Ασφαλιστικό, το μισό κλάσμα

Ωραία, συγκρουστήκαμε πολιτικά και συνδικαλιστικά για το Ασφαλιστικό και συγκεκριμένα για τα όρια ηλικίας, το ύψος των συντάξεων κλπ.

Ο καβγάς έγινε για τις παροχές, δηλαδή για τον παρονομαστή του κλάσματος. Ένα κλάσμα όμως έχει και αριθμητή, που είναι φυσικά οι εισροές. Η θετική σχέση τους δίνει το αποτέλεσμα και όχι οι λεγόμενες καλές προθέσεις.

Επειδή το δομικό πρόβλημα του ασφαλιστικού δεν είναι και τόσο οι δαπάνες, που δεν είναι δα και τόσο μεγάλες, αλλά τα έσοδα, περιέργως το σκέλος αυτό ξεχάστηκε από τον «υψηλό προβληματισμό» που αναπτύχθηκε το προηγούμενο διάστημα.

Μήπως έστω και τώρα;

Συνέχεια...

Απόκρυψη...

Ένα αγαθό (;) ερώτημα

Αφού λοιπόν τα ελλείμματα και τα χρέη δαιμονοποιούνται ως θανάσιμα αμαρτήματα, υποβάλλω ένα απλό και αγαθό (;) ερώτημα:


Κι αν όλοι, κράτη και νοικοκυριά, συμμορφωθούμε προς «τας υποδείξεις» και ξοδεύουμε όσα εισπράττουμε και άρα δεν ξαναπαίρνουμε δάνεια, τι λέτε θα συμβεί;

Όποιος απαντήσει σωστά κερδίζει μια θέση σε καταφύγιο…

Συνέχεια...

Απόκρυψη...

Το Ασφαλιστικό αποκάλυψε την πολιτική φτώχια στην Ελλάδα

Μετά την ψήφιση του ασφαλιστικού, μια νέα μέρα, αλλά και εποχή, ξημέρωσε για την Ελληνική κοινωνία, πιο επώδυνη για κάποιες κατηγορίες ασφαλισμένων και με αρκετά ερωτηματικά για το μέλλον του Ασφαλιστικού συστήματος.


Τα ερωτηματικά γίνονται ακόμα πιο έντονα, αφού η κυβέρνηση αρνείται να δώσει στη δημοσιότητα την αναλογιστική μελέτη, σύμφωνα με την οποία, όπως λέει διαμορφώθηκαν τα νέα μέτρα και έτσι, πάλι όπως η ίδια λέει, διασφαλίζεται η βιωσιμότητα των Ταμείων.

Το ζητούμενο παραμένει, όπως είχαμε ξαναγράψει, αν τα νέα μέτρα στοχεύουν στη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος ή είναι ενταγμένα σε μια ταξική στρατηγική του κεφαλαίου απέναντι στις δυνάμεις της εργασίας, πράγμα πιθανότερο και που προωθείται σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.

Ας δούμε την πολιτική διάσταση του προβλήματος και πως φτάσαμε ως εδώ, μέσα από μια πορεία διαρκών πολιτικών υπονομεύσεων με ατολμίες και ανικανότητες.

Είναι γεγονός ότι το ασφαλιστικό πρόβλημα τέθηκε έγκαιρα και μάλιστα για πρώτη φορά από τα συνδικάτα το 1986 και το είχαν τότε χαρακτηρίσει ως «ωρολογιακή βόμβα».

Έκτοτε μεσολάβησαν οι μεταρρυθμίσεις των Σιούφα, Ρέπα και Πετραλιά, οι οποίες όμως, κάτω από το βάρος του πολιτικού κόστους, ή της πολιτικής ατολμίας, ήταν απλά επιδερμικές χωρίς να δίνουν αξιόπιστες λύσεις. Απλά πετούσαν το μπαλάκι στην επόμενη κυβέρνηση ή ακόμα και στον επόμενο υπουργό.

Λάβετε υπόψη και μια αξιόπιστη πληροφόρηση που αποκαλύπτει την πολιτική φοβία και ατολμία συνδικάτων και κομμάτων.

Το Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ έχει κάνει μελέτη εδώ και τρία χρόνια, σύμφωνα με την οποία το έτος μηδέν για το ασφαλιστικό σύστημα ήταν το έτος 2013!!!

Σημειωτέον ότι τη μελέτη αυτή τη γνώριζαν τόσο οι συνδικαλιστικές παρατάξεις όσο και τα κόμματα.

Δε νομίζω να χρειάζονται σχόλια για την ανεύθυνη ταχτική που ακολουθήθηκε στο διάστημα που μεσολάβησε μέχρι σήμερα. Παντελής απουσία πολιτικών θέσεων για το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ελλάδας, το οποίο μάλιστα αφορά αποκλειστικά τις δυνάμεις της εργασίας!!!

Θέλω να υπογραμμίσω ακόμα ένα σοβαρό αλλά και τραγικό κομματικό και πολιτικό κενό που παρουσιάστηκε.

Ενώ το ασφαλιστικό ζήτημα έπρεπε να αποτελεί την πεμπτουσία της πολιτικής δράσης των κομμάτων, αυτό αφέθηκε όλα τα χρόνια να αποτελεί δήθεν αποκλειστική υπόθεση των συνδικάτων, λες και ήταν κάποιο στενά συντεχνιακό πρόβλημα!!!

Η απουσία κομματικού και πολιτικού λόγου έντεχνα φροντίζεται να χρεώνεται από τα ΜΜΕ στη δήθεν αναποτελεσματικότητα των συνδικάτων, με προφανή στόχο την απαξίωσή τους.

Κλείνοντας το κεφάλαιο της πολιτικής ανευθυνότητας, δεν μπορώ να αποφύγω τον πειρασμό και να διατυπώσω το εύλογο ερώτημα, αν τα κόμματα δεν ασχολήθηκαν με το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ελληνικής κοινωνίας, με τι ακριβώς ασχολούνται; Μάλλον με τη διαχείριση ανθρώπων!!!

Τώρα όσον αφορά τον κοινωνικά δίκαιο χαραχτήρα του συστήματος ας απαντήσουν τα κόμματα (δεν εξαιρώ κανένα) τι λένε για τα παρακάτω φαινόμενα, που διακηρυκτικά επιδιώκουν τη διατήρησή τους.

Το 70% των συνταξιούχων παίρνει περίπου 500 ευρώ το μήνα με συνταξιοδότηση στα 65 χρόνια και οι συνταξιούχοι του δημοσίου, των ΔΕΚΟ και Τραπεζών 3500 ευρώ κατώτερη σύνταξη και μερικοί συνταξιοδοτούνται από τα σαράντα.

Το 70% των συντάξεων του δημοσίου των ΔΕΚΟ και Τραπεζών προέρχεται από κρατική επιδότηση και δανεισμό του κράτους, δηλαδή πάλι οι υπόλοιποι τα πληρώνουμε.

Οι γυναίκες του δημοσίου, με τη μόνιμη εργασία, έχουν λένε πρόβλημα να δουλεύουν μετά από είκοσι χρόνια, λες και τα εκατομμύρια των υπόλοιπων γυναικών δε δουλεύουν ή γεννούν παιδιά ενός «κατώτερου θεού».

Είναι γνωστό πως όλα αυτά θεσπίστηκαν σε μια πορεία διαμόρφωσης των κοινωνικών συμμαχιών του συστήματος και η Αριστερά το γνωρίζει πολύ καλά αυτό.


Προσθέστε κοντά σ αυτά και την καταλήστευση των αποθεματικών, την εισφοροδιαφυγή, τις χαριστικές παρεμβάσεις υπέρ ΟΤΕ και Τραπεζών και το γεγονός πως το δημόσιο είναι ο μεγαλύτερος οφειλέτης στο ΙΚΑ με 10 δις περίπου και με πρώτη την ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ για να διευκολυνθεί και ο αγοραστής της.

Όσοι τουλάχιστον αυτοπροσδιορίζονται ως προοδευτικοί και με κοινωνικές ευαισθησίες, ιδού πεδίον δόξης λαμπρό να παρουσιάσουν το κοινωνικό τους πρόσωπο και φυσικά την πρότασή τους.

Αυτή η εικόνα, που υπάρχει σήμερα, συνθέτει το λεγόμενο κοινωνικό κράτος που θα έπρεπε μάλιστα να διαιωνίζεται;

Τα συνδικάτα από την πλευρά τους θα πρέπει να καταλάβουν γιατί ο κόσμος γύρισε την πλάτη στα απεργιακά τους καλέσματα. Για τη διατήρηση αυτής της εικόνας θα απεργούσαν;

Το μεγάλο ζήτημα δεν είναι αν μειώνονται οι παροχές του συστήματος, αν πρόκειται πραγματικά για τη βιωσιμότητά του, αν και εφόσον αυτή διασφαλίζεται.
Το μεγάλο ζήτημα είναι αν και κατά πόσο ένα σύστημα είναι κοινωνικά δίκαιο.

Στο ερώτημα λοιπόν αν είναι κοινωνικά δίκαιες οι νέες ρυθμίσεις, λέω με σαφήνεια ΟΧΙ, γιατί στην ουσία διατηρούνται όλες οι προηγούμενες ανισότητες και διαφοροποιήσεις, τις οποίες ακόμα και η Αριστερά μανιωδώς και περιέργως υπερασπίζεται, σε βάρος των εκατομμυρίων ασφαλισμένων και των νέων που θα μπουν μελλοντικά στο σύστημα.


Άλλες αρθρογραφίες για το Ασφαλιστικό

Ασφαλιστικό: Αλήθειες, λαϊκισμός και ανευθυνότητα

Ασφαλιστικό, ένα παρελθόν με νόημα…

ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ

Συνέχεια...

Απόκρυψη...

Ο παραλογισμός των «προοδευτικών» φορέων: Με καλούσαν να παραβρεθώ σε χωριστές συγκεντρώσεις, ενώ το πρόβλημα είναι κοινό και η εργατική τάξη μία.

Σκεπτόμουνα και σήμερα να κατέβω στην απεργιακή συγκέντρωση, μια και ως εργαζόμενοι δεχόμαστε τη μεγαλύτερη μεταπολεμική επίθεση.

Μ’ έπιασε όμως το πολιτικό παράπονο, γιατί με καλούσαν να παραβρεθώ σε διαφορετικές συγκεντρώσεις ενώ το πρόβλημα είναι κοινό και η εργατική τάξη μία.

Έτσι δεν πήγα πουθενά και είπα να απεργήσω απέναντι στις καταστημένες αριστερές λογικές μου και να γράψω για την απελπισία μου.

Δεν τα ρίχνω στα συστημικά κόμματα με την έννοια ότι κάνουν τη δουλειά τους. Αυτό είναι το εύκολο και το κάνουν όλοι και εκ του ασφαλούς εξαντλούν τη δήθεν επαναστατικότητά τους.

Ακόμα και ο Σαμαράς, για να συσκοτίσει την πραγματικότητα, λέει ότι θα καταγγείλει το μνημόνιο (!!!) και βέβαια δε λέει ότι στοχεύει μετά να γίνει της πουτ…ας.

Τα ρίχνω στους ( εννοείται ) δικούς μας, που είναι τα αριστερά κόμματα και τα συνδικάτα. Έχω απαίτηση από τους δικούς μας και όχι από τους άλλους.

Δυστυχώς τους «δικούς» μας τους διακρίνει πολιτική ατολμία, καιροσκοπισμός, κακομοιριά και ανευθυνότητα.
Έχουν μάθει στα εύκολα και πνίγονται σε μια κουταλιά νερό. Αναμασούν ένα ηρωικό παρελθόν, που συνέβη σε άλλες συνθήκες, για να καλύπτουν τη σημερινή πολιτική ανεπάρκειά τους.

Όλοι αυτοί οι φορείς έχουν μείνει στη λογική των περασμένων «κατακτήσεων», που συνέβαιναν στη φάση της καπιταλιστικής ανάπτυξης.

Τότε δηλαδή, που με μια απλή διαμαρτυρία, το Κεφάλαιο και οι πολιτικοί εκφραστές του δεν είχαν κανένα πρόβλημα να προβαίνουν σε παραχωρήσεις. Είχαν βέβαια και άλλους λόγους πχ να αυξήσουν την κατανάλωση και φυσικά τα κέρδη τους.

Χώρια που πολλά τα παραχωρούσαν και χωρίς να τα ζητήσει κανένας, γιατί έπρεπε να οικοδομηθεί η αναγκαία κοινωνική πυραμίδα της εξουσίας και της νέας τάξης μετά τον εμφύλιο. Το αστικό κράτος πρέπει να έχει και τους αναγκαίους κοινωνικούς συμμάχους.

Φαντάζομαι να έχετε διερωτηθεί γιατί υπάρχουν εργάτες και πολύ περισσότερο άνεργοι και να δηλώνουν δεξιοί!!!

Ο λόγος είναι ότι γεννήθηκαν και έζησαν μέσα στην πυραμίδα των συμμαχιών της εξουσίας. Δεν έχει σημασία αν ήταν πάντα στα κατώτερα επίπεδα, τους ήταν λογικό ότι αφενός έχουν ή προσδοκούν κάποια κοινωνική και οικονομική ασφάλεια και αφετέρου ότι μπορεί να φτάσουν και στα παραπάνω επίπεδα.

Το σύστημα έχει στρατηγική και το τυρί είναι φανερό αλλά η φάκα δυσδιάκριτη.

Ακόμα και οι ασφαλιστικές παροχές ( που τις λέμε καταχτήσεις ) ήταν απλά λευκές επιταγές του συστήματος ( ανώδυνα τις έδινε ), που όταν ήρθε η ώρα της εξαργύρωσης σου λένε ωμά πως δεν έχουν αντίκρισμα και «ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος».

Μη μου πει κανείς ότι οι γυναίκες του δημοσίου, είχαν κάνει αγώνες για την 15ετία ( γιατί δεν ίσχυε και στον ιδιωτικό τομέα; ), οι στρατιωτικοί, αστυνομικοί, τραπεζικοί, ΔΕΚΟ κλπ.

Όλες αυτές οι πολιτικές εντάσσονται στη στρατηγική των προνομιακών αστικών συμμαχιών.

Αν εύλογα διερωτηθείτε γιατί τα αριστερά κόμματα δεν έχουν στρατηγική συμμαχιών, όχι με άλλες συγγενείς κοινωνικές τάξεις που είναι αναγκαίο, αλλά ούτε με τους ίδιους τους εργαζόμενους, ομολογώ πως αδυνατώ να απαντήσω με όρους πολιτικής, είναι θέμα ψυχολόγου, κοινωνιολόγου...


Εν πάση περιπτώσει επανέρχομαι στη λογική του συστήματος. Τότε δηλαδή μας τα παραχωρούσαν με κοινωνικούς και πολιτικούς όρους και σήμερα τα παίρνουν πίσω με οικονομικούς όρους.

Και τότε το σύστημα με τη λογική του είχε δίκιο και σήμερα επίσης με την ίδια ταξική λογική έχει δίκιο. ( Εμείς δεν καταλαβαίναμε τίποτα )

Τότε πανηγυρίζαμε για τις καταχτήσεις αλλά δεν σκεφτόμαστε ποιος εγγυάται και ποιος θα πληρώσει γι’ αυτές τις μεταχρονολογημένες επιταγές.

Ιστορικά φαίνεται πως η αριστερά και τα συνδικάτα έχουν ταυτίσει την ύπαρξη και ανάπτυξή τους με την καπιταλιστική ανάπτυξη.

Στη φάση της καπιταλιστικής κρίσης χάνουν την πυξίδα και η αρνητική πορεία τους κινδυνεύει να είναι ταχύτερη από εκείνη του συστήματος που είναι σε κρίση.
Χώρια που η απαξίωση της αριστεράς και των συνδικάτων θα «δικαιώνει» τις αντεργατικές πολιτικές του συστήματος.

Η κατάντια των τελευταίων χρόνων, της διάσπασης του ενιαίου μετώπου των εργαζόμενων, μη μου πει κανείς πως πλήττει το σύστημα και το κατεστημένο.
Απλά αποδυναμώνει την εργατική τάξη.

Η έλλειψη προοδευτικής εναλλακτικής πολιτικής, σε συνδυασμό με τις διασπαστικές και διαλυτικές πρακτικές, τείνει να μας καταστήσει γραφικούς, ακόμα και στα μάτια των ίδιων των εργαζόμενων.

Η σημερινή συμμετοχή μου στην Πανελλαδική (;) απεργία και όχι στις συγκεντρώσεις, είχε το δικό μου νόημα, ως κραυγή πολιτικής απόγνωσης, διαμαρτυρίας και πολιτικής εξομολόγησης στον εαυτό μου, στους φίλους μου και στα αυτονόητα…

Συνέχεια...

Απόκρυψη...

Η «αποκάλυψη» του ανθρώπου και όχι η καταστροφή του, κάποια στιγμή θα ξανάρθει.

Επειδή στη ζωή δεν υπάρχει μόνο η απλοϊκή πολιτική που γνωρίζουμε και συγκρουόμαστε, σαν κοκόρια στο κοτέτσι ( πλην όμως για σφαγή και κατανάλωση ), αλλά και κάποια άλλη πολιτική που μας κάνει πραγματικά κοκόρια στο κοτέτσι.

Σκέφτομαι, πως τα ζώα δεν τρώνε όλα τα φυτά, ιδιαίτερα κάποια δηλητηριώδη, χωρίς εννοείται να διαθέτουν κάποια γνώση. Εμείς το ερμηνεύουμε ως έμφυτη ικανότητα επιβίωσης και στην καλλίτερη περίπτωση το λέμε ένστικτο.

Τα αποδημητικά πουλιά χαράζουν πορείες όταν αποδημούν, χωρίς καμιά πυξίδα ή άλλο τεχνικό όργανο. Ακόμα και για τα νεογέννητα, που δεν έχουν ξανακάνει τη διαδρομή, το δρομολόγιο είναι το ίδιο. Οι κυνηγοί τα λένε περάσματα και είναι τα ίδια κάθε χρόνο ( ή μάλλον ήτανε ).

Τα χέλια διασχίζουν ωκεανούς, για να πάνε σε συγκεκριμένο τόπο να γεννήσουν και μετά ακολουθούν το ίδιο δρομολόγιο της επιστροφής, χωρίς φυσικά να κάνουν χρήση
GPS ή άλλων οργάνων.

Οι μέλισσες πετούν χιλιόμετρα και επιστρέφουν στην κυψέλη τους, ενώ ο άνθρωπος μπορεί να χαθεί σε μερικά τετράγωνα ή σε ένα δασύλλιο.

Θα μπορούσα να αναφέρω ατέλειωτα παραδείγματα, μη γνωστικής ερμηνείας για τον άνθρωπο, που η φύση, φυτική και ζωική, λειτουργεί με μια απίθανη τελειότητα.

Αν προσπεράσουμε την απλοϊκή ερμηνεία της «θεϊκής σοφίας του δημιουργού», εύλογα δημιουργούνται ερωτήματα.

Ο άνθρωπος γιατί δεν διαθέτει παρόμοιες ικανότητες;

Μήπως τις είχε και τις έχασε, επειδή κάποιοι του καλλιέργησαν έναν άλλο τρόπο λειτουργίας του μυαλού, με αποτέλεσμα κάποιες άλλες ικανότητες να ατονήσουν;

Τα μαγνητικά πεδία που αντιλαμβάνονται τα ζώα και συμπεριφέρονται ανάλογα, πως και γιατί ο άνθρωπος, «το τέλειo όν» δεν τα αντιλαμβάνεται ; Είναι «τέλειο όν», όπως και όλα τα ζώα, ή μήπως έχασε την τελειότητά του;

Μήπως συμβολικά εκείνος ο άνθρωπος του «πύργου της Βαβέλ», πριν χιλιάδες χρόνια, πλησίαζε την απόλυτη γνώση και θα γινότανε «παντων-κράτωρ» και έπρεπε να καταστραφεί, για να υποταχτεί σε όσους αποκλειστικά θα κρατούσαν τα ιερά μυστικά και δισκοπότηρα της γνώσης;

Άλλωστε τεχνολογικά επιτεύγματα της ανθρωπότητας, χιλιάδες χρόνια πριν, δεν μπορούν ακόμα και σήμερα να ερμηνευθούν.

Μάλλον στο σημερινό άνθρωπο κάποιοι στέρησαν συνειδητά γνώσεις και ικανότητες που είχαν χιλιάδες χρόνια πριν οι Μάγιας, οι Αιγύπτιοι, οι Έλληνες και άλλοι λαοί.

Η «αποκάλυψη» του ανθρώπου και όχι η καταστροφή του, κάποια στιγμή θα ξανάρθει.

Συνέχεια...

Απόκρυψη...

Η σύγχρονη ιερά εξέταση και η κυρίαρχη γνώση

Υπάρχει εδώ και αιώνες και υλοποιείται μια παγκόσμια στρατηγική για έλεγχο των συνειδήσεων, του τρόπου σκέψης και το περιεχόμενο και ποιότητα της γνώσης κάθε ανθρώπου.
Η θεϊκή τιμωρία, η κομματική πειθαρχία και τιμωρία και ο αποκλεισμός της έρευνας από τα εκπαιδευτικά συστήματα, αποτελούν μερικά μέσα που χρησιμοποιούνται.

Ο πολίτης πρέπει να καταστεί απαθής, απονευρωμένος, υποταχτικός, αφοσιωμένος, εξαρτημένος και εκστασιασμένος απέναντι στον κάθε «συλλογικό διανοούμενο» των συστημάτων εξουσίας θρησκευτικής, κομματικής και επιστημονικής.

Και το πιο σπουδαίο, ενώ συμβαίνουν αυτά, ο πολίτης ωθείται να πιστεύει ότι του προσφέρεται απλόχερα η πληροφορία, η γνώση και η αλήθεια.

Την πρωτογενή δημιουργική δύναμη του ανθρώπου για αμφισβήτηση, αντίθεση και σύνθεση, την υποκαθιστούν με μια γενικευμένη υποταγή που συμπυκνώνεται στο «πίστευε και μη ερεύνα».

Απέναντι στην αλήθεια του δόγματος:

- Η εκκλησία σε καθηλώνει και σε επαναφέρει στην «τάξη» με τη διαδικασία της εξομολόγησης και την απειλή της θεϊκής τιμωρίας.

- Το κόμμα σε ελέγχει με τη διαδικασία της αυτοκριτικής για την τήρηση ς της κεντρικής γραμμής , σαν πρωτοποριακό επαναστατικό χρέος του μέλους.

- Συμπληρωματικά μ’ αυτά έρχεται και το εκπαιδευτικό σύστημα σ’ όλες τις βαθμίδες να σε κατευθύνει σε συγκεκριμένες γνώσεις.

Πρόκειται για την εκσυγχρονιστική πλευρά της ιερής εξέτασης που συνεχίζει με πιο αποτελεσματικούς τρόπους να σε ελέγχει και κατευθύνει.

Παρόλ’αυτά, στον φαινομενικά αμετάβλητο κόσμο, ο άνθρωπος πάντα έσπαγε τους φραγμούς των αρχόντων και ιερατείων και απελευθέρωνε γνώση, τεχνολογία και πολιτισμό.

Όχι όλοι, αλλά όσοι αναζητούν την αλήθεια.

Συνέχεια...

Απόκρυψη...

Ασφαλιστικό: Αλήθειες, λαϊκισμός και ανευθυνότητα

Για το ιστορικό αμαρτωλό παρελθόν του ασφαλιστικού, με τις ανεύθυνες κυβερνητικές παρεμβάσεις εδώ και δεκαετίες και την καταλήστευση των αποθεματικών του, έχουμε αναφερθεί πολλές φορές. Ασφαλιστικό, ένα παρελθόν με νόημα…

Χωρίς να υποτιμούνται τα αίτια, η μονομερής επίκλησή τους δυστυχώς δεν δίνει λύση στο πρόβλημα.


Θέλουμε δε θέλουμε, τώρα το πρόβλημα έγκειται στο τι μπορεί να γίνει από δω και πέρα, για να στηριχτεί και να καλύπτει αξιόπιστα τις σημερινές και επόμενες γενιές.

Το οποιοδήποτε ασφαλιστικό σύστημα βασίζεται και λειτουργεί ανάλογα με τις εισροές, στις οποίες συμπεριλαμβάνονται και οι κρατικές, την αξιοποίηση των αποθεματικών και τις εκροές του.

Δεν υπάρχει άλλη συνταγή επιβίωσης ασφαλιστικού συστήματος και όσοι συγχέουν και αντιπαραθέτουν τις επιθυμίες και τις ανάγκες με τις οικονομικές δυνατότητες βρίσκονται εκτός πραγματικότητας.

Εγώ δεν έχω τους αριθμούς και τα στοιχεία, όπως φαντάζομαι και όλοι οι πολίτες, για να έχω δικαίωμα και να μπορώ αξιόπιστα να έχω άποψη και πρόταση ρεαλιστική και βιώσιμη.

Τα στοιχεία μυστηριωδώς αποτελούν επτασφράγιστο μυστικό και απ’ αυτή την πλευρά όλοι οι φορείς και κόμματα στρουθοκαμηλίζουν για να αποφύγουν την πραγματικότητα.

Το ασφαλιστικό ήταν γνωστό πως πρόκειται για βραδυφλεγή βόμβα, πλην όμως κανένας δεν τολμούσε να ομολογήσει την αλήθεια γιατί πάνω απ’ όλα βλέπεις μπαίνει το κομματικό και συνδικαλιστικό συμφέρον.

Και επειδή όλοι επικαλούνται τις νέες γενιές, τι έκαναν όλοι τους όλα τα χρόνια για να προλάβουν το προδιαγεγραμμένο τέλος, που όλοι γνώριζαν ότι το σημείο μηδέν είναι το 2013;


Έτσι το μόνο που απομένει είναι να διατυπωθούν πολιτικά ερωτήματα.

Προς την κυβέρνηση:

Τα μέτρα που προωθεί συμβάλουν στην οικονομική εξυγίανση και στη διάσωση της κοινωνικής ασφάλισης ( δεν είδαμε τα μέτρα που προτείνει τι οικονομικά αποτελέσματα θα έχουν στο μέλλον ), ή πρόκειται για ταξική επιλογή, που είναι ανεξάρτητη από την οικονομική επιβίωση των ταμείων και στοχεύει στην ήττα των εργαζόμενων και συνταξιούχων ;

Προς την Αντιπολίτευση και Συνδικάτα:

Η αντίθεση προς τα κυβερνητικά μέτρα βασίζεται στην ύπαρξη άλλων προτάσεων, που αξιόπιστα θα συμβάλουν στη διάσωση του Ασφαλιστικού ( δεν έχουμε δει κάτι ) ή στοχεύουν σε μια κομματική και συνδικαλιστική κερδοσκοπία, που κι’ αυτό, ως χειρίστου είδους λαϊκισμός, οδηγεί στην ήττα των εργαζόμενων;

Απάντηση δεν πρόκειται να πάρουμε και δυστυχώς το μεγάλο πρόβλημα δεν είναι η οικονομική χρεοκοπία αλλά η πολιτική χρεοκοπία της χώρας.

Συνέχεια...

Απόκρυψη...

Ποιος είναι ο «ταξικός» εχθρός του λαού

Λένε πως λόγω των τεχνολογικών παρεμβολών στην ατμόσφαιρα, κύρια με τα μαγνητικά πεδία, τα πουλιά και οι μέλισσες αποπροσανατολίζονται, με κίνδυνο τον αφανισμό ιδιαίτερα των μελισσών.

Οι συνέπειες θα είναι τραγικές και καταστροφικές για κάθε ζωή στον πλανήτη.

Στο κοινωνικοπολιτικό πεδίο στη χώρα μας δημιουργούνται αντίστοιχα φαινόμενα αποπροσανατολισμού της κοινωνίας.
Παρόλο που ζούμε πρωτοφανείς κοινωνικές και οικονομικές ανατροπές, που πλήττουν τις δυνάμεις της εργασίας, κάτι συμβαίνει και τελικά αποδυναμώνεται έως και ακυρώνεται ο αναγκαίος αγώνας της κοινωνίας.

Iδιότυπα πολιτικο-κομματικά μαγνητικά πεδία αποπροσανατολίζουν τη δράση των εργαζόμενων, με αποτέλεσμα να χάνεται ο στόχος, να παραμένει στο απυρόβλητο ο αντίπαλος και οι αγώνες να στρέφονται αυτοκαταστροφικά σε βάρος των ίδιων και της κοινωνίας.

Ποιος είναι ο «ταξικός» εχθρός του λαού;

Είναι ο απλός εργαζόμενος που του στερούμε το Μετρό για να πάει στη δουλειά του;

Είναι ο μαθητής που αρνούνται οι καθηγητές να τον βαθμολογήσουν για 2 ευρώ;

Είναι ο απομονωμένος νησιώτης, ο ταξιδιώτης και ο τουρίστας, από τον οποίο μάλιστα προσδοκούμε το 20% των εσόδων μας, που μερικές δεκάδες τους κλείνουν τα λιμάνια;

Είναι ο εαυτός μας ή ο διπλανός μας, που μας σέρνουν στην άλλη πλατεία, στην άλλη συγκέντρωση και στην άλλη απεργία;

Σημείωση. Την ώρα που γράφω αυτές τις σκέψεις, βλέπω στην τηλεόραση τη μαζική και αγωνιστική κάθοδο από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα νέων, εργαζόμενων και ανέργων, αυτοί δηλαδή που πλήττονται από τις ασκούμενες πολιτικές, όχι φυσικά για να καταγγείλουν την οικονομική κατοχή.
Αλλά…για τη σωτηρία μιας ανώνυμης εταιρίας.. τον Ηρακλή…

Τι μπορούμε να περιμένουμε;

Συνέχεια...

Απόκρυψη...

Πόσο απέχει η πολιτιστική φτώχεια από την αντίδραση;

Σαράντα χρόνια τώρα μας κατατρώει εκείνο το σύνθημα «επιστροφή στις ρίζες».

Όσο κι αν εμπεριέχει αξίες πολιτιστικές, στην πράξη λειτούργησε ως άλλοθι στη δήθεν προοδευτικότητα των φορέων και ιδιαίτερα της τοπικής αυτοδιοίκησης και τοπικών συλλόγων, προκειμένου να δικαιολογήσουν την αδράνεια και την έλλειψη οράματος για το μέλλον.


Σπαταλήθηκαν απίθανοι πόροι, οικονομικοί και ανθρώπινου δυναμικού, για να φτάσουμε ( καταντήσουμε ) εδώ που φτάσαμε.

Από το “Αρμενάκι” …στην “πιτσιρίκα” και από το “Βιτζηλαιαδίστικο” στο βλαχο-γυφτο-σκυλο-νησιώτικο.

Έχουν ευθύνη οι τοπικοί φορείς, με ελάχιστες εξαιρέσεις, γιατί συντηρούν και αναπαράγουν αυτά τα φαινόμενα, τα οποία μάλιστα αποτελούν και το μοναδικό περιεχόμενο στις δράσεις τους।


Με ζούλα και βιολιά ( όπως λένε με άρτον και θέαμα ) θεωρούν πως έχουν την κοινωνική νομιμοποίηση να εκπροσωπούν κοινωνίες।

Επειδή μάλιστα οι νέοι, ως το πιο υγιές κομμάτι της κοινωνίας, δεν τους ακολουθεί, με ευκολία τους χαρακτηρίζουν αποπροσανατολισμένους και στην καλλίτερη περίπτωση αδιάφορους.

Δεν μπορούν να κατανοήσουν πως οι νέοι στρατεύονται:

- όταν ανατρέπουν το χθες και σχεδιάζουν με οραματισμό το μέλλον,

- όταν οι μεγαλύτεροι τους διαμορφώνουν υποδομές για να κοινωνικοποιήσουν την εργατικότητα, το ταλέντο και τις επιστημονικές γνώσεις τους

Έχω ανατρέξει στα προγράμματα και έχω καταγράψει τις δράσεις των τοπικών συλλόγων και δεν μπόρεσα να ανακαλύψω κάποιο χώρο για να προσφέρουν οι νέοι την επιστημονική γνώση τους, το ταλέντο, την ευρηματικότητα και καινοτομία που οι κοινωνίες έχουν ανάγκη για ένα διαφορετικό αύριο.


Το γκάζωμα προς το μέλλον θεωρείται υπέρβαση ορίου ταχύτητας, γιατί οι τοπάρχες θα μείνουν πίσω και οι «ρίζες» δε θα σηματοδοτούν επιστροφή προς τα πίσω, αλλά θα αποτελέσουν το στέρεο κορμό για μια νέα και υγιή κοινωνική ανθοφορία.

Αλήθεια πόσο απέχει η πολιτιστική φτώχεια από την αντίδραση;

Συνέχεια...

Απόκρυψη...

Το «εγώ» μας, οι αξίες και η ιδιότητα του πολίτη.

Αδιαφορήσαμε εμείς οι μάγκες, πολύξεροι και υποταγμένοι στο αρρωστημένο «εγώ» μας, όταν:

Το κεφάλαιο, από βιομηχανικό μετετρέπετο σε μεταπρατικό για να πολλαπλασιάσουν την κερδοσκοπία τους μέσα από τη γενίκευση της αποβιομηχάνισης και φυσικά μείωση της απασχόλησης.


Αρχικά , στο όνομα της ανάπτυξης από το 1950, τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων χρηματοδοτούσαν τις Επιχειρήσεις και στη συνέχεια ό, τι απόμεινε το καταλήστεψαν.


Το πολιτικό σύστημα μοίραζε ανεύθυνα παροχές, για την αναπαραγωγή του, με δανεικά, δηλαδή με λευκές επιταγές που θα πληρώναμε πάλι εμείς.

Ακόμα και πέρυσι όταν ο Χατζηγάκης πλήρωνε 500 εκατ. τους αγρότες, με ανύπαρχτα χρήματα, για να πληρώσουμε τα διπλά ως ποινή στην ΕΕ.

Απλά αναφέρω μερικά, τα παραδείγματα είναι ατέλειωτα।

Λέω εμείς και δε λέω τα κόμματα, γιατί κι αυτά εμείς τα απαρτίζουμε και στηρίζουμε κι αν δεν κάνω λάθος, κανένα δε μίλησε και δεν είπε την αλήθεια.

Αφού λοιπόν σιωπήσαμε ή συμμετείχαμε βολευόμενοι, έστω και με ψίχουλα, απέναντι στην καταλήστευση από το κεφάλαιο, και πανηγυρίζαμε για τη δήθεν δικαίωση ενός ανύπαρχτου αγώνα, διαπιστώσαμε πως είχαμε καταχρεώσει τα παιδιά και τα εγγόνια μας.

Ανυποψίαστοι, ιδιαίτερα τα αριστερά κόμματα, δεν καταλάβαμε πως η υπερχρέωση νοικοκυριών και Κρατών είναι το κυρίαρχο μέσον ελέγχου των κοινωνιών και της αναπαραγωγής του συστήματος.

Και δε φτάνει που καταχρεώσαμε τη νέα γενιά, σήμερα καταντήσαμε παρατηρητές και του οριστικού κοινωνικού αποκλεισμού τους.

Δε θα πάρουν ποτέ σύνταξη και επειδή είναι και νέοι ( τι κακό κι αυτό ), αν τύχει και βρουν δουλειά, θα αμείβονται με το 70-80% του κατώτατου μισθού.

Σύντροφοι και φίλοι,

Το Εγώ μας κυριάρχησε και μας τύφλωσε και δεν αξιολογούσαμε πως:

Το 600ράκι, τότε που το δεξιό καθρέφτη τον αγοράζαμε έξτρα, το κάναμε 2000 κυβικά με δανεικά ή μέσα από την παραοικονομία και καμαρώναμε.

Το δυάρι στην Κυψέλη και τα Πατήσια το κάναμε μεζονέτα στα βόρεια προάστια, με δάνεια και αφού ξεπουλήσαμε τα χωράφια μας, ό,τι πολυτιμότερο έχει ο άνθρωπος πάνω στη γη, για να μας κυριέψει η αυταπάτη πως ξεφύγαμε από την τάξη μας.



Την ανθρωπιά, το γείτονα, το πεσκέσι και τη βεγγέρα, τα αντικατέστησαν τα ΜΜΕ και επιλεγμένοι τηλεπαρουσιαστές, που εισβάλουν καθημερινά στα σπίτια μας, ως ιδιότυποι ροπαλοφόροι για να ληστέψουν ό,τι απόμεινε από τις αξίες και τη ψυχή μας, παρόλο που κλειδαμπαρώνουμε για τους κλέφτες.


Αυτό το αρρωστημένο Εγώ μας, που το αξιολογούμε πάνω από το ταλέντο, τη γνώση, την προσφορά μας αλλά και τον συνάνθρωπο μας, είναι ανάγκη να το αναδείξουμε ως το μεγαλύτερο εχθρό μας, για να αποχτήσουμε επί τέλους την ιδιότητα του Πολίτη, που δυστυχώς όχι μόνο δεν έχουμε αλλά βρίσκεται ακόμα στα επίπεδα του 1300, δηλαδή στην βυζαντινή παρακμή.

Συνέχεια...

Απόκρυψη...

Μοιράζουμε απλόχερα χαρά στους αντιπάλους…

Δεν εύκολο να αντιληφθεί κανείς την αθέατη πλευρά του πολιτισμού μας,

να μοιράζουμε απλόχερα χαρά στους αντιπάλους μας.

Στους δανειστές μας
Στους Ευρωπαίους και Αμερικάνους
Στους μεγαλοεργολάβους και προμηθευτές του Δημοσίου
Στις πολεμικές βιομηχανίες

και να κάνουμε το βίο αβίωτο

Στους εργαζόμενους και Συνταξιούχους
Στους νέους
Στον καθένα που θέλει να δημιουργήσει ή να καινοτομήσει

Για να το ελαφρύνω, δώσαμε χαρά στους Κορεάτες, θα δώσουμε και στους Νιγηριανούς το απόγευμα;

Συνέχεια...

Απόκρυψη...

Νομισματοκοπείο η Ελλάς

Αυτές τις μέρες γίναμε μάρτυρες ενός φαινομένου κλασικού Ελληνικού χωριού.
Λέω χωριού με την έννοια πως σε ένα χωριό όλοι οι κάτοικοι είναι μεταξύ τους είτε συγγενείς είτε γνωστοί.

Οι μισοί λοιπόν Έλληνες παρουσιάστηκαν να έχουν συγγενή ή γνωστό που να δουλεύει στο νομισματοκοπείο και να μαθαίνουν δήθεν από πρώτο χέρι πως κόβονται νυχθημερόν Δραχμές.

Κατά τα άλλα είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων της γνώσης και της κριτικής σκέψης!!!

Συνέχεια...

Απόκρυψη...

Κρίση και αναπάντητα ερωτήματα

Ευτυχώς δεν είμαι οικονομολόγος ή αναλυτής, ξέρετε αυτοί μοιάζουν με τους σεισμολόγους που εκ των υστέρων παριστάνουν τους ειδικούς αλλά παρ όλα αυτά θα τολμήσω να διατυπώσω απαντήσεις στα ερωτήματα που όλοι μας έχουμε, κάνοντας μια αξιολόγηση και φιλτράρισμα των τρομολαγνικών σεναρίων που διαβάζουμε και ακούμε.


Το επιχειρώ αυτό, με όλο το ρίσκο ενός μη ειδικού αλλά με όσο προβληματισμό και κρίση διαθέτω, για τον απλό λόγο ότι κανένας πολιτικός ή επιστημονικός φορέας δεν μας ενημερώνει υπεύθυνα για τις συνέπειες της μιας ή της άλλης επιλογής। Ας δούμε λοιπόν μερικά ερωτήματα.

1- Θα υπάρξει χρεοκοπία;

Εάν τηρηθούν οι όροι του μνημονίου σίγουρα όχι για την επόμενη 3ετία. Για το μετά θα εξαρτηθεί αν και κατά πόσο η οικονομία και γενικά όλη η λειτουργία του κράτους έχει αλλάξει και είναι πλέον παραγωγική ή έστω και ελλειμματική μέχρι 3%.


2- Εάν ενδιάμεσα υπάρξει απόκλιση από το πρόγραμμα;

Στην περίπτωση αυτή, το υπόλοιπο από τα 110 δις δεν θα δοθεί στην Ελλάδα, αλλά θα δοθεί απευθείας στους δανειστές μας, δηλαδή στις τράπεζες, Ελληνικές και ξένες, που κατέχουν Ελληνικά ομόλογα και φυσικά με την τρέχουσα τότε χρηματιστηριακή τους αξία.

3- Και τότε τι θα γίνει, είναι καλό ή κακό για την Ελλάδα;

Εάν φτάσουμε σ αυτό το σημείο θα είναι τραγικό για τους εργαζόμενους και ιδιαίτερα για τους συνταξιούχους. Η Ελλάδα την ίδια στιγμή είναι υποχρεωμένη να μηδενίσει τα ελλείμματά της, δηλαδή να δαπανά όσα εισπράττει, γιατί απλά δεν θάχει άλλες εισροές.

Και επειδή οι δαπάνες μας είναι κατά πολύ μεγαλύτερες των εσόδων καταλαβαίνετε τι έχει να γίνει. Αυτό θα σημαίνει ότι το δημόσιο δεν θα μπορεί να πληρώνει μισθούς και συντάξεις, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Ακόμα παραπέρα δεν μπορούμε να συζητούμε για εισαγωγές πρώτων υλών, ελλείψει συναλλάγματος, με συνέπεια το κλείσιμο επιχειρήσεων και φυσικά τη δραματική αύξηση της ανεργίας.

Στην περίπτωση αυτή μόνο οι μεγαλοκαταθέτες και τα ξένα μονοπώλια θα ωφεληθούν γιατί θα είναι οι μόνοι που θα έχουν συναλλαγματικά αποθέματα ( ας το κρατήσουμε αυτό εμείς οι αριστεροί ).

4- Πολλοί λένε σηκώνουν τις καταθέσεις τους από την Ελλάδα.

Πρόκειται για τη μεγαλύτερη βλακεία. Κατ αρχάς οι τράπεζες του εξωτερικού εγγυώνται τις καταθέσεις πέντε φορές κάτω απ΄ότι οι Ελληνικές και επί πλέον αρκετές είναι παραφορτωμένες και με τα λεγόμενα τοξικά επενδυτικά προϊόντα.

Άλλωστε μέχρι σήμερα δεν κατέρρευσαν Ελληνικές τράπεζες αλλά ξένες και μάλιστα κολοσσοί!!!

Χώρια που όταν εμείς οι ίδιοι αποδυναμώνουμε τη ρευστότητα των τραπεζών είναι σαν να κόβουμε το κλαρί που πατάμε.


Επιχείρησα έως και αυθαίρετες απαντήσεις που απασχολούν τον κάθε πολίτη, πάνω στο υπάρχον πλαίσιο της τρόικας και όχι σε εναλλακτικές επιλογές που προτείνονται από διάφορες πλευρές.

Ας βγουν έστω και την τελευταία στιγμή οι πολιτικοί να μας πουν αλήθειες και τις πραγματικές συνέπειες της κάθε επιλογής. Αν δε το κάνουν αυτό υπάρχει περίπτωση να παλεύουμε για τα δίκια μας και στην ουσία να υπηρετούμε τα ξένα μονοπώλια.

Ζητώ συγγνώμη για την αυθαιρεσία μου αλλά δεν πάει άλλο.

Συνέχεια...

Απόκρυψη...

Αν είχαμε κόμματα πολιτικά και όχι α-πολίτικα

Νομίζω ότι είναι πλέον αναγκαίο, να γυρίσουμε πίσω το πολιτικό ρολόι, παραμονές εκλογών του 2009 και να θυμηθούμε και αναλογιστούμε το μέγεθος του πολιτικού καιροσκοπισμού που διέκρινε όλα τα κόμματα.

Ενώ όλα τα κόμματα γνώριζαν το μέγεθος και τους κινδύνους του οικονομικού προβλήματος, λειτούργησαν με τον ανεύθυνο και παραδοσιακό καιροσκοπισμό που γνωρίζουν.

Μη μου πείτε πως υπήρχε έστω και ένα κόμμα που δε γνώριζε το μέγεθος του προβλήματος, γιατί αν έχει συμβεί αυτό καλλίτερα να ασχολείται με άλλα θέματα και όχι με την πολιτική.

Αν είχαμε λοιπόν υπεύθυνα κόμματα τι θα μπορούσαν να μας έλεγαν προεκλογικά τον Οκτώβρη του 2009।

ΝΔ-Καραμανλής

«…Προκήρυξα πρόωρες εκλογές το 2007, ενόψει της επερχόμενης οικονομικής κρίσης, προκειμένου να έχω πρόσφατη εντολή. Δυστυχώς απέτυχα και δεν νομιμοποιούμαι να ζητήσω, για τον ίδιο λόγο, την ψήφο σας και το 2009…»

ΠΑΣΟΚ- Παπανδρέου

«…Η χώρα οδηγήθηκε και βρίσκεται στα πρόθυρα της πτώχευσης. Για τη σωτηρία της χώρας προτείνω αυτό το πρόγραμμα…σκληρό…αναγκαίο…για την αποφυγή της χρεοκοπίας…»

ΚΚΕ - ΣΥΡΙΖΑ

«…Μπροστά στην επερχόμενη χρεοκοπία προτείνουμε αυτά τα αντικαπιταλιστικά μέτρα…έξοδο από την ΕΕ…στάση πληρωμών…να πληρώσουν συγκεκριμένα αυτοί…»

Όχι μόνο δεν είπαν τίποτα αλλά και το πιο σπουδαίο συνεχίζουν και σήμερα να μην καταλαβαίνουν. Το πολιτικό οικοδόμημα βρίσκεται σε αδυναμία και κρίση κι αυτό γιατί:

- Η κυβέρνηση ως απλός λογιστής κόβει και ράβει ποσά και μεγέθη, χωρίς αυτά να είναι ενταγμένα σε μια καθαρή πορεία, με μονόπλευρο στόχο τον ισοσκελισμό των αριθμών και όχι τον ισοσκελισμό των κοινωνικών αναγκών και προτεραιοτήτων.

- Η ΝΔ με νέα ηγεσία φαίνεται να μην έχει πολιτική πυξίδα και η αντιφατικότητα και ο συνεχιζόμενος καιροσκοπισμός της την οδηγεί στο να αυτοαναιρεθεί ως αστικό κόμμα εξουσίας.

- Η Αριστερά, με το μικρομεγαλισμό που τη διακρίνει και την έλλειψη αυτογνωσίας που παρουσιάζει, κινδυνεύει να οδηγηθεί στο περιθώριο. Στη φάση ενός συνολικού επανακαθορισμού της πορείας της χώρας, ο στείρος αρνητισμός και τα ΟΧΙ, είναι βέβαιο πως δεν οδηγούν πουθενά και το χειρότερο μπορεί να αποδειχθούν και καταστροφικά για την ίδια.

Ελπίζω στην πορεία τα κόμματα να διαψεύσουν τις εκτιμήσεις και φοβίες μου κι αυτό θα είναι ό,τι το καλλίτερο για ένα μέλλον δημιουργικό και δημοκρατικό.

Συνέχεια...

Απόκρυψη...

Ο Σπύρος, εμείς και οι προβληματισμοί

Στη χθεσινή μας ανάρτηση ο Γολγοθάς του Σπύρου ... δόθηκε η ευκαιρία σε μερικούς φίλους σχολιαστές να ξαναθέσουν το ερώτημα αν είμαστε αριστεροί, κρυφοδεξιοί ή…

Έχουμε τοποθετηθεί πολλές φορές και δε νομίζω να χρειάζεται να επανέλθουμε αναλυτικά.
Απλά είμαστε ο εαυτός μας με τις αδυναμίες, τις αντιφάσεις, τις διαφωνίες και το χιούμορ μας, πλήρως πολιτικοποιημένοι, που πάνω απ όλα θεωρούμε πρόοδο το να μπορούμε να αμφισβητούμε ακόμα και τις «κεκτημένες» γνώσεις μας.

Πάνω απ΄όλα όμως δεν είμαστε ούτε κρυφό… ούτε πολύ περισσότερο αντι…, καταθέτουμε ειλικρινείς προβληματισμούς।

Παίρνω λοιπόν αφορμή από ένα σχολιαστή για να θίξω ένα θεωρητικό και πολιτικό ζήτημα, που βέβαια δεν εξαντλείται εδώ και πρέπει μόνιμα να υπάρχει ένας διαρκής προβληματισμός.

Γράφει λοιπόν ανάμεσα στα άλλα:

«…Η δικαιολογία ότι ο λόγος, τα επιχειρήματα και η τακτική της αριστεράς δεν έχουν καταφέρει να πείσουν, δεν είναι ισχυρή.Δηλαδή χρειάζεται κάποιος να σου πει ότι τη σύνταξή σου την έκλεψαν; Το δικαίωμά σου στην υγεία, στη μόρφωση και στην εργασία, στο έκλεψαν; Η αβεβαιότητα όχι για το αύριο αλλά για το σήμερα, έχει κηδεμόνες με ονοματεπώνυμο;»

Έχεις δίκηο σύντροφε, δε χρειάζεται να σου τα πουν άλλοι, πλην όμως, θα συμπλήρωνα πως, κι αν στα πουν δε σημαίνει πως είναι και Αριστεροί.

Τα ίδια θα σου πει η κάθε αντιπολίτευση κι αυτό σημαίνει πως είναι όλοι Αριστεροί;
Άλλωστε ακόμα και ο Παπανδρέου δεν το κρύβει, αλλά τι σημαίνει αυτό;

Για μένα, η στείρα περιγραφή προβλημάτων εμπεριέχει τον κίνδυνο να αποτελέσει τη βάση για να φυτρώνει το πολιτικό ζιζάνιο του λαϊκισμού. Και τότε θα διερωτόμαστε πως λένε τα ίδια όλοι, από τον Άνθιμο και τον Καρατζαφέρη μέχρι τον Τσίπρα και την Παπαρήγα.


Για να θεωρείται αριστερή μια πολιτική, απαιτείται λοιπόν και κάτι άλλο, πέραν από τα συλλυπητήρια για τον πόνο του εργάτη.

Απαιτείται, όραμα για την άλλη κοινωνία που πρέπει να οικοδομήσουμε και αντίστοιχη πολιτική που θα διαμορφώνει την αναγκαία στρατηγική και τους επί μέρους στόχους.

Έχουμε λοιπόν όραμα και πολιτικές, ξέρουμε τι θέλουμε να αλλάξουμε ή να γκρεμίσουμε και τι θα βάλουμε στη θέση τους;

Συνέχεια...

Απόκρυψη...

Opa, Ώπα, Όπα

Χαβαλές, τσιφτετέλι, ωχαδερφισμός

Έχει ο θεός για μας

Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει

Περιμένουμε αιώνες το σωτήρα που κάποτε θα έρθει για να μας σώσει

Η πόλη θα ξαναγίνει δική μας, λες και ήταν ποτέ δική μας

Στον ίδιο κουβά spreads, Ζημενς, Βαζαίος, Αλκαίος, ΔΝΤ

Τσαμπουκάς, μαγκιά και πολιτικό αλσχάϊμερ

Βομβαρδισμοί της ατμόσφαιρας που τα θεωρούμε σύννεφα

Μολυσμένες τροφές που λέμε δε μας αφορούν

Αλληλεγγύη που φτάνει μέχρι τη μάνα μας

Πολιτική συνείδηση που λειτουργεί με όρους Βυζαντίου

Αυτή η Ελλάδα ξενύχτησε για να γευτεί μια επιτυχία στην Eurovision, που δεν πρόκειται να ξενυχτίσει ποτέ για κάτι πιο ουσιαστικό και ωφέλιμο.

Αλήθεια πως γράφεται το Opa, Ώπα ή Όπα.

Συνέχεια...

Απόκρυψη...

Αφού το πολιτικό σύστημα υποδηλώνει πως δε φταίει…

άρα φταις εσύ εργαζόμενε πολίτη!!!


Σε ξεζουμίζουν για να εξοφλήσεις εσύ και τα εγγόνια σου ένα τρομακτικό χρέος που σου φόρτωσαν, ενώ ένα μόνο ένα μικρό μέρος του έφτασε σε σένα.
Ουσιαστικά ό όλος υπερδανεισμός οδηγήθηκε για την αναπαραγωγή ενός αρρωστημένου πολιτικού συστήματος και του μεγάλου ντόπιου και ξένου μονοπωλιακού και κρατικοδίαιτου κεφαλαίου.


Σου καταλογίζουν πως ανεύθυνα έχεις υπερδανειστεί, όταν οι ίδιοι και οι Τράπεζες σου πιπίλιζαν μέρα-νύχτα το μυαλό να δανειστείς। Βλέπεις τότε για να κερδίζουν αυτοί, εσύ έπρεπε να δανείζεσαι και να καταναλώνεις.

Τώρα σε κατακεραυνώνουν με στόχο να ενοχοποιηθείς, με βαρύγδουπο και δήθεν επιστημονικό τρόπο, πως καταναλώνεις περισσότερα απ’ όσα παράγεις. Πίσω απ’ όλα αυτά υποκρύπτουν πως το μεροκάματο και ο μισθός σου είναι υψηλά!!!


Τα 600 ευρώ που παίρνεις, αν έχεις δουλειά, προσπαθούν να σε πείσουν πως επιβαρύνουν την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, λες και οι Γερμανοί με τα 2000 ευρώ είναι τελευταίοι στην ανταγωνιστικότητα!!!

Μήπως δεν έπρεπε να πληρωνόμαστε καθόλου; Θα τόθελαν.

Και δε φτάνουν αυτά

Όλο το πολιτικό σύστημα, με διαφορετικά επίπεδα ευθύνης, διακηρυκτικά δηλώνει παρόν, είναι πάλι δήθεν δίπλα σου και ρίχνει μαύρο δάκρυ για το πρόβλημά σου. Παριστάνουν τον ανίδεο, δεν κατάλαβαν τίποτα όλα αυτά τα χρόνια και συνεχίζουν τη χαβαλετζίδικη πολιτική τους. Για αυτοκριτική ή ακόμα για προτάσεις για το που και πως θα πάμε, ούτε κουβέντα.

Και αφού με τη στάση τους υποδηλώνουν πως δε φταίνε…άρα φταις εσύ!!!

Συνέχεια...

Απόκρυψη...

Αφιερωμένο στην ενότητα και…

…στους εργάτες που στερήθηκαν το μεροκάματό τους για να απεργήσουν στις 20 του Μάη.

Αν έκανες το λάθος και έκανες απεργία με το θεσμικό όργανο των εργαζόμενων που είναι η ΓΣΕΕ, για το Ριζοσπάστη δεν έχει καμιά αξία η ενέργειά σου και γι αυτό άλλωστε δεν υπάρχει καμιά αναφορά στην εφημερίδα της επόμενης μέρας.

Έτσι υπηρετείται η ενότητα του εργατικού κινήματος, που την έχει ανάγκη, ιδιαίτερα σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε;

http://www1.rizospastis.gr/adjacent.do?publDate=22/5/2010&id=12162&direction=-1

Συνέχεια...

Απόκρυψη...

Μπροστά στο φόβο του κλάδου ελαίας των Τούρκων

Μια περίεργη κομματική αυτολογοκρισία παρατηρήσαμε χθες στις ανακοινώσεις των κομμάτων για την επίσκεψη της Τουρκικής πολιτικής και οικονομικής ηγεσίας στη χώρα μας.

Όπως λέγεται οι Τούρκοι θα κάνουν προωθημένες προτάσεις για την ειρήνη ανάμεσα στις δυο χώρες και όπως διαρρέουν οι ίδιοι θα ανακουφίσουν και τους δυο λαούς από τις υπέρμετρες πολεμικές δαπάνες.

Προφανώς στις διπλωματικές σχέσεις υπάρχουν πάντα σκοπιμότητες και ανομολόγητες στρατηγικές.

Αυτό όμως δεν θα πρέπει να μας κάνει να κλειστούμε στις ιδιότυπες εθνικιστικές φοβίες και ανασφάλειες και να χάσουμε την ευκαιρία.

Εκ του ασφαλούς(;) πάντα όλες οι πολιτικές δυνάμεις πρόβαλαν την ανάγκη μείωσης των πολεμικών δαπανών και οι λόγοι τους για την ειρήνη ήταν πύρινοι.

Γιατί λοιπόν αυτή η αυτολογοκρισία και το μούδιασμα μπροστά στο γεγονός;

Μήπως είναι βαθειά ριζωμένος, ακόμα και σε προοδευτικές δυνάμεις, ο αρρωστημένος εθνικισμός που δυστυχώς αποτελεί βαρίδι στην ειρηνική συνύπαρξη των δύο Λαών;

Ή μήπως τα τεράστια συμφέροντα των πολεμικών βιομηχανιών, με τα μέσα που διαθέτουν, εμποδίζουν τον αυτοπροσδιορισμό των δυο Λαών;

Θα είναι κρίμα να χάνουμε τις ευκαιρίες και να συνεχίζουμε να ζούμε με υπερδανεισμούς και ΔΝΤ, για να αγοράζουμε όπλα, που το μόνο που εγγυώνται, δεν είναι η υπεράσπιση των συνόρων αλλά η οικονομική υποδούλωση των Λαών και των δυο χωρών.

Φανταστείτε μια σκηνή που θα μπορούσε να είναι και πραγματική.

Αντί να κινητοποιούνται ακροδεξιοί και εθνικιστές, να γινότανε σήμερα μαζικές συγκεντρώσεις και στις δυο χώρες υπέρ της Ειρήνης.

Συνέχεια...

Απόκρυψη...

Γιατί η Αριστερά και ιδιαίτερα το ΚΚΕ εξυπηρετούν τα συμφέροντα του πολυεθνικού και μονοπωλιακού κεφαλαίου;

Στις πρωτοφανείς οικονομικές και πολιτικές συνθήκες που έχουν δημιουργηθεί στη χώρα μας, καταγράφονται απόψεις, που φωτίζουν όλες τις πλευρές των σύνθετων προβλημάτων που έχουν προκύψει. Δεν είναι και τόσο εύκολο και δεν φαίνεται να έχει διαμορφωθεί κάποια αξιόπιστη πρόταση για διέξοδο. Στα πλαίσια αυτά δημοσιεύουμε σήμερα μια ενδιαφέρουσα ανάλυση για τις συνέπειες των θέσεων της Αριστεράς.


Η προσφυγή της κυβέρνησης στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, για να διασωθεί το Ελληνικό Δημόσιο από τη χρεοκοπία, θεωρείται από όλους ανεξαιρέτως ότι επιφέρει την πλήρη καπιταλιστικοποίηση της οικονομίας και της κοινωνίας, τη δραματική μείωση του εργατικού εισοδήματος και των συντάξεων καθώς και την αβάσταχτη περιστολή των κεκτημένων εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων της μισθωτής εργασίας χωρίς παράλληλα να διασφαλίζει ότι η διάσωση αυτή θα επιτευχθεί με βεβαιότητα.


Ως εναλλακτική, ταξική και προλεταριακή, πολιτική ορισμένα τμήματα της Αριστεράς προτείνουν τη μονομερή παύση της εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους, δηλαδή πρακτικά τη χρεοκοπία της χώρας. Ανάμεσα στα τμήματα αυτά βρίσκεται και το ΚΚΕ με το οποίο θα ασχοληθούμε μια και αποτελεί την κύρια δύναμη της Αριστεράς.

Το ΚΚΕ (1) δηλώνει σχετικά ότι «Το δημόσιο χρέος η λαϊκή εξουσία θα το επανεξετάσει με κριτήριο το λαϊκό συμφέρον.». Φαίνεται, συνεπώς, ότι το ΚΚΕ δεν τάσσεται ούτε υπέρ της παύσης πληρωμών για το δημόσιο χρέος αλλά ούτε και κατά: το ζήτημα θα επανεξεταστεί προσεχώς, όταν, δηλαδή, και εάν πάρει την εξουσία…

Ωστόσο, εάν αυτή η αμφίσημη στάση τοποθετηθεί μέσα στο πλαίσιο των πάγιων θέσεων του ΚΚΕ υπέρ της εξόδου της χώρας από την ΕΕ, άρα και υπέρ της οπισθοδρόμησης από το ευρώ στη δραχμή, τότε αποδεικνύεται ότι η αμφισημία της στάσης είναι εντελώς παραπλανητική και ψευδής.


Εάν η Ελλάδα αποχωρήσει από την ΕΕ και επιστρέψει στη δραχμή, τότε τόσο το εξωτερικό δημόσιο χρέος αλλά και τα χρέη και οι οφειλές ολόκληρης της οικονομίας προς το εξωτερικό θα μετατραπούν αυτόματα σε συναλλαγματικά χρέη και οφειλές που θα μπορούν να εξυπηρετηθούν μόνο από τις τρέχουσες συναλλαγματικές εισπράξεις του ισοζυγίου πληρωμών. Οι τρέχουσες, ωστόσο, συναλλαγματικές εισπράξεις μείον τις τρέχουσες συναλλαγματικές πληρωμές αφήνουν ένα αρνητικό υπόλοιπο. Κατά συνέπεια, όχι μόνο το κράτος αλλά και ένα μεγάλο τμήμα της οικονομίας της χώρας θα χρεοκοπήσουν αυτόματα.


Αυτή η χρεοκοπία θα επιφέρει αναπόφευκτα τη σχεδόν πλήρη έξοδο της χώρας από το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα και όλες οι συναλλαγές με το εξωτερικό θα διακανονίζονται εφεξής μόνο τοις μετρητοίς. Εάν συμβεί αυτό, τότε ολόκληρη η κοινωνία αλλά κυρίως η εργατική τάξη θα ριχθεί πίσω σε μια εποχή που θα μοιάζει με την περίοδο της κατοχής.


Στην πραγματικότητα, όμως, αυτό ακριβώς θέλει το ΚΚΕ και το δηλώνει ευθέως (2):

«Τα συμφέροντα του λαού συγκρούονται με τα συμφέροντα των μονοπωλίων. Ή θα πτωχεύσουν τα μονοπώλια, ή ο λαός.». Προφανώς επιλέγει τη «πτώχευση» των μονοπωλίων ασχέτως εάν αυτή η πτώχευση θα συμπαρασύρει μαζί της και το «λαό» και θα διαλύσει πλήρως την κοινωνία.


Τι επιδιώκει, λοιπόν, το ΚΚΕ με αυτή την « πορεία προς τη λαϊκή εξουσία»; Να ανασυστήσει τις παρελθούσες ιστορικές συνθήκες για να διεξάγει επιτυχώς αυτή τη φορά τον λεγόμενο «τρίτο γύρο» της διαρκούς επανάστασής του (3).

Μόνο που τώρα ούτε πλήθη καθυστερημένων και αγράμματων χωρικών υπάρχουν, ούτε υπάρχει η ΕΣΣΔ για να αναλάβει υπό την αιγίδα της (και προς το όφελός της) την εκβιομηχάνιση μιας αγροτικής οικονομίας αλλά και ούτε ο “εμπνευσμένος” Ζαχαριάδης για να αναλάβει την αρχιστρατηγία της όλης επιχείρησης.


Στην ουσία δηλαδή, θέλει πρώτα την επιστροφή στο παρελθόν για να κάνει μετά το μεγάλο άλμα στο “μέλλον” όπως και να εννοεί το “μέλλον” αυτό!


Έτσι, ανεξάρτητα από τις διακηρύξεις του, στην πράξη εξυπηρετεί τα συμφέροντα του μεγάλου πολυεθνικού και μονοπωλιακού κεφαλαίου κι αυτό γιατί.


Η χρεοκοπία του κράτους και της οικονομίας θα συμπαρασύρει στη χρεοκοπία και τις καπιταλιστικές επιχειρήσεις. Όχι, όμως, όλες.


Θα επιβιώσουν όσες επιχειρήσεις έχουν ίδια συναλλαγματικά διαθέσιμα καθώς και κεφάλαια στο εξωτερικό. Αυτές οι επιχειρήσεις είναι, φυσικά, ορισμένες μεγάλες και πολύ μεγάλες εγχώριες εξαγωγικές επιχειρήσεις, οι εγχώριες επιχειρήσεις που έχουν θυγατρικές επιχειρήσεις και επενδύσεις στο εξωτερικό, οι πολυεθνικές επιχειρήσεις και, τέλος, οι θυγατρικές τράπεζες ξένων τραπεζών στην Ελλάδα.


Επομένως, προκύπτει το εξής εκπληκτικό συμπέρασμα: το ΚΚΕ επιδιώκει διακηρυκτικά να καταστρέψει τον καπιταλισμό στην Ελλάδα μέσω μιας γενικευμένης χρεοκοπίας για να ανοίξει ο δρόμος για το «λαϊκό ξεσηκωμό» που θα φέρει τη «λαϊκή εξουσία» αλλά στην πράξη καταστρέφει μόνο ή σχεδόν μόνο τις πολύ μικρές, μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις και ορισμένες μεγάλες και πολύ μεγάλες εγχώριες τράπεζες αφήνοντας πρακτικά ανέπαφο τον πολυεθνικό και μονοπωλιακό σκληρό πυρήνα του καπιταλισμού στην Ελλάδα!

Ακόμα χειρότερα, ενώ επιδιώκει στα λόγια να διασώσει το βιοτικό επίπεδο του λαού στην πράξη ρίχνει αυτό τον πολύπαθο λαό στα χέρια των μαυραγοριτών, των εκβιαστών και των τοκογλύφων!


Τέλος, αυτή η στάση του οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια από τη μια στην οικονομική καταστροφή των πολυποίκιλων μικροαστών συμμάχων του στο Αντιιμπεριαλιστικό Αντιμονοπωλιακό Δημοκρατικό Μέτωπο που επιδιώκει να συστήσει και από την άλλη θα προσφέρει στο πιάτο όλους τους πλουτοπαραγωγικούς πόρους της χώρας συμπεριλαμβανομένων και των ανθρώπων της στα πολυεθνικά, ελληνικά και ξένα, μονοπώλια που το Μέτωπο αυτό υπό την ηγεσία του ΚΚΕ αποσκοπεί στα λόγια να καταστρέψει μέσω της στρατηγικής «αντικαπιταλιστικής ρήξης» που εφαρμόζει!


Η στάση του πάνω στο ζήτημα του δημόσιου χρέους στην ουσία το εξυπηρετεί τα συμφέροντα του μεγάλου και πολυεθνικού μονοπωλιακού κεφαλαίου στην Ελλάδα!


Συνεπώς, η αντικυβερνητική και αντικαπιταλιστική υπερενεργητικότητα που η Αριστερά επιδεικνύει με κάθε δυνατή ευκαιρία απλώς συμβάλλει στην εκτόνωση της λαϊκής οργής και αγανάκτησης από την κυβερνητική προδοσία και δεν συνεισφέρει ούτε κατ’ ελάχιστο στην πολιτική καθοδήγησή της προς το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό όχι του ελάσσονος αλλά του μείζονος καπιταλισμού.


Χωρίς αυτόνομη οργάνωση της τάξης των μισθωτών, δεν υπάρχει και ούτε θα υπάρξει ποτέ σοσιαλισμός· υπάρχει μόνο «εξεγερσιακή» πολυλογία.


Αυτό είναι, σήμερα, το πρώτο και πρώτιστο καθήκον της εργατικής τάξης στο δρόμο προς το σοσιαλισμό: η αυτοοργάνωση της τάξης ως τάξης!




Πηγές:

(1) Η πρόταση του ΚΚΕ για την διέξοδο από την κρίση,
http://www.kke.gr/anakoinoseis_grafeioy_typoy/h_protash_toy_kke_gia_thn_dieksodo_apo_thn_krish

(2) Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου για το νέο πακέτο – λαιμητόμο από την Κυβέρνηση και ΕΕ – ΔΝΤ, http://www.kke.gr/anakoinoseis_grafeioy_typoy/anakoinosh_toy_grafeioy_typoy_gia_to_neo_paketo_–_laimhtomo_apo_thn_kybernhsh_kai_ee_-_dnt

(3) Οι προηγούμενοι και χαμένοι «γύροι» ήταν η «Μάχη της Αθήνας» και η «Μάχη στο Γράμμο και το Βίτσι». Κατ’ αναλογία, η τωρινή μάχη του ΚΚΕ μάλλον θα περάσει στην ιστορία ως η «Μάχη για τη χρεοκοπία του καπιταλισμού».


Κώστας Λαμπροπουλος

Αθήνα, 12 Μαΐου 2010

Συνέχεια...

Απόκρυψη...