλληλο τρόπο το χρέος του, έτσι ώστε να ικανοποιούνται οι ευρωπαϊκές αξιώσεις, παρέχοντας συμβουλές στην Αθήνα για να διερευνήσει τρόπους για τη χρηματοδότηση του χρέους της (για παράδειγμα, τη δυνατότητα προσφυγής στους Κινέζους -έναν καλό τρόπο για να αποκαλυφθεί ότι βρίσκεται σε απελπιστική κατάσταση), ποντάροντας ταυτόχρονα στις ανοδικές τάσεις του κόστους των συμβολαίων αντιστάθμισης του κινδύνου της στάσης πληρωμών (CDS) για το ελληνικό χρέος. Μονά κερδίζω, ζυγά χάνεις !

[6] (ΣτΜ) Εισοδηματίες που κερδίζουν από επενδύσεις σε μετοχές, ομόλογα, νομίσματα.

[7] ECB Monthly Bulletin, Ευρωπαϊκή Κεντρική τράπεζα, Φρανκφούρτη, Ιανουάριος 2010.

[8] Τον Δεκέμβριο του 2009, η ΕΚΤ είχε στην κατοχή της δημόσιους τίτλους ύψους 333 δις. ευρώ. ECB Monthly Bulletin, Ιανουάριος 2010.

[9] Σύμφωνα με μελέτη που αναφέρεται από το CFO-news της 12ης Φεβρουαρίου 2010 (http://www.cfo-news.com/), εάν τα επιτόκια του ελληνικού χρέους έφθαναν το 8% και το χρέος αυξανόταν σε ποσοστό το οποίο να αντιστοιχεί στο 140% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (ΑΕΠ), η εξυπηρέτηση του χρέους της χώρας θα κατέληγε να αντιστοιχεί στο 9% του ΑΕΠ… Το ποσοστό θα ήταν, δηλαδή, πολύ υψηλότερο από την έκταση του ετήσιου ελλείμματος, το οποίο μπορεί να ελπίζει ότι θα έχει η Ελλάδα όταν ξεπεράσει τον σκόπελο της οικονομικής ύφεσης. Ποιό κράτος θα μπορούσε να παραιτηθεί από τη δυνατότητα να έχει δημοσιονομικά οφέλη της τάξης του 9% του ΑΕΠ του και, παράλληλα, να ξαναγίνει μέσα σε χρόνο μηδέν ένα υπόδειγμα δημοσιονομικής αρετής ; Απάντηση : Μονάχα ένα νεοφιλελεύθερο κράτος.

http://stoxasmos-politikh.blogspot.com/2010/04/blog-post_3417.html#more

Συνέχεια...

Απόκρυψη...

Πόσο κοντά είμαστε και τι σημαίνουν …επαναδιαπραγμάτευση, στάση πληρωμών, πτώχευση…

Επέλεξα δύο σχετικές θεματολογίες για το οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας για να εμπλουτίσουμε τη γνώση και να δυναμώσουμε την κριτική μας σκέψη.

Θέλω όμως να υπογραμμίσω παράλληλα και μια ιστορική οικονομική αξία « ο καλλίτερος οικονομολόγος είναι εκείνος που μπορεί να αναλύει σωστά τα αίτια των αποτυχημένων προβλέψεών του», δηλαδή κανένας δεν προβλέπει σωστά.

Ψυχραιμία λοιπόν περί των οικονομικών αναλύσεων και εμείς απλά τις παραθέτουμε.

Το χρονικό μιας κρατικής πτώχευσης...
«Κάποτε, μια χώρα με αδύναμη οικονομία, για να αποφύγει το χρόνιο πληθωρισμό, αποφάσισε να υιοθετήσει ένα από τα πιο ισχυρά νομίσματα του πλανήτη. Ο πληθωρισμός μειώθηκε κατακόρυφα μέσα σε λίγα χρόνια, τα χαμηλά επιτόκια τροφοδότησαν την κατανάλωση, τα εισαγόμενα προϊόντα έγιναν φτηνά και η ψευδαίσθηση της καλοπέρασης εδραιώθηκε στους πολίτες της...

Η οικονομία όμως έπασχε από χρόνια και βαθιά προβλήματα, και τίποτα δεν γινόταν προς την κατεύθυνση της λύσης τους.

Η φοροδιαφυγή, η διαφθορά και το ξέπλυμα χρήματος βασίλευαν, ενώ ο δανεισμός του κράτους, λόγω της σταθερής ισοτιμίας του νομίσματος, γινόταν όλο και πιο φτηνός και η κυβέρνηση της χώρας κατέφευγε όλο και πιο συχνά σ? αυτόν για να καλύψει τις ανεπάρκειες της οικονομίας...

Έτσι τα ελλείμματα μεγάλωναν, το χρέος αυξανόταν και η κυβέρνηση το εξυπηρετούσε με περισσότερο χρέος. Ταυτόχρονα, το νόμισμα λόγω της σταθερής ισοτιμίας δεν μπορούσε να υποτιμηθεί, ενώ την περίοδο εκείνη γινόταν όλο και ισχυρότερο, με αποτέλεσμα τα προϊόντα της να γίνονται πιο ακριβά στο εξωτερικό, η οικονομία λιγότερο ανταγωνιστική και οι ξένες επενδύσεις πιο σπάνιες..

Σαν να μην έφταναν τα παραπάνω, οι ανταγωνιστικές της χώρες γίνονταν συνεχώς φτηνότερες μέσω της υποτίμησης των δικών τους νομισμάτων και τα διεθνή επενδυτικά κεφάλαια στράφηκαν εκεί.
Έτσι, η χώρα δανειζόταν χωρίς να παράγει αρκετά και ζούσε αμέριμνα πέρα από τις δυνατότητές της, μέχρι που κάποια στιγμή οι δανειστές της άρχισαν να απαιτούν περισσότερες εξασφαλίσεις με τη μορφή υψηλότερων τόκων, για να συνεχίσουν να τη δανείζουν. Αυτό δημιούργησε ένα φαύλο κύκλο: το υπέρογκο χρέος έκανε ακριβό το δανεισμό και ο ακριβός δανεισμός αύξανε κι άλλο το χρέος.Κάποτε έγινε το αναμενόμενο: Η κυβέρνηση της χώρας δήλωσε αδυναμία εξόφλησης του χρέους της προς τους δανειστές της, δηλαδή πτώχευση.
Ο δανεισμός σταμάτησε, η σύνδεση της ισοτιμίας έπαψε, με αποτέλεσμα μια τεράστια υποτίμηση του παλιού νομίσματος (που επανήλθε), η οποία οδήγησε την οικονομία σε κατάρρευση: οι εισαγωγές έγιναν πανάκριβες και χιλιάδες επιχειρήσεις χρεοκόπησαν. Ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού πέρασε στην ανεργία, μισθοί, συντάξεις και παροχές μειώθηκαν δραματικά και αποταμιεύσεις εξανεμίστηκαν.
Όπως είναι φυσικό, οι ξένοι δανειστές που έχασαν τα λεφτά τους επέβαλαν μέσω των διεθνών οργανισμών επαχθή μέτρα ανασυγκρότησης της οικονομίας, κάτι που η κυβέρνηση μιας πτωχευμένης χώρας ήταν φυσικά υποχρεωμένη να δεχτεί.
Βίαιες ταραχές ξέσπασαν και τα τραύματα της οικονομίας δεν επουλώθηκαν ποτέ.(Πρόκειται για την Αργεντινή, η οποία κήρυξε πτώχευση το 2001. Το αργεντίνικο πέσο είχε συνδεθεί με το δολάριο δέκα χρόνια νωρίτερα. Οποιαδήποτε ομοιότητα με άλλες χώρες, κυβερνήσεις και οικονομικές καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική.)»

http://ankostis.blogspot.com/2010/03/blog-post_13.html







Σπ.Μαρκέτος: «Κινδυνολογία» γύρω από τις επιπτώσεις μιας στάσης πληρωμών


Από tvxs
Ο καθηγητής Ιστορίας και συγγραφέας, Σπύρος Μαρκέτος, επανέρχεται στην πρόταση για στάση πληρωμής του δημόσιου χρέους από την Ελλάδα, υποστηρίζοντας ότι σε μια αντίστοιχη περίπτωση οι διαπραγματεύσεις με τους πιστωτές θα διαρκούσαν από μερικές εβδομάδες έως κάποια χρόνια, και τελικώς -όπως υπαγορεύουν και άλλα παραδείγματα- μάλλον θα κατέληγαν προς όφελος της χώρας.


Σύμφωνα με τον κ. Μαρκέτο, τα οφέλη για το κόστος αποπληρωμής του χρέους θα ήταν δεδομένα ύστερα από την επαναδιαπραγμάτευση. Στο μεταξύ, θα αποτρέπονταν οι ολέθριες συνέπειες για την κοινωνική συνοχή από την ακολουθούμενη πολιτική λιτότητας.


Άλλωστε, όπως εκτιμά, μπροστά στην προοπτική στάσης πληρωμής του δημόσιου χρέους από μία χώρα – μέλος της, η Ευρωζώνη θα αναγκάζονταν να δημιουργήσει άμεσα τους κατάλληλους μηχανισμούς για τον ορθολογικό δανεισμό της και την προστασία της από κερδοσκοπικές τακτικές.


Ο ίδιος αναφέρεται μεν στην κατάσχεση περιουσιών του ισλανδικού δημοσίου από τις βρετανικές αρχές ως παράδειγμα απευκταίων συνεπειών μιας κήρυξης αδυναμίας αποπληρωμής χρεών, αλλά επί της ουσίας κάνει λόγο για «κινδυνολογία» η οποία προκύπτει μέσα από τις σχετικές συζητήσεις, δηλώνοντας ότι «ο εξαναγκασμός μιας χώρας να πληρώσει είναι πρακτικά αδύνατος».

Αναφερόμενος, μάλιστα, στο πρόσφατο παρελθόν, αντιπροβάλλει τον περιορισμό του χρέους «κατά 50% για τη Ρωσία και κατά 70% για την Αργεντινή».


Ο κ. Μαρκέτος διαπιστώνει ότι οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις «προς το παρόν δεν δείχνουν διατεθειμένες να συγκρουστούν με τις τράπεζες» και επισημαίνει τον «καταλυτικό ρόλο της κινητοποίησης του κόσμου» ως προς την εξέλιξη της κρίσης.

http://youpayyourcrisis.blogspot.com/

Συνέχεια...

Απόκρυψη...

Είναι ικανοί να τα … χιλιάσουν!!!

Μέχρι και τις 406,9 μονάδες βάσης εκτοξεύθηκε χτες η διαφορά επιτοκίων μεταξύ των 10ετών κρατικών ελληνικών ομολόγων και των αντίστοιχων γερμανικών (spread), φτάνοντας σε ιστορικά υψηλά επίπεδα.

Προβληματιζόμαστε σε ποιους να πιστώσουμε το «κατόρθωμα» για να στείλουμε όταν έρθει η ώρα το λογαριασμό.
Στους οικονομικούς συμβούλους του πρωθυπουργού , ή στους λογιστές από τα υπόλοιπα της τεχνοκρατικής – εκσυγχρονιστικής κυβέρνησης Σημίτη (φτύστε τον κόρφο σας) που τους έδωσαν ένα υπουργείο και μαθαίνουν πρόσθεση, πολλαπλασιασμό και πολιτική στην καμπούρα μας.

"Μπουκώνουν" το αχόρταγο θηρίο για να εξευμενίσουν τις «αγορές».

Σας είπανε σύντροφοι ότι η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει και το πιστέψατε…
Το σωστό είναι «Ο ΑΧΟΡΤΑΓΟΣ ΠΟΤΕ ΔΕ ΧΟΡΤΑΙΝΕΙ» και αλλάξτε πολιτική…

Συνέχεια...

Απόκρυψη...

Άλλο και τούτο…

«Το Δημόσιο ως ιδιοκτήτης μισθώνει τα ακίνητά του πολύ φθηνά και...ως ενοικιαστής πληρώνει πολύ ακριβά ενοίκια», ανέφερε ο Νίκος Πρωτονοτάριος Ορκωτός Εκτιμητής του ΣΟΕ, κατά την εισήγησή του σε ημερίδα με θέμα "H ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΤΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΙΣΜΩΝ. ΛΥΣΗ ΣΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ;"

Στην παρουσίαση που ακολούθησε αναφέρθηκε ότι τα 580 ακίνητα που έχουν καταγραφεί και ανήκουν σε 68 ασφαλιστικούς φορείς, έχουν αντικειμενική αξία 1,4 δις. ευρώ ενώ η εμπορική τους αξία -κατά προσέγγιση- υπολογίζεται στα 5 δις ευρώ με δυνατότητα απόδοσης 500 εκ. ετησίως. Η απόδοση αυτή σήμερα δεν επιτυγχάνεται γιατί στην πλειονότητά της τα ακίνητα είναι ή ανεκμετάλλευτα ή υπομισθωμένα.

Η ομιλία του Νίκου Πρωτονοτάριου ΕΔΩ
Η παρουσίαση ΕΔΩ

Συνέχεια...

Απόκρυψη...

Η σκληρή συνταγή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου

Ακόμα πιο δύσκολες μέρες περιμένουν τους πολίτες σε περίπτωση που τελικά η Ελλάδα αναγκαστεί να προσφύγει στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για να βρει τα χρήματα που χρειάζεται.


Τις τελευταίες εβδομάδες παίζεται ένα σκληρό διπλωματικό παιχνίδι με την ΕΕ να προσπαθεί να πείσει τη Γερμανία να συναινέσει στην παροχή συγκεκριμένης μορφής βοήθειας στην Ελλάδα, την κα Μέρκελ να ανθίσταται σθεναρά, λόγω και των πιέσεων στο εσωτερικό και τον Γιώργο Παπανδρέου να διαμηνύει: "Εμείς κάναμε το καθήκον μας, τώρα είναι η σειρά της Ευρώπης".


Προς το παρόν, τίποτα δεν αποκλείεται. Μάλιστα η ελληνική πλευρά ήδη έχει ενημερωθεί για το τι συνεπάγεται η λήψη βοήθειας από το ΔΝΤ και ποια σκληρά μέτρα θα πρέπει να λάβει.

Σε περίπτωση που η Σύνοδος Κορυφής δεν πάρει απόφαση για έμπρακτη στήριξη, ώστε να πέσουν τα επιτόκια δανεισμού και η κυβέρνηση προσφύγει στο ΔΝΤ τότε ο ελληνικός λαός θα πρέπει να είναι έτοιμος για ένα πραγματικό ηλεκτροσόκ.


Η πρώτη κίνηση θα είναι η αποδοχή των όρων του από την Ελλάδα, ώστε να λάβει την οικονομική ενίσχυση. Στη συνέχεια τοποθετείται επιτηρητής από το Ταμείο, ο οποίος επιβλέπει την εφαρμογή των μέτρων.


Με βάση το παρελθόν και τα μέτρα που αναγκάστηκαν να λάβουν άλλες χώρες (πχ η Αργεντινή) που βρέθηκαν στη θέση της Ελλάδας, το ΔΝΤ, μεταξύ άλλων θα απαιτήσει:


*Χιλιάδες απολύσεις στον δημόσιο τομέα, μέσω συγχωνεύσεων, οργανισμών και κατάργησης θέσεων, με στόχο τη μείωση των δαπανών.


*Κατάργηση των επιδομάτων, των δώρων Πάσχα, Χριστουγέννων, και αδείας στον δημόσιο αλλά και στον ιδιωτικό τομέα.


*Συγκράτηση ή και μείωση μισθών σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα


*Περαιτέρω απορρύθμιση της αγοράς εργασίας, ώστε να αυξηθούν οι επενδύσεις. Αυτό σημαίνει πλήρη απελευθέρωση των απολύσεων και κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων.


*Επώδυνες μεταρρυθμίσεις στο Ασφαλιστικό. Αύξηση των ορίων ηλικίας στα 67 έτη και εξίσωση των ορίων ηλικίας ανδρών και γυναικών, χωρίς καθυστερήσεις και χρόνο προσαρμογής.


*Άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων


*Ριζικές αλλαγές στη φορολόγηση των επιχειρήσεων


*Καταπολέμηση της γραφειοκρατίας και ενίσχυση της επιχειρηματικότητας.


Είναι προφανές ότι σε περίπτωση προσφυγής στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η κυβέρνηση θα αποφύγει τη χρεωκοπία του κράτους, αλλά δύσκολα θα αποφύγει την κοινωνική χρεωκοπία, αφού τα μέτρα θα είναι δυσβάστακτα για τους πολίτες και η συνταγή του ΔΝΤ έχει προκαλέσει κοινωνικές αναταραχές, όπου και αν εφαρμόστηκε.


Ο σκοπός, η λειτουργία και η κριτική


Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο είναι ένας διεθνής οργανισμός ο οποίος επιβλέπει το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα παρακολουθώντας τις συναλλαγματικές ισοτιμίες και τα ισοζύγια πληρωμών και προσφέροντας οικονομική και τεχνική βοήθεια όταν του ζητηθεί.


Ιδρύθηκε στις 27 Δεκεμβρίου του 1945 στην Ουάσιγκτον, πρωτεύουσα των ΗΠΑ κατόπιν συνομολόγησης 39 Χωρών. Έδρα του Οργανισμού ορίσθηκε η Ουάσιγκτον ως πρωτεύουσα της χώρας με το μεγαλύτερο ποσοστό συμμετοχής. Μέλη του ΔΝΤ γίνονται μόνο ελεύθερες και κυρίαρχες χώρες. Στον οργανισμό σήμερα συμμετέχουν 182 χώρες.


Επισήμως, κύριος σκοπός του εν λόγω οργανισμού είναι η προώθηση της διεθνούς νομισματικής συνεργασίας μεταξύ των κρατών-μελών με ισόρροπη ανάπτυξη του διεθνούς εμπορίου, αν και έχει πολλές φορές κατηγορηθεί ότι εξυπηρετεί τα συμφέροντα των ΗΠΑ, ιδιαίτερα όσον αφορά τη δράση του στις χώρες της Λατινικής Αμερικής.


Αποστολή του ΔΝΤ είναι να παρέχει οικονομική βοήθεια σε χώρες που βρίσκονται σε πολύ δύσκολη οικονομική κατάσταση. Χώρες-μέλη που έχουν πρόβλημα με το ισοζύγιο πληρωμών μπορούν να ζητήσουν δάνεια ή και διαχείριση της εθνικής τους οικονομίας. Σε ανταπόδοση, από τις χώρες αυτές απαιτείται συνήθως να προβούν σε μεταρρυθμίσεις-σοκ, στις οποίες οι επικριτές του αναφέρονται ειρωνικά ως "συναίνεση της Ουάσινγκτον".


Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο δέχεται σκληρή κριτική, καθώς οι παρεμβάσεις του οδηγούν συνήθως σε εξαθλίωση των πολιτών μιας χώρας και σε βαθύτερη ύφεση.


Οι επικριτές ισχυρίζονται ότι αυτοί που κατευθύνουν την πολιτική του ΔΝΤ εσκεμμένα στήριξαν καπιταλιστικές στρατιωτικές δικτατορίες που πρόσκεινταν φιλικά σε αμερικανικές και ευρωπαϊκές εταιρείες.


Άλλοι ισχυρίζονται ότι το ΔΝΤ δεν έχει αρκετή ισχύ για να δημοκρατικοποιήσει κυρίαρχα κράτη, αν και αυτό δεν εντάσσεται ούτως ή άλλως στους δεδηλωμένους στόχους του, οι οποίοι είναι να συμβουλεύει και να προωθεί την οικονομική σταθερότητα. Το επιχείρημα υπέρ του ΔΝΤ είναι ότι η οικονομική σταθερότητα αποτελεί πρόδρομο της δημοκρατίας.


Οι οικονομολόγοι θεωρούν ότι η οικονομική βοήθεια δίδεται πάντοτε υπό διάφορες προϋποθέσεις. Οι προϋποθέσεις, υποστηρίζεται ότι παρεμποδίζουν την κοινωνική σταθερότητα και επομένως και τους δεδηλωμένους στόχους του ΔΝΤ, ενώ τα Προγράμματα Διαρθρωτικής Προσαρμογής που εφαρμόζει, οδηγούν σε αύξηση της φτώχειας στις χώρες που δέχονται τη βοήθεια.

http://www.news247.gr/a/43!123944

Συνέχεια...

Απόκρυψη...

Ο έχων δύο χιτώνας…τι πρέπει να κάνει;

Αυτή τη στιγμή η Εκκλησία είναι ο τελευταίος τσιφλικάς στην Ελλάδα.

Έχει στην κατοχή της 1.300.000 στρέμματα γης. Μερικές χιλιάδες ακίνητα. Το 1,9 των μετοχών της Εθνικής Τράπεζας και μετοχές στην Πειραιώς και στην Τράπεζα της Ελλάδας.

Το 2007 μάλιστα η Εκκλησία ως καλός επενδυτής –όσο και πνευματικώς άραγε- όταν είδε να πέφτει το χρηματιστήριο αγόρασε 1.600.000 επιπλέον μετοχές στην Εθνική.

Η οικονομική λειτουργία της Εκκλησίας κρύβεται σε 10.000 περίπου νομικά πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου αλλά και σε εταιρείες. Τελευταία ανακαλύφθηκαν και οι μη Κυβερνητικές Οργανώσεις.

Την ίδια ώρα το Κράτος πληρώνει 268.000.000 ευρώ γα μισθοδοσία και συντάξεις ιερέων. Τα 4,3 απ αυτά πάνε σε 100 μόλις ιεράρχες.

Ακόμη και το παλιό Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων ανήκε στην Εκκλησία και αυτή εισέπραττε ενοίκιο από το υπουργείο που πλήρωνε τους ιερείς της. Ούτε μια δωρεά δεν έκανε.

Μετά από αυτά γιατί να φορολογούνται;

Εμείς τι να πούμε, ας κάνουμε μια παράφραση « νόμος είναι το δίκιο των παπάδων»

http://www.koutipandoras.gr/ArticleDetail.aspx?nodeSerial=001002005&nodeId=15&articleId=2032

Συνέχεια...

Απόκρυψη...