Παρασκευή 11 Δεκεμβρίου 2009
Την «άλλη άποψη» δεν την αλλάζουμε με τίποτα…
H επιστήμη δεν είναι θρησκευτική πίστη.Το ότι λέει και ξαναλέει η τηλεόραση
ότι αλλάζει το κλίμα,
δεν σημαίνει ότι λέει αλήθεια
ότι αλλάζει το κλίμα,
δεν σημαίνει ότι λέει αλήθεια
Μας πουλάνε μπαρούφες για «άλλους» λόγους:
1. Να αυξήσουν φόρους
2. Να αυξήσουν τιμολόγια ρεύματος
3. Να πουλήσουν σαβούρες
4. Να χαρίσουν καθρεφτάκια και χάντρες στους πρόθυμους ιθαγενείς
Μια πρόσκαιρη απάτη. Να την προλάβουμε πριν μας βάλουν χέρι. Όταν μας βάλουν χέρι, θα φύγουν και θα πάνε να βρούνε άλλα κορόιδα.
Το ότι σας το λέω εγώ ότι είναι απάτη, δεν είναι απόδειξη ότι εγώ έχω δίκιο.
Τελικά δεν κλέψαμε του Όθωνα τη… σέλα
Ήταν το επτασφράγιστο μυστικό μου.
Πίστευα πως την είχα ανακαλύψει αλλά πριν λίγο διαπίστωσα ότι μαζί με το γραφείο του Καποδίστρια, βρίσκεται στο Αρχοντικό του Δημητρίου Τσώκρη, μια διώροφη πετρόκτιστη οικία του 1829, από τα παλιότερα και καλύτερα νεοκλασικά του Άργους.
Μια μικρή αλλά συνηθισμένη λεπτομέρεια.
Το μνημείο κηρύχθηκε διατηρητέο το 1965, αλλά ήδη είχε αρχίσει να … πουλιέται σε οικόπεδα ο μεγάλος κήπος. Σήμερα έχει ανάγκη από επισκευή και συντήρηση…
Πέμπτη 10 Δεκεμβρίου 2009
Χάρις Αλεξίου, Πάντα γι άλλους μιλάμε
«…Πάντα γι άλλους μιλάμε
Πάντα γι άλλα μιλάμε
Πάντα γι άλλους μιλάμε έτσι δεν πονάμε έτσι ξεχνάμε
Πάντα γι άλλα μιλάμε
Πάντα γι άλλους μιλάμε έτσι δεν πονάμε έτσι ξεχνάμε
Μεγάλωσα θα πει να κάνεις το παπί
Να ζεις στην απουσία
Να γίνεις εξουσία
Να μάθεις να γελάς
Και να παραφυλάς
Να παίρνεις αποφάσεις
Να απαγορεύεται να χάσεις…»
Επειδή δεν το λέμε…
…δε σημαίνει ότι δεν το ξέρουμε.
Δυστυχώς επτωχεύσαμεν
…και αν έχετε κανένα χωραφάκι
μην το υποτιμήσετε
διότι τα δύσκολα έρχονται…
ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ
μην το υποτιμήσετε
διότι τα δύσκολα έρχονται…
ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ
1893: Η Ελλάδα κηρύσσει πτώχευση. Ο Χαρίλαος Τρικούπης δηλώνει στη Βουλή: «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν».
1963: Ο Γιώργος Σεφέρης βραβεύεται με Νόμπελ Λογοτεχνίας.
1963: Ο Γιώργος Σεφέρης βραβεύεται με Νόμπελ Λογοτεχνίας.
Στη Τζια ο πρώτος υπόγειος βιολογικός
Λύσεις υπάρχουν,
Ιδέες και βούληση όμως;
Όπως διαβάζουμε στο kykladesnews η χωροθέτηση συγκροτημάτων βιολογικού καθαρισμού αποτελεί πολλές φορές ένα δυσεπίλυτο πρόβλημα, καθώς έχει να αντιμετωπίσει τη σθεναρή άρνηση των κατοίκων να δεχθούν ένα τέτοιο έργο, και τις αντίστοιχες επιπτώσεις του, δίπλα στα σπίτια ή τις περιουσίες τους.
Οι οσμές που πολλές φορές υπάρχουν ακόμα και στα πιο σύγχρονα συστήματα δημιουργούν ένα δύσκολο περιβάλλον συγκατοίκησης μεταξύ των μονάδων επεξεργασίας και των γειτονικών οικισμών.
Ιδιαίτερα στην περίπτωση των νησιών, όπου η γη είναι περιορισμένη, η αξία της υψηλή και με ανταγωνιστικές χρήσεις όπως ο τουρισμός, η εγκατάσταση μονάδων βιολογικού καθαρισμού είναι πάντα ένα θέμα υψηλής αντιπαράθεσης μεταξύ των αρχών και των κατοίκων.
Βέβαια, αυτά ισχύουν στις περιπτώσεις όπου οι μονάδες κατασκευάζονται με συμβατικό τρόπο, στην επιφάνεια του εδάφους.
Στην περίπτωση του νησιού της Κέας, ο βιολογικός καθαρισμός του νησιού πρόκειται να κατασκευαστεί υπόγεια, ακριβώς στην είσοδο του νησιού, λίγα μέτρα από τον οικισμό της Κορρησίας. Η σχετική έρευνα πραγματοποιήθηκε από το Εργαστηρίου Μεταλλευτικής Τεχνολογίας και Περιβαλλοντικής Μεταλλευτικής του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου και χρηματοδοτήθηκε από το Δήμο Κέας. Σύμφωνα με αυτή, δίνεται ένα οριστικό τέλος στην προσωρινή «φιλοξενία» του υφιστάμενου συγκροτήματος βιολογικού καθαρισμού που λειτουργεί κοντά στην πλαζ Γιαλισκαρίου.
Σύμφωνα με τη μελέτη, δημιουργείται ένα ειδικά διαμορφωμένο κτηριακό συγκρότημα, έκτασης 1000 m2, περίπου στο χώρο ενός εγκαταλειμμένου λατομείου , στο οποίο θα τοποθετηθεί ο βιολογικός καθαρισμός. Στη συνέχεια, θα πραγματοποιηθεί πλήρης αποκατάσταση του λατομείου, το οποίο σήμερα αποτελεί χαίνουσα πληγή, ακριβώς στην είσοδο του λιμανιού. «Το βασικό πλεονέκτημα της συγκεκριμένης λύσης είναι η εκμηδένιση πρακτικά, των περιβαλλοντικών επιπτώσεων από την λειτουργία του βιολογικού καθαρισμού, καθώς δημιουργείται μια υπόγεια, αθέατη υποδομή, χωρίς προβλήματα θορύβου και χωρίς εκπομπές οσμών στο περιβάλλον. Ταυτόχρονα, λύνεται το πρόβλημα της περιβαλλοντικής πληγής από το παλιό λατομείο στην περιοχή του λιμανιού.
Με αυτόν τον τρόπο, με μια κίνηση, δίνεται μια ριζική λύση σε δύο μεγάλα προβλήματα του νησιού», μας λέει ο Καθητής Ε.Μ.Π. κ. Δ. Καλιαμπάκος, Δ/ντής του Εργαστηρίου Μεταλευτικής Τεχνολογίας και Περιβαλλοντικής Μεταλλευτικής και Επιστημονικός Υπεύθυνος του Έργου, και συνεχίζει: «Ήταν μια μεγάλη πρόκληση για μας να μπορέσουμε να δώσουμε μια σύγχρονη λύση στην αντιμετώπιση των περιβαλλοντικών επιπτώσεων που προέκυπταν τόσο από το βιολογικό καθαρισμό, όσο και από το λατομείο. Το πετύχαμε, και μάλιστα αυτή η από κοινού αντιμετώπιση οδηγεί σε σημαντική μείωση του κόστους του έργου.»
Σύμφωνα με τον κ. Α. Μπενάρδο, Λέκτορα στη Σχολή Μηχ. Μεταλλείων Μεταλλουργών του Ε.Μ.Π., «τέτοιες υπόγειες λύσεις, είτε πρόκειται για λύσεις όπως αυτή στην περίπτωση της Κέας, όπου η κατασκευή επανεπιχώνεται, είτε για εξ’ ολοκλήρου εκσκαφή του συγκροτήματος μέσα σε βράχο, είναι μια διαδεδομένη πρακτική στο εξωτερικό, ιδιαίτερα σε περιοχές ιδιαίτερου φυσικού κάλλους ή όπου χρειάζεται να υπάρχει αυξημένη περιβαλλοντική προστασία. Είναι χαρακτηριστικές οι περιπτώσεις στις Σκανδιναβικές χώρες όπου σχεδόν το σύνολο των έργων βιολογικού καθαρισμού που πραγματοποιούνται τοποθετούνται υπόγεια. Ακόμα όμως και σε χώρες όπως η Ταιβάν ή το Χονγκ Κονγκ έχουν δημιουργηθεί υπόγεια συγκροτήματα βιολογικών καθαρισμών, μέσα στον αστικό ιστό, με αποτέλεσμα τη δραστική άρση των επιπτώσεων τους, αλλά και τη δημιουργία χρήσεων αναψυχής και ψυχαγωγίας στο επιφανειακό τμήμα τους. Για την περίπτωση που εξετάσαμε στην Κέα, η λύση της επανεπίχωσης ήταν η καλύτερη. Δημιουργείται εύκολα το κτηριακό κέλυφος, και με την αποκατάσταση του χώρου που θα γίνει παράλληλα, θα δημιουργηθεί ένα νέο τοπίο, με το συγκρότημα του βιολογικού καθαρισμού να βρίσκεται αθέατο και περιβαλλοντικά «εξουδετερωμένο» μέσα του.»
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα του ερευνητικού προγράμματος του Ε.Μ.Π., το συνολικό κόστος των έργων δημιουργίας του κτηριακού κελύφους, της επιχωμάτωσης και της μετέπειτα αποκατάστασης του επιφανειακού χώρου εκτιμάται σε 800 χιλιάδες ευρώ περίπου. Ο Δήμος Κέας προτίθεται σύντομα να πραγματοποιήσει όλες τις ενέργειες για την γρήγορη υλοποίηση του έργου, που θα δώσει ανάσα σε ένα μεγάλο τμήμα του νησιού.
Ο Δήμαρχος Κέας κ. Ν. Δεμένεγας (φωτο) αναφέρει χαρακτηριστικά: «Η Δημοτική Αρχή έχει κάνει όλες τις ενέργειες για να λυθεί το θέμα του βιολογικού καθαρισμού της Κορρησίας, της Ιουλίδας και του Βουρκαρίου. Είχαμε δεσμευτεί για την γρήγορη διευθέτηση του προβλήματος και τη μεταφορά των εγκαταστάσεων που σήμερα βρίσκονται στο Γιαλισκάρι σε μια μόνιμη θέση. Η πρόταση της υπογειοποίησης του βιολογικού καθαρισμού δίνει οριστική λύση στο πρόβλημα. Ο Δήμος διοργάνωσε σχετική ημερίδα στην οποία και παρουσιάστηκε η πρόταση του Πολυτεχνείου και οι κάτοικοι υποδέχτηκαν τη λύση με ανακούφιση. Εμείς είμαστε αποφασισμένοι να την προχωρήσουμε άμεσα. Ελπίζουμε να μη «σκαλώσει» σε γραφειοκρατικές δυσκολίες, που κάθε καινούργια ιδέα αντιμετωπίζει. »
Ανελέητος ο πόλεμος των διαδόχων…
… του Θεόδωρου Τούντα «θα ξαναχάσετε απ’ τον Τσίρο, σίγουρα ναι…» κ. α.
Ο «Απόλλων» των Special Οlympics
Τη μασκότ «Απόλλων», η οποία θα αποτελέσει το σύμβολο των Special Οlympics, παρουσίασε η πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής των Αγώνων κυρία Γιάννα Δεσποτοπούλου.
ΑΠΟΡΙΑ: Περιοχές με πολλές στερήσεις αλλά πολύ περισσότερα φυσικά χαρίσματα και έχουν το όνομα «Απόλλων» ή «Απόλλωνας» συμμετέχουν ή έπρεπε να συμμετέχουν στους Special Οlympics;
Επειδή μας το ζητήσατε…
Apollonas by night..
Που έχεις για καμάρι σου…
Περίπατος με μισή ομάδα.
Χωρίς Τόρο, Στολτίδη, Ντιόγκο, Λεντέσμα, Ζεβλάκωφ, Ζαϊρί και τόοοοσα άλλα παιδιά…
Μετά το γνωστό… Κουτούπωμα…
…οι αρεστοί γίνανε άριστοι!!!Ο Βασίλης Μπρακουμάτσος
Περιφερειάρχης Νοτίου Αιγαίου.
Περιφερειάρχης Νοτίου Αιγαίου.
Ο 24ωρος Γενικός Γραμματέας Κουτούπης, προσγείωσε στο …σωστό διάδρομο, τους σχοινοβάτες και αιθεροβάμονες νεωτεριστές του ΠΑΣΟΚ.
Παράβρασε όμως η σούπα και από το πολύ «μαγείρεμα» το μενού βγήκε πολύ άνοστο και οι … αποκλειστικές πληροφορίες μας απλά …τσίκνισαν!
Από τους 13 νέους Περιφερειάρχες, οι 7 ήταν υποψήφιοι βουλευτές και οι υπόλοιποι εκλεκτά δείγματα του κομματικού σωλήνα…
Οι νέοι περιφερειάρχες: Οι 7 γυναίκες
-Ηλίας Λιακόπουλος στην Αττική
-Φώτης Χατζημιχάλης στην Πελοπόννησο
-Σοφία Θεολογήτου στο Βόρειο Αιγαίο
-Κώστας Μπρακουμάτσος στο Νότιο Αιγαίο
-Θανάσης Καρούτσος στην Κρήτη
-Θεοδώρα Κόκλα στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη
-Μαρία Λιονή στην Κεντρική Μακεδονία
-Γιώργος Κύρκος στην Δυτική Μακεδονία
-Δήμητρα Γεωργακοπούλου στην Ήπειρο
-Πόπη Γερακούδη στην Θεσσαλία
-Βάσω Αλεξανδρίδου στα Ιόνια νησιά
-Τάσος Αποστολόπουλος στην Δυτική Ελλάδα
-Κατερίνα Διαμαντοπούλου στην Στερεά Ελλάδα
Στο νέο «πολύ στεριανό» Περιφερειάρχη, ευχόμαστε να είναι καλοτάξιδος στα άγνωστα και άγρια νερά του Αιγαίου…
Όσο για το βιογραφικό του δεν μπορούμε να πούμε πως μας συγκίνησε…
Όνομα: ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ
Επώνυμο: ΜΠΡΑΚΟΥΜΑΤΣΟΣ
Όνομα Πατρός: ΗΛΙΑΣ
Ημ/νια Γέννησης: 06/03/1958
Υπηκοότητα: ΕΛΛΗΝΙΚΗ
Διεύθυνση: ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟΥ 24, ΤΡΙΠΟΛΗΣ, 22100, ΤΡΙΠΟΛΗ, ΕΛΛΑΔΑ
Email: bbrak@hol.gr
Τηλέφωνο: 2710242425
Κινητό: 6977466490
Ιστοσελίδα:
Εκπαίδευση:
Αριστούχος μαθητής του 1ου Δημόσιου Γυμνασίου Τρίπολης . Πέτυχα τέταρτος και σπούδασα στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης στη Νομική Σχολή της οποίας είμαι πτυχιούχος.
Επαγγελματική Δραστηριότητα:
Ασκώ το επάγγελμα του Δικηγόρου Παρ΄Αρείω Πάγω στην Τρίπολη από το έτος 1989 με επαγγελματική στέγη στην οδό Δεληγιάννη 6α και κατά κύριο χειρισμό υποθέσεις διοικητικών και εργατικών διαφορών στο Πρωτοδικείο Τρίπολης και στο Διοικητικό Εφετείο Τρίπολης .
Κατά την πολυετή μου Δικηγορία με πραγματική ενεργή ,ευδόκιμη και κατά κύριο και βιοποριστικό επάγγελμα ΔΙΚΗΓΟΡΙΑ έχω ενασχόληση πολυετή :
1. Σαν ΝΟΜΙΚΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ για 5 ΧΡΟΝΙΑ από το έτος 1993 μέχρι το έτος 1998 .Κατά την πενταετή θητεία μου με απόλυτη επιτυχία χειρίστηκα δεκάδες υποθέσεις του Ελληνικού Δημοσίου είτε ως ενάγοντος η εναγομένου είτε απαλλοτριώσεις, είτε προσφυγές της ακυρωτικής διαδικασίας .
2. Λόγω της παραπάνω εμπειρίας και ενασχόλησης ,μου ανατέθηκαν σοβαρές διοικητικές υποθέσεις την ίδια περίοδο αλλά και αργότερα από το Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Τρίπολης , και τον Περιφερειάρχη Πελοποννήσου Αντ. Ματσίγγο ο οποίος μάλιστα μου πρότεινε να αναλάβω αποκλειστικά Νομικός Σύμβουλος στην Περιφέρεια αλλά τότε το αρνήθηκα λόγω φόρτου εργασίας στο γραφείο μου .
Έχω υπηρετήσει ως Δημοτικός Σύμβουλος Τρίπολης και Νομικός για 4 χρόνια 1995-1998 μέλος της επιτροπής του άρθρου 18 Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων με ομόφωνη απόφαση της ΤΕΔΚ ΑΡΚΑΔΙΑΣ για τον έλεγχο των αποφάσεων Κοινοτικών και Δημοτικών Συμβουλίων.
Κοινωνική Δραστηριότητα:
Με την εγγραφή μου στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, Νομική Σχολή, το έτος 1977 αμέσως έγινα μέλος της ΠΑΣΠ και της Σπουδάζουσας στην Κομοτηνή . Με την επιστροφή μου στην Τρίπολη και την άσκηση του επαγγέλματος μου ως Δικηγόρου εκλέχτηκα μέλος της γραμματείας της Τ.Ο Δήμου Τρίπολης .
Το έτος 2004 μετά την ήττα στις εκλογές , θεώρησα υποχρέωση μου να στηρίξω την προσπάθεια και το κάλεσμα του Προέδρου Γιώργου Παπανδρέου στα πέτρινα χρόνια και εκλέχτηκα ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΗΣ ΝΟΜΑΡΧΙΑΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΠΑΣΟΚ ΑΡΚΑΔΙΑΣ το 2005 .
Το 2008 για τους ίδιους παραπάνω λόγους αλλά και την προτροπή συντρόφων από την Αρκαδία εκλέχτηκα μέλος της ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΠΑΣΟΚ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ και με την ψηφοφορία για την εκλογή Γραμματέα εκλέχτηκα ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΠΑΣΟΚ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ και είμαι μέλος του Εθνικού Συμβουλίου σύμφωνα με το καταστατικό του Κινήματος.
Έχω εκλεγεί για δύο τετραετίες ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ στον Δήμο Τρίπολης με τους συνδυασμούς των υποψηφίων του ΠΑΣΟΚ.
Την χρονική Περίοδο 2000-2002 διετέλεσα ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΔΗΜΟΥ ΤΡΙΠΟΛΗΣ . Την προηγούμενη δε περίοδο 1999-2000 διετέλεσα Αντιπρόεδρος αυτού .
Την χρονική Περίοδο Επίσης 2000 -2002 διετέλεσα ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΤΕΧΝΙΚΗΣ ΓΝΩΜΟΔΟΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΥ ΤΡΙΠΟΛΗΣ. Η παραπάνω επιτροπή συστήθηκε με ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Τρίπολης συμμετείχαν μέλη αυτού , εκπρόσωποι του ΤΕΕ , συλλόγου Εμπόρων , Συλλόγου μηχανικών , για την επεξεργασία ,εισήγηση και πρόταση στο Δημοτικό Συμβούλιο Τρίπολης θεμάτων επέκτασης του σχεδίου πόλης, χωροταξικού σχεδιασμού, ΓΠΣ, κυκλοφοριακού Τρίπολης , Διαχείρισης απορριμμάτων , χώρων πρασίνου και περιαστικών δασών. οι εισηγήσεις της παραπάνω επιτροπής έγιναν δεκτές οι περισσότερες ομόφωνα .
Διετέλεσα για δύο συνεχείς θητείες μέλος του Δ.Σ του ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΤΡΙΠΟΛΗΣ.
Είμαι Πρόεδρος της επιτροπής του ΝΠΔΔ Άλσους Αγίου Γεωργίου Τρίπολης . Το παραπάνω ΝΠΔΔ είναι σε συνάφεια με τον Δικηγορικό Σύλλογο Τρίπολης, ομάδα δηλαδή Δικηγόρων και πολιτών και φροντίζει ξωραΐζει 200 στρέμματα δάσους με πεύκα.Η φροντίδα του δάσους γίνεται με τον προσωπικό μας εθελοντισμό . Αυτή περιλαμβάνει καθαρισμό , δενδροφυτεύσεις κλπ και όχι μόνο στο παραπάνω δάσος που είναι ιδιοκτησίας του Νομικού Προσώπου που αναφέρθηκε, αλλά επεκτείνεται σε όλα τα περιαστικά άλση του Δήμου Τρίπολης . Τα τελευταία 10 χρόνια έχουμε ανανεώσει πλήρως τον υπάρχοντα πευκώνα ,πριν 20 χρόνια δε όταν ξεκινήσαμε την προσπάθεια θεωρηθήκαμε γραφικοί από τους συμπολίτες μας στην ενασχόληση μας με το περιβάλλον , αλλά τώρα δικαιωθήκαμε και θεσμικά με την δημιουργία Υπουργείου Περιβάλλοντος .
Έχω διατελέσει μέλοος του Δ.Σ Παναρκαδικού Νος. Τρίπολης
εμβόλια δεν έφτασαν ποτέ στην Αμοργό...
Zητούν από τους 500 κατοίκους να ταξιδεύσουν – έξι ώρες με το πλοίο – στη Νάξο για να προστατευθούν!
Αλλά…
"Το Νοσοκομείο Νάξου ενημερώνει ότι αναστέλλεται ο εμβολιασμός του πληθυσμού λόγω εξαντλήσεως των εμβολίων. Με την παραλαβή νέων εμβολίων θα υπάρξει νέα ανακοίνωση."
Τετάρτη 9 Δεκεμβρίου 2009
Τα προβλήματα της Νάξου και του Αιγαίου στις Βρυξέλλες
Ο ήλιος και η θάλασσα δεν αρκούν για να εξασφαλίσουν την ποιότητα ζωής των νησιωτών, όπως φαίνεται από τις εργασίες μαθητών που βραβεύθηκαν από την Εταιρεία Προστασίας Περιβάλλοντος και Πολιτισμού στο πλαίσιο του προγράμματος «Αειφόρο Αιγαίο», γράφει η Ιωάννα Φωτιάδη στη σημερινή «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ».
Με οπτικοακουστικό υλικό και προσωπικές μαρτυρίες οι μαθητές της Νάξου, των Λειψών, της Σκύρου, της Καλύμνου και της Κω παρουσίασαν τη Δευτέρα στις Βρυξέλλες τις δύο όψεις του «νομίσματος» της καθημερινότητας στα νησιά της χώρας μας.
Μνημεία υπό κατάρρευση
Λίγο προτού ξεκινήσει η Σύνοδος της Κοπεγχάγης, οι έφηβοι, προσκεκλημένοι του ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ κ. Κρίτωνα Αρσένη, συζήτησαν μαζί του και του μετέφεραν το μήνυμά τους προς τους συμμετέχοντες στη Σύνοδο.
«Τα προβλήματα είναι λίγο-πολύ κοινά», λέει η κα Αγγελική Κίκου, γεωγράφος - περιβαλλοντολόγος και υπεύθυνη για το πρόγραμμα «Αειφόρο Αιγαίο». «Η ρύπανση, η αυθαίρετη δόμηση, η έλλειψη ορθής διαχείρισης των απορριμμάτων, τα ξεχασμένα μονοπάτια, ο ευτροφισμός των υδάτων, η υπεραλίευση με όλες τις επιπτώσεις της απασχολούν έντονα τους εφήβους».
«Εχουμε πολλά μνημεία που βρίσκονται υπό κατάρρευση», επισημαίνουν η Αννα, η Ιουλία και η Φαίη από τη Νάξο, «θα μπορούσαν να είναι το καμάρι του τόπου μας, προς το παρόν, όμως, είναι το όνειδος». Οταν οι ουρανοί ανοίγουν, οι κάτοικοι της Καλύμνου... κρύβονται. «Δεν έχουμε αποχετευτικό σύστημα, έτσι όλοι οι δρόμοι του νησιού πλημμυρίζουν», εξήγησαν ο Μανώλης, η Πόπη και η Κατερίνα. «Το ενδεχόμενο κατασκευής πυρηνικού σταθμού στην Τουρκία μάς έχει θορυβήσει», υπογράμμισαν η Ισιδώρα, ο Νικόλας και η Βασιλική από τους Λειψούς.
Χωρίς εκπαιδευτικούς
«Είμαστε αντίθετοι στην τοποθέτηση 200 ανεμογεννητριών στο μικρό μας νησί», υποστηρίζουν ο Σταμάτης και η Ιφιγένεια από τη Σκύρο, «ενδημούν πολλά προστατευόμενα είδη που κινδυνεύουν από τους έλικες της ανεμογεννήτριας». Και οι υδροβιότοποι έχουν επιβαρυνθεί πολύ από την ανθρωπογενή δραστηριότητα. «Οι Αλυκές είναι γεμάτες σκουπίδια», τονίζουν η Αννα, ο Σκεύος και ο Κωνσταντίνος από την Κω.
Τα παιδιά των νησιωτικών περιοχών αντιμετωπίζουν επιπρόσθετες δυσκολίες. «Είναι πια Δεκέμβριος και δεν έχω κάνει Χημεία», καταγγέλλει η Ισιδώρα από τους Λειψούς, που πηγαίνει Β΄ Λυκείου και έχει επιλέξει Θετική Κατεύθυνση. Εκπαιδευτικοί και γιατροί είναι είδος προς εξαφάνιση στους Λειψούς. «Στην τάξη που κάνουμε μάθημα συνυπάρχουμε με ποντίκια», λέει με αγανάκτηση ο Μανώλης από την Κάλυμνο, που μαζί με τους συμμαθητές του έζησε μια «οδύσσεια» μέχρι να φτάσει στις Βρυξέλλες, λόγω της προβληματικής συγκοινωνίας του νησιού.
Οι έφηβοι, όμως, δεν αναλίσκονται σε παράπονα. Προτείνουν και λύσεις, ώστε η ανάπτυξη στο Αιγαίο να είναι πράγματι αειφόρος. «Θέλουμε τουρίστες που να ενδιαφέρονται για τον πολιτισμό μας και να θέλουν να τον γνωρίσουν: να συμμετέχουν στην περισυλλογή των ελιών, στο πάτημα των σταφυλιών», οραματίζονται οι μαθητές των Λειψών.
«Όλα θα αλλάξουν…»
«Το νησί μας είναι χάρη στη μορφολογία του ο παράδεισος του ορειβάτη», σημειώνει η Καλύμνια «αποστολή», «και έχουμε πια το δικό μας μουσείο, όπου εκτίθεται η Κόρη της Καλύμνου. Προσκαλούμε τους επισκέπτες που εκτιμούν τέτοιους θησαυρούς». Τα 16χρονα παιδιά παρά τις αντιξοότητες αισιοδοξούν. «Όλα θα αλλάξουν, καλύτερα θα γίνουν, είναι στο χέρι μας ψυχές και ουρανός», τραγούδησαν οι μαθητές της Νάξου.
Η ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ
Επειδή όλα μετριούνται με το μέτρο και την ποσότητα, γιατί έτσι μπορεί να αναπαράγεται το σύστημα της εκμετάλλευσης, το αποτέλεσμα είναι να χάνονται οι ανθρώπινες αξίες και η απλή λογική.
Ας απολαύσουμε μια άλλη διάσταση αξιών.
Θα δεχτούμε και άλλες επιθέσεις
Χθες δέχθηκε η Ελλάδα ένα δεύτερο κύμα επιθέσεων από διεθνή τρομοκρατικά οικονομικά κέντρα.
Ούτε λίγο ούτε πολύ επιχείρησαν να μας πείσουν πως η διεθνής πτώση των χρηματιστήριων και της ισοτιμίας δολαρίου ήταν αποτέλεσμα της οικονομικής κατάστασης στη χώρα μας!!!
Θέλουν να μας πείσουν πως έχουμε τέτοια δύναμη που η οικονομία μας θα παρασύρει τελικά ολόκληρη την παγκόσμια οικονομία;
Επειδή θα ζήσουμε και άλλα παρόμοια σενάρια, εμείς σας είχαμε έγκαιρα ενημερώσει για τους στόχους των επιθέσεων.
Ας το ξαναθυμηθούμε Τι μας λέτε ρε Γερμανο-Μπαρόζοι …
Ούτε λίγο ούτε πολύ επιχείρησαν να μας πείσουν πως η διεθνής πτώση των χρηματιστήριων και της ισοτιμίας δολαρίου ήταν αποτέλεσμα της οικονομικής κατάστασης στη χώρα μας!!!
Θέλουν να μας πείσουν πως έχουμε τέτοια δύναμη που η οικονομία μας θα παρασύρει τελικά ολόκληρη την παγκόσμια οικονομία;
Επειδή θα ζήσουμε και άλλα παρόμοια σενάρια, εμείς σας είχαμε έγκαιρα ενημερώσει για τους στόχους των επιθέσεων.
Ας το ξαναθυμηθούμε Τι μας λέτε ρε Γερμανο-Μπαρόζοι …
Τρίτη 8 Δεκεμβρίου 2009
"Για ποια επανάσταση μιλάμε;"
Επειδή τις μέρες αυτές, ένεκα συγκυρίας, μπαίνουν στο «μπλέντερ» της πολιτικής, κράτος, κοινωνία, αριστερά, ιδεολογία, εξέγερση και τάξη, η «Φαντασιακή θέσμιση της κοινωνίας» μπορεί να μας ξαναθυμίσει και να ξεδιαλύνει μερικές συγχύσεις.
«…..Το να πεθαίνουν της πείνας οι άνθρωποι στις Ινδίες, ενώ στην Αμερική και στην Ευρώπη οι κυβερνήσεις βάζουν πρόστιμα στους γεωργούς που παράγουν «υπερβολικά» -είναι μια μακάβρια φάρσα, είναι ένα γκραν γκινιόλ, όπου τα πτώματα και ο πόνος είναι πραγματικά. Δεν είναι τραγωδία, δεν υπάρχει σ΄αυτό τίποτα το αναπόφευκτο. Και αν η ανθρωπότητα εξαφανισθεί μια μέρα κάτω από τις υδρογονοβόμβες, αρνούμαι να το ονομάσω αυτό τραγωδία, το ονομάζω μαλακία….»
Ανακάλυψα την παρακάτω ανάρτηση και κρίνω πως αξίζει να τη μοιραστούμε
Μεγάλωσα σ΄ένα περιβάλλον βασιλοχουντικό –γονείς, παππούδες, θείοι –ένα περιβάλλον όπου ο τρόμος όριζε την ιδεολογία. Τον αδερφό της γιαγιάς μου τον είχαν πιάσει οι γερμανοτσολιάδες στην κατοχή να γράφει συνθήματα σε τοίχους, τον έβαλαν λοιπόν να σκάψει ένα λάκκο, μετά τον εκτέλεσαν και τον έθαψαν επιτόπου –«έσκαψε το λάκκο του», για να το πω απλά –ήτανε 16 χρονών όταν τον σκότωσαν.
Από τότε βασίλευε ο τρόμος, παρέα με τους Βασιλιάδες και τους Συνταγματάρχες. Μόνο που ο τρόμος είναι τυφλός, έτσι το σόι μου κατηγορούσε τους κομμουνιστές για τα δεινά του κι όχι τους πραγματικούς δολοφόνους. Ο αντικομμουνισμός τους αυτός μπολιάστηκε και σε μένα.Πέμπτη Δημοτικού, η ανία με οδήγησε στο να αγοράσω την «Αναφορά στο Γκρέκο» του Καζαντζάκη. Εκεί μέσα σκόνταψα στο εικονοστάσι του συγγραφέα –«Οδυσσέας, Χριστός, Λένιν». Κάποια έκρηξη στο κεφάλι μου, κάτι κακό μου είχε κάνει αυτός ο Καζαντζάκης –παγίδα, παγίδα....
Πριν τελειώσω το Δημοτικό είχα φροντίσει να διαβάσω όλα τα βιβλία του –θυμάμαι οτι αποφάσισα τότε, πως δεν χρειαζόταν να διαβάσω τίποτα άλλο στη ζωή μου. Ο αντικομμουνισμός μου ψυχορραγούσε, αλλά δεν έλεγε να ψοφήσει.
Στην Πρώτη Γυμνασίου έπεσε στα χέρια μου εκείνο το βιβλίο του Τζέιμς Τζολ για τους Αναρχικούς. Λύτρωση! Επειδή ανακάλυπτα οτι υπήρχαν κι άλλοι που τα λέγανε πολύ ωραία και δεν ήταν κομμουνιστές! Λάτρεψα τους Αναρχικούς, έψαξα τα βήματά τους από τις απαρχές της κυνικής και της στωικής φιλοσοφίας μέχρι τον Ισπανικό Εμφύλιο –έμοιαζαν πολύ όμορφα όλα αυτά.Έτσι έφτασα στην Πάντειο, προσπαθώντας να δείχνω σίγουρος και ιδεολογικά αλεξίσφαιρος. Δεν ήμουν! Επειδή ο ολοκληρωτισμός της Πανσπουδαστικής δικαιολογούσε μεν τον υφέρποντα αντικομμουνισμό μου, αλλά εκεί μέσα ανακάλυψα πως τίποτα δεν είναι στεγανό, τίποτα δεν είναι αμιγές.Πρώτη φορά άκουσα γι΄αυτόν από τον Δημήτρη τον Τσαούση –εκείνο τον καταπληκτικό καθηγητή κοινωνιολογίας που ήξερε πως ν΄αφήνει τη συντηρητική ιδεολογία του έξω από τα αμφιθέατρα.
Μιλούσε για τον Κορνήλιο Καστοριάδη με την ευλάβεια χριστιανού που είδε τον Βούδα να αιωρείται μπροστά του!Στο Δεύτερο έτος είχαμε τον Βέλτσο. Μας κούναγε τη «Φαντασιακή θέσμιση της κοινωνίας» τσιρίζοντας: «Αυτό το βιβλίο πάρτε το με οποιονδήποτε τρόπο. Δανειστείτε το, αγοράστε το, κλέψτε το!» Έτσι ακριβώς έκανα. Όταν κάτι φύτουλες στρίμωξαν το Βέλτσο, μετά το τέλος του μαθήματος, σούφρωσα τη «Φαντασιακή θέσμιση» -εκείνη την εποχή ήμουνα κάπως στενάχωρος, από πλευράς χρημάτων.Το κλεμμένο αντίτυπο της «Φαντασιακής θέσμισης», κάποιος το έκλεψε κι από μένα –έτσι πάνε αυτά. Αναγκάστηκα λοιπόν να το αγοράσω –τι άλλο να ‘κανα; Διαβάζοντάς το δεν ανακάλυψα την απάντηση για «Τη ζωή, το σύμπαν και
τα πάντα». Έμαθα όμως να κοιτάζω. Όχι να βλέπω –να κοιτάζω!
Και το κεφάλαιο του βιβλίου που ακολουθεί παρακάτω είναι αυτό που καθάρισε τα μάτια μου από τις χρόνιες παθήσεις –μετά την ανάγνωσή του όλα έδειχναν διαφορετικά τριγύρω. Αν πρόκειται να συνεχίσεις το διάβασμα –κάντο αργά, άσε την κάθε φράση να αναπνεύσει μέσα σου –σκέψου το καλά. Επειδή, μετά απ΄ αυτό, τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο:
Οι υποκειμενικές ρίζες του επαναστατικού προτάγματος
Ακούμε καμιά φορά να λένε: Αυτή η ιδέα μιας άλλης κοινωνίας παρουσιάζεται μεν σαν ένα πρόταγμα δεν είναι όμως στην πραγματικότητα παρά προβολή πόθων ανομολόγητων, αμφίεση κινήτρων που παραμένουν κρυμμένα γι΄αυτούς που εμφορούνται από αυτά.
Δεν χρησιμεύει παρά σαν όχημα που μεταφέρει τη θέληση εξουσίας των μεν, την άρνηση της αρχής της πραγματικότητας των δε, το φάντασμά τους ενός κόσμου χωρίς συγκρούσεις, όπου όλοι θα είναι συμφιλιωμένοι με όλους και καθένας με τον εαυτό του, μια παιδική ονειροπόληση που θάθελε να καταργήσει την τραγική πλευρά της ανθρώπινης ύπαρξης, μια φυγή που επιτρέπει να ζει κανείς ταυτόχρονα σε δυο κόσμους, μια φανταστική αντιστάθμιση.
Όταν η συζήτηση παίρνει τέτοια μορφή, πρέπει πρώτα να υπενθυμίσει κανείς οτι όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε. Κανείς δεν μπορεί να βεβαιώσει πως ότι λέει δεν έχει σχέση με ασυνείδητους πόθους ή με κίνητρα που ούτε ο ίδιος ομολογεί στον εαυτό του.
Κι όταν ακούμε «ψυχαναλυτές» μιας ορισμένης τάσης να χαρακτηρίζουν νευρωτικούς χοντρικά όλους τους επαναστάτες, δεν μπορούμε παρά να χαρούμε που δεν έχουμε την «υγεία» τους των Σουπερμάρκετ. Και δεν θα ήταν πολύ δύσκολο να ξεσκεπάσουμε τον ασυνείδητο μηχανισμό του κομφορμισμού τους. Γενικότερα, αυτός που πιστεύει οτι ανακαλύπτει σαν ρίζα του επαναστατικού προτάγματος τον ένα ή τον άλλο ασυνείδητο πόθο, πρέπει ταυτόχρονα ν΄αναρωτηθεί ποιο είναι το κίνητρο της δικής του κριτικής και σε ποιο βαθμό δεν αποτελεί εκλογίκευση.
Για μας πάντως αυτή η αναστροφή πολύ λίγο ενδιαφέρον παρουσιάζει. Το ζήτημα πράγματι υπάρχει και, ακόμα και κανείς άλλος να μην το έθετε, αυτός που μιλάει για επανάσταση πρέπει να το θέσει ο ίδιος στον εαυτό του. Ας αποφασίσουν οι άλλοι σε πόσο βαθμό διαύγειας οι θέσεις τους τούς δεσμεύουν για λογαριασμό τους.
Ένας επαναστάτης δεν μπορεί να θέτει όρια στη δική του επιθυμία διαύγειας. Ούτε μπορεί να αρνείται το πρόβλημα λέγοντας: αυτό που μετράει δεν είναι τα ασυνείδητα κίνητρα, αλλά η σημασία και η αντικειμενική αξία των ιδεών και των πράξεων. Η νεύρωση του Ροβεσπιέρου ή του Μπωντλαίρ υπήρξαν πιο γόνιμες για την ανθρωπότητα απ΄την «υγεία» του τάδε μαγαζάτορα της εποχής.
Διότι η επανάσταση, έτσι που τη συλλαμβάνουμε, αρνείται ακριβώς αυτή την απλή παραδοχή του διχασμού ανάμεσα σε κίνητρο και αποτέλεσμα. Θα ήταν τότε αδύνατη στην πραγματικότητα και ασυνάρτητη στο νόημά της, εάν στηριζόταν σε ασυνείδητες προθέσεις χωρίς σχέση με το διαρθρωμένο περιεχόμενό της –το μόνο που θα μπορούσε σ΄αυτή την περίπτωση να κάνει, θα ήταν μια επανέκδοση για μια ακόμη φορά της προηγούμενης ιστορίας, αιχμάλωτη καθώς θα ήταν από κίνητρα σκοτεινά που με τον καιρό θα επέβαλλαν το δικό τους τέλος και τη δική τους λογική.
Η γέννηση καινούργιων κινήτρων και καινούργιων συμπεριφορών, που είναι απαραίτητες για να οδηγηθεί το επαναστατικό πρόταγμα στο τέρμα του, πρέπει να εξεταστούν στην κλίμακα των μαζών, γιατί μόνο αυτές μπορούν να πραγματοποιήσουν μια καινούργια κοινωνία. Όμως αυτή η έρευνα μπορεί να γίνει πιο εύκολη, αν προσπαθήσουμε πρώτα να δούμε τι μπορεί να είναι η επιθυμία και τα κίνητρα ενός επαναστάτη.
Ότι μπορούμε να πούμε πάνω σ΄αυτό είναι, εξ΄ορισμού, κατ΄εξοχήν υποκειμενικό. Είναι, επίσης εξ΄ορισμού, εκτεθειμένο σε όλες τις ερμηνείες που θάθελε κανείς. Αν μπορούσε να βοηθήσει κάποιον να δει καθαρότερα μέσα σ΄ένα άλλο ανθρώπινο ον (έστω και μέσα στις αυταπάτες και στις πλάνες του) και μ΄αυτό τον τρόπο μέσα στον ίδιο του τον εαυτό, δεν θα ήταν ανώφελο να ειπωθεί.Έχω την επιθυμία, και αισθάνομαι την ανάγκη, για να ζήσω, μιας άλλης κοινωνίας από αυτή που με περιβάλλει. Όπως η μεγάλη πλειονότητα των ανθρώπων, μπορώ να ζήσω μέσα σ΄αυτήν και να τα βγάζω πέρα –εν πάση περιπτώσει ζω ήδη μέσα σ΄αυτή την κοινωνία.
Όσο κριτικά κι αν προσπαθήσω να κοιτάξω τον εαυτό μου, ούτε η ικανότητα προσαρμογής μου, ούτε η αφομοίωση της πραγματικότητας από μέρους μου, δεν μου φαίνονται κατώτερες από τον κοινωνιολογικό μέσο όρο. Δεν ζητώ την αθανασία, την πανταχού παρουσία, την παντογνωσία. Δεν ζητώ η κοινωνία να «μου δώσει την ευτυχία» -ξέρω οτι η ευτυχία δεν είναι μια μερίδα που μοιράζεται με το δελτίο στη Δημαρχεία ή στο εργατικό Συμβούλιο της γειτονιάς, και ξέρω πως, αν αυτό το πράγμα υπάρχει, μόνο εγώ μπορώ να το πραγματοποιήσω για τον εαυτό μου, στα μέτρα μου, όπως μου συνέβη και όπως, κατά πάσα πιθανότητα, θα μου συμβεί και πάλι.
Αλλά μέσα στη ζωή, έτσι όπως είναι φτιαγμένη για μένα και τους άλλους, σκοντάφτω πάνω σε πλήθος από απαράδεκτα πράγματα, λέω πως δεν είναι μοιραία και πως εξαρτώνται από την οργάνωση της κοινωνίας. Επιθυμώ πρώτα κι ζητώ, η δουλειά μου να έχει νόημα, να μπορώ να εγκρίνω αυτό για το οποίο χρησιμεύει και τον τρόπο με τον οποίο γίνεται, να μου επιτρέπει να ξοδεύομαι πραγματικά και να χρησιμοποιώ τις δυνατότητές μου και ταυτόχρονα να εμπλουτίζομαι και να αναπτύσσομαι.
Και λέω οτι αυτό το πράγμα είναι δυνατό, με μια άλλη οργάνωση της κοινωνίας, για μένα και για τους άλλους. Λέω οτι ήδη θα ήταν μια βασική αλλαγή σ΄αυτή την κατεύθυνση αν μ΄άφηναν ν΄αποφασίζω, μαζί με τους άλλους, τι έχω να κάνω, και με τους συντρόφους μου στη δουλειά, πώς να το κάνω.Επιθυμώ να μπορώ, μαζί με τους άλλους να μαθαίνω τι γίνεται μέσα στην κοινωνία, να ελέγχω την έκταση και την ποιότητα της πληροφόρησης που μου δίνεται. Ζητώ να μπορώ να συμμετέχω άμεσα σε όλες τις κοινωνικές αποφάσεις που μπορεί να επηρεάζουν την ύπαρξή μου ή τη γενική πορεία του κόσμου όπου ζω. Δεν δέχομαι η τύχη μου ν’αποφασίζεται μέρα με τη μέρα από ανθρώπους που τα σχέδιά τους μου είναι εχθρικά ή απλώς άγνωστα και για τους οποίους δεν είμαστε, εγώ και όλοι οι άλλοι, παρά νούμερα σ΄ένα σχέδιο ή πιόνια σε μια σκακιέρα, και τελικά η ζωή μου και ο θάνατός μου να βρίσκονται στα χέρια ανθρώπων που ξέρω πως είναι αναγκαστικά τυφλοί.
Ξέρω πάρα πολύ καλά πως η πραγματοποίηση μιας άλλης κοινωνικής οργάνωσης, και η ζωή της, δεν θα είναι καθόλου απλές, πως σε κάθε βήμα τους θα συναντήσουν δύσκολα προβλήματα. Αλλά προτιμώ να καταπιάνομαι με πραγματικά προβλήματα, παρά με τις συνέπειες του παραληρήματος του Ντε Γκωλ, τις κομπίνες του Τζόνσον ή τις μηχανορραφίες του Κρούτσεφ. Κι αν έστω, εγώ και οι άλλοι, συναντούσαμε την αποτυχία σ΄αυτό τον δρόμο, προτιμώ την αποτυχία σε μια προσπάθεια που έχει ένα νόημα, παρά μια κατάσταση που μένει πριν ακόμα κι απ΄την αποτυχία ή τη μη αποτυχία, που μένει γελοία.
Επιθυμώ να μπορώ να συναντώ τον άλλον σαν ένα ον όμοιο με μένα και απόλυτα διαφορετικό, όχι σαν ένα νούμερο, ούτε σαν ένα βάτραχο σκαρφαλωμένο σ΄ένα άλλο σκαλοπάτι (αδιάφορο αν κατώτερο ή ανώτερο) της ιεραρχίας των εισοδημάτων και των εξουσιών.
Επιθυμώ να μπορώ να τον βλέπω, και να μπορεί να με δει, σαν ένα άλλο ανθρώπινο ον, οι σχέσεις μας να μην αποτελούν πεδίο που να εκφράζεται η επιθετικότητα, ο συναγωνισμός μας να παραμένει μέσα στα όρια του παιχνιδιού, οι συγκρούσεις μας στο μέτρο που δεν μπορούν να λυθούν ή να ξεπεραστούν, ν΄αφορούν πραγματικά προβλήματα και εκβάσεις, να σέρνουν μαζί τους όσο το δυνατό λιγότερο ασυνείδητο, να είναι φορτισμένες όσο το δυνατό λιγότερο από φανταστικά στοιχεία.
Επιθυμώ ο άλλος να είναι ελεύθερος, γιατί η ελευθερία μου αρχίζει εκεί όπου αρχίζει η ελευθερία του άλλου και γιατί, μόνος μου, δεν μπορώ να είμαι, στην καλύτερη περίπτωση, παρά «ενάρετος εν δυστυχία». Δεν υπολογίζω οτι οι άνθρωποι θα μεταμορφωθούν σε αγγέλους, ούτε πως οι ψυχές τους θα γίνουν καθάριες σαν τις βουνίσιες λίμνες –που άλλωστε ανέκαθεν μου προξενούσαν βαθιά πλήξη. Ξέρω όμως πόσο η σημερινή κουλτούρα βαθαίνει και οξύνει τη δυσκολία τους να υπάρχουν, και να συνυπάρχουν με τους άλλους, και βλέπω πως πολλαπλασιάζει στο άπειρο τα εμπόδια στην ελευθερία τους.
Ξέρω, βέβαια, πως αυτός μου ο πόθος δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί σήμερα –κι ούτε θα πραγματοποιηθεί ολοκληρωτικά ενόσω ζω, ακόμη κι αν η επανάσταση γινόταν αύριο. Ξέρω οτι θα ζήσουν μια μέρα άνθρωποι που γι΄αυτούς ούτε η ανάμνηση των προβλημάτων που μπορεί σήμερα να μας προξενούν το μεγαλύτερο άγχος δεν θα υπάρχει. Αυτή είναι η μοίρα μου που πρέπει να επωμισθώ, και που επωμίζομαι. Αλλά αυτό δεν πρέπει να με οδηγήσει ούτε στην απελπισία ούτε στον κατατονικό μηρυκασμό. Έχοντας αυτό τον πόθο, που είναι δικός μου, δεν μπορεί παρά να εργάζομαι για την πραγματοποίησή του.
Και ήδη με την εκλογή που κάνω του κυρίου ενδιαφέροντος της ζωής μου, μέσα στη δουλειά που του αφιερώνω, για μένα γεμάτη νόημα (ακόμα κι αν συναντώ, και αποδέχομαι, τη μερική αποτυχία, τις αναβολές, τις παρακαμπτήριες, τα καθήκοντα που δεν έχουν νόημα από μόνα τους), με τη συμμετοχή σε μια κοινότητα επαναστατών που επιχειρεί να ξεπεράσει τις αντικειμενοποιημένες και ξενωμένες σχέσεις της κοινωνίας όπου ζούμε –είμαι σε θέση να πραγματοποιώ μερικά αυτό τον πόθο.
Αν είχα γεννηθεί σε μια κομμουνιστική κοινωνία, ίσως η ευτυχία να μου ήταν πιο εύκολη –δεν το ξέρω κι ούτε μπορώ να κάνω τίποτα σχετικά μ΄αυτό. Δεν θα καθίσω μ΄αυτό το πρόσχημα να περνώ τον ελεύθερο χρόνο μου παρακολουθώντας τηλεόραση, ή διαβάζοντας αστυνομικά μυθιστορήματα.Μήπως αυτή μου η στάση σημαίνει άρνηση της αρχής της πραγματικότητας; Αλλά ποιο είναι το περιεχόμενο αυτής της αρχής; Είναι οτι πρέπει να εργαζόμαστε –ή μήπως οτι πρέπει αναγκαία η εργασία να μην έχει νόημα, να γίνεται κάτω από συνθήκες εκμετάλλευσης, ν΄αντιφάσκει με τους στόχους για τους οποίους υποτίθεται οτι γίνεται;
Αυτή η αρχή ισχύει μ΄αυτή τη μορφή για ένα εισοδηματία; Ισχύει μήπως, μ΄αυτή τη μορφή, για τους ιθαγενείς των νησιών Τρομπριάντ ή Σαμόα; Ισχύει, ακόμα και σήμερα, για τους ψαράδες ενός μεσογειακού χωριού; Ως ποιο σημείο η αρχή της πραγματικότητας εκφράζει τη φύση και που αρχίζει να εκφράζει την κοινωνία; Ως ποιο σημείο εκφράζει την κοινωνία ως κοινωνία και από ποιο σημείο μια τάδε ιστορική μορφή της κοινωνίας;
Γιατί όχι τη δουλοπαροικία, τις γαλέρες, τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως; Πού μια φιλοσοφία θα έπαιρνε το δικαίωμα να μου πει: σ΄αυτό το συγκεκριμένο χιλιοστόμετρο των υπαρχόντων θεσμών, θα σας δείξω το σύνορο μεταξύ του φαινομένου και της ουσίας, μεταξύ των παροδικών ιστορικών μορφών και του αιωνίου είναι του κοινωνικού;
Αποδέχομαι την αρχή της πραγματικότητας, γιατί αποδέχομαι την ανάγκη της εργασίας (καθόσον άλλωστε είναι πραγματική, γιατί ολοένα γίνεται λιγότερο προφανής) και την ανάγκη της κοινωνικής οργάνωσης της εργασίας. Δεν αποδέχομαι όμως την επίκληση μιας ψεύτικης ψυχανάλυσης και μιας ψεύτικης μεταφυσικής, που εισάγει στη συγκεκριμένη συζήτηση των ιστορικών δυνατοτήτων αυθαίρετες βεβαιώσεις πάνω σε αδυνατότητες για τις οποίες δεν ξέρει τίποτα.
Είναι τάχα η επιθυμία μου παιδική; Μα ακριβώς η παιδική κατάσταση είναι οτι η ζωή μάς είναι δοσμένη, και οτι ο Νόμος μάς είναι δοσμένος. Στην παιδική κατάσταση η ζωή μάς δίνεται για τίποτα –και ο Νόμος μάς δίνεται χωρίς τίποτα άλλο, και χωρίς δυνατότητα συζήτησης.
Αυτό που θέλω είναι εντελώς το αντίθετο: να φτιάχνω εγώ τη ζωή μου και να δίνω ζωή, ει δυνατόν, εν πάση περιπτώσει να δίνω για τη ζωή μου. Ο Νόμος να μη μου δίνεται απλώς αλλά να τον δίνω κι εγώ συγχρόνως στον εαυτό μου. Αυτός που διαρκώς βρίσκεται σε παιδική κατάσταση είναι ο κομφορμιστής ή ο απολιτικός: γιατί αποδέχεται τον Νόμο ασυζητητί και δεν επιθυμεί να συμμετέχει στη διαμόρφωσή του. Εκείνος που ζει μέσα στην κοινωνία χωρίς καμιά θέληση που ν΄αφορά τον Νόμο, χωρίς πολιτική θέληση, απλώς αντικαθιστά τον ιδιωτικό πατέρα με τον ανώνυμο πατέρα.
Η παιδική κατάσταση είναι, πρώτα, να δέχεσαι χωρίς να δίνεις και, μετά, να κάνεις ή να υπάρχεις για να δέχεσαι. Αυτό που θέλω είναι, αρχινώντας, μια δίκαιη ανταλλαγή, και στη συνέχεια το ξεπέρασμα της ανταλλαγής. Η παιδική κατάσταση είναι η δυϊκή σχέση, το φάντασμα της συγχώνευσης –και μ΄αυτή την έννοια, η σημερινή κοινωνία παιδικοποιεί διαρκώς τους πάντες με τη συγχώνευση που πραγματοποιεί στο φαντασιακό με απραγματικές οντότητες: τους αρχηγούς, τα έθνη, τους κοσμοναύτες ή τις βεντέτες.
Αυτό που θέλω είναι η κοινωνία να πάψει πια να είναι μια οικογένεια, ψεύτικη επί πλέον μέχρι γελοίου, για ν΄αποκτήσει την αληθινή της διάσταση ως κοινωνίας, ως δικτύου σχέσεων μεταξύ αυτονόμων ενηλίκων.
Νάναι τάχα η επιθυμία μου επιθυμία εξουσίας; Μα αυτό που θέλω είναι η κατάργηση της εξουσίας με τη σημερινή της έννοια, είναι η εξουσία όλων. Η σημερινή εξουσία σημαίνει οτι οι άλλοι είναι πράγματα, κι αυτό που θέλω είναι τελείως το αντίθετο. Αυτός που οι άλλοι τού είναι πράγματα είναι ο ίδιος πράγμα, και δεν θέλω να είμαι πράγμα ούτε για μένα ούτε για τους άλλους. Δεν θέλω οι άλλοι να είναι πράγματα, δεν θάξερα τι να τους κάνω.
Αν μπορώ να υπάρχω για τους άλλους, και οι άλλοι να μ΄αναγνωρίζουν, δεν θέλω αυτό να γίνεται σε συνάρτηση με την κατοχή ενός πράγματος που είναι έξω από μένα –της εξουσίας, ούτε να υπάρχω γι΄αυτούς μέσα στο φαντασιακό. Η αναγνώριση που απορρέει από τον άλλο δεν ισχύει για μένα παρά στον βαθμό που τον αναγνωρίζω εγώ ο ίδιος.
Υπάρχει ο κίνδυνος να τα ξεχάσω όλα αυτά αν κάποτε τα γεγονότα με οδηγούσαν κοντά στην «εξουσία»; Μου φαίνεται περισσότερο κι από απίθανο: αν συνέβαινε αυτό, δεν θα ήταν παρά μια χαμένη μάχη, και όχι το τέλος του πολέμου –και θάπρεπε να ρυθμίζω τη ζωή μου πάνω στην υπόθεση οτι μπορεί μια μέρα να ξαναμωραθώ;Κυνηγώ τάχα τη χίμαιρα να θέλω να εξαλείψω την τραγική πλευρά της ανθρώπινης ύπαρξης; Μου φαίνεται μάλλον πως θέλω να εξαλείψω απ΄αυτήν το μελόδραμα, την ψεύτικη τραγωδία –αυτήν όπου η καταστροφή επέρχεται χωρίς αναγκαιότητα, όπου όλα θα συνέβαιναν διαφορετικά, αν μονάχα τα πρόσωπα ήξεραν ή έκαναν αυτό ή εκείνο.
Το να πεθαίνουν της πείνας οι άνθρωποι στις Ινδίες, ενώ στην Αμερική και στην Ευρώπη οι κυβερνήσεις βάζουν πρόστιμα στους γεωργούς που παράγουν «υπερβολικά» -είναι μια μακάβρια φάρσα, είναι ένα γκραν γκινιόλ, όπου τα πτώματα και ο πόνος είναι πραγματικά.
Δεν είναι τραγωδία, δεν υπάρχει σ΄αυτό τίποτα το αναπόφευκτο. Και αν η ανθρωπότητα εξαφανισθεί μια μέρα κάτω από τις υδρογονοβόμβες, αρνούμαι να το ονομάσω αυτό τραγωδία, το ονομάζω μαλακία. Θέλω την κατάργηση του Παλιάτσου και της μεταμόρφωσης των ανθρώπων σε νευρόσπαστα από άλλα νευρόσπαστα που τους «κυβερνούν».
Όταν ένας νευρωτικός επαναλαμβάνει για εικοστή φορά την ίδια συμπεριφορά αποτυχίας, αναπαράγοντας για τον εαυτό του και για τους δικούς του τον ίδιο τύπο δυστυχίας, το να τον βοηθήσεις να το ξεπεράσει αυτό, σημαίνει να εξαλείψεις από τη ζωή του τη χονδροειδή φάρσα, όχι την τραγωδία: σημαίνει να του επιτρέψεις ν’αντικρίσει επί τέλους τα πραγματικά προβλήματα της ζωής του και ότι τραγικό μπορεί να περιέχουν, που η νεύρωσή του είχε για λειτουργία εν μέρει να εκφράζει και κυρίως να καλύπτει.
Όταν, μετά από ένα μεγάλο ταξίδι στη Δύση, ένας μαθητής του Βούδα ήλθε να τον πληροφορήσει πώς θαυμαστά πράγματα, όργανα, φάρμακα, μέθοδοι σκέψης, θεσμοί, είχαν μεταμορφώσει τη ζωή των ανθρώπων από την εποχή που ο Δάσκαλος αποσύρθηκε στα υψηλά οροπέδια, αυτόν τον σταμάτησε μετά τις πρώτες λέξεις.
Εξαφάνισαν μήπως τη θλίψη, την αρρώστια, τα γηρατειά και τον θάνατο; ρώτησε. Όχι, απάντησε ο μαθητής. Ε, λοιπόν, τότε θα μπορούσαν να καθίσουν ήσυχα στ΄αυγά τους, σκέφτηκε ο Δάσκαλος. Και ξαναβυθίστηκε στην περισυλλογή του, χωρίς καν να κάνει τον κόπο να δείξει στον μαθητή του οτι είχε πάψει να τον ακούει.
http://themotorcycleboy.blogspot.com/
«…..Το να πεθαίνουν της πείνας οι άνθρωποι στις Ινδίες, ενώ στην Αμερική και στην Ευρώπη οι κυβερνήσεις βάζουν πρόστιμα στους γεωργούς που παράγουν «υπερβολικά» -είναι μια μακάβρια φάρσα, είναι ένα γκραν γκινιόλ, όπου τα πτώματα και ο πόνος είναι πραγματικά. Δεν είναι τραγωδία, δεν υπάρχει σ΄αυτό τίποτα το αναπόφευκτο. Και αν η ανθρωπότητα εξαφανισθεί μια μέρα κάτω από τις υδρογονοβόμβες, αρνούμαι να το ονομάσω αυτό τραγωδία, το ονομάζω μαλακία….»
Ανακάλυψα την παρακάτω ανάρτηση και κρίνω πως αξίζει να τη μοιραστούμε
Μεγάλωσα σ΄ένα περιβάλλον βασιλοχουντικό –γονείς, παππούδες, θείοι –ένα περιβάλλον όπου ο τρόμος όριζε την ιδεολογία. Τον αδερφό της γιαγιάς μου τον είχαν πιάσει οι γερμανοτσολιάδες στην κατοχή να γράφει συνθήματα σε τοίχους, τον έβαλαν λοιπόν να σκάψει ένα λάκκο, μετά τον εκτέλεσαν και τον έθαψαν επιτόπου –«έσκαψε το λάκκο του», για να το πω απλά –ήτανε 16 χρονών όταν τον σκότωσαν.
Από τότε βασίλευε ο τρόμος, παρέα με τους Βασιλιάδες και τους Συνταγματάρχες. Μόνο που ο τρόμος είναι τυφλός, έτσι το σόι μου κατηγορούσε τους κομμουνιστές για τα δεινά του κι όχι τους πραγματικούς δολοφόνους. Ο αντικομμουνισμός τους αυτός μπολιάστηκε και σε μένα.Πέμπτη Δημοτικού, η ανία με οδήγησε στο να αγοράσω την «Αναφορά στο Γκρέκο» του Καζαντζάκη. Εκεί μέσα σκόνταψα στο εικονοστάσι του συγγραφέα –«Οδυσσέας, Χριστός, Λένιν». Κάποια έκρηξη στο κεφάλι μου, κάτι κακό μου είχε κάνει αυτός ο Καζαντζάκης –παγίδα, παγίδα....
Πριν τελειώσω το Δημοτικό είχα φροντίσει να διαβάσω όλα τα βιβλία του –θυμάμαι οτι αποφάσισα τότε, πως δεν χρειαζόταν να διαβάσω τίποτα άλλο στη ζωή μου. Ο αντικομμουνισμός μου ψυχορραγούσε, αλλά δεν έλεγε να ψοφήσει.
Στην Πρώτη Γυμνασίου έπεσε στα χέρια μου εκείνο το βιβλίο του Τζέιμς Τζολ για τους Αναρχικούς. Λύτρωση! Επειδή ανακάλυπτα οτι υπήρχαν κι άλλοι που τα λέγανε πολύ ωραία και δεν ήταν κομμουνιστές! Λάτρεψα τους Αναρχικούς, έψαξα τα βήματά τους από τις απαρχές της κυνικής και της στωικής φιλοσοφίας μέχρι τον Ισπανικό Εμφύλιο –έμοιαζαν πολύ όμορφα όλα αυτά.Έτσι έφτασα στην Πάντειο, προσπαθώντας να δείχνω σίγουρος και ιδεολογικά αλεξίσφαιρος. Δεν ήμουν! Επειδή ο ολοκληρωτισμός της Πανσπουδαστικής δικαιολογούσε μεν τον υφέρποντα αντικομμουνισμό μου, αλλά εκεί μέσα ανακάλυψα πως τίποτα δεν είναι στεγανό, τίποτα δεν είναι αμιγές.Πρώτη φορά άκουσα γι΄αυτόν από τον Δημήτρη τον Τσαούση –εκείνο τον καταπληκτικό καθηγητή κοινωνιολογίας που ήξερε πως ν΄αφήνει τη συντηρητική ιδεολογία του έξω από τα αμφιθέατρα.
Μιλούσε για τον Κορνήλιο Καστοριάδη με την ευλάβεια χριστιανού που είδε τον Βούδα να αιωρείται μπροστά του!Στο Δεύτερο έτος είχαμε τον Βέλτσο. Μας κούναγε τη «Φαντασιακή θέσμιση της κοινωνίας» τσιρίζοντας: «Αυτό το βιβλίο πάρτε το με οποιονδήποτε τρόπο. Δανειστείτε το, αγοράστε το, κλέψτε το!» Έτσι ακριβώς έκανα. Όταν κάτι φύτουλες στρίμωξαν το Βέλτσο, μετά το τέλος του μαθήματος, σούφρωσα τη «Φαντασιακή θέσμιση» -εκείνη την εποχή ήμουνα κάπως στενάχωρος, από πλευράς χρημάτων.Το κλεμμένο αντίτυπο της «Φαντασιακής θέσμισης», κάποιος το έκλεψε κι από μένα –έτσι πάνε αυτά. Αναγκάστηκα λοιπόν να το αγοράσω –τι άλλο να ‘κανα; Διαβάζοντάς το δεν ανακάλυψα την απάντηση για «Τη ζωή, το σύμπαν και
τα πάντα». Έμαθα όμως να κοιτάζω. Όχι να βλέπω –να κοιτάζω!
Και το κεφάλαιο του βιβλίου που ακολουθεί παρακάτω είναι αυτό που καθάρισε τα μάτια μου από τις χρόνιες παθήσεις –μετά την ανάγνωσή του όλα έδειχναν διαφορετικά τριγύρω. Αν πρόκειται να συνεχίσεις το διάβασμα –κάντο αργά, άσε την κάθε φράση να αναπνεύσει μέσα σου –σκέψου το καλά. Επειδή, μετά απ΄ αυτό, τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο:
Οι υποκειμενικές ρίζες του επαναστατικού προτάγματος
Ακούμε καμιά φορά να λένε: Αυτή η ιδέα μιας άλλης κοινωνίας παρουσιάζεται μεν σαν ένα πρόταγμα δεν είναι όμως στην πραγματικότητα παρά προβολή πόθων ανομολόγητων, αμφίεση κινήτρων που παραμένουν κρυμμένα γι΄αυτούς που εμφορούνται από αυτά.
Δεν χρησιμεύει παρά σαν όχημα που μεταφέρει τη θέληση εξουσίας των μεν, την άρνηση της αρχής της πραγματικότητας των δε, το φάντασμά τους ενός κόσμου χωρίς συγκρούσεις, όπου όλοι θα είναι συμφιλιωμένοι με όλους και καθένας με τον εαυτό του, μια παιδική ονειροπόληση που θάθελε να καταργήσει την τραγική πλευρά της ανθρώπινης ύπαρξης, μια φυγή που επιτρέπει να ζει κανείς ταυτόχρονα σε δυο κόσμους, μια φανταστική αντιστάθμιση.
Όταν η συζήτηση παίρνει τέτοια μορφή, πρέπει πρώτα να υπενθυμίσει κανείς οτι όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε. Κανείς δεν μπορεί να βεβαιώσει πως ότι λέει δεν έχει σχέση με ασυνείδητους πόθους ή με κίνητρα που ούτε ο ίδιος ομολογεί στον εαυτό του.
Κι όταν ακούμε «ψυχαναλυτές» μιας ορισμένης τάσης να χαρακτηρίζουν νευρωτικούς χοντρικά όλους τους επαναστάτες, δεν μπορούμε παρά να χαρούμε που δεν έχουμε την «υγεία» τους των Σουπερμάρκετ. Και δεν θα ήταν πολύ δύσκολο να ξεσκεπάσουμε τον ασυνείδητο μηχανισμό του κομφορμισμού τους. Γενικότερα, αυτός που πιστεύει οτι ανακαλύπτει σαν ρίζα του επαναστατικού προτάγματος τον ένα ή τον άλλο ασυνείδητο πόθο, πρέπει ταυτόχρονα ν΄αναρωτηθεί ποιο είναι το κίνητρο της δικής του κριτικής και σε ποιο βαθμό δεν αποτελεί εκλογίκευση.
Για μας πάντως αυτή η αναστροφή πολύ λίγο ενδιαφέρον παρουσιάζει. Το ζήτημα πράγματι υπάρχει και, ακόμα και κανείς άλλος να μην το έθετε, αυτός που μιλάει για επανάσταση πρέπει να το θέσει ο ίδιος στον εαυτό του. Ας αποφασίσουν οι άλλοι σε πόσο βαθμό διαύγειας οι θέσεις τους τούς δεσμεύουν για λογαριασμό τους.
Ένας επαναστάτης δεν μπορεί να θέτει όρια στη δική του επιθυμία διαύγειας. Ούτε μπορεί να αρνείται το πρόβλημα λέγοντας: αυτό που μετράει δεν είναι τα ασυνείδητα κίνητρα, αλλά η σημασία και η αντικειμενική αξία των ιδεών και των πράξεων. Η νεύρωση του Ροβεσπιέρου ή του Μπωντλαίρ υπήρξαν πιο γόνιμες για την ανθρωπότητα απ΄την «υγεία» του τάδε μαγαζάτορα της εποχής.
Διότι η επανάσταση, έτσι που τη συλλαμβάνουμε, αρνείται ακριβώς αυτή την απλή παραδοχή του διχασμού ανάμεσα σε κίνητρο και αποτέλεσμα. Θα ήταν τότε αδύνατη στην πραγματικότητα και ασυνάρτητη στο νόημά της, εάν στηριζόταν σε ασυνείδητες προθέσεις χωρίς σχέση με το διαρθρωμένο περιεχόμενό της –το μόνο που θα μπορούσε σ΄αυτή την περίπτωση να κάνει, θα ήταν μια επανέκδοση για μια ακόμη φορά της προηγούμενης ιστορίας, αιχμάλωτη καθώς θα ήταν από κίνητρα σκοτεινά που με τον καιρό θα επέβαλλαν το δικό τους τέλος και τη δική τους λογική.
Η γέννηση καινούργιων κινήτρων και καινούργιων συμπεριφορών, που είναι απαραίτητες για να οδηγηθεί το επαναστατικό πρόταγμα στο τέρμα του, πρέπει να εξεταστούν στην κλίμακα των μαζών, γιατί μόνο αυτές μπορούν να πραγματοποιήσουν μια καινούργια κοινωνία. Όμως αυτή η έρευνα μπορεί να γίνει πιο εύκολη, αν προσπαθήσουμε πρώτα να δούμε τι μπορεί να είναι η επιθυμία και τα κίνητρα ενός επαναστάτη.
Ότι μπορούμε να πούμε πάνω σ΄αυτό είναι, εξ΄ορισμού, κατ΄εξοχήν υποκειμενικό. Είναι, επίσης εξ΄ορισμού, εκτεθειμένο σε όλες τις ερμηνείες που θάθελε κανείς. Αν μπορούσε να βοηθήσει κάποιον να δει καθαρότερα μέσα σ΄ένα άλλο ανθρώπινο ον (έστω και μέσα στις αυταπάτες και στις πλάνες του) και μ΄αυτό τον τρόπο μέσα στον ίδιο του τον εαυτό, δεν θα ήταν ανώφελο να ειπωθεί.Έχω την επιθυμία, και αισθάνομαι την ανάγκη, για να ζήσω, μιας άλλης κοινωνίας από αυτή που με περιβάλλει. Όπως η μεγάλη πλειονότητα των ανθρώπων, μπορώ να ζήσω μέσα σ΄αυτήν και να τα βγάζω πέρα –εν πάση περιπτώσει ζω ήδη μέσα σ΄αυτή την κοινωνία.
Όσο κριτικά κι αν προσπαθήσω να κοιτάξω τον εαυτό μου, ούτε η ικανότητα προσαρμογής μου, ούτε η αφομοίωση της πραγματικότητας από μέρους μου, δεν μου φαίνονται κατώτερες από τον κοινωνιολογικό μέσο όρο. Δεν ζητώ την αθανασία, την πανταχού παρουσία, την παντογνωσία. Δεν ζητώ η κοινωνία να «μου δώσει την ευτυχία» -ξέρω οτι η ευτυχία δεν είναι μια μερίδα που μοιράζεται με το δελτίο στη Δημαρχεία ή στο εργατικό Συμβούλιο της γειτονιάς, και ξέρω πως, αν αυτό το πράγμα υπάρχει, μόνο εγώ μπορώ να το πραγματοποιήσω για τον εαυτό μου, στα μέτρα μου, όπως μου συνέβη και όπως, κατά πάσα πιθανότητα, θα μου συμβεί και πάλι.
Αλλά μέσα στη ζωή, έτσι όπως είναι φτιαγμένη για μένα και τους άλλους, σκοντάφτω πάνω σε πλήθος από απαράδεκτα πράγματα, λέω πως δεν είναι μοιραία και πως εξαρτώνται από την οργάνωση της κοινωνίας. Επιθυμώ πρώτα κι ζητώ, η δουλειά μου να έχει νόημα, να μπορώ να εγκρίνω αυτό για το οποίο χρησιμεύει και τον τρόπο με τον οποίο γίνεται, να μου επιτρέπει να ξοδεύομαι πραγματικά και να χρησιμοποιώ τις δυνατότητές μου και ταυτόχρονα να εμπλουτίζομαι και να αναπτύσσομαι.
Και λέω οτι αυτό το πράγμα είναι δυνατό, με μια άλλη οργάνωση της κοινωνίας, για μένα και για τους άλλους. Λέω οτι ήδη θα ήταν μια βασική αλλαγή σ΄αυτή την κατεύθυνση αν μ΄άφηναν ν΄αποφασίζω, μαζί με τους άλλους, τι έχω να κάνω, και με τους συντρόφους μου στη δουλειά, πώς να το κάνω.Επιθυμώ να μπορώ, μαζί με τους άλλους να μαθαίνω τι γίνεται μέσα στην κοινωνία, να ελέγχω την έκταση και την ποιότητα της πληροφόρησης που μου δίνεται. Ζητώ να μπορώ να συμμετέχω άμεσα σε όλες τις κοινωνικές αποφάσεις που μπορεί να επηρεάζουν την ύπαρξή μου ή τη γενική πορεία του κόσμου όπου ζω. Δεν δέχομαι η τύχη μου ν’αποφασίζεται μέρα με τη μέρα από ανθρώπους που τα σχέδιά τους μου είναι εχθρικά ή απλώς άγνωστα και για τους οποίους δεν είμαστε, εγώ και όλοι οι άλλοι, παρά νούμερα σ΄ένα σχέδιο ή πιόνια σε μια σκακιέρα, και τελικά η ζωή μου και ο θάνατός μου να βρίσκονται στα χέρια ανθρώπων που ξέρω πως είναι αναγκαστικά τυφλοί.
Ξέρω πάρα πολύ καλά πως η πραγματοποίηση μιας άλλης κοινωνικής οργάνωσης, και η ζωή της, δεν θα είναι καθόλου απλές, πως σε κάθε βήμα τους θα συναντήσουν δύσκολα προβλήματα. Αλλά προτιμώ να καταπιάνομαι με πραγματικά προβλήματα, παρά με τις συνέπειες του παραληρήματος του Ντε Γκωλ, τις κομπίνες του Τζόνσον ή τις μηχανορραφίες του Κρούτσεφ. Κι αν έστω, εγώ και οι άλλοι, συναντούσαμε την αποτυχία σ΄αυτό τον δρόμο, προτιμώ την αποτυχία σε μια προσπάθεια που έχει ένα νόημα, παρά μια κατάσταση που μένει πριν ακόμα κι απ΄την αποτυχία ή τη μη αποτυχία, που μένει γελοία.
Επιθυμώ να μπορώ να συναντώ τον άλλον σαν ένα ον όμοιο με μένα και απόλυτα διαφορετικό, όχι σαν ένα νούμερο, ούτε σαν ένα βάτραχο σκαρφαλωμένο σ΄ένα άλλο σκαλοπάτι (αδιάφορο αν κατώτερο ή ανώτερο) της ιεραρχίας των εισοδημάτων και των εξουσιών.
Επιθυμώ να μπορώ να τον βλέπω, και να μπορεί να με δει, σαν ένα άλλο ανθρώπινο ον, οι σχέσεις μας να μην αποτελούν πεδίο που να εκφράζεται η επιθετικότητα, ο συναγωνισμός μας να παραμένει μέσα στα όρια του παιχνιδιού, οι συγκρούσεις μας στο μέτρο που δεν μπορούν να λυθούν ή να ξεπεραστούν, ν΄αφορούν πραγματικά προβλήματα και εκβάσεις, να σέρνουν μαζί τους όσο το δυνατό λιγότερο ασυνείδητο, να είναι φορτισμένες όσο το δυνατό λιγότερο από φανταστικά στοιχεία.
Επιθυμώ ο άλλος να είναι ελεύθερος, γιατί η ελευθερία μου αρχίζει εκεί όπου αρχίζει η ελευθερία του άλλου και γιατί, μόνος μου, δεν μπορώ να είμαι, στην καλύτερη περίπτωση, παρά «ενάρετος εν δυστυχία». Δεν υπολογίζω οτι οι άνθρωποι θα μεταμορφωθούν σε αγγέλους, ούτε πως οι ψυχές τους θα γίνουν καθάριες σαν τις βουνίσιες λίμνες –που άλλωστε ανέκαθεν μου προξενούσαν βαθιά πλήξη. Ξέρω όμως πόσο η σημερινή κουλτούρα βαθαίνει και οξύνει τη δυσκολία τους να υπάρχουν, και να συνυπάρχουν με τους άλλους, και βλέπω πως πολλαπλασιάζει στο άπειρο τα εμπόδια στην ελευθερία τους.
Ξέρω, βέβαια, πως αυτός μου ο πόθος δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί σήμερα –κι ούτε θα πραγματοποιηθεί ολοκληρωτικά ενόσω ζω, ακόμη κι αν η επανάσταση γινόταν αύριο. Ξέρω οτι θα ζήσουν μια μέρα άνθρωποι που γι΄αυτούς ούτε η ανάμνηση των προβλημάτων που μπορεί σήμερα να μας προξενούν το μεγαλύτερο άγχος δεν θα υπάρχει. Αυτή είναι η μοίρα μου που πρέπει να επωμισθώ, και που επωμίζομαι. Αλλά αυτό δεν πρέπει να με οδηγήσει ούτε στην απελπισία ούτε στον κατατονικό μηρυκασμό. Έχοντας αυτό τον πόθο, που είναι δικός μου, δεν μπορεί παρά να εργάζομαι για την πραγματοποίησή του.
Και ήδη με την εκλογή που κάνω του κυρίου ενδιαφέροντος της ζωής μου, μέσα στη δουλειά που του αφιερώνω, για μένα γεμάτη νόημα (ακόμα κι αν συναντώ, και αποδέχομαι, τη μερική αποτυχία, τις αναβολές, τις παρακαμπτήριες, τα καθήκοντα που δεν έχουν νόημα από μόνα τους), με τη συμμετοχή σε μια κοινότητα επαναστατών που επιχειρεί να ξεπεράσει τις αντικειμενοποιημένες και ξενωμένες σχέσεις της κοινωνίας όπου ζούμε –είμαι σε θέση να πραγματοποιώ μερικά αυτό τον πόθο.
Αν είχα γεννηθεί σε μια κομμουνιστική κοινωνία, ίσως η ευτυχία να μου ήταν πιο εύκολη –δεν το ξέρω κι ούτε μπορώ να κάνω τίποτα σχετικά μ΄αυτό. Δεν θα καθίσω μ΄αυτό το πρόσχημα να περνώ τον ελεύθερο χρόνο μου παρακολουθώντας τηλεόραση, ή διαβάζοντας αστυνομικά μυθιστορήματα.Μήπως αυτή μου η στάση σημαίνει άρνηση της αρχής της πραγματικότητας; Αλλά ποιο είναι το περιεχόμενο αυτής της αρχής; Είναι οτι πρέπει να εργαζόμαστε –ή μήπως οτι πρέπει αναγκαία η εργασία να μην έχει νόημα, να γίνεται κάτω από συνθήκες εκμετάλλευσης, ν΄αντιφάσκει με τους στόχους για τους οποίους υποτίθεται οτι γίνεται;
Αυτή η αρχή ισχύει μ΄αυτή τη μορφή για ένα εισοδηματία; Ισχύει μήπως, μ΄αυτή τη μορφή, για τους ιθαγενείς των νησιών Τρομπριάντ ή Σαμόα; Ισχύει, ακόμα και σήμερα, για τους ψαράδες ενός μεσογειακού χωριού; Ως ποιο σημείο η αρχή της πραγματικότητας εκφράζει τη φύση και που αρχίζει να εκφράζει την κοινωνία; Ως ποιο σημείο εκφράζει την κοινωνία ως κοινωνία και από ποιο σημείο μια τάδε ιστορική μορφή της κοινωνίας;
Γιατί όχι τη δουλοπαροικία, τις γαλέρες, τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως; Πού μια φιλοσοφία θα έπαιρνε το δικαίωμα να μου πει: σ΄αυτό το συγκεκριμένο χιλιοστόμετρο των υπαρχόντων θεσμών, θα σας δείξω το σύνορο μεταξύ του φαινομένου και της ουσίας, μεταξύ των παροδικών ιστορικών μορφών και του αιωνίου είναι του κοινωνικού;
Αποδέχομαι την αρχή της πραγματικότητας, γιατί αποδέχομαι την ανάγκη της εργασίας (καθόσον άλλωστε είναι πραγματική, γιατί ολοένα γίνεται λιγότερο προφανής) και την ανάγκη της κοινωνικής οργάνωσης της εργασίας. Δεν αποδέχομαι όμως την επίκληση μιας ψεύτικης ψυχανάλυσης και μιας ψεύτικης μεταφυσικής, που εισάγει στη συγκεκριμένη συζήτηση των ιστορικών δυνατοτήτων αυθαίρετες βεβαιώσεις πάνω σε αδυνατότητες για τις οποίες δεν ξέρει τίποτα.
Είναι τάχα η επιθυμία μου παιδική; Μα ακριβώς η παιδική κατάσταση είναι οτι η ζωή μάς είναι δοσμένη, και οτι ο Νόμος μάς είναι δοσμένος. Στην παιδική κατάσταση η ζωή μάς δίνεται για τίποτα –και ο Νόμος μάς δίνεται χωρίς τίποτα άλλο, και χωρίς δυνατότητα συζήτησης.
Αυτό που θέλω είναι εντελώς το αντίθετο: να φτιάχνω εγώ τη ζωή μου και να δίνω ζωή, ει δυνατόν, εν πάση περιπτώσει να δίνω για τη ζωή μου. Ο Νόμος να μη μου δίνεται απλώς αλλά να τον δίνω κι εγώ συγχρόνως στον εαυτό μου. Αυτός που διαρκώς βρίσκεται σε παιδική κατάσταση είναι ο κομφορμιστής ή ο απολιτικός: γιατί αποδέχεται τον Νόμο ασυζητητί και δεν επιθυμεί να συμμετέχει στη διαμόρφωσή του. Εκείνος που ζει μέσα στην κοινωνία χωρίς καμιά θέληση που ν΄αφορά τον Νόμο, χωρίς πολιτική θέληση, απλώς αντικαθιστά τον ιδιωτικό πατέρα με τον ανώνυμο πατέρα.
Η παιδική κατάσταση είναι, πρώτα, να δέχεσαι χωρίς να δίνεις και, μετά, να κάνεις ή να υπάρχεις για να δέχεσαι. Αυτό που θέλω είναι, αρχινώντας, μια δίκαιη ανταλλαγή, και στη συνέχεια το ξεπέρασμα της ανταλλαγής. Η παιδική κατάσταση είναι η δυϊκή σχέση, το φάντασμα της συγχώνευσης –και μ΄αυτή την έννοια, η σημερινή κοινωνία παιδικοποιεί διαρκώς τους πάντες με τη συγχώνευση που πραγματοποιεί στο φαντασιακό με απραγματικές οντότητες: τους αρχηγούς, τα έθνη, τους κοσμοναύτες ή τις βεντέτες.
Αυτό που θέλω είναι η κοινωνία να πάψει πια να είναι μια οικογένεια, ψεύτικη επί πλέον μέχρι γελοίου, για ν΄αποκτήσει την αληθινή της διάσταση ως κοινωνίας, ως δικτύου σχέσεων μεταξύ αυτονόμων ενηλίκων.
Νάναι τάχα η επιθυμία μου επιθυμία εξουσίας; Μα αυτό που θέλω είναι η κατάργηση της εξουσίας με τη σημερινή της έννοια, είναι η εξουσία όλων. Η σημερινή εξουσία σημαίνει οτι οι άλλοι είναι πράγματα, κι αυτό που θέλω είναι τελείως το αντίθετο. Αυτός που οι άλλοι τού είναι πράγματα είναι ο ίδιος πράγμα, και δεν θέλω να είμαι πράγμα ούτε για μένα ούτε για τους άλλους. Δεν θέλω οι άλλοι να είναι πράγματα, δεν θάξερα τι να τους κάνω.
Αν μπορώ να υπάρχω για τους άλλους, και οι άλλοι να μ΄αναγνωρίζουν, δεν θέλω αυτό να γίνεται σε συνάρτηση με την κατοχή ενός πράγματος που είναι έξω από μένα –της εξουσίας, ούτε να υπάρχω γι΄αυτούς μέσα στο φαντασιακό. Η αναγνώριση που απορρέει από τον άλλο δεν ισχύει για μένα παρά στον βαθμό που τον αναγνωρίζω εγώ ο ίδιος.
Υπάρχει ο κίνδυνος να τα ξεχάσω όλα αυτά αν κάποτε τα γεγονότα με οδηγούσαν κοντά στην «εξουσία»; Μου φαίνεται περισσότερο κι από απίθανο: αν συνέβαινε αυτό, δεν θα ήταν παρά μια χαμένη μάχη, και όχι το τέλος του πολέμου –και θάπρεπε να ρυθμίζω τη ζωή μου πάνω στην υπόθεση οτι μπορεί μια μέρα να ξαναμωραθώ;Κυνηγώ τάχα τη χίμαιρα να θέλω να εξαλείψω την τραγική πλευρά της ανθρώπινης ύπαρξης; Μου φαίνεται μάλλον πως θέλω να εξαλείψω απ΄αυτήν το μελόδραμα, την ψεύτικη τραγωδία –αυτήν όπου η καταστροφή επέρχεται χωρίς αναγκαιότητα, όπου όλα θα συνέβαιναν διαφορετικά, αν μονάχα τα πρόσωπα ήξεραν ή έκαναν αυτό ή εκείνο.
Το να πεθαίνουν της πείνας οι άνθρωποι στις Ινδίες, ενώ στην Αμερική και στην Ευρώπη οι κυβερνήσεις βάζουν πρόστιμα στους γεωργούς που παράγουν «υπερβολικά» -είναι μια μακάβρια φάρσα, είναι ένα γκραν γκινιόλ, όπου τα πτώματα και ο πόνος είναι πραγματικά.
Δεν είναι τραγωδία, δεν υπάρχει σ΄αυτό τίποτα το αναπόφευκτο. Και αν η ανθρωπότητα εξαφανισθεί μια μέρα κάτω από τις υδρογονοβόμβες, αρνούμαι να το ονομάσω αυτό τραγωδία, το ονομάζω μαλακία. Θέλω την κατάργηση του Παλιάτσου και της μεταμόρφωσης των ανθρώπων σε νευρόσπαστα από άλλα νευρόσπαστα που τους «κυβερνούν».
Όταν ένας νευρωτικός επαναλαμβάνει για εικοστή φορά την ίδια συμπεριφορά αποτυχίας, αναπαράγοντας για τον εαυτό του και για τους δικούς του τον ίδιο τύπο δυστυχίας, το να τον βοηθήσεις να το ξεπεράσει αυτό, σημαίνει να εξαλείψεις από τη ζωή του τη χονδροειδή φάρσα, όχι την τραγωδία: σημαίνει να του επιτρέψεις ν’αντικρίσει επί τέλους τα πραγματικά προβλήματα της ζωής του και ότι τραγικό μπορεί να περιέχουν, που η νεύρωσή του είχε για λειτουργία εν μέρει να εκφράζει και κυρίως να καλύπτει.
Όταν, μετά από ένα μεγάλο ταξίδι στη Δύση, ένας μαθητής του Βούδα ήλθε να τον πληροφορήσει πώς θαυμαστά πράγματα, όργανα, φάρμακα, μέθοδοι σκέψης, θεσμοί, είχαν μεταμορφώσει τη ζωή των ανθρώπων από την εποχή που ο Δάσκαλος αποσύρθηκε στα υψηλά οροπέδια, αυτόν τον σταμάτησε μετά τις πρώτες λέξεις.
Εξαφάνισαν μήπως τη θλίψη, την αρρώστια, τα γηρατειά και τον θάνατο; ρώτησε. Όχι, απάντησε ο μαθητής. Ε, λοιπόν, τότε θα μπορούσαν να καθίσουν ήσυχα στ΄αυγά τους, σκέφτηκε ο Δάσκαλος. Και ξαναβυθίστηκε στην περισυλλογή του, χωρίς καν να κάνει τον κόπο να δείξει στον μαθητή του οτι είχε πάψει να τον ακούει.
http://themotorcycleboy.blogspot.com/
Δεν τους ξεπλένουν οι μπλε και πράσινοι κόκκοι…
Φόρεσε τα καλά του το ΠΑΣΟΚ Κυκλάδων για να υποδεχτεί τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης κ. Πάγκαλο, ο οποίος επισκέφτηκε τη Σύρο, σαν εκπρόσωπος της κυβέρνησης στις εορταστικές εκδηλώσεις για τη μνήμη του πολιούχου της πόλης Αγίου Νικολάου.
Ρήγας και Παπαμανώλης έπλεαν σε πελάγη ευτυχίας, όμως…
Βαρύς κι ασήκωτος, ως συνήθως, ο κ. Πάγκαλος στην καθιερωμένη συνέντευξη τύπου, καθόρισε τις τρεις σημαντικότερες κινήσεις της Κυβέρνησης...
1.Την κατάργηση του εκλογικού συστήματος το οποίο είναι μήτρα αναπαραγωγής της φαυλότητας στη πολιτική ζωή.
2.Την οριστική ταφόπλακα στην μέθοδο της βαθμιαίας διείσδυσης στο δημόσιο.
3.Την διοικητική αναδιάρθρωση της χώρας.
… αλλά έδωσε και τροφή στον «ζωσμένο τ’ άρματα» Γιάννη Βρούτση να συνεχίσει τον … ανένδοτο, που εδώ και ένα μήνα έχει ξεκινήσει…
«ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΤΙΚΗ Η ΠΡΩΤΗ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΚΥΚΛΑΔΩΝ.
ΑΠΑΞΙΩΤΙΚΑ ΓΥΡΙΣΕ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΣΤΟ ΝΕΩΡΙΟ»
ΑΠΑΞΙΩΤΙΚΑ ΓΥΡΙΣΕ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΣΤΟ ΝΕΩΡΙΟ»
Ο Βουλευτής Κυκλάδων Γ. Βρούτσης, πραγματοποίησε σειρά επισκέψεων στα νησιά της Τήνου (Πέμπτη και Παρασκευή 3-4 Δεκεμβρίου) και της Σύρου (Σάββατο και Κυριακή 5-6 Δεκεμβρίου), συμμετέχοντας στις εορταστικές εκδηλώσεις προς τιμή της Αγ. Βαρβάρας στην Τήνο και του Αγίου Νικολάου, πολιούχου της Σύρου αντίστοιχα.
Στην διάρκεια της επίσκεψης του στη Σύρο, ο κ. Βρούτσης απαντώντας σε ερωτήσεις δημοσιογράφων σχετικά με την πρώτη επίσημη επίσκεψη της κυβέρνησης δια του Αντιπροέδρου της, κ. Πάγκαλου και τα όσα είπε, προχώρησε στην ακόλουθη δήλωση:
«Για άλλη μια χρονιά πραγματοποιούνται στην πρωτεύουσα του νομού μας, με μεγάλη επιτυχία, οι θρησκευτικές εκδηλώσεις προς τιμή του πολιούχου του νησιού Αγ. Νικολάου. Όμως, η εκπροσώπηση της κυβέρνησης δια του Αντιπροέδρου της κ. Πάγκαλου δε νομίζω ότι τίμησε, ως όφειλε, τον πολιτικό μας πολιτισμό και την πολιτική γενικότερα. Η συνέντευξη που παραχώρησε στα τοπικά ΜΜΕ, παρουσία των παραγωγικών φορέων του νησιού, υπήρξε προσβλητική για εκείνους που την είδαν και την παρακολούθησαν. Ο αυταρχισμός και η απολυτότητα των θέσεων του κ. Πάγκαλου, παρέπεμψαν σε φύλαρχο που απευθύνεται στους υπηκόους του.
Εμείς, δεν είμαστε πολίτες β΄ κατηγορίας όπως το ύφος και το στυλ του κ. Πάγκαλου μας θέλει. Χωρίς να μας πει τίποτα το συγκεκριμένο για τις Κυκλάδες, χωρίς να εκπέμψει κάποιο νέο μήνυμα για την προοπτική των νησιών μας και διαθέτοντας ύφος υπέρμετρα υπεροπτικό, προσπάθησε να μας πείσει, μεταξύ άλλων, ότι η επιστροφή στον αντιπραγματισμό, “δηλαδή η παραγωγή του ρεύματος από ιδιωτική ανεμογεννήτρια να ανταλλάσσεται με αυγά και κότες από τους γείτονες”, αποτελεί μια σύγχρονη αντίληψη για το κράτος.
Επιπλέον, ο Αντιπρόεδρος κ. Πάγκαλος που βρέθηκε στο νησί της Σύρου εκπροσωπώντας την κυβέρνηση για πρώτη φορά μετά τις εθνικές εκλογές, δεν πραγματοποίησε, ως όφειλε, επίσκεψη στο ΝΕΩΡΙΟ, τη μεγαλύτερη παραγωγική μονάδα του Αιγαίου που μας κάνει όλους υπερήφανους. Η σύγκριση είναι πλέον εμφανής, αφού πάντα στο παρελθόν η επίσκεψη κυβερνητικών στελεχών στο νησί συνοδευόταν με επίσκεψη στο ΝΕΩΡΙΟ. Η συνειδητή αυτή στάση εκ μέρους της κυβέρνησης πιθανόν να αποκαλύπτει ξεκάθαρα τις προθέσεις της, για την προοπτική και το μέλλον του ΝΕΩΡΙΟΥ.
Όπως, όμως έχω δηλώσει και προεκλογικά θα συνεχίσω να παρακολουθώ από κοντά μαζί με τους εργαζόμενους την εξέλιξη του προγράμματος κατασκευής πολεμικών πλοίων, που η Ν.Δ. συνειδητά χρηματοδότησε μέσα στο πλαίσιο της νησιωτικής της πολιτικής. Μια πολιτική που ουσιαστικά εξασφάλισε μετά από πολλά χρόνια απασχόληση σε εκατοντάδες συμπατριώτες μας και επανέφερε το ναυπηγείο του ΝΕΩΡΙΟΥ στη θέση που του αξίζει».
Η φωτογραφία είναι από το syrostoday
Να μη σβήσει η ελπίδα στην Κοπενχάγη…
Περισσότεροι από 100 ηγέτες, περίπου 16.500 αντιπρόσωποι, επίσημοι, σύμβουλοι, στρατιές δημοσιογράφων στη Διάσκεψη για τις κλιματικές αλλαγές που άρχισε χθες στην Κοπεγχάγη.
Τα προεόρτια της Διάσκεψης άρχισαν χθες με διαδηλώσεις και χάπενινγκ όχι μόνο στην Κοπεγχάγη, αλλά και σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις.
Σε μια συμβολική διαμαρτυρία για την άνοδο της στάθμης της θάλασσας, ακτιβιστές στο Βερολίνο που υποδύονταν τους ηγέτες των ΗΠΑ, της Κίνας και της Γερμανίας μπήκαν σε ένα γυάλινο κλουβί και καλύφθηκαν έως τον λαιμό με νερό. Περίπου 20.000 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στο Λονδίνο για να διαδηλώσουν για το κλίμα, 1.500 άνθρωποι έδωσαν το «παρών» στο Παρίσι σε εκδήλωση της Greenpeace. Στην Κοπεγχάγη, οι Δανοί σκέφτηκαν να περιγράψουν το πρόβλημα της υπερθέρμανσης του πλανήτη με μια τεράστια αρκούδα από πάγο που έλειωνε σιγά σιγά.
«Εάν καταστρέψουμε τον πλανήτη, καταστρέφουμε τον εαυτό μας»
Ο ΤΖΕΪΜΣ ΧΑΝΣΕΝ, ειδικός για τις κλιματικές αλλαγές, προκάλεσε σάλο όταν δήλωσε ότι ελπίζει στην αποτυχία της Διάσκεψης της Κοπεγχάγης διότι οποιαδήποτε συμφωνία θα είναι προβληματική. Ο διευθυντής του Ινστιτούτου Γκοντάρ της ΝΑSΑ για τις Διαστημικές Έρευνες καλεί στο βιβλίο του «Οι καταιγίδες των εγγονιών μου» σε εκστρατεία απείθειας τους πολίτες.
«Εάν καταστρέψουμε τον πλανήτη, καταστρέφουμε τον εαυτό μας», λέει. «Αυτή είναι πραγματικά η τελευταία ευκαιρία μας. Πώς, όμως, μπορεί να βρισκόμαστε σε μια κρίσιμη στιγμή όταν δεν παρατηρούμε μεγάλες αλλαγές στο κλίμα; Οι αλλαγές καθυστερούν λόγω της αδράνειας του κλιματικού συστήματος, όμως καθώς οι παράγοντες συσσωρεύονται και οδηγούν το κλίμα σε ακραίες εκφάνσεις, η αδράνεια κάνει όλο και πιο δύσκολη την αντιστροφή των φαινομένων. Ο ωκεανός, οι παγετώνες και το παγωμένο μεθάνιο, όλα έχουν αδράνεια, καθώς αντιδρούν στη γρήγορη αλλαγή. Όμως σιγά σιγά η αντίδρασή τους μειώνεται».
Όπως αναφέρει ο Χάνσεν, πρέπει να θυμόμαστε ότι οι επιπτώσεις των δραστηριοτήτων του ανθρώπου στο κλίμα είναι πιο ισχυρές από οποιεσδήποτε φυσικές επιπτώσεις γνωρίζουμε. Ήδη ο αέρας περιέχει περισσότερους υδρατμούς απ΄ ό,τι πριν από μερικές δεκαετίες. Οι πιο ισχυρές καταιγίδες που παίρνουν ενέργεια από τους υδρατμούς γίνονται ακόμα πιο ισχυρές και θα γίνουν πολύ περισσότερο καθώς διαλύεται το στρώμα του πάγου στους πόλους. Αυτό, σε συνδυασμό με την άνοδο της στάθμης της θάλασσας, θα έχει καταστροφικά αποτελέσματα. Όταν η κυβέρνηση των ΗΠΑ δαπανά δισ. δολάρια για να στηρίξει τον «καθαρό λιθάνθρακα» και δεν επενδύει σε εργοστάσια πυρηνικής ενέργειας, είναι ξεκάθαρο ότι δεν αντιμετωπίζει το πρόβλημα του κλίματος. Ίσως πρέπει να βγούμε στους δρόμους για να δείξουμε ότι αυτό που γίνεται είναι καταστροφικό.
Περισσεύει ο πετροπόλεμος…
… ώρα να συζητήσουμε !
Γράφει ο Νέστορας Χατζούδης
Οι απάνθρωπες συνθήκες των Αστικών Κέντρων, και της πόλης μας, δεν προέκυψαν ξαφνικά, από τη μια μέρα στην άλλη.
Είναι το αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών των μεταπολεμικών κυβερνήσεων.
Είναι οι συνέπειες των πρακτικών των Δημοτικών Αρχών που, εκτός όλων των άλλων, δεν αντιστάθηκαν στις πολιτικές αυτές.
Και φυσικά είναι και προϊόν της ανοχής και στήριξης αυτών των πολιτικών και πρακτικών από τους πολίτες.
Άλλοι γιατί τους ψευτοβόλευαν, άλλοι γιατί τακτοποιούσαν πραγματικές ανάγκες τους και άλλοι γιατί πολλαπλασίαζαν τις περιουσίες τους. Ανεξάρτητα όμως από τα γιατί και τα πως και το ποιος πιο πολύ ευθύνεται, όλοι μας είμαστε συνδημιουργοί μιας πόλης απάνθρωπης. Μιας πόλης που μας εχθρεύεται, που πλέον δεν αντέχεται και πρέπει, στο μέτρο του δυνατού, να βελτιώσουμε τη λειτουργία και την εικόνα της. Κι αυτό δεν μπορεί να γίνει ούτε με την άρνηση του διαλόγου, ούτε με τη φίμωση της άλλης άποψης, ούτε με τον λεκτικό πετροπόλεμο, ούτε με τη προσκόλληση σε δογματικά αμετάθετα, που συντηρούν και διαιωνίζουν τα κακώς κείμενα.
Τι πρέπει να κάνουμε ! Να πάρουμε τα …όρη και τα βουνά ; Δεν μας βλέπω πρόθυμους. Να απαρνηθούμε τον τρόπο ζωής που υιοθετήσαμε και τυφλά μετά μανίας ακολουθούμε στα πνιγερά τσιμεντένια και χαλύβδινα αδιέξοδά του ; Δυστυχώς μόνο ευάριθμοι «γραφικοί» του γυρίζουν τη πλάτη. Να ξεσηκωθούμε και με δυναμίτες και μπουλντόζες να κατεδαφίσουμε ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα για να ανακτήσουμε το ελλείπον απόθεμα αστικής γης, που αλόγιστα σπαταλήσαμε και τσιμεντάραμε ;
Φοβάμαι πως το επαναστατικό μας γονίδιο «τελεί εν υπνώσει» χωρίς ελπίδα σύντομης ενεργοποίησής του.
Μένει συνεπώς να συνειδητοποιήσουμε ότι οδός διαφυγής δεν υπάρχει.
Ότι ανεξάρτητα από τις όποιες παρεμβάσεις και βελτιώσεις στο τομέα των Μαζικών Μεταφορών και τους περιορισμούς στη χρήση των ΙΧ, ο δημόσιος αστικός χώρος είναι δεδομένος ,διαμορφωμένος και τραγικά ανεπαρκής. Ότι θέλουμε δε θέλουμε μέσα στο αστικό περιβάλλον που δημιουργήσαμε είμαστε υποχρεωμένοι να ζήσουμε και μέσα σ’ αυτό να βρούμε και τις λύσεις που θα το βελτιώσουν και θα το καταστήσουν τουλάχιστον ανεκτό. Ότι κάτι τέτοιο είναι απολύτως εφικτό, με τα σημερινά επιστημονικά και τεχνολογικά δεδομένα, με προϋπόθεση όμως:
α) ότι αναγνωρίζουμε και δεχόμαστε ως απαράβατη αρχή το προβάδισμα του συλλογικού συμφέροντος έναντι του ατομικού, του επί μέρους ή του τοπικού
β) ότι θα καθίσουμε να συζητήσουμε για να αποφασίσουμε τι θέλουμε. Ανοιχτά, χωρίς υποκρυπτόμενες ειλημμένες αποφάσεις, χωρίς προκαταλήψεις και απριόρι απορρίψεις και χωρίς απλουστευτικές γενικεύσεις και αβασάνιστες εξομοιώσεις που υποκρύπτουν άδηλες προθέσεις και επιδιώξεις , ατομικά ή επί μέρους συμφέροντα και βολέματα ή και αδυναμία διαμόρφωσης αποδεκτών και υλοποιήσιμων προτάσεων.
Προτάσεις
1. Να αντληθούν από τη καταχωνιασμένη (γιατί άραγε;) Μελέτη Χρήσεων Γης στοιχεία και κατευθύνσεις που αφορούν συνολικά τη πόλη και ξεχωριστά κάθε γειτονιά ώστε, με ανάδειξη και σεβασμό στα ιδιαίτερα τοπικά χαρακτηριστικά τους, να δρομολογηθούν προγραμματισμένες, σε βάθος χρόνου, επεμβάσεις προκειμένου να εξυγιανθούν πολεοδομικά, λειτουργικά και αισθητικά και να επανακτήσουν τη χαμένη ασφάλεια της γειτονιάς .2) Να επιδιωχθεί η κατασκευή υπόγειας παρακαμπτήριας λεωφόρου, μέσω Τουρκοβουνίων, που θα συνδέει την περιφερειακή του Αττικού Άλσους με τη Κύμης για διοχέτευση της από και προς Νότο διερχόμενης κυκλοφορίας. Συνδυαστικά: α) να αξιοποιηθεί κυκλοφοριακά η οδός Αγίας Ειρήνης για διοχέτευση της προς και από δυσμάς διερχόμενης κυκλοφορίας, β) να ανασχεδιαστεί η κυκλοφοριακή λειτουργία της Βεϊκου, με στόχευση το δραστικό περιορισμό του οδοστρώματος της στα αναγκαία όρια εξυπηρέτησης μόνο της τοπικής κυκλοφορίας και των μαζικών Μέσων Μεταφοράς. Έτσι θα ανακτηθεί σημαντικός χώρος για πράσινο, ποδηλατόδρομο και με πιθανή βύθιση της κυκλοφορίας σε ένα-δύο σημεία λειτουργική ενοποίηση των πεζοδρομίων της γ) να κατασκευαστούν σύγχρονες πλατείες στο Π. Τέρμα και την Ηνιόχου, με υπόγεια Δημοτικά παρκινγκ, μεγάλο ελεύθερο χώρο για συναντήσεις και κοινωνικές εκδηλώσεις, ποικίλο χαμηλό πράσινο και υψηλόκορμα δέντρα περιμετρικά, κλπ., κλπ. Με παρόμοιες παρεμβάσεις το Γαλάτσι, εκτός όλων των άλλων, θα αποκτήσει και πολεοδομική ταυτότητα.
3) Άρνηση χορήγησης αδειών λειτουργίας σε ομοειδείς χρήσεις στην ίδια περιοχή, διότι δημιουργούνται πιάτσες με τα γνωστά αρνητικά παρακολουθήματα ( αρκεί για να πειστούμε η πιάτσα καφετεριών στη Βεϊκου και η υπό δημιουργία δεύτερης, στη ζώνη του Π. Τέρματος) .
4) Απομάκρυνση των υφισταμένων εμπορευματικών αποθηκών και απαγόρευση λειτουργίας νέων ( ένα πέρασμα από τη Καραϊσκάκη αρκεί για την αναγκαιότητα του μέτρου).
5) Λήψη από το Δ.Σ. κανονιστικών μέτρων εφαρμοστέων από όλους –Δημοτική Αρχή και πολίτες . Αυτό απαιτεί πρώτα απ’ όλα εγκατάλειψη της πελατειακής πρακτικής από τη Δημοτική Αρχή και των παραβατικών συνηθειών και συμπεριφορών από όλους μας. (Η απουσία ελέγχου, η ανοχή και η ατιμωρησία οδήγησε στη γενικευμένη παραβατικότητα που επιδεινώνει στο έπακρο και καθιστά επικίνδυνη τη χρήση του δημόσιου χώρου. Το Γαλάτσι έχει καταντήσει απόλυτα εχθρικό προς όλους μας, ιδιαίτερα προς τους συμπολίτες μας με κινητικά προβλήματα, τους ηλικιωμένους και γενικά τους ανήμπορους ).
Με μικροδιαφορές η κατάσταση είναι ίδια σ’ ολόκληρο το Γαλάτσι. Όλοι συνεπώς βράζουμε στο ίδιο καζάνι. Τα επί μέρους ή τοπικά βολέματα υποτροπιάζουν το ήδη λειτουργικό αδιέξοδο σ’ ολόκληρη τη πόλη.
Άρα χρειαζόμαστε λύσεις που στοχεύουν το όλο Γαλάτσι και ανακουφίζουν γενικότερα. Και τέτοιες υπάρχουν. Πρέπει να τις αναζητήσουμε.
Συνεπώς πρέπει να συζητήσουμε για να πείσουμε και να πειστούμε , όχι για να επιβάλουμε. Αναγκαίος όσο ποτέ, λοιπόν, ο οργανωμένος ανοιχτός διάλογος μεταξύ Τοπικής Κοινωνίας και Δημοτικής Αρχής, με συμμετοχή και ειδικών, για να οδηγηθεί ο Δήμος σε αποφάσεις που η σταδιακή υλοποίησή τους θα εξανθρωπίσει τη πόλη.
Ταμπουρωμένοι, πετροβολώντας ο καθένας τις δικές του θέσεις προς τους απέναντι κωφούς η κατάσταση θα οδεύει από το κακό στο χειρότερο.
Δημοσιεύτηκε στην ΗΧΩ Γαλατσίου
Οι φωτογραφίες είναι από το e-galatsi.gr
Δευτέρα 7 Δεκεμβρίου 2009
Από γενιά σε γενιά...
Πολλές και διαφορετικές συνταγές για λαδοκούλουρα παρασκευάστηκαν με επιτυχία, το Σάββατο 5 Δεκεμβρίου στον Πολυχώρο Τέχνης στο Χαλκί.
Οι άσχημες καιρικές συνθήκες και οι συχνές διακοπές ρεύματος δεν πτόησαν καθόλου όσους θέλησαν, τη μέρα του εθελοντισμού, να βοηθήσουν στη διαδικασία παρακευής κουλουριών, για να μοιραστούν στους επωφελούμενους του προγράμματος "Βοήθεια στο Σπίτι" του δήμου Δρυμαλίας με άλλα συμβολικά δώρα.Μικροί ζαχαροπλάστες σε ...δράση!
Χριστουγεννιάτικα … παιχνιδομαγειρέματα
Χριστουγεννιάτικα … παιχνιδομαγειρέματα
Το Σάββατο 12 Δεκεμβρίου στις 4:30 μ.μ. στον Πολυχώρο Τέχνης, στο Χαλκί, οι μικροί μας φίλοι, με τη βοήθεια έμπειρων μεγάλων, θα φτιάξουν και θα γευτούν νόστιμες χριστουγεννιάτικες λιχουδιές.
Προσφέρομαι για ένοχος…
Έχω στο σπίτι 10 μπουκάλια μπύρας ( δεν τα έχω ανακυκλώσει ακόμα ), μια χύτρα ταχύτητας, ένα κομπιούτερ, καλώδιο 3 μέτρα, ένα σφυρί ( δεν έχω δρεπάνι ) και 2 γκαζάκια για τον καφέ.
Επειδή έχω και αναπνευστικό πρόβλημα ανήκω σε κατηγορία υψηλού κινδύνου.
Προσάγομαι για ανάκριση ή στην εντατική;
Σημ: Η φωτο είναι τυχαία ( δεν πάνε όλα για σφάξιμο, κάποια θα μείνουν για να κάνουν αβγά )
Επειδή έχω και αναπνευστικό πρόβλημα ανήκω σε κατηγορία υψηλού κινδύνου.
Προσάγομαι για ανάκριση ή στην εντατική;
Σημ: Η φωτο είναι τυχαία ( δεν πάνε όλα για σφάξιμο, κάποια θα μείνουν για να κάνουν αβγά )
Τι θα πει προσαγωγή;
Συλλήψεις για παραβατικές πράξεις είναι κατανοητές.
Οι προσαγωγές δεν είναι καθόλου κατανοητές και το χειρότερο ανοίγουν επικίνδυνους δρόμους.
Αυτά προς το παρόν.
Οι προσαγωγές δεν είναι καθόλου κατανοητές και το χειρότερο ανοίγουν επικίνδυνους δρόμους.
Αυτά προς το παρόν.
Αυτόφωρο για τις παράνομες διαφημιστικές πινακίδες
Ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Νικόλαος Μαύρος (που κατάγεται από το Σκαδό) αναφέρει σε εγκύκλιό του(9/2009) ότι είναι δυνατή η σύλληψη και παραπομπή στο Αυτόφωρο όσων τοποθετούν διαφημιστικές πινακίδες στους δρόμους χωρίς την προβλεπόμενη άδεια.
Καμία αντίρρηση. Όμως …
Για τις κακοτεχνίες των εργολάβων…
Για τις «παραλαβές» των κακοτεχνιών από τους Δήμους,
Για τις παγίδες θανάτου από την πλημμελή συντήρηση,
Για τους οδηγούς χωρίς δίπλωμα οδήγησης,
Για τα σαράβαλα που δεν έχουν περάσει ποτέ ΚΤΕΟ
… και για πολλά άλλα, έχει προβλεφτεί ή εφαρμόζεται κάτι ανάλογο;
Ο Ν. Μαύρος αναφέρει ότι «η τοποθέτηση πινακίδων - επιγραφών στο οδικό δίκτυο της χώρας και η υπό τούτων εν γένει διαφήμιση αγαθών ή υπηρεσιών κατά παράβαση των οικείων διατάξεων που προβλέπουν τις προϋποθέσεις του επιτρεπτού της τοποθέτησης τους, αποτελεί διαρκές έγκλημα και τούτο διότι κατά παράβαση των διατάξεων αυτών τοποθέτηση των πινακίδων - επιγραφών, πραγματώνει την αντικειμενική υπόσταση του δια των διατάξεων αυτών προβλεπομένου αδικήματος όχι μόνο με την εφάπαξ τέλεσή του, αλλά και με την παραπέρα διατήρηση της παράνομης κατάστασης που δημιουργείται δι΄ αυτού και διαρκεί μέχρις ότου αρθεί η κατάσταση αυτή, η οποία προσβάλλει το έννομο αγαθό της ασφάλειας των στο πιο πάνω οδικό δίκτυο της χώρας κινουμένων οδηγών και πεζών πολιτών... Εφόσον λοιπόν διαρκεί η τέλεση του διαρκούς αυτού εγκλήματος είναι τούτο αυτόφωρο και είναι επιτρεπτή η σύλληψη και παραπομπή των υπαιτίων ενώπιον του καθ΄ ύλη και κατά τόπον αρμοδίου Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών στο πλαίσιο της αυτόφωρης διαδικασίας».
Η εγκύκλιος αυτή του Αντεισαγγελέα του Α.Π. είναι σημαντική, επειδή με τις αυθαίρετες και παράνομες διαφημιστικές πινακίδες, που και στο οδικό δίκτυο της Νάξου είναι ορατές και προκλητικές, είναι πρόξενοι πολλών τροχαίων ατυχημάτων, όμως ας εφαρμοστούν, τουλάχιστον παράλληλα, οι κείμενες διατάξεις για όλα…
Κυριακή 6 Δεκεμβρίου 2009
Ρίξαμε τα μισά στη θάλασσα, αλλά άλλοι πατώσανε…
• Εμβολιάστηκε επιτέλους και ο Μαράκης. Ο ιός τον κατατάσσει στις ευαίσθητες ομάδες του πληθυσμού. Εμβόλιο όμως κατά των…υιών υπάρχει;
• Για τον Μπαρδάνη μη με ρωτάτε. Αν και πιστεύω ότι έχει γενικώς ανοσία.
• Ούτε το περασμένο Σάββατο ήρθαν στο δημοτικό συμβούλιο Δρυμαλίας οι προμελέτες για τους βιολογικούς. Καλά από την «Αριάδνη» μέχρι την Τεχνική Υπηρεσία και από κει στο Δήμο τόση απόσταση είναι; Τόσο αργές είναι οι ναξιώτικες χελώνες;
• Η Συντονιστική πάντως, εκτός από το φιρμάνι, πρέπει να αγριέψει λιγάκι, γιατί τα πράγματα δεν πάνε καθόλου, μα καθόλου καλά.
• Δεν κλήθηκε λέει ο Βρούτσης στη συνάντηση στο υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης για το φράγμα Τσικαλαριού και το έφερε βαρέως, όπως και ο σταθμός και η ημερήσια εφημερίδα του νησιού. Μπα; Δεν έχει καταλάβει ότι άλλαξαν τα κυβερνητικά κόζα; Αυτός καλούσε τους εκπροσώπους της αντιπολίτευσης κατά τις επισκέψεις του στα υπουργεία;
• 440.000 ευρώ χρειάζονται για τις μελέτες(220.000 για Κωμιακή-Απόλλωνα και 200.000 για Απεράθου-Μουτσούνα) και πού να βρεθούν. Αλλού σπαταλούνται και εδώ που είναι βασικά έργα ζωής και υγείας ψαχνόμαστε. Δεν ντρεπόμαστε λέω εγώ.
• Τι να τις κάνουμε τις μελέτες βιωσιμότητας κύριε Μπαρδάνη μου, αφού ζούμε και δε ζούμε, για να μην πω ότι είμαστε καταδικασμένοι.
• Κατά τα άλλα η ΤΕΔΚ Κυκλάδων θα συναντηθεί με τον Ραγκούση την ερχόμενη Παρασκευή.
• Έβγαλε το προεδρείο του ο Σύλλογος Απολλωνιατών και ησύχασα. Ήμουν ένας από τους 89 που ψήφισα και τώρα μπορώ να κοιμάμαι ήρεμος γιατί τα προβλήματα θα μπουν στον αυτόματο πιλότο. Μη με ρωτάτε πότε. Το καλό πράγμα αργεί να έρθει.
• Νίκησε λοιπόν η Ντόρα. Στις Κυκλάδες εννοώ. Ας είναι καλά ο Κόκκινος (κλάφτα Χαράλαμπε) που τράβηξε όλο το λούκι. Άλλο αν δεν του βγήκε πανελλαδικά. Κι εκεί που σχεδίαζε να τσαντιρώσει στη Ρηγίλης, μην τον δείτε σε καμιά παραμεθόριο να υπηρεί το…διδασκαλικό του…
• Κόκκινο μπορεί να μην έχει η Ρηγίλης, έχει όμως…κόκκινο Πάνο (Παναγιωτόπουλο). Αλλά και με τον Κόκκινο δεν ξέρεις τι θα γίνει, έτσι ικανός όπως είναι στην κυβίστηση (τούμπα), παρά τα κιλά του. Τον ακούσατε; Πλήρης υποταγή στο νέο αρχηγό. Με την ίδια ευκολία που εκθείαζε την Μπακογιάννη επαινεί και το Σαμαρά. Κι ας δήλωνε στην ΚΟΙΝΗ ΓΝΩΜΗ στις 27 Νοεμβρίου ότι «οι δημοσκοπήσεις που διενεργούνται για λογαριασμό εφημερίδων του ΠΑΣΟΚ δίνουν προβάδισμα στον Αντώνη Σαμαρά».
• Είδατε η Μύκονος; 467 ψήφους στη Ντόρα, 174 στον Αντώνη. Η μεγαλύτερη διαφορά στις Κυκλάδες. Κι ύστερα σου λέει ότι ο Θόδωρος (Χαριτόπουλος) της τοπικής της ΝΔ ήταν με το Σαμαρά. Φαντάσου να μην ήταν. Ο άλλος Θόδωρος (Τσουκάτος) εκεί ήταν; Ο Παυλόπουλος εκεί ψήφισε;
• Η «λαϊκή Δεξιά» συχνάζει στη Μύκονο;
• Μήπως ψήφισαν και οι κοτερατζήδες;
• Για να έχετε πάντως μια αίσθηση των πραγμάτων, η ΝΔ πήρε στις τελευταίες εκλογές 28.684 ψήφους στις Κυκλάδες (και στις εσωκομματικές ψήφισαν 5.795), ενώ στη Νάξο πήρε 4.575 (και 1192 στις εσωκομματικές). Με όποια ιδιαιτερότητα έχουν οι τελευταίες.
• Η «Κυκλαδική» πήρε συνέντευξη μόνο από την Μπακογιάννη. Και τι είπε στους Ναξιώτες; Ότι αυτοί θα κρίνουν αν η ΝΔ «θα ξαναγίνει ένα μεγάλο κόμμα εξουσίας ή ένα κόμμα διαμαρτυρίας». Και αυτοί έκριναν;
• Οι Φιλωτίτες τι ψήφισαν; Η «Κυκλαδική» προεκλογικά έγραψε ότι χρωστάνε στην Μπακογιάννη επειδή ως Δήμαρχος Αθηναίων βοήθησε τους κτηνοτρόφους στη διάθεση των προϊόντων τους στου Ψυρρή. Η Δρυμαλιά όμως ψήφισε Σαμαρά. Τέτοια αγνωμοσύνη.
• Έκπληκτος μένω με τον Βρούτση. Δεκαπέντε ερωτήσεις έχει υποβάλλει στη νέα κυβέρνηση, αν δεν υπέβαλε σήμερα καμιά άλλη (είναι σε θέση να το κάνει και το…Σαββατοκύριακο). Θα μου πείτε, τη δουλειά του κάνει. Ναι αλλά τώρα, λίγες μέρες μετά την πτώση της σωτήριας ΝΔ θέριεψαν τα προβλήματα; Λίγο κράτει Γιάννη μας, γιατί θα μείνεις από καύσιμα νωρίς-νωρίς.
• Εκτός κι αν πηγαίνεις για ρεκόρ Γκίνες, αλλά τους ανθρώπους του πρωτοκόλλου της Βουλής δεν τους σκέφτεσαι; Σε λίγο θα ακούνε Βρούτσης και θα τρέμουν.
• Μάλιστα σε ομιλία του στη Βουλή για το επίδομα κοινωνικής αλληλεγγύης ο μέγας πολιτικός άνδρας της Νάξου κατηγόρησε την κυβέρνηση για «προχειρότητα, βερμπαλισμό, ασυνέπεια, πολιτική υποκρισία και έπαρση», επειδή σε 57 μέρες κατέθεσε ένα μόνο νομοσχέδιο στη Βουλή!
• Αν είχε διαβάσει τη «σονάτα του σεληνόφωτος» θα έβλεπε γιατί πρέπει να αρνείται γενικώς τις ευκολίες. Για τα φοροέσοδα ως ειδικός θα μας πει κάτι;
• Ίσως είναι λαλίστατος, σε αντίθεση με προγενέστερους, γιατί τώρα που ανέλαβε ξανά διευθυντής στο κανάλι της Βουλής ο Κ. Αλαβάνος μπορεί να διεκδικήσει κανένα πατριωτικό ρουσφέτι προβολής…
• Για τον Πουσσαίο, που ανέλαβε Γεν. Γραμματέας Τουρισμού, τα είπαμε. Εκείνο που ίσως δεν ξέρετε είναι ότι διευθύντρια του γραφείου του ανέλαβε η Δέσποινα Τούντα, υποψήφια με το ΠΑΣΟΚ στις Κυκλάδες στις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές και νομαρχιακός σύμβουλος. Ποιος άλλος έχει σειρά;
• Στην ακρόαση του Γ. Ανωμερίτη στη Βουλή για την ανάληψη του ΟΛΠ οι παλαιο-ΠΑΣΟΚοι-διαβάζουμε στον Μικροπολιτικό των ΝΕΩΝ- έδωσαν ρέστα. «Σας ξέρουμε, είστε εκλεκτός, δεν χρειάζεται να δούμε βιογραφικό, έλεγαν, υπαινισσόμενοι το φιάσκο του υπουργού Οικονομικών, που διάλεξε για γενικό γραμματέα ΔΕΚΟ έναν τύπο που του άρεσε το βιογραφικό του αλλά έβριζε το ΠΑΣΟΚ στο Facebook».
• Γι’ αυτό εγώ που το βρίζω δεν υπέβαλα βιογραφικό.
• Επιτέλους, ύστερα από 6-7 χρόνια διαδικασίες για τις απαλλοτριώσεις, το γεφύρι του Γαλανάδου, που έχει καταντήσει σαν την εκτροπή του Αχελώου, άρχισε να βρίσκει τη λύση του.
• Άκουσα ότι ο φαρμακοποιός Μαν. Μαργαρίτης θα διεκδικήσει τον ενιαίο Δήμο Νάξου. Υπερκομματικός…προερχόμενος από τη ΝΔ. Γι’ αυτό μετά την είδηση αυτή έπεσαν τα spreads των ομολόγων του Δημοσίου;
• Δεν καταλαβαίνω γιατί σώνει και καλά πρέπει η Αστυνομική Διεύθυνση να έχει έδρα τη Νάξο. Εμείς με τον τρόπο μας δηλώνουμε ότι είναι ανεπιθύμητη. Εξάλλου είμαστε πολύ νομιμόφρονες και δεν χρειαζόμαστε αστυνόμευση. Άστε τους Σαντορινιούς που ήδη βρήκαν χώρο 1500 τμ στο Μπελώνιο να τη στεγάσουν. Γιατί τόση πρεμούρα κύριοι; Τον Καμβύση τον ρωτήσατε;
• Εγώ ονειρεύομαι «ένα νέο πρότυπο ζωής». Και γι’ αυτό θα πάω να παρακολουθήσω την παρουσίαση του βιβλίου που έχει αυτόν τον τίτλο και το έχει γράψει ο Γιάννης Παλαιοκρασσάς, πρώην υπουργός και Επίτροπος της Ελλάδας στην Ε.Ε. Η παρουσίαση θα γίνει αύριο, στις 7 το βράδυ στο αμφιθέατρο του Μουσείου Μπενάκη. Μεταξύ των ομιλητών και ο Θεόδωρος Πάγκαλος. Άλλος ένας λόγος για να αναζητήσω το… νέο πρότυπο της ζωής μου.
σαν σήμερα πριν ένα χρόνο...
Τι άραγε ταιριάζει ή αξίζει να πει κάποιος για την επέτειο μιας στυγνής δολοφονίας ενός νέου παιδιού, του Αλέξη.
Σίγουρα όχι πολιτικά μνημόσυνα και παραμυθένια τσιτάτα που το φτωχό κορίτσι στο τέλος θα παντρευτεί το βασιλόπουλο.
Στα παραμύθια όλα τελειώνουν ευχάριστα και τα βασιλόπουλα είναι πάντα αγαπητά.
Στη ζωή όμως δε χωρούν ψέματα και πολύ περισσότερο τα βασιλόπουλα όχι μόνο δεν παίζουν αλλά αν χρειαστεί σκοτώνουν.
Εμείς λοιπόν να πούμε τις αλήθειες μας, που δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια κατάθεση ψυχής και μια δημόσια αυτοκριτική και συγγνώμη για όσα δεν είπαμε καθαρά στα παιδιά.
Να πούμε λοιπόν στα παιδιά.
Όταν μια εξουσία στρέφει το όπλο της σε ένα παιδί σημαίνει πως ο καθένας μπορεί να είναι ο επόμενος στόχος.
Παράλληλα υπενθυμίζει ότι οι εξουσίες για να είναι εξουσίες είναι ταυτισμένες με τη βία.
Όσο πιο κοινωνικοποιημένη τείνει να γίνεται μια κρατική εξουσία, τόσο αποδυναμώνεται η βία που ενσωματώνει.
Οποιαδήποτε άλλη βία απέναντι στη βία απλά νομιμοποιεί την κρατική βία.
Η νεολαία που ξεσηκώνεται αν έχει θολά οράματα φταίμε εμείς, που σηκώνουμε τα σύννεφα που αποκρύπτουν και συσκοτίζουν το επόμενο βήμα της που αντί να την οδηγεί στο αύριο πολλές φορές την οδηγεί στο χθες.
Δεν είπαμε στα παιδιά ακόμα πιο απλά πράγματα, όπως ποιες είναι οι αξίες και οι προτεραιότητες.
- Τετρακίνητο και GTI ή γνώση.
- Κατανάλωση ή δημιουργία.
- Πίστη ή αμφισβήτηση.
Η ουσιαστική ελευθερία του ανθρώπου είναι ταυτισμένη με τη γνώση, τη δημιουργία και την αμφισβήτηση.
Όταν όμως κυριαρχούν άλλες δήθεν αξίες όπως, κόστος, ανταγωνιστικότητα, κέρδος, ισοζύγια και ελλείμματα, τότε σκοτώνουμε καθημερινά όχι μόνο έναν Αλέξη αλλά όλα τα παιδιά για να τα καταστήσουμε ανίκανα και τελικά υποταγμένα.
Αλέξη,
απέναντι στην αποθέωση των αξιών που αναπαράγουν ένα σύστημα, εμείς αντιπαραθέτουμε τη θεοποίηση των αξιών που απελευθερώνουν τον άνθρωπο για να τον αναδείξουν και να τον καταστήσουν δημιουργό.
… τη ταπεινώσει τα ψηλά, τη πτωχεία τα πλούσια…
Μεγάλη η Χάρη Σου Αϊ Νικόλα
Χρόνια πολλά στους εορτάζοντες και στις εορτάζουσες και σ’ όλους τους ναυτικούς μας.
Καλές θάλασσες για τα πλοία μας
Καλές θάλασσες για τα πλοία μας
και ο Άγιος πάντα στη πλώρη τους..
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Αναρτήσεις
