Οι γερμανικές αποζημιώσεις ξανά στο προσκήνιο

Το Διοικητικό Συμβούλιο της Τοπικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων Ελλάδος εξέδωσε ομόφωνα ψήφισμα υποστηρίζοντας τα αιτήματα του «Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα» (Πρόεδρος ο Μαν. Γλέζος) και απαιτεί από την ελληνική κυβέρνηση να προωθήσει και να διεκδικήσει:

-Την επιστροφή του κατοχικού δανείου που οι κατοχικές δυνάμεις υποχρέωσαν την χώρα μας να της παράσχει, πέραν των εξόδων συντήρησης των κατοχικών στρατευμάτων.

-Τις γερμανικές επανορθώσεις που μας επιδίκασε η Διεθνής Διάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων (1946) για τις καταστροφές που μας προξένησαν τα ναζιστικά στρατεύματα στην υποδομή της χώρας μας.

-Την επιστροφή των αρχαιολογικών θησαυρών που αφαίρεσαν τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής από τα μουσεία μας και τους αρχαιολογικούς χώρους.

-Τις αποζημιώσεις προς τα θύματα της θηριωδίας των ναζιστικών στρατευμάτων κατοχής εις βάρος των κατοίκων περίπου εκατό ολοκαυτωμάτων πόλεων και χωριών, αλλά και γενικότερα εις βάρος του άμαχου πληθυσμού.

Το ΔΣ της ΤΕΔΚΝΑ απαιτεί από την ελληνική κυβέρνηση να δώσει τέλος στην ανοχή της απαράδεκτης γερμανικής τακτικής της αυτοεξαίρεσης από τους διεθνείς κανόνες που διέπουν τα εγκλήματα πολέμου και να προχωρήσει στην κατάργηση του άρθρου 923 του Κ.Πολ.Δ. που αναφέρει: «αναγκαστική εκτέλεση κατά αλλοδαπού Δημοσίου δεν μπορεί να γίνει χωρίς προηγούμενη άδεια του Υπουργού Δικαιοσύνης».

«Οπως είναι γνωστό η Γερμανία μάς οφείλει:

1. 7,160 δισ. δολάρια που μας επιδίκασε η Διεθνής Διάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων (1946) για τις καταστροφές που μας προξένησαν τα γερμανικά στρατεύματα στην οικονομική υποδομή της χώρας μας.

2. 3,5 δισ. δολάρια από το δάνειο που οι κατοχικές δυνάμεις υποχρέωσαν τη χώρα μας να τους παράσχει, πέραν των εξόδων συντήρησης των κατοχικών στρατευμάτων.

Επιπλέον μας οφείλουν:

α) Την επιστροφή των αρχαιολογικών θησαυρών που αφαίρεσαν τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής από τα μουσεία μας και τους αρχαιολογικούς χώρους καθώς και

β) Τις αποζημιώσεις προς τα θύματα των θηριωδιών των γερμανικών στρατευμάτων κατοχής εις βάρος των κατοίκων 100 περίπου ολοκαυτωμάτων (πόλεων και χωριών) αλλά και γενικότερα σε βάρος του άμαχου πληθυσμού.

Με διάφορους χειρισμούς η Γερμανία έχει κατορθώσει να αναβάλει την εκπλήρωση αυτών των υποχρεώσεών της μέχρι τη σύναψη οριστικής συνθήκης ειρήνης (2+4) στη Μόσχα το 1990. Από τότε όμως πέρασαν 19 χρόνια και η μεν Γερμανία δεν εννοεί να εξοφλήσει το χρέος της, οι δε ελληνικές κυβερνήσεις δεν τολμούν να αξιώσουν την εξόφλησή τους».

Σημειωτέον: Οι οφειλές αυτές έχουν υπολογιστεί σε ονομαστικές τιμές του 1938 (!), που σημαίνει ότι το πραγματικό μέγεθος των οφειλών ξεπερνά σε σημερινές τιμές τα 70 δισ. ευρώ!

Με την ευκαιρία

θα θέλαμε επίσης να υπενθυμίσουμε:

Μόλις πριν τρεις μέρες συμπληρώθηκαν 66 χρόνια από τη μαύρη επέτειο του Ολοκαυτώματος των Καλαβρύτων από τα γερμανικά ναζιστικά στρατεύματα κατοχής όταν και εκτελέστηκαν 1.300 και πλέον κάτοικοι της περιοχής στις 13 του Δεκέμβρη του 1943.

Δεδομένης, λοιπόν, της δεινής οικονομικής θέσης στην οποία βρίσκεται η χώρα, δεδομένου, επίσης, του γεγονότος ότι ο κ. Παπακωνσταντίνου είναι το δεξί χέρι ενός πρωθυπουργού που πασχίζει, όπως δηλώνει, να διασφαλίσει την «εθνική κυριαρχία» της Ελλάδας, μπορεί να μας πληροφορήσει η κυβέρνηση, αν ο υπουργός της,κατά τη χτεσινή του συνάντηση με τον Γερμανό ομόλογό του, τόλμησε να θέσει το θέμα των αποζημιώσεων, που, κατά παράβαση όλων των διεθνών κανόνων, συνεχίζει να οφείλει και αρνείται να καταβάλει η Γερμανία στην Ελλάδα;...

"Ριζοσπάστης"
Από το ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ

Συνέχεια...

Απόκρυψη...

Επέζησα στην κόλαση του Αουσβιτς

Η Βάσω Σταματίου εξιστορεί τη μαύρη καθημερινότητα και τη ζωή χωρίς όνειρα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και εκφράζει το παράπονό της γιατί η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν της έδωσε σύνταξη Εθνικής Αντίστασης
«Στο Αουσβιτς δεν είχαμε περιθώριο ούτε να ονειρευτούμε. Οι αγαπημένοι μας, η πατρίδα δεν περνούσαν από το μυαλό μας ούτε στον ύπνο.

Ενα πράγμα μόνο κυριαρχούσε. Αν αύριο θα είμαστε ζωντανές. Αν αύριο κάποια από εμάς θα ήταν τυχερή και μέσα στο ζουμί που μας έδιναν για σούπα θα βρίσκαμε ένα κομμάτι πατάτα. Μέσα στο κεφάλι μου αντηχούσε διαρκώς το schnell-schnell (γρήγορα, γρήγορα) που διέταζαν οι Γερμανοί στρατιώτες στη διάρκεια της καταναγκαστικής εργασίας».
Η κα Βάσω Σταματίου είναι ένας μαντατοφόρος από την κόλαση. Είναι η τελευταία ίσως Ελληνίδα χριστιανή που βρίσκεται σήμερα ζωντανή αφού πέρασε από το κολαστήριο του Αουσβιτς Μπιρκενάου, άλλων δύο στρατοπέδων συγκέντρωσης, το Ράβενσμπρικ και το Μάγκντεμπουργ και κατάφερε τελικά να επιζήσει.

Για το καθένα από αυτά τα κολαστήρια η Βάσω Σταματίου δεν ήταν μια όμορφη νέα κοπέλα από την Αριδαία με όνειρα για τη ζωή. Ηταν μόνο ο αριθμός 82224, χαραγμένος για πάντα πάνω στη σάρκα του χεριού της.

Η σύλληψη
Το 1944, ήταν πρωτοετής της Νομικής Σχολής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Μια Επονίτισσα, που τη συνέλαβε στο σπίτι της η Γκεστάπο τρεις μέρες μετά τη συγκέντρωση διαμαρτυρίας στη διασταύρωση Αγίας Σοφίας και Τσιμισκή με αφορμή την επέτειο της 25ης Μαρτίου. Φυλακίζεται στο στρατόπεδο Παύλου Μελά και από εκεί μεταφέρεται με άλλες είκοσι δύο (22) κρατούμενες στις φυλακές Μπάνιτσε του Βελιγραδίου.


Κι από εκεί, τρεις μήνες μετά, στο Αουσβιτς Μπιρκενάου. «Δεν είχαμε ιδέα πού μας πήγαν. Δεν είχαμε ακούσει τίποτα για το Αουσβιτς. Οταν φτάσαμε, αντικρίσαμε μόνο σκελετωμένους ανθρώπους. Οι καμινάδες καίγανε συνέχεια. Είπαμε: μάλλον μας φέρανε για να περιθάλψουμε αυτούς τους δυστυχείς και τουλάχιστον θα φάμε ψωμάκι αφού δουλεύουν οι φούρνοι. Επειτα από λίγο καταλάβαμε...».


Κοιτάζω μια παλιά ασπρόμαυρη φωτογραφία της κας Σταματίου. Είναι μια νεαρή καλλονή με καστανόξανθα σπαστά μαλλιά που πέφτουν μέχρι τους ώμους.
«Τα ωραία μου μαλλιά ήταν δυστυχώς η αφορμή για την πρώτη ταπείνωση. Δεν τους έφτανε που μου τα έκοψαν. Ηταν και ο τρόπος. Μια έκοβαν από εδώ, μια από την άλλη. Ααρμπα. Με περιγελούσαν. Διασκέδαζαν να με κάνουν άσχημη. Κι αυτό ήταν μόνο η αρχή. Το καλωσόρισμα...».


Υτερα ήρθε το νούμερο στο χέρι. Το σημάδι στον ώμο. Κόκκινο για τις πολιτικές κρατούμενες. Μαύρο για τις Τσιγγάνες και τις πόρνες, κίτρινο για τις Εβραίες. Και από την πρώτη μέρα αγγαρεία. «Σκάψιμο. Συνέχεια σκάψιμο. Δεν ξέραμε γιατί σκάβαμε. Κι από πάνω μας έπεφταν οι στάχτες από τα κρεματόρια. Κι αυτή η απαίσια μυρωδιά από καμένη ανθρώπινη σάρκα στα ρουθούνια. Και δουλειά. Δουλειά και ξύλο.


Ξύλο αν σήκωνες έστω το κεφάλι. Ξύλο αν προσπαθούσες να ισιώσεις τη μέση σου, ξύλο αν έριχνες μια ματιά στον φρουρό, διπλό ξύλο από τις κρατούμενες που έπαιζαν τον ρόλο του επιτηρητή. Οι Πολωνέζες έδερναν περισσότερο. Και τα τεράστια σκυλιά τους τα είχαν έτσι εκπαιδευμένα που αν κάποια από εμάς σταματούσε το σκάψιμο να ανασάνει, να ξεμουδιάσει, γάβγιζαν, οπότε πάλι βούρδουλας και το σνελ να ηχεί μέσα στο κεφάλι μας σαν από ηχείο...».
Δεν αντάλλασσαν κουβέντα ούτε το βράδυ, αφού το μόνο που σκέφτονταν ήταν να κοιμηθούν για αντέξουν την επομένη.


«Λέγαμε ότι ήμασταν και «τυχερές» γιατί ήμασταν ζωντανές. Πολλούς Εβραίους μόλις φτάνανε τους πήγαιναν κατευθείαν στα κρεματόρια. Οσοι γλίτωσαν είναι που δεν πρόλαβαν να τους κάψουν και άντεξαν την πείνα και την καταναγκαστική εργασία. Αλλους τους έθαβαν σε μεγάλες τάφρους. Με βάλανε και μένα κάποιες μέρες στο κουβάλημα νεκρών, άνθρωποι δεν θα έλεγες ότι ήταν, ό,τι είχε απομείνει από αυτούς. Και ύπνος χωρίς όνειρα, ένα κενό μες στο κεφάλι».

Η κα Σταματίου χρειάστηκε έξι μήνες για να επιστρέψει στην Ελλάδα μετά την κατάρρευση της Γερμανίας. Επέστρεψε μάλιστα από εκεί που άρχισε το ταξίδι στη φρίκη. Στο στρατόπεδο Παύλου Μελά.
«Τον πρώτο καιρό δεν μιλούσα ούτε στην οικογένειά μου για τα στρατόπεδα. Εκρυβα το νούμερο στο χέρι. Αλλοι το έβγαζαν με εγχειρήσεις. Ηταν ντροπή, ένα στίγμα. Ηρθε και ο εμφύλιος, ξανά κυνηγητά, η Ασφάλεια συνέχεια πίσω μας...»
Εφυγε στην Ιταλία. Στο Μιλάνο σπούδασε Καλές Τέχνες, Ενδυματολογία και Σκηνογραφία. Επέστρεψε και δούλεψε μάλιστα στη Λυρική Σκηνή. Υστερα η ζωή την πήγε στη Ερέτρια και τα τελευταία εφτά χρόνια ζει στη Θεσσαλονίκη με σύνταξη 317 ευρώ του ΟΓΑ.


«Δεν άξιζα μάλλον να πάρω σύνταξη Εθνικής Αντίστασης. Ετσι έκρινε η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Δεν είχα, λένε, επαρκή στοιχεία. Τα στοιχεία του Ερυθρού Σταυρού για τη ζωή μου στα στρατόπεδα, το νούμερο στο χέρι, δεν φτάνουν. Ευχαριστώ πολύ την πατρίδα...».
ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ

Οργή για όσους δεν αναγνωρίζουν τη φρίκη

Στα 84 χρόνια της, ευσταλής και αεικίνητη, σήμερα «δεν έχω μίσος για τους Γερμανούς, είναι δυστυχισμένος όποιος ζει με το μίσος μέσα του», αλλά θυμώνει πολύ «με αυτούς που αρνούνται ότι συνέβη όλη αυτή φρίκη», οργίζεται με όσους λένε «καλά έκανε ο Χίτλερ». Το 1996 κυκλοφόρησε ένα βιβλίο με τη συγκλονιστική περιγραφή όσων έζησε υπό τον τίτλο «Βαρούμ: Μια Ελληνίδα στο Αουσβιτς».

Και ετοιμάζεται τώρα να επισκεφθεί το Αουσβιτς πρώτη φορά μετά τόσα χρόνια. Γιατί θα πάει; «Δεν ξέρω» απαντά, αλλά τα μάτια της τρεμοπαίζουν καθώς φαίνεται να επιστρέφει στο απερίγραπτο, το ανείπωτο της φρίκης που παραμένει αμετάφραστο σε λέξεις και το σηκώνει μόνη της.
Απόστολος Λυκεσάς

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=12128&subid=2&pubid=7542915

Συνέχεια...

Απόκρυψη...

«ΨΥΧΗ ΒΑΘΙΑ»: ΕΞΗΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗ ΛΗΞΗ ΤΟΥ ΕΜΦΥΛΙΟΥ

Ο ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΒΟΥΛΓΑΡΗΣ
(που η μητέρα του ήταν από την Κωμιακή)
ΓΡΑΦΕΙ, ΣΤΟ ΠΑΝΙ ΚΑΙ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ,

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΡΑΥΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ, ΕΣΤΙΑΖΟΝΤΑΣ ΣΤΟΥΣ ΗΡΩΙΚΟΥΣ ΑΝΩΝΥΜΟΥΣ, ΣΤΑ ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΑ ΘΥΜΑΤΑ, ΠΟΥ ΕΖΗΣΑΝ ΤΗΝ ΑΝΤΙΞΟΗ ΜΟΙΡΑ ΤΟΥΣ

ΚΑΙ ΕΣΒΗΣΑΝ ΜΕ «ΨΥΧΗ ΒΑΘΙΑ»

«Άραγε... εμείς νικήσαμε;» αναρωτιέται πίσω από τα πρησμένα βλέφαρα η Φούλα, κοριτσόπουλο σχεδόν, την ώρα που χαρμόσυνες καμπάνες εκτοπίζουν τον ήχο θανάτου των βομβιστικών εκρήξεων.

Είναι καλοκαίρι του 1949, είναι το τέλος του Εμφυλίου, είναι η «Ψυχή Βαθιά»- ευχή και χαιρετισμός, σύνθημα του ΕΛΑΣ, κραυγή των ανταρτών του Δημοκρατικού Στρατού.

Δέκατη τρίτη ταινία για τον Παντελή Βούλγαρη (Village). Το σενάριο γράφτηκε σε συνεργασία με την Ιωάννα Καρυστιάνη και διαβάζεται επίσης ως αυτοτελές αφήγημα (Εκδ. Καστανιώτης).

Προϊόν έρευνας πολλών ετών, που βασίστηκε σε γραπτές και προφορικές μαρτυρίες, η «Ψυχή Βαθιά» αναγνωρίζει ήρωες και μετρά θύματα και στις δύο πλευρές. Δεν επιδιώκει «να γράψει ιστορία».

Αφηγηματοποιώντας όμως σελίδες από τον αδελφοκτόνο πόλεμο, παίρνει μέρος στον διάλογο που παραμένει ανοικτός για το τραυματικό κεφάλαιο του Εμφυλίου. Η ιστορία είναι παρούσα επιλεκτικά, με ορισμένα από τα πρόσωπα της εποχής (βασιλιάς, Σοφούλης, στρατηγός Βαν Φλιτ, φευγαλέος Ζαχαριάδης, ενώ ο Παπάγος που είναι κυρίαρχο πρόσωπο... απουσιάζει) και τα γεγονότα (υπεροπλία του Εθνικού Στρατού, ρόλος των Αμερικανών, στάση της Μόσχας, στρατοδικεία και εκτελέσεις), όπως συνήθως συμβαίνει στις απόπειρες μεταγραφής της σε μια άλλη γλώσσα- λ.χ. της τέχνης.

Το βασικότερο; Ο αφηγητής αποσπά πτυχές από τη μακρο-ιστορία και διαμορφώνει τη δική του μικροϊστορία κυρίως με όρους μυθοπλασίας. Τούτο δεν σημαίνει όμως ότι τελικά δεν τοποθετείται- έστω και έμμεσα, με εξομοιώσεις που προκαλούν εύλογα ερωτήματα απέναντι στον γενικό ιστορικό διάλογο. Έναν διάλογο για τα επίμαχα πραγματολογικά ζητήματα της περιόδου που παραμένει ανοικτός.
Ο δηλωμένος αφηγηματικός στόχος του Παντελή Βούλγαρη είναι «η ταινία να ενώσει και όχι να χωρίσει τους θεατές».

Στόχος που κατ΄ αρχάς επιτυγχάνεται με το βασικό θέμα. 1949, τρίτη χρονιά του Εμφυλίου, στον Γράμμο- πεδίο σκληρών και αποφασιστικών μαχών- δύο αδέλφια, ο Ανέστης 17 χρονών (Χρήστος Καρτέρης) και ο Βλάσης 14 (Γιώργος Αγγέλκος) έχουν στρατολογηθεί ως οδηγοί- ο Ανέστης από τον Εθνικό Στρατό, ο Βλάσης από τον Δημοκρατικό. Χουχλιάζοντας συνθηματικά σαν πουλιά θα συναντηθούν τρεις φορές.

«Ανέστη μου... Βλάση μου... Αγόρια μου... Θα ανάψω κερί για να ΄χετε ο ένας τον άλλον κι ένα κομμάτι ψωμί... Τον νου σας. Άτιμοι καιροί». Η μάνα, Ζαχαρούλα, η αδήριτη μήτρα. Η κοινή πατρίδα; Η αφηγηματική σταθερά. Με τον Ανέστη και τον Βλάση, ο αφηγητής δεν αφήνει την πλάστιγγα της ιστορίας να γείρει προς τη μία ή την άλλη πλευρά. Τον αδελφοκτόνο πόλεμο αντιστρατεύεται ο ακατάλυτος αδελφικός δεσμός. Ενδεχομένως και σε πείσμα του μεγαθέματος του πολέμου, του οποίου το άμεσο παρελθόν και το ευρύτερο ιστορικό παρόν αποσιωπούνται για λόγους αφηγηματικής οικονομίας (;).

Με άλλα λόγια. Το καλοκαίρι τού 1949 η έκβαση του Εμφυλίου έχει ήδη κριθεί. Παρά τις εντυπωσιακές επιτυχίες του, τον Απρίλιο του 1949, η επικρατούσα άποψη είναι ότι ο Δημοκρατικός Στρατός δεν μπορούσε να νικήσει.

Ο ιστορικός το γνωρίζει. Ο αφηγητής εμφανίζεται να το αγνοεί. Τουλάχιστον όσο του χρειάζεται για να μοιράσει ισότιμα απελπισία και αδιέξοδο, νίκες και ήττες, και στις δύο πλευρές. Στην «Ψυχή Βαθιά» η διήγηση αναπτύσσεται με άξονα τη συμμετρία, την αναλογικότητα και την εγγύτητα. Στρατιώτες και αντάρτες πολεμούν τόσο κοντά ο ένας στον άλλον ώστε στα διαλείμματα να συνομιλούν, ή να τρομάζουν εξίσου στο ενδεχόμενο το βόλι τους να χτύπησε συγχωριανό, φίλο ή αδελφό.

Η επαναστατικότητα, ενίοτε «θολή», των ανταρτών βρίσκει την αντίστιξή της στην απροθυμία των στρατιωτών- «πες τους ότι κουράστηκε ο στρατός, ανθυπολοχαγέ».
Εριφύλη Μαρωνίτη, ΤΑ ΝΕΑ, 17 Οκτωβρίου

Συνέχεια...

Απόκρυψη...

Η Νάξος τιμά τους ήρωές της

Είχαμε γράψει για το ήρωα Βαλληνδρά,το παλικάρι που σκοτώθηκε στη μάχη για την απελευθέρωση της Νάξου κι έδωσε τη ζωή του στο βωμό της ελευθερίας.( Πατήστε ΕΔΩ )


Ο πολιτιστικος οργανισμος δημου Δρυμαλιας Ναξου,το τοπικο συμβουλιο Χαλκειου και ο πολιτιστικος – εξωραϊστικος συλλογος Τραγαιας διοργανώνουν


Εκδήλωση μνήμης για το Γιώργο Λ. Βαλληνδρά
Την Τρίτη 4 Αυγούστου 2009 και ώρα 20:00, στο Λύκειο Τραγαίας στην εκδήλωση – αφιέρωμα στο Γιώργο Λ. Βαλληνδρά, που σκοτώθηκε στη μάχη της Νάξου τον Οκτώβριο του 1944.


Το πρόγραμμα της Τρίτης 4 Αυγούστου θα περιλαμβάνει:


· Ομιλία του Νίκου Ι. Λεβογιάννη, φιλολόγου, τ. Βουλευτή
· Παρουσίαση της προσωπικότητας του Γιώργου Βαλληνδρά από άτομα που τον γνώρισαν.
· Αποκαλυπτήρια μαρμάρινης πλάκας στο χώρο του Λυκείου αφιερωμένης στο Γιώργο Βαλληνδρά.
· Έκθεση με προσωπικά του αντικείμενα.
· Κέρασμα.
Μουσικό σύνολο υπό τη διεύθυνση του Αλέξανδρου Καλογερά θα πλαισιώσει την εκδήλωση.

Επίσης την Κυριακή 9 Αυγούστου, μετά τη Θεία Λειτουργία, θα πραγματοποιηθεί επιμνημόσυνη δέηση στο Χαλκί για το Γιώργο Βαλληνδρά και θα δοθεί το όνομά του στο δρόμο που βρίσκεται το σπίτι, στο οποίο έζησε.

Συνέχεια...

Απόκρυψη...

Τιμή ακόμα μεγάλη ανήκει σ’ όλο το λαό....

“…Γεγονός είναι ότι η μάχη της Νάξου κράτησε τρεις μέρες.
Οι Γερμανοί πιάστηκαν αιχμάλωτοι. Το Ε.Α.Μ. πήρε μέρος σύσσωμο στη μάχη, σε συνεργασία και με άλλες οργανώσεις και φρόντισε να μη δημιουργηθούν αντιπαραθέσεις και να επικρατήσει η ομαλότητα στο νησί.

Δόξα και τιμή στο Βαλληνδρά,
το παλικάρι που σκοτώθηκε στη μάχη
κι έδωσε τη ζωή του στο βωμό της ελευθερίας.

Τιμή και στα μέλη της Ε.Ε. του Ε.Α.Μ. Γιώργο Ζευγώλη, Γιάννη Πριμηκύριο, Βασίλη Ορφανό, Δημήτρη Μαργαρίτη, Αντώνη Κατσουρό, Νίκο Σφυρόερα, Στέλιο Φλαμουρίδη, Μανώλη Καστελάνο και στο Φλώρο Φάρκωνα, που δεν ήταν μέλος της Ε.Ε. αλλά ήταν πολύτιμος βοηθός μου.

Τιμή ακόμα μεγάλη ανήκει σ’ όλο το λαό,
που πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση
και δε λογάριασε θυσίες και κόπους...”

Από την αφήγηση του αείμνηστου Μανώλη Φάρκωνα, σε τιμητική εκδήλωση, που έγινε γι’ αυτόν το 1995 από το Σύλλογο Σκαδιωτών – Μεσωτών Νάξου

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΔΗΜΟΥ ΔΡΥΜΑΛΙΑΣ ΝΑΞΟΥ

ΤΟΠΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΧΑΛΚΕΙΟΥ
ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ – ΕΞΩΡΑΪΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΤΡΑΓΑΙΑΣ

Π Ρ Ο Σ Κ Λ Η Σ Η

Σας καλούμε την Τρίτη 4 Αυγούστου 2009 και ώρα 20:00, στο Λύκειο Τραγαίας στην εκδήλωση – αφιέρωμα στο Γιώργο Λ. Βαλληνδρά, που σκοτώθηκε στη μάχη της Νάξου τον Οκτώβριο του 1944.

Η εκδήλωση θα πλαισιωθεί με ζωντανή μουσική.

Επίσης την Κυριακή 9 Αυγούστου, μετά τη Θεία Λειτουργία, θα πραγματοποιηθεί επιμνημόσυνη δέηση στο Χαλκί για το Γιώργο Βαλληνδρά και θα δοθεί το όνομά του στο δρόμο που βρίσκεται το σπίτι, στο οποίο έζησε.

Συνέχεια...

Απόκρυψη...