Σάββατο 22 Αυγούστου 2009
Παρασκευή 21 Αυγούστου 2009
Εκδηλώσεις στο Δήμο Δρυμαλίας
Παρασκευή 21 Αυγούστου 2009 και ώρα 19:30, πλατεία Χαλκείου: "Πράττουμε για τα μνημεία" (MONUMENTA & Δήμος Δρυμαλίας)
Δευτέρα 24 Αυγούστου 2009 και ώρα 22:00, Γήπεδο Τραγαίας, Χαλκί: "Ελάτε να δούμε τα αστέρια" Μια προσπάθεια γνώσης των αστερισμών.
Σάββατο 29 Αυγούστου 2009 και ώρα 20:30, Αθλοθέατρο Φιλωτίου: Θεατρική Παράσταση Απόλλωνα Σύρου: «Που είναι ο Τάσος που ερωτεύτηκα» της Χαρούλας Αποστολίδου, σε σκηνοθεσία της Βέτας Αποστολίδου.
(Χρηματοδότηση Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Κυκλάδων)
Είσοδος Δωρεάν!
Δευτέρα 31 Αυγούστου 2009 και ώρα 21:00, Φιλώτι (Πολιτιστικό Κέντρο Συλλόγου Φιλωτιτών): Παράσταση παιδικής χορωδίας & χορωδίας ενηλίκων Πολιτιστικού Οργανισμού Δήμου Δρυμαλίας υπό τη διεύθυνση της μουσικού κας Δήμητρας Γρατσία.
(Η παράσταση ήταν προγραμματισμένη για τις 23 Αυγούστου και άλλαξε ημερομηνία για τεχνικούς λόγους).
ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΗΜΑ
Και τι δεν θα κάναμε (κάποιοι από εμάς) γι΄ αυτό... Τόσο είναι ποθητό και ισχυρό το χρήμα. Δεν έχει όρια η συσσώρευσή του. Όλα αυτά είναι βέβαια γνωστά. Εκείνο που ίσως δεν είναι τόσο γνωστό, όπως λέει ο Ρίτσαρντ Σίφορντ, καθηγητής της Κλασικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο του Έξετερ, είναι πως και οι αρχαίοι Έλληνες είχαν παρατηρήσει από νωρίς αυτή τη χαρακτηριστική ιδιότητα του χρήματος να μη δέχεται όρια.
Ο νομοθέτης Σόλων και αργότερα ο Αριστοτέλης μιλούσαν περιφρονητικά γι΄ αυτή την ιδιότητα. Το ίδιο και ο Αριστοφάνης στον «Πλούτο», το αρχαιότερο σωζόμενο οικονομικό κείμενο, όπως το χαρακτήρισε ο Ρίτσαρντ Σίφορντ σε ομιλία του, όταν ανακηρύχθηκε πρόεδρος της Ένωσης Κλασικών Σπουδών της Γλασκώβης.
Ακόμη και η ελληνική μυθολογία δεν έμεινε ανεπηρέαστη από το χρήμα. Όπως στον μύθο του Μίδα. Ή στον μύθο του Ερυσίχθονα. Ο Ερυσίχθων κόβει ένα ιερό άλσος για να φτιάξει σαλόνι και τιμωρείται από τους θεούς να μη μπορεί να κορέσει ποτέ την πείνα του. Καμιά τροφή- ούτε από τη γη ούτε από τη θάλασσα ούτε από τον αέρα- δεν του φτάνει για να χορτάσει. Πουλάει την κόρη του σε έναν γάμο από συμφέρον κι εκείνη ξαναγυρίζει πίσω. Κι αυτό επαναλαμβάνεται συνεχώς. Στο τέλος, ο Ερυσίχθων καταλήγει να καταβροχθίσει τον εαυτό του (κάτι που μας θυμίζει πολλούς απεγνωσμένους σύγχρονους καπιταλιστές σε καιρούς οικονομικής κρίσης). Οι αρχαίοι είχαν μύθους για πολλά από τα σύγχρονα μεγάλα προβλήματά μας.
Το πανίσχυρο χρήμα που δεν γνωρίζει όρια τούς ανησυχούσε βαθιά. Κι αυτό εκφραζόταν ακόμη και στην ηθική και τη φιλοσοφία. Έτσι, ο Πλάτων γράφει στον «Φίληβο» πως το όριο πρέπει να κυβερνά το απεριόριστο. Κι ο Αριστοτέλης στα «Ηθικά Νικομάχεια» πως «το κακό είναι το απεριόριστο». «Αν θα μου ζητούσαν να χαρακτηρίσω την έκβαση της Ορέστειας του Αισχύλου, θα μιλούσα για νίκη του ορίου επί του απεριόριστου», λέει ο Σίφορντ. «Για περιορισμό του απεριόριστου κύκλου της εκδίκησης και της απεριόριστης συσσώρευσης του πλούτου».
Στην πολιορκία των Θηβών, ο Χορός ικετεύει τον Ετεοκλή να μην πολεμήσει τον αδελφό του. Όμως υποχρεώνεται να το κάνει από την κατάρα του πατέρα του Οιδίποδα, που έχει καταδικάσει τους δύο αδελφούς να μοιράσουν τη βασιλική κληρονομιά με το σπαθί. Ισχυρίζεται πως η κατάρα τον αναγκάζει να βάλει το κέρδος πάνω από τον θάνατο («κέρδος πρότερον υστέρου μόρου»). «Στους αρχαίους Έλληνες υπήρχε αυτό που λέω κουλτούρα του ορίου», λέει ο Σίφορντ. «Αντίθετα, η δική μας κουλτούρα χαρακτηρίζεται από εχθρότητα σε κάθε όριο».
Ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός μάς επιτρέπει σήμερα να δούμε πόσο παράδοξη και καταστροφική είναι η σύγχρονη λατρεία του απεριόριστου στην οικονομία μας και στην κοινωνία μας. Δεν έχουμε πάψει να ζούμε με το βάρος της κατάρας του Οιδίποδα.
Tου ΡΟΥΣΣΟΥ ΒΡΑΝΑ
Τετάρτη 19 Αυγούστου 2009
Σύλλογος Κορωνίδας: Ο μεγάλος απών του χωριού του
Φέτος η Νάξος πλημμύρισε από κόσμο αλλά και από πολυποίκιλες πολιτιστικές δράσεις φορέων και Συλλόγων.
Ο μοναδικός Σύλλογος που έλαμψε δια της απουσίας του ήταν ο Σύλλογος Κορωνίδας.
Όπως μας ενημέρωσαν μάλιστα λειτούργησε και αρνητικά σε τοπικές πρωτοβουλίες που είχαν ο Αθλητικός Σύλλογος και ο Σύλλογος Γυναικών.
Είναι κρίμα για ένα ιστορικό χωριό που αναπτύσσονται διάσπαρτες πολιτιστικές δράσεις και πρωτοβουλίες, ο Σύλλογος Κορωνίδας να εμφανίζεται να αγνοεί τους τοπικούς φορείς, την ιστορία και τις ανάγκες του χωριού.
Ανεξάρτητα, αν διακατέχεται από έλλειψη, είτε ιστορικής μνήμης είτε από διάθεση για δράση, είτε ακόμα χειρότερα αν πρόκειται για συνειδητή επιλογή, αποτελεί μελανή σελίδα στην ιστορία του Συλλόγου να εμφανίζεται ως ο μεγάλος απών…
Φαίνεται η ιστορία 100 χρόνων του Συλλόγου Κορωνίδας αποτελεί μεγάλο βάρος για τις πλάτες ή τις επιδιώξεις ορισμένων.
Ο μοναδικός Σύλλογος που έλαμψε δια της απουσίας του ήταν ο Σύλλογος Κορωνίδας.
Όπως μας ενημέρωσαν μάλιστα λειτούργησε και αρνητικά σε τοπικές πρωτοβουλίες που είχαν ο Αθλητικός Σύλλογος και ο Σύλλογος Γυναικών.
Είναι κρίμα για ένα ιστορικό χωριό που αναπτύσσονται διάσπαρτες πολιτιστικές δράσεις και πρωτοβουλίες, ο Σύλλογος Κορωνίδας να εμφανίζεται να αγνοεί τους τοπικούς φορείς, την ιστορία και τις ανάγκες του χωριού.
Ανεξάρτητα, αν διακατέχεται από έλλειψη, είτε ιστορικής μνήμης είτε από διάθεση για δράση, είτε ακόμα χειρότερα αν πρόκειται για συνειδητή επιλογή, αποτελεί μελανή σελίδα στην ιστορία του Συλλόγου να εμφανίζεται ως ο μεγάλος απών…
Φαίνεται η ιστορία 100 χρόνων του Συλλόγου Κορωνίδας αποτελεί μεγάλο βάρος για τις πλάτες ή τις επιδιώξεις ορισμένων.
Τρίτη 18 Αυγούστου 2009
Έρευνα - Το ανθρώπινο γένος είναι ... UFO!
Ένα από τα βασικά πρωτεϊνικά αμινοξέα, η γλυκίνη, εντοπίστηκε για πρώτη φορά σε κομήτη, ενισχύοντας τη θεωρία ότι οι πρώτες ύλες της ζωής ήρθαν στη Γη από το διάστημα, ανακοίνωσαν χθες, Δευτέρα, επιστήμονες.
Μικροσκοπικά ίχνη γλυκίνης βρέθηκαν σε δείγμα από μόρια που ελήφθησαν τον Ιανουάριο του 2004 από την ουρά του κομήτη Wild 2 από το διαστημόπλοιο της NASA Stardust που βρίσκεται βαθιά στο ηλιακό σύστημα, περίπου 390 εκατομμύρια χιλιόμετρα από τη Γη.
Δύο χρόνια αργότερα τα μόρια αυτά έφτασαν στη Γη σε μεταλλικό δοχείο το οποίο αποκολλήθηκε από το διαστημόπλοιο και προσγειώθηκε με αλεξίπτωτο στην έρημο της Γιούτα.
Οι κομήτες, όπως ο Wild 2, πιστεύεται ότι περιλαμβάνουν καλά διατηρημένο υλικό που χρονολογείται από την απαρχή του ηλιακού μας συστήματος, πριν από δισεκατομμύρια χρόνια, και ως εκ τούτου μπορούν να μας δώσουν στοιχεία για τον σχηματισμό του ηλίου και των πλανητών.
Ο εντοπισμός της γλυκίνης, που είναι το πιο συνηθισμένο από τα 20 πρωτεϊνικά αμινοξέα στη Γη, ανακοινώθηκε πέρυσι, αλλά χρειάστηκε χρόνος για να επιβεβαιώσουν οι επιστήμονες ότι αυτή προερχόταν από το εξωτερικό διάστημα.
"Έχουμε ξαναδεί αμινοξέα σε μετεωρίτες, όμως αυτή είναι η πρώτη φορά που εντοπίστηκε (αμινοξύ) σε κομήτη", δήλωσε η αστροβιολόγος της NASA Τζέιμι Ελσίλα, η οποία παρουσίασε τα πορίσματα της έρευνας αυτής σε σύνοδο της Αμερικανικής Χημικής Ένωσης στην Ουάσινγκτον αυτήν την εβδομάδα.
Τα συμπεράσματα των επιστημόνων θα δημοσιευτούν επίσης στην επιθεώρηση Meteoritics and Planetary Science.
Τα τελευταία αυτά πορίσματα ενισχύουν την άποψη ότι η Γη, όπως και άλλοι πλανήτες, μπορεί να εφοδιάστηκε από το διάστημα με τις πρώτες ύλες της ζωής που υπήρχαν αλλού στο σύμπαν.
"Ο εντοπισμός γλυκίνης σε κομήτη ενισχύει την ιδέα ότι οι πρώτες ύλες της ζωής είναι διαδεδομένες στο διάστημα και ισχυροποιεί το επιχείρημα ότι η ζωή στο σύμπαν μπορεί να είναι κάτι συνηθισμένο κι όχι κάτι σπάνιο", δήλωσε παράλληλα ο Καρλ Πίλτσερ, διευθυντής του Ινστιτούτου Αστροβιολογίας της NASA στην Καλιφόρνια.
http://www.greekmoney.gr/index.php/permalink/17246.html
Μικροσκοπικά ίχνη γλυκίνης βρέθηκαν σε δείγμα από μόρια που ελήφθησαν τον Ιανουάριο του 2004 από την ουρά του κομήτη Wild 2 από το διαστημόπλοιο της NASA Stardust που βρίσκεται βαθιά στο ηλιακό σύστημα, περίπου 390 εκατομμύρια χιλιόμετρα από τη Γη.
Δύο χρόνια αργότερα τα μόρια αυτά έφτασαν στη Γη σε μεταλλικό δοχείο το οποίο αποκολλήθηκε από το διαστημόπλοιο και προσγειώθηκε με αλεξίπτωτο στην έρημο της Γιούτα.
Οι κομήτες, όπως ο Wild 2, πιστεύεται ότι περιλαμβάνουν καλά διατηρημένο υλικό που χρονολογείται από την απαρχή του ηλιακού μας συστήματος, πριν από δισεκατομμύρια χρόνια, και ως εκ τούτου μπορούν να μας δώσουν στοιχεία για τον σχηματισμό του ηλίου και των πλανητών.
Ο εντοπισμός της γλυκίνης, που είναι το πιο συνηθισμένο από τα 20 πρωτεϊνικά αμινοξέα στη Γη, ανακοινώθηκε πέρυσι, αλλά χρειάστηκε χρόνος για να επιβεβαιώσουν οι επιστήμονες ότι αυτή προερχόταν από το εξωτερικό διάστημα.
"Έχουμε ξαναδεί αμινοξέα σε μετεωρίτες, όμως αυτή είναι η πρώτη φορά που εντοπίστηκε (αμινοξύ) σε κομήτη", δήλωσε η αστροβιολόγος της NASA Τζέιμι Ελσίλα, η οποία παρουσίασε τα πορίσματα της έρευνας αυτής σε σύνοδο της Αμερικανικής Χημικής Ένωσης στην Ουάσινγκτον αυτήν την εβδομάδα.
Τα συμπεράσματα των επιστημόνων θα δημοσιευτούν επίσης στην επιθεώρηση Meteoritics and Planetary Science.
Τα τελευταία αυτά πορίσματα ενισχύουν την άποψη ότι η Γη, όπως και άλλοι πλανήτες, μπορεί να εφοδιάστηκε από το διάστημα με τις πρώτες ύλες της ζωής που υπήρχαν αλλού στο σύμπαν.
"Ο εντοπισμός γλυκίνης σε κομήτη ενισχύει την ιδέα ότι οι πρώτες ύλες της ζωής είναι διαδεδομένες στο διάστημα και ισχυροποιεί το επιχείρημα ότι η ζωή στο σύμπαν μπορεί να είναι κάτι συνηθισμένο κι όχι κάτι σπάνιο", δήλωσε παράλληλα ο Καρλ Πίλτσερ, διευθυντής του Ινστιτούτου Αστροβιολογίας της NASA στην Καλιφόρνια.
http://www.greekmoney.gr/index.php/permalink/17246.html
Ξαναζωντανεύοντας τον Μεσαίωνα
Μια συναρπαστική περιδιάβαση στον κόσμο της Ιεράς Εξέτασης, στο Κυνήγι των μαγισσών, στις φυλακές και στα βασανιστήρια που στοίχισαν μέσα σε τρεις αιώνες τον θάνατο 60.000 αθώων
Aκόμη και σήμερα διίστανται οι απόψεις για τα αίτια που οδήγησαν στο φοβερό Κυνήγι των μαγισσών στην Ευρώπη, το οποίο διήρκεσε τρεις και πλέον αιώνες (από τον 14ο ως τον 17ο).
Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς πως η τελευταία «μάγισσα» στη Βρετανία οδηγήθηκε στην πυρά στα τέλη του 17ου αιώνα και ότι στη Γερμανία έκαιγαν «μάγισσες» ακόμη και την εποχή του Μπαχ.
Γερμανική γκραβούρα του 1957 που δείχνει τους τρόπους βασανιστηρίων της εποχής. (Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Κορνέλ)
Στη Ρωσία μάλιστα η τελευταία «μάγισσα» κάηκε το 1813! Πώς εξηγούνται αυτά τα τερατώδη εγκλήματα; Ο Ρόμπερτ Γκρέιβς δίνει μια αφοπλιστική ερμηνεία: Το Κυνήγι των μαγισσών δεν ήταν παρά η επίπονη και συστηματική προσπάθεια της Καθολικής και Προτεσταντικής Εκκλησίας να εξαλείψει τα τελευταία κατάλοιπα του παγανισμού στην Ευρώπη.
Ό,τι ποιητικό παρέμενε ως τότε σαν παράδοση ή ανάμνηση των μητρογραμμικών κοινωνιών θα έπρεπε να εξαφανιστεί διά παντός και με κάθε μέσον. Επί του προκειμένου, πολύ ενδιαφέρουσες είναι και οι απόψεις του Εμμανουήλ Ροΐδη, ο οποίος έλεγε ότι οι «μάγισσες» της εποχής δεν ήταν παρά δυστυχισμένες μητέρες οι οποίες, χρησιμοποιώντας διάφορα βότανα, προσπαθούσαν να σώσουν τα άρρωστα παιδιά τους σε μια εποχή όπου η άσκηση της ιατρικής ήταν σχεδόν ανύπαρκτη, αφού τα θέματα της ζωής και του θανάτου τα καθόριζε η βούληση του Υψίστου. Επομένως και τα παιδιά, όπως τα έδινε ο Θεός έτσι και μπορούσε να τα πάρει, κατά την κρίση Του.
Εχει άραγε ενδιαφέρον να ασχολούμαστε με αυτές τις σκοτεινές πλευρές της Ιστορίας σήμερα; Καλό είναι να μη βιάζεται κανείς να απαντήσει αρνητικά. Στη Σαουδική Αραβία, λ.χ., πέρυσι ακόμη μία γυναίκα καταδικάστηκε ως μάγισσα και θα αποκεφαλιστεί, εκτός και αν της δώσει χάρη ο βασιλιάς.
Και σε κάποιες περιοχές της Αφρικής εξακολουθούν να πιστεύουν ότι οι γυναίκες που έχουν γαλανά μάτια είναι μάγισσες. Οσο για τις μεταφορές και τη σχετική φιλολογία, το πλήθος των έργων είναι τέτοιο που καλύπτει σχεδόν όλες τις όψεις τόσο της υψηλής όσο και της μαζικής κουλτούρας.
Η Ιστορία ως ρεπορτάζ
Ο Ντίτερ Μπρόιερς αποφάσισε να γράψει ένα βιβλίο για το Κυνήγι των μαγισσών που να λέει την ιστορία ως σπονδυλωτή αφήγηση, σαν μια σειρά διηγημάτων που το καθένα του καλύπτει μία από τις βασικές πτυχές του θέματος. Στόχος του ήταν να ζωντανέψει την εποχή, περιγράφοντας τα γεγονότα λες και συνέβησαν όχι πριν από πέντε- έξι αιώνες αλλά σήμερα. Γράφει σαν να κάνει ερευνητικό ρεπορτάζ- και είναι φυσικό.
Προτού αφοσιωθεί αποκλειστικά στη συγγραφή βιβλίων, ο Μπρόιερς υπήρξε για πολλά χρόνια αρχισυντάκτης της γερμανικής εφημερίδας Κolnischer Rundscau/ Βonner Rundschau. Παραλλάσσοντας λοιπόν τον ορισμό του Μέιλερ ότι το βιβλίο του.
Οι στρατιές της νύχτας είναι«το μυθιστόρημα ως Ιστορία,η Ιστορία ως μυθιστόρημα»,θα λέγαμε ότι ο Μπρόιερς έγραψε το Εις το όνομα τριών Δαιμόνων χρησιμοποιώντας «το ρεπορτάζ ως Ιστορία, την Ιστορία ως ρεπορτάζ». Η στατιστική μάς λέει την αλήθεια, αλλά ενίοτε λειτουργεί ως παραπέτασμα που κρύβει τη σκοτεινή της πλευρά. Τα θύματα της Ιεράς Εξέτασης ο Μπρόιερς τα υπολογίζει σε 60.000.
Σε σύγκριση με τα ολοκαυτώματα και τα μαζικά εγκλήματα του 20ού αιώνα, οι θηριωδίες του χριστιανικού φονταμενταλισμού (διότι αυτό ήταν βεβαίως η Ιερά Εξέταση) είναι ελάχιστες. Πρόκειται εν τούτοις για εγκλήματα ειδεχθέστερα και από αυτά της ναζιστικής θηριωδίας, επειδή τα 60.000 θύματα (άλλοι τα ανεβάζουν σε 100.000 και άλλοι σε περισσότερα) οδηγήθηκαν στην πυρά«εν ονόματι του Χριστού» , όπως γράφει στο εμπεριστατωμένο βιβλίο του Τhe Εncyclopaedia of Witchcraft and Demonologyο καθηγητής Ράσελ Χόουπ Ρόμπινς
. Για τούτο και ήταν γενναία η απόφαση του πάπα Ιωάννη-Παύλου να επιτρέψει την πρόσβαση στα Αρχεία του Βατικανού σχετικά με το θέμα. Αυτό ωστόσο οφείλεται στην προτροπή τού τότε καρδιναλίου Ράτσινγκερ (του σημερινού Πάπα), ο οποίος υποστήριξε ότι η Εκκλησία δεν έχει τίποτε να φοβηθεί από την αλήθεια.
Η μάγισσα του Χίμλερ
Η επίσκεψη σε οποιοδήποτε μουσείο της Ιεράς Εξέτασης στην Ευρώπη και αλλού, σου προκαλεί ένα μικρό σοκ όταν βλέπεις από κοντά τα φριχτά εργαλεία βασανιστηρίων που χρησιμοποιήθηκαν κάποτε για να αποσπαστούν από τα δύστυχα θύματα οι «ομολογίες» τους. Τροχοί, καρέκλες με καρφιά, τανάλιες, εργαλεία για την εξόρυξη των ματιών ή για ξεκοίλιασμα στη θέα των οποίων και μόνον είναι αδύνατον να μην ανατριχιάσεις.
Στις δίκες των αιρετικών και των «μαγισσών», αν κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας οι κατηγορούμενοι δεν ομολογούσαν, τους οδηγούσαν στη διπλανή αίθουσα βασανιστηρίων και μετά τη σχετική «περιποίηση» τους επανέφεραν στην αίθουσα της δίκης. Αν δεν ομολογούσαν, τα βασανιστήρια επαναλαμβάνονταν. Ας σημειωθεί ότι εκείνη την εποχή δεν ίσχυε το τεκμήριο της αθωότητας αλλά το εντελώς αντίθετο: Ο κατηγορούμενος εθεωρείτο ένοχος μέχρις αποδείξεως του εναντίου.
Το Κυνήγι των μαγισσών έδινε σε πολλούς την ευκαιρία να στραφούν εναντίων όσων αντιπαθούσαν ή είχαν προστριβές μαζί τους ή εποφθαλμιούσαν την περιουσία τους. Ως και η μητέρα του Γιοχάνες Κέπλερ προσήχθη σε δίκη με την κατηγορία της μαγείας, αφού πιο μπροστά πέρασε έξι μήνες στη φυλακή. Αν μάλιστα δεν ήταν γιος της ο μεγαλύτερος αστρονόμος της εποχής, αν δηλαδή δεν είχε μεσολαβήσει ο ίδιος χρησιμοποιώντας τις υψηλές γνωριμίες του, βέβαιον είναι ότι η γυναίκα αυτή στα 68 της χρόνια θα οδηγούνταν στην πυρά.
Τα περισσότερα θύματα της Ιεράς Εξέτασης ήταν γυναίκες, διότι σε όλη τη διάρκεια των «σκοτεινών αιώνων» οι γυναίκες θεωρούνταν ευεπίφορες στην ακολασία και ως εκ τούτου στη συμμαχία με τον Διάβολο. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν καταδικάστηκαν και άνδρες, ακόμη και παιδιά.
Η σκοτεινή αυτή πλευρά αποτυπώθηκε στην κουλτούρα της Ευρώπης και λειτούργησε ως τεράστια μεταφορά σε πλήθος έργα, ανάμεσα στα οποία υπάρχουν και κορυφαία, με πρώτο φυσικά τον Φάουστ του Γκαίτε. Πολλές από τις πολιτικές μεταφορές που προέκυψαν χρησιμοποιούνται και σήμερα.
Ο κόσμος του ύστερου χριστιανικού Μεσαίωνα ήταν απεχθής στους ναζιστές, οι οποίοι θεωρούσαν ότι τον συνιστούσαν κοινωνίες υπανθρώπων που δεν δίσταζαν να καίνε τους ανθρώπους ζωντανούς. (Οι ναζιστές φυσικά πρόκριναν πιο «πολιτισμένες» λύσεις: Τα κρεματόρια.)
Αξίζει να τονίσουμε ότι όταν ο Χίμλερ ανακάλυψε ότι μία από τις προγόνους του ήταν μάγισσα που κάηκε στην πυρά, το γεγονός, όπως λέει ο Μπρόιερς, τον γέμισε περηφάνια. Γι΄ αυτό και διέταξε να ερευνηθούν όλα τα διαθέσιμα αρχεία και να καταγραφούν τα ονόματα εκείνων που κάηκαν στην πυρά τους τρεις αιώνες παντοκρατορίας της Ιεράς Εξέτασης.
Είναι ειρωνικό, αλλά εξαιτίας αυτής της έρευνας έχουμε σήμερα τα περισσότερα ονόματα των θυμάτων και τις ημερομηνίες που εκτελέστηκαν στην ηπειρωτική Ευρώπη, διότι κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου τα περισσότερα από τα σχετικά δημόσια αρχεία πλην αυτών του Βατικανού- καταστράφηκαν, ιδιαίτερα στη Γερμανία, όπου σημειώθηκε και η εντονότερη δραστηριότητα της Ιεράς Εξέτασης.
Στον επίλογο του βιβλίου του ο Μπρόιερς υποστηρίζει ότι εξαιτίας της κριτικής αντιπαράθεσης ανάμεσα στους ιστορικούς και στην Καθολική Εκκλησία από τον 19ο αιώνα και εξής επικράτησαν ποικίλα κλισέ όσον αφορά την εικόνα του ιεροεξεταστή και των λάγνων μοναχών που κοιτούν με λαίμαργα μάτια τις μισόγυμνες μάγισσες οι οποίες έχουν πιο μπροστά υποστεί άγρια βασανιστήρια. Λέει ακόμη ότι το κυνήγι των μαγισσών αποδόθηκε αποκλειστικά σχεδόν στους καθολικούς, ενώ την ίδια αγριότητα επέδειξαν και οι προτεστάντες. Για το πρώτο κλισέ όμως δεν φταίνε οι ιστορικοί αλλά η μαζική κουλτούρα. Οσον αφορά το δεύτερο, κανείς ιστορικός δεν θα διαφωνούσε μαζί του. Εντούτοις, μπορεί μεν ο Λούθηρος να είπε ότι είχε δει αυτοπροσώπως τον Εξαποδώ και τα τέκνα του, αλλά η παπική εξουσία ήταν η κυρίως υπεύθυνη για τις διώξεις αυτές που συνιστούν μια από τις μεγαλύτερες προσβολές όχι μόνο για τον ευρωπαϊκό πολιτισμό αλλά και για τη δυτική χριστιανοσύνη.
Ο συγγραφέας έχει δίκιο όταν γράφει ότι μεγάλη ευθύνη για τις διώξεις έφεραν τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα, από όπου προέρχονταν και οι περισσότερες καταγγελίες για μαγεία. Ωστόσο και αυτό δεν είναι κάτι νέο. Ο στραγγαλισμός της ελευθερίας της σκέψης και ο έλεγχος των συνειδήσεων που οδηγούσαν στη δεισιδαιμονία και στον σκοταδισμό ασκούνταν από ψηλά, από την εκκλησιαστική κυρίως που ήταν και πολιτική εξουσία.
Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι ο μεγαλύτερος αριθμός γυναικών και ανδρών οι οποίοι οδηγήθηκαν στην πυρά αφορά τη Γερμανία, όπου η ταύτιση κοσμικής και θρησκευτικής εξουσίας ήταν απόλυτη.
Το «σφυρί των μαγισσών»
Το 1486 τυπώθηκε ένα βιβλίο γραμμένο στα λατινικά από δύο δομινικανούς μοναχούς, τον Χάινριχ Κράμερ και τον Γιάκομπ Σπρένγκερ.Τίτλος του, Μalleus maleficarum- Το Σφυρί των μαγισσών. Ο ρόλος του στην εξάπλωση του Κυνηγιού των μαγισσών σε όλη την Ευρώπη υπήρξε τεράστιος. Πρώτον, διότι ήταν γραμμένο στα λατινικά τα οποία ήταν η lingua franca των μορφωμένων της εποχής και πρωτίστως των κληρικών.
Δεύτερον, επειδή συνέδεε τη μαγεία με την αίρεση και, τρίτον, γιατί τυπώθηκε σε πολλά αντίτυπα, αφού η έκδοσή του συνέπεσε με τη γέννηση και τη διάδοση της τυπογραφίας. Τα κοσμικά και τα εκκλησιαστικά δικαστήρια της εποχής είχαν στα χέρια τους ένα εργαλείο βάσει του οποίου μπορούσαν ευκολότατα να επιβάλουν την ποινή του θανάτου σε εξορκιστές, μάγισσες και αιρετικούς.
Το βιβλίο αποτελείται από τρία μέρη που όλα μαζί συνιστούν την πλέον σχιζοφρενική διαστροφή κάθε λογικής σκέψης. Αρκεί, λ.χ.,να αναφέρουμε το πώς «ετυμολογούν» οι συγγραφείς τη λέξη «Διάβολος»: Οdiabolus λοιπόν παράγεται από τοdia (δύο) και το bolus (θάνατος).
Ο Διάβολος επομένως σκοτώνει την ψυχή και το σώμα. Το πρώτο μέρος του βιβλίου στοχεύει στο να κατανοήσουν οι Αρχές τι σημαίνει μαγεία, η οποία οδηγεί στην άρνηση της Καθολικής Εκκλησίας και στη συνουσία με ποικίλους δαίμονες. Αφού ηΒίβλος λέει ότι υπάρχουν μάγισσες, άρα υπάρχουν, υποστηρίζουν οι συγγραφείς.
Ως εκ τούτου, όποιος δεν πιστεύει ότι υπάρχει μαγεία είναι αιρετικός. Η μαγεία συνιστά εσχάτη προδοσία κατά του μεγαλείου του Θεού. Κατά συνέπεια εκείνος που γνωρίζει οτιδήποτε σχετικό με περιστατικά μαγείας, οφείλει να το καταγγείλει. Καμία σημασία δεν είχε το ποιόν του καταγγέλοντος.
Γι΄ αυτό και τέτοια «περιστατικά» πολλές φορές καταγγέλλονταν ακόμη και από εγκληματίες ή και άτομα που είχαν καταδικαστεί για ψευδορκία. Οι καταγγελίες τους παρέμεναν μυστικές και εθεωρούντο αξιόπιστες. Το δεύτερο μέρος του βιβλίου αναπτύσσει το σύστημα μέσω του οποίου θα δομούνται οι κατηγορίες, θα στηρίζονται οι αποφάσεις των δικαστηρίων και θα ορίζεται η ποινή. Εδώ οι συγγραφείς προβαίνουν σε διαχωρισμό των αρμοδιοτήτων τριών τύπων δικαστηρίων: Της Ιεράς Εξέτασης, της κοσμικής εξουσίας και των επισκοπικών. Θεωρούν αναγκαία μόνο τα δύο τελευταία.
Η Ιερά Εξέταση, υποστηρίζουν, μπορεί να παραπέμπει αλλά δεν είναι ανάγκη να δικάζει. Οι ανακρίσεις, οι καταθέσεις των μαρτύρων,τα βασανιστήρια και οι αποφάσεις πρέπει να ανήκουν στην αρμοδιότητα των επισκοπικών και των κοσμικών δικαστηρίων. Ο Μπρόιερς υποστηρίζει στο βιβλίο του ότι Μalleus maleficarum γράφτηκε ολόκληρο από τον Κράμερ, έναν μισότρελο καλόγερο, και απλώς ο Σπρένγκερ, που τον χαρακτηρίζει «μάλλον φιλελεύθερο», έβαλε δίπλα στο όνομα του Κράμερ και το δικό του από καθαρό οπορτουνισμό. Λέει ακόμη ότι ο Κράμερ τον εξαπάτησε.
Είναι μια αναθεωρητική εκδοχή που δύσκολα θα την πίστευε κανείς. Δεν βάζει κάποιος το όνομά του σε ένα έργο 800 σελίδων που ο Μπρόιερς το θεωρεί προϊόν«ενός από κάθε άποψη διαταραγμένου μυαλού».
Διότι με βάση αυτό το εγχειρίδιο χιλιάδες άνθρωποι βασανίστηκαν φριχτά, διαμελίστηκαν τα σώματά τους ή άφησαν την τελευταία τους πνοή στην αγχόνη ή στην πυρά.
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=56&artid=282695&dt=09/08/2009
Aκόμη και σήμερα διίστανται οι απόψεις για τα αίτια που οδήγησαν στο φοβερό Κυνήγι των μαγισσών στην Ευρώπη, το οποίο διήρκεσε τρεις και πλέον αιώνες (από τον 14ο ως τον 17ο).
Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς πως η τελευταία «μάγισσα» στη Βρετανία οδηγήθηκε στην πυρά στα τέλη του 17ου αιώνα και ότι στη Γερμανία έκαιγαν «μάγισσες» ακόμη και την εποχή του Μπαχ.
Γερμανική γκραβούρα του 1957 που δείχνει τους τρόπους βασανιστηρίων της εποχής. (Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Κορνέλ)
Στη Ρωσία μάλιστα η τελευταία «μάγισσα» κάηκε το 1813! Πώς εξηγούνται αυτά τα τερατώδη εγκλήματα; Ο Ρόμπερτ Γκρέιβς δίνει μια αφοπλιστική ερμηνεία: Το Κυνήγι των μαγισσών δεν ήταν παρά η επίπονη και συστηματική προσπάθεια της Καθολικής και Προτεσταντικής Εκκλησίας να εξαλείψει τα τελευταία κατάλοιπα του παγανισμού στην Ευρώπη.
Ό,τι ποιητικό παρέμενε ως τότε σαν παράδοση ή ανάμνηση των μητρογραμμικών κοινωνιών θα έπρεπε να εξαφανιστεί διά παντός και με κάθε μέσον. Επί του προκειμένου, πολύ ενδιαφέρουσες είναι και οι απόψεις του Εμμανουήλ Ροΐδη, ο οποίος έλεγε ότι οι «μάγισσες» της εποχής δεν ήταν παρά δυστυχισμένες μητέρες οι οποίες, χρησιμοποιώντας διάφορα βότανα, προσπαθούσαν να σώσουν τα άρρωστα παιδιά τους σε μια εποχή όπου η άσκηση της ιατρικής ήταν σχεδόν ανύπαρκτη, αφού τα θέματα της ζωής και του θανάτου τα καθόριζε η βούληση του Υψίστου. Επομένως και τα παιδιά, όπως τα έδινε ο Θεός έτσι και μπορούσε να τα πάρει, κατά την κρίση Του.
Εχει άραγε ενδιαφέρον να ασχολούμαστε με αυτές τις σκοτεινές πλευρές της Ιστορίας σήμερα; Καλό είναι να μη βιάζεται κανείς να απαντήσει αρνητικά. Στη Σαουδική Αραβία, λ.χ., πέρυσι ακόμη μία γυναίκα καταδικάστηκε ως μάγισσα και θα αποκεφαλιστεί, εκτός και αν της δώσει χάρη ο βασιλιάς.
Και σε κάποιες περιοχές της Αφρικής εξακολουθούν να πιστεύουν ότι οι γυναίκες που έχουν γαλανά μάτια είναι μάγισσες. Οσο για τις μεταφορές και τη σχετική φιλολογία, το πλήθος των έργων είναι τέτοιο που καλύπτει σχεδόν όλες τις όψεις τόσο της υψηλής όσο και της μαζικής κουλτούρας.
Η Ιστορία ως ρεπορτάζ
Ο Ντίτερ Μπρόιερς αποφάσισε να γράψει ένα βιβλίο για το Κυνήγι των μαγισσών που να λέει την ιστορία ως σπονδυλωτή αφήγηση, σαν μια σειρά διηγημάτων που το καθένα του καλύπτει μία από τις βασικές πτυχές του θέματος. Στόχος του ήταν να ζωντανέψει την εποχή, περιγράφοντας τα γεγονότα λες και συνέβησαν όχι πριν από πέντε- έξι αιώνες αλλά σήμερα. Γράφει σαν να κάνει ερευνητικό ρεπορτάζ- και είναι φυσικό.
Προτού αφοσιωθεί αποκλειστικά στη συγγραφή βιβλίων, ο Μπρόιερς υπήρξε για πολλά χρόνια αρχισυντάκτης της γερμανικής εφημερίδας Κolnischer Rundscau/ Βonner Rundschau. Παραλλάσσοντας λοιπόν τον ορισμό του Μέιλερ ότι το βιβλίο του.
Οι στρατιές της νύχτας είναι«το μυθιστόρημα ως Ιστορία,η Ιστορία ως μυθιστόρημα»,θα λέγαμε ότι ο Μπρόιερς έγραψε το Εις το όνομα τριών Δαιμόνων χρησιμοποιώντας «το ρεπορτάζ ως Ιστορία, την Ιστορία ως ρεπορτάζ». Η στατιστική μάς λέει την αλήθεια, αλλά ενίοτε λειτουργεί ως παραπέτασμα που κρύβει τη σκοτεινή της πλευρά. Τα θύματα της Ιεράς Εξέτασης ο Μπρόιερς τα υπολογίζει σε 60.000.
Σε σύγκριση με τα ολοκαυτώματα και τα μαζικά εγκλήματα του 20ού αιώνα, οι θηριωδίες του χριστιανικού φονταμενταλισμού (διότι αυτό ήταν βεβαίως η Ιερά Εξέταση) είναι ελάχιστες. Πρόκειται εν τούτοις για εγκλήματα ειδεχθέστερα και από αυτά της ναζιστικής θηριωδίας, επειδή τα 60.000 θύματα (άλλοι τα ανεβάζουν σε 100.000 και άλλοι σε περισσότερα) οδηγήθηκαν στην πυρά«εν ονόματι του Χριστού» , όπως γράφει στο εμπεριστατωμένο βιβλίο του Τhe Εncyclopaedia of Witchcraft and Demonologyο καθηγητής Ράσελ Χόουπ Ρόμπινς
. Για τούτο και ήταν γενναία η απόφαση του πάπα Ιωάννη-Παύλου να επιτρέψει την πρόσβαση στα Αρχεία του Βατικανού σχετικά με το θέμα. Αυτό ωστόσο οφείλεται στην προτροπή τού τότε καρδιναλίου Ράτσινγκερ (του σημερινού Πάπα), ο οποίος υποστήριξε ότι η Εκκλησία δεν έχει τίποτε να φοβηθεί από την αλήθεια.
Η μάγισσα του Χίμλερ
Η επίσκεψη σε οποιοδήποτε μουσείο της Ιεράς Εξέτασης στην Ευρώπη και αλλού, σου προκαλεί ένα μικρό σοκ όταν βλέπεις από κοντά τα φριχτά εργαλεία βασανιστηρίων που χρησιμοποιήθηκαν κάποτε για να αποσπαστούν από τα δύστυχα θύματα οι «ομολογίες» τους. Τροχοί, καρέκλες με καρφιά, τανάλιες, εργαλεία για την εξόρυξη των ματιών ή για ξεκοίλιασμα στη θέα των οποίων και μόνον είναι αδύνατον να μην ανατριχιάσεις.
Στις δίκες των αιρετικών και των «μαγισσών», αν κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας οι κατηγορούμενοι δεν ομολογούσαν, τους οδηγούσαν στη διπλανή αίθουσα βασανιστηρίων και μετά τη σχετική «περιποίηση» τους επανέφεραν στην αίθουσα της δίκης. Αν δεν ομολογούσαν, τα βασανιστήρια επαναλαμβάνονταν. Ας σημειωθεί ότι εκείνη την εποχή δεν ίσχυε το τεκμήριο της αθωότητας αλλά το εντελώς αντίθετο: Ο κατηγορούμενος εθεωρείτο ένοχος μέχρις αποδείξεως του εναντίου.
Το Κυνήγι των μαγισσών έδινε σε πολλούς την ευκαιρία να στραφούν εναντίων όσων αντιπαθούσαν ή είχαν προστριβές μαζί τους ή εποφθαλμιούσαν την περιουσία τους. Ως και η μητέρα του Γιοχάνες Κέπλερ προσήχθη σε δίκη με την κατηγορία της μαγείας, αφού πιο μπροστά πέρασε έξι μήνες στη φυλακή. Αν μάλιστα δεν ήταν γιος της ο μεγαλύτερος αστρονόμος της εποχής, αν δηλαδή δεν είχε μεσολαβήσει ο ίδιος χρησιμοποιώντας τις υψηλές γνωριμίες του, βέβαιον είναι ότι η γυναίκα αυτή στα 68 της χρόνια θα οδηγούνταν στην πυρά.
Τα περισσότερα θύματα της Ιεράς Εξέτασης ήταν γυναίκες, διότι σε όλη τη διάρκεια των «σκοτεινών αιώνων» οι γυναίκες θεωρούνταν ευεπίφορες στην ακολασία και ως εκ τούτου στη συμμαχία με τον Διάβολο. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν καταδικάστηκαν και άνδρες, ακόμη και παιδιά.
Η σκοτεινή αυτή πλευρά αποτυπώθηκε στην κουλτούρα της Ευρώπης και λειτούργησε ως τεράστια μεταφορά σε πλήθος έργα, ανάμεσα στα οποία υπάρχουν και κορυφαία, με πρώτο φυσικά τον Φάουστ του Γκαίτε. Πολλές από τις πολιτικές μεταφορές που προέκυψαν χρησιμοποιούνται και σήμερα.
Ο κόσμος του ύστερου χριστιανικού Μεσαίωνα ήταν απεχθής στους ναζιστές, οι οποίοι θεωρούσαν ότι τον συνιστούσαν κοινωνίες υπανθρώπων που δεν δίσταζαν να καίνε τους ανθρώπους ζωντανούς. (Οι ναζιστές φυσικά πρόκριναν πιο «πολιτισμένες» λύσεις: Τα κρεματόρια.)
Αξίζει να τονίσουμε ότι όταν ο Χίμλερ ανακάλυψε ότι μία από τις προγόνους του ήταν μάγισσα που κάηκε στην πυρά, το γεγονός, όπως λέει ο Μπρόιερς, τον γέμισε περηφάνια. Γι΄ αυτό και διέταξε να ερευνηθούν όλα τα διαθέσιμα αρχεία και να καταγραφούν τα ονόματα εκείνων που κάηκαν στην πυρά τους τρεις αιώνες παντοκρατορίας της Ιεράς Εξέτασης.
Είναι ειρωνικό, αλλά εξαιτίας αυτής της έρευνας έχουμε σήμερα τα περισσότερα ονόματα των θυμάτων και τις ημερομηνίες που εκτελέστηκαν στην ηπειρωτική Ευρώπη, διότι κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου τα περισσότερα από τα σχετικά δημόσια αρχεία πλην αυτών του Βατικανού- καταστράφηκαν, ιδιαίτερα στη Γερμανία, όπου σημειώθηκε και η εντονότερη δραστηριότητα της Ιεράς Εξέτασης.
Στον επίλογο του βιβλίου του ο Μπρόιερς υποστηρίζει ότι εξαιτίας της κριτικής αντιπαράθεσης ανάμεσα στους ιστορικούς και στην Καθολική Εκκλησία από τον 19ο αιώνα και εξής επικράτησαν ποικίλα κλισέ όσον αφορά την εικόνα του ιεροεξεταστή και των λάγνων μοναχών που κοιτούν με λαίμαργα μάτια τις μισόγυμνες μάγισσες οι οποίες έχουν πιο μπροστά υποστεί άγρια βασανιστήρια. Λέει ακόμη ότι το κυνήγι των μαγισσών αποδόθηκε αποκλειστικά σχεδόν στους καθολικούς, ενώ την ίδια αγριότητα επέδειξαν και οι προτεστάντες. Για το πρώτο κλισέ όμως δεν φταίνε οι ιστορικοί αλλά η μαζική κουλτούρα. Οσον αφορά το δεύτερο, κανείς ιστορικός δεν θα διαφωνούσε μαζί του. Εντούτοις, μπορεί μεν ο Λούθηρος να είπε ότι είχε δει αυτοπροσώπως τον Εξαποδώ και τα τέκνα του, αλλά η παπική εξουσία ήταν η κυρίως υπεύθυνη για τις διώξεις αυτές που συνιστούν μια από τις μεγαλύτερες προσβολές όχι μόνο για τον ευρωπαϊκό πολιτισμό αλλά και για τη δυτική χριστιανοσύνη.
Ο συγγραφέας έχει δίκιο όταν γράφει ότι μεγάλη ευθύνη για τις διώξεις έφεραν τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα, από όπου προέρχονταν και οι περισσότερες καταγγελίες για μαγεία. Ωστόσο και αυτό δεν είναι κάτι νέο. Ο στραγγαλισμός της ελευθερίας της σκέψης και ο έλεγχος των συνειδήσεων που οδηγούσαν στη δεισιδαιμονία και στον σκοταδισμό ασκούνταν από ψηλά, από την εκκλησιαστική κυρίως που ήταν και πολιτική εξουσία.
Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι ο μεγαλύτερος αριθμός γυναικών και ανδρών οι οποίοι οδηγήθηκαν στην πυρά αφορά τη Γερμανία, όπου η ταύτιση κοσμικής και θρησκευτικής εξουσίας ήταν απόλυτη.
Το «σφυρί των μαγισσών»
Το 1486 τυπώθηκε ένα βιβλίο γραμμένο στα λατινικά από δύο δομινικανούς μοναχούς, τον Χάινριχ Κράμερ και τον Γιάκομπ Σπρένγκερ.Τίτλος του, Μalleus maleficarum- Το Σφυρί των μαγισσών. Ο ρόλος του στην εξάπλωση του Κυνηγιού των μαγισσών σε όλη την Ευρώπη υπήρξε τεράστιος. Πρώτον, διότι ήταν γραμμένο στα λατινικά τα οποία ήταν η lingua franca των μορφωμένων της εποχής και πρωτίστως των κληρικών.
Δεύτερον, επειδή συνέδεε τη μαγεία με την αίρεση και, τρίτον, γιατί τυπώθηκε σε πολλά αντίτυπα, αφού η έκδοσή του συνέπεσε με τη γέννηση και τη διάδοση της τυπογραφίας. Τα κοσμικά και τα εκκλησιαστικά δικαστήρια της εποχής είχαν στα χέρια τους ένα εργαλείο βάσει του οποίου μπορούσαν ευκολότατα να επιβάλουν την ποινή του θανάτου σε εξορκιστές, μάγισσες και αιρετικούς.
Το βιβλίο αποτελείται από τρία μέρη που όλα μαζί συνιστούν την πλέον σχιζοφρενική διαστροφή κάθε λογικής σκέψης. Αρκεί, λ.χ.,να αναφέρουμε το πώς «ετυμολογούν» οι συγγραφείς τη λέξη «Διάβολος»: Οdiabolus λοιπόν παράγεται από τοdia (δύο) και το bolus (θάνατος).
Ο Διάβολος επομένως σκοτώνει την ψυχή και το σώμα. Το πρώτο μέρος του βιβλίου στοχεύει στο να κατανοήσουν οι Αρχές τι σημαίνει μαγεία, η οποία οδηγεί στην άρνηση της Καθολικής Εκκλησίας και στη συνουσία με ποικίλους δαίμονες. Αφού ηΒίβλος λέει ότι υπάρχουν μάγισσες, άρα υπάρχουν, υποστηρίζουν οι συγγραφείς.
Ως εκ τούτου, όποιος δεν πιστεύει ότι υπάρχει μαγεία είναι αιρετικός. Η μαγεία συνιστά εσχάτη προδοσία κατά του μεγαλείου του Θεού. Κατά συνέπεια εκείνος που γνωρίζει οτιδήποτε σχετικό με περιστατικά μαγείας, οφείλει να το καταγγείλει. Καμία σημασία δεν είχε το ποιόν του καταγγέλοντος.
Γι΄ αυτό και τέτοια «περιστατικά» πολλές φορές καταγγέλλονταν ακόμη και από εγκληματίες ή και άτομα που είχαν καταδικαστεί για ψευδορκία. Οι καταγγελίες τους παρέμεναν μυστικές και εθεωρούντο αξιόπιστες. Το δεύτερο μέρος του βιβλίου αναπτύσσει το σύστημα μέσω του οποίου θα δομούνται οι κατηγορίες, θα στηρίζονται οι αποφάσεις των δικαστηρίων και θα ορίζεται η ποινή. Εδώ οι συγγραφείς προβαίνουν σε διαχωρισμό των αρμοδιοτήτων τριών τύπων δικαστηρίων: Της Ιεράς Εξέτασης, της κοσμικής εξουσίας και των επισκοπικών. Θεωρούν αναγκαία μόνο τα δύο τελευταία.
Η Ιερά Εξέταση, υποστηρίζουν, μπορεί να παραπέμπει αλλά δεν είναι ανάγκη να δικάζει. Οι ανακρίσεις, οι καταθέσεις των μαρτύρων,τα βασανιστήρια και οι αποφάσεις πρέπει να ανήκουν στην αρμοδιότητα των επισκοπικών και των κοσμικών δικαστηρίων. Ο Μπρόιερς υποστηρίζει στο βιβλίο του ότι Μalleus maleficarum γράφτηκε ολόκληρο από τον Κράμερ, έναν μισότρελο καλόγερο, και απλώς ο Σπρένγκερ, που τον χαρακτηρίζει «μάλλον φιλελεύθερο», έβαλε δίπλα στο όνομα του Κράμερ και το δικό του από καθαρό οπορτουνισμό. Λέει ακόμη ότι ο Κράμερ τον εξαπάτησε.
Είναι μια αναθεωρητική εκδοχή που δύσκολα θα την πίστευε κανείς. Δεν βάζει κάποιος το όνομά του σε ένα έργο 800 σελίδων που ο Μπρόιερς το θεωρεί προϊόν«ενός από κάθε άποψη διαταραγμένου μυαλού».
Διότι με βάση αυτό το εγχειρίδιο χιλιάδες άνθρωποι βασανίστηκαν φριχτά, διαμελίστηκαν τα σώματά τους ή άφησαν την τελευταία τους πνοή στην αγχόνη ή στην πυρά.
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=56&artid=282695&dt=09/08/2009
SΟS για τις παρενέργειες του εμβολίου
Αναδημοσιεύουμε μια ενδιαφέρουσα αποκάλυψη γιατί συνδέεται με την << περίεργη >> εκείνη ανακοίνωση του Υπουργείου Υγείας περί ανάληψης της ευθύνης από τον ίδιο τον Πολίτη για τις συνέπειες του εμβολίου. Δηλαδή θα γίνουμε όλοι πειραματόζωα και την ευθύνη των συνεπειών θα την έχουμε εμείς;
Αυστηρή προειδοποίηση ότι το εμβόλιο για τη νέα γρίπη συνδέεται με μια θανατηφόρα ασθένεια του νευρικού συστήματος, έστειλε η βρετανική κυβέρνηση με επιστολή της σε διευθυντές νευρολογικών κλινικών σε όλη τη χώρα, σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Μail on Sunday».
Η επιστολή από την Υπηρεσία Προστασίας Δημόσιας Υγείας προτείνει να γίνει ενημέρωση των πολιτών πριν εμβολιαστούν, καθώς τον Οκτώβριο το πρώτο στάδιο ανοσοποίησης αναμένεται να εφαρμοστεί σε 13 εκατ. ανθρώπους.
Η Υπηρεσία ζητά από τους νευρολόγους όλης της χώρας να παρακολουθούν μια πιθανή αύξηση των κρουσμάτων της εγκεφαλικής διαταραχής που ονομάζεται σύνδρομο Guillain-Βarre (GΒS), η οποία είναι πιθανόν να προκαλείται από το εμβόλιο κατά της γρίπης των χοίρων.
Το σύνδρομο επηρεάζει τα περιφερικά νεύρα, δηλαδή αυτά που βρίσκονται εκτός του κρανίου και της σπονδυλικής στήλης, προκαλεί παράλυση και δυσκολίες στην αναπνοή και μπορεί να αποβεί μοιραίο.
Στην επιστολή αναφέρεται ότι παρόμοια εξέλιξη υπήρξε το 1976 στις ΗΠΑ όταν περισσότεροι άνθρωποι (25 τον αριθμό) είχαν πεθάνει από το εμβόλιο παρά από το τότε ξέσπασμα της γρίπης των χοίρων. Εκείνη την περίοδο είχαν καταγραφεί 500 περιπτώσεις του συνδρόμου GuillainΒarre. Τo εμβόλιο είχε αποσυρθεί 10 εβδομάδες μετά την κυκλοφορία του, όταν είχε πλέον γίνει προφανής η σύνδεσή του με την πρόκληση του μοιραίου συνδρόμου, το οποίο σε κανονικές συνθήκες παρουσιάζεται σε 1-2 άτομα για κάθε 100.000 πληθυσμού.
Εκατομμύρια σε αποζημιώσεις
Τότε, ο πρόεδρος Τζέραλντ Φορντ είχε διατάξει μαζικούς εμβολιασμούς επειδή οι επιστήμονες πίστευαν ότι ο ιός της γρίπης των χοίρων ήταν παρόμοιος με εκείνον που είχε προκαλέσει την πανδημία του 1918 και είχε σκοτώσει 20 εκατ. ανθρώπους σε όλο τον κόσμο.
Το 1976, 40 εκατ. Αμερικανοί έκαναν το εμβόλιο και μετά τη διαπίστωση της σύνδεσης με το σύνδρομο Guillain-Βarre η κυβέρνηση των ΗΠΑ αναγκάστηκε να πληρώσει εκατομμύρια δολάρια σε αποζημιώσεις. Ο νέος ιός της γρίπης είναι διαφορετικός από εκείνον του 1976, αλλά η πιθανότητα αυξημένων κρουσμάτων GΒS παραμένει ισχυρή.
«Άνθρωποι- πειραματόζωα»
Έπειτα από τις εξελίξεις αυτές, ειδικοί προειδοποιούν σήμερα ότι το πρόγραμμα μαζικών εμβολιασμών που αναμένεται να ξεκινήσει τον Οκτώβριο «θα χρησιμοποιήσει εκατομμύρια ανθρώπους ως πειραματόζωα». Όπως δήλωσε ο δρ Τομ Τζέφερσον, ειδικός στα εμβόλια, «κάθε νέο εμβόλιο συμπεριφέρεται διαφορετικά απ΄ ό,τι περιμένουμε.
Ίσως υπάρχει σύνδεση με το GΒS, κάτι που απευχόμαστε. Μπορεί όμως να συνδέεται με κάτι εντελώς διαφορετικό». Ένας άλλος γιατρός όμως, ο δρ Ρίτσαρντ Χάλβορσεν, διευκρινίζει ότι «όσοι έχουν ήδη σοβαρά προβλήματα υγείας, αντιμετωπίζουν μεγαλύτερο κίνδυνο να πεθάνουν από τη γρίπη των χοίρων παρά από τις παρενέργειες του εμβολίου. Θα ήταν όμως τραγικό να επαναλαμβάναμε το παράδειγμα της Αμερικής και να καταλήγαμε με περισσότερα θύματα από το εμβόλιο παρά από τον ιό».
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=4531587
Αυστηρή προειδοποίηση ότι το εμβόλιο για τη νέα γρίπη συνδέεται με μια θανατηφόρα ασθένεια του νευρικού συστήματος, έστειλε η βρετανική κυβέρνηση με επιστολή της σε διευθυντές νευρολογικών κλινικών σε όλη τη χώρα, σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Μail on Sunday».
Η επιστολή από την Υπηρεσία Προστασίας Δημόσιας Υγείας προτείνει να γίνει ενημέρωση των πολιτών πριν εμβολιαστούν, καθώς τον Οκτώβριο το πρώτο στάδιο ανοσοποίησης αναμένεται να εφαρμοστεί σε 13 εκατ. ανθρώπους.
Η Υπηρεσία ζητά από τους νευρολόγους όλης της χώρας να παρακολουθούν μια πιθανή αύξηση των κρουσμάτων της εγκεφαλικής διαταραχής που ονομάζεται σύνδρομο Guillain-Βarre (GΒS), η οποία είναι πιθανόν να προκαλείται από το εμβόλιο κατά της γρίπης των χοίρων.
Το σύνδρομο επηρεάζει τα περιφερικά νεύρα, δηλαδή αυτά που βρίσκονται εκτός του κρανίου και της σπονδυλικής στήλης, προκαλεί παράλυση και δυσκολίες στην αναπνοή και μπορεί να αποβεί μοιραίο.
Στην επιστολή αναφέρεται ότι παρόμοια εξέλιξη υπήρξε το 1976 στις ΗΠΑ όταν περισσότεροι άνθρωποι (25 τον αριθμό) είχαν πεθάνει από το εμβόλιο παρά από το τότε ξέσπασμα της γρίπης των χοίρων. Εκείνη την περίοδο είχαν καταγραφεί 500 περιπτώσεις του συνδρόμου GuillainΒarre. Τo εμβόλιο είχε αποσυρθεί 10 εβδομάδες μετά την κυκλοφορία του, όταν είχε πλέον γίνει προφανής η σύνδεσή του με την πρόκληση του μοιραίου συνδρόμου, το οποίο σε κανονικές συνθήκες παρουσιάζεται σε 1-2 άτομα για κάθε 100.000 πληθυσμού.
Εκατομμύρια σε αποζημιώσεις
Τότε, ο πρόεδρος Τζέραλντ Φορντ είχε διατάξει μαζικούς εμβολιασμούς επειδή οι επιστήμονες πίστευαν ότι ο ιός της γρίπης των χοίρων ήταν παρόμοιος με εκείνον που είχε προκαλέσει την πανδημία του 1918 και είχε σκοτώσει 20 εκατ. ανθρώπους σε όλο τον κόσμο.
Το 1976, 40 εκατ. Αμερικανοί έκαναν το εμβόλιο και μετά τη διαπίστωση της σύνδεσης με το σύνδρομο Guillain-Βarre η κυβέρνηση των ΗΠΑ αναγκάστηκε να πληρώσει εκατομμύρια δολάρια σε αποζημιώσεις. Ο νέος ιός της γρίπης είναι διαφορετικός από εκείνον του 1976, αλλά η πιθανότητα αυξημένων κρουσμάτων GΒS παραμένει ισχυρή.
«Άνθρωποι- πειραματόζωα»
Έπειτα από τις εξελίξεις αυτές, ειδικοί προειδοποιούν σήμερα ότι το πρόγραμμα μαζικών εμβολιασμών που αναμένεται να ξεκινήσει τον Οκτώβριο «θα χρησιμοποιήσει εκατομμύρια ανθρώπους ως πειραματόζωα». Όπως δήλωσε ο δρ Τομ Τζέφερσον, ειδικός στα εμβόλια, «κάθε νέο εμβόλιο συμπεριφέρεται διαφορετικά απ΄ ό,τι περιμένουμε.
Ίσως υπάρχει σύνδεση με το GΒS, κάτι που απευχόμαστε. Μπορεί όμως να συνδέεται με κάτι εντελώς διαφορετικό». Ένας άλλος γιατρός όμως, ο δρ Ρίτσαρντ Χάλβορσεν, διευκρινίζει ότι «όσοι έχουν ήδη σοβαρά προβλήματα υγείας, αντιμετωπίζουν μεγαλύτερο κίνδυνο να πεθάνουν από τη γρίπη των χοίρων παρά από τις παρενέργειες του εμβολίου. Θα ήταν όμως τραγικό να επαναλαμβάναμε το παράδειγμα της Αμερικής και να καταλήγαμε με περισσότερα θύματα από το εμβόλιο παρά από τον ιό».
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=4531587
Κυριακή 16 Αυγούστου 2009
Τοπικές Κοινωνίες και Μνημεία Νάξου
Την Παρασκευή 21 Αυγούστου 2009 και ώρα 7.30 μ.μ.
διοργανώνεται ημερίδα με θέμα
«Πράττoυμε για τα Μνημεία»,
που θα πραγματοποιηθεί στην πλατεία του Χαλκιού,
Η εκδήλωση γίνεται στο πλαίσιο του προγράμματος
«Τοπικές Κοινωνίες και Μνημεία Νάξου»
Πρόγραμμα
Χαιρετισμοί
Γιάννης Μπαρδάνης, δήμαρχος Δρυμαλίας
Eιρήνη Γρατσία, εκπρόσωπος ΜΟnuMENTA
Ομιλίες
Από την πλευρά των Φορέων
Εκπρόσωποι Υπουργείου Πολιτισμού
Εκπρόσωπος Νομαρχίας
Αντώνης Μανιός, πρόεδρος δημοτικού συμβουλίου δήμου Δρυμαλίας
Βασίλης Λαμπρινουδάκης, ομότιμος καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών
«Η φροντίδα των μνημείων της Νάξου. Το χθες και το σήμερα»
Χρύσα Χατζή, βοηθός Συνήγορος του Πολίτη
Χριστίνα Ευθυμιάτου, διευθύντρια Αναπτυξιακής Εταιρείας επ. Νάξου «Αριάδνη»
Από την πλευρά του Πολίτη
Καλούστ Παραγκαμιάν, WWF Ελλάς, Γραφείο Προγράμματος «Προστασία νησιωτικών υγροτόπων της Ελλάδας»
«Υγρότοποι Νάξου»
Μαρίνα Δρυμαλίτου, εκπρόσωπος Συλλόγου Δανακιωτών «Ζωοδόχος Πηγή»
«Ενέργειες για την αποκατάσταση της Μονής Φωτοδότη»
Ειρήνη Γρατσία, αρχαιολόγος, εκπρόσωπος MOnuMENTA
«Τρόποι παρέμβασης για την προστασία αρχιτεκτονικών μνημείων»
Γιάννης Μπαρδάνης, κάτοικος Απειράνθου
«Το παράδειγμα του Αιολικού Πάρκου Νάξου ως προς την προστασία των παλιότερων και νεότερων μνημείων»
Μάριος Βαζαίος, οικονομολόγος, διευθυντής Φεστιβάλ Νάξου
«Πύργος Μπαζαίου-Φεστιβάλ Νάξου»
Θανάσης Κωτσάκης, ιστορικός
«Η ανάδειξη του σπηλαίου στον Ζα»
Μαρία Μαγνήσαλη, αρχιτέκτονας - Θέμις Μπιλής, αρχιτέκτονας
«Διαδικασία αποκατάστασης παραδοσιακών κτηρίων και μνημείων»
Επίλογος
Στέλιος Λεκάκης, αρχαιολόγος, ΜΟnuΜΕΝΤΑ
«Σχόλια και προτάσεις»
ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ
Νικόλας Βασιλάκης, Μαρία Γανωτή, Τάσος Δημαλέξης (Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία), Μανώλης Μανωλάς κ.ά.
ΣΥΖΗΤΗΣΗ
Πώς μπορούν να σωθούν ο πύργος του Χειμάρρου και το παλάτι των Ιησουιτών;
Η εκδήλωση γίνεται με την ευγενική υποστήριξη
του Ιδρύματος Ιωάννου Φ. Κωστόπουλου,
στο πλαίσιο του προγράμματος «Τοπικές κοινωνίες και Μνημεία Νάξου»,
που πραγματοποιεί η Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία MOnuMENTA
σε συνεργασία με τον Δήμο Δρυμαλίας.
www.monumenta.org, http://topikeskoinoniesmnimeia.wordpress.com/
Για έναν μοντέρνο πατριωτισμό
Στο μάθημα της πατριδογνωσίας, παλιότερα, μαθαίναμε: Τι εξάγει η Ελλάς: σταφίδα, ελαιόλαδο, σύκα, πορτοκάλια, μεταλλεύματα... Αγροτικά προϊόντα και πρώτες ύλες. Την ίδια εποχή, μια άλλη μικρή μεσογειακή χώρα, το Ισραήλ, εξήγαγε κι αυτή τα ίδια περίπου - θυμόμαστε τα πορτοκάλια Γιάφας και τις μπανάνες Ισραήλ.
Σήμερα, η Ελλάδα εξάγει ελάχιστη σταφίδα, διότι η καλλιέργειά της εγκαταλείφθηκε, το ελαιόλαδο αντιμετωπίζει τον σαρωτικό ανταγωνισμό του ισπανικού και του ιταλικού, τα σύκα έχουν εγκαταλειφθεί κι αυτά εν πολλοίς, τα πορτοκάλια μάς τα επιστρέφουν ως μειονεκτικά ακόμη και οι Ρώσοι, ενώ και αρκετά ορυχεία έχουν εγκαταλειφθεί.
Το Ισραήλ εξακολουθεί να εξάγει πορτοκάλια και μανταρίνια (και να τα εισάγουμε εμείς...), αλλά η εξαγωγική του δύναμη βρίσκεται προ πολλού σε άλλα είδη: εξάγει υψηλή τεχνολογία... Από μικροεπεξεργαστές, νανοτεχνολογία και λογισμικό, έως τεχνολογία ηλιακής ενέργειας και ανανεώσιμων πηγών ενέργειας (ΑΠΕ).
Την κατάσταση της έρευνας και της ανάπτυξης τεχνολογικών καινοτομιών στο μεσογειακό και παρόμοιο ιστορικά Ισραήλ, αλλά και τη δυσάρεστη σημερινή διαφορά προσανατολισμού Ελλάδος -Ισραήλ, μας τη θύμισε σε φωτισμένο άρθρο του προ ημερών ένας νέος Ελληνας επιστήμονας και τεχνοκράτης, ο δρ Τάσος Γκόλνας, που δουλεύει στις ΗΠΑ ως αναλυτής στην SunEdison, την κορυφαία αμερικανική εταιρεία παραγωγής ηλιακής ενέργειας και τεχνολογίας. Με σπουδές Φυσικής και Μηχανικής (διδάκτωρ του Στάνφορντ) και καριέρα σε εταιρείες υψηλής τεχνολογίας της Σίλικον Βάλεϊ, με ολοκληρωμένη, εν τω βάθει εποπτεία του διεθνούς τοπίου στην ηλιακή ενέργεια και τις ΑΠΕ, αλλά και με επιτόπια γνώση του ισραηλινού «οικοσυστήματος» παραγωγής καινοτομιών, ο δρ Γκόλνας είναι σε θέση να μας πει τι κάνει σήμερα το Ισραήλ. Αυτό κάνει στο άρθρο του, στο μπλογκ reality-tape.com, υπό τον προκλητικό τίτλο «Καινοτομία και σιωνισμός» (http:/ /www.reality-tape.com/neu/?p=1101).
Εν συνόψει, ο δρ Γκόλνας περιγράφει πώς το Ισραήλ αντλεί ανθρώπινο δυναμικό και τεχνογνωσία από τον πανίσχυρο στρατό του, τη γνωστή ΙDF, αλλά και από το think tank της εβραϊκής διασποράς των ΗΠΑ, για να αναπτύξει τεχνολογίες αιχμής για ειρηνικούς εμπορικούς σκοπούς, και πώς τις τελευταίες δεκαετίες σημειώνει μια σειρά από επιτυχίες και αριστείες σε διάφορα πεδία: από την ανάπτυξη των γνωστών επεξεργαστών Centrino, για λογαριασμό της Intel, έως τις αλλεπάλληλες καινοτομίες στην τεχνολογία ημιαγωγών και ηλιακής ενέργειας.
Δεν περιγράφει μόνο. Ο Ελληνας επιστήμονας βλέπει αναλογίες: Αφού και η Ελλάδα είναι αναγκασμένη να συντηρεί δυσανάλογα μεγάλο στρατό και να προβαίνει σε δυσανάλογα μεγάλες αμυντικές δαπάνες (ως προς τους άλλους Ευρωπαίους), δεν θα μπορούσε άραγε να σχηματίσει ένα οικοσύστημα εταιρειών έρευνας, σχεδιασμού και ανάπτυξης υψηλής τεχνολογίας, παρόμοιο υπό κλίμακα με το ισραηλινό;
Ο δρ Γκόλνας μας βάζει ενώπιον διπλής πρόκλησης. Θυμίζει, καταρχάς, τα περίφημα «αντισταθμιστικά οφέλη», για τα οποία γίνεται λόγος έπειτα από κάθε πανάκριβη «αγορά του αιώνα»: αγοράζουμε αεροπλάνα ή άρματα, αλλά εισάγουμε τεχνογνωσία, κατασκευάζουμε μέρη τους εν Ελλάδι, ανοίγουν θέσεις εργασίας κ.λπ.
Αυτό συμβαίνει, αλλά μόνο εν μέρει, και εντέλει μόνο για προϊόντα αμυντικής τεχνολογίας. Για πολλούς λόγους, δεν υπάρχει μακρόπνοη εθνική στρατηγική για το πώς θα εξασφαλιστούν συνέργειες μεταξύ στρατιωτικών και εμπορικών έργων, με μεγάλη διάρκεια και αποδοτικότητα για την κοινωνία.
Ενας λόγος είναι ότι η Ελλάδα «ψωνίζει» οπλικά συστήματα με βάση τις μεταβαλλόμενες γεωπολιτικές συνθήκες, δηλαδή ψωνίζει ΚΑΙ εύνοια: άλλοτε από τους συμμάχους Γάλλους, άλλοτε από τους φίλους Αμερικανούς, άλλοτε από τους Ρώσους κι άλλοτε από ευρωπαϊκά κονσόρτσιουμ. Αυτή η αναγκαστική τακτική δεν αλλάζει εύκολα.
Αλλά ο σοβαρότερος ίσως λόγος είναι ότι δεν υπάρχει στην Ελλάδα μια κουλτούρα βιομηχανίας και παραγωγής, ανάπτυξης· δεν επικρατεί η δημιουργικότητα, η παραγωγικότητα και η καινοτομία, αυτά ηττώνται από τη διάχυτη και κυρίαρχη κουλτούρα του εισαγωγικού εμπορίου, των μεσαζόντων, των πλασιέ, των αντιπροσώπων ξένων οίκων, των μιζαδόρων.
Αυτή η κυρίαρχη κουλτούρα του «imports και μίζα» διαβρώνει τη διοίκηση και την οικονομία. Υπηρετείται από μια πολιτική ελίτ οκνηρή πνευματικά και υποτελή πολιτικά, και διαμορφώνει μια κοινωνία αναλόγως ράθυμη, κλειστή, εχθρική προς τους νεωτερισμούς, εντέλει μια κοινωνία που δεν σέβεται τον εαυτό της και το μέλλον των παιδιών της. Μια κοινωνία αντιπατριωτική.
Εδώ συναντάμε τη δεύτερη πρόκληση που εμπεριέχεται στον συλλογισμό του δρος Γκόλνα: Αφού μπορούν αυτοί, στο Ισραήλ, γιατί να μην μπορούμε κι εμείς, στην Ελλάδα, έστω υπό κλίμακα; Αφού μπορεί η Κορέα, αφού μπορεί η Ιρλανδία, γιατί να μην μπορεί και η Ελλάδα; Και επιστήμονες διαθέτει, και νέα μυαλά, και αριστούχους φοιτητές σε κάθε γωνιά εκτός συνόρων, και ισχυρή Διασπορά στις ΗΠΑ και παντού, όπως έδειξε και το μανιφέστο αγωνίας για την έρευνα που συνυπέγραψαν πέρσι 22 κορυφαίοι επιστήμονες.
Γιατί λοιπόν εδώ, παρά τα αλλεπάλληλα κοινοτικά πακέτα στήριξης, παρά τα έργα υποδομής με ευρωπαϊκά χρήματα, γιατί λαχανιάζουμε διαρκώς πίσω από τις ντιρεκτίβες της Ε.Ε. προσπαθώντας για τα αυτονόητα, πώς δηλαδή θα καταργήσουμε τις τοξικές χωματερές και πώς θα διευθετήσουμε τα λύματα; Γιατί το μεγαλύτερο έργο της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας ήταν η φιέστα των Ολυμπιακών; Γιατί το κύριο μέλημα των κυβερνήσεων είναι η νομιμοποίηση των αυθαίρετων οικοδομών και η πριμοδότηση των Ι.Χ. αυτοκινήτων;
Διότι έτσι εννοεί η πολιτική ελίτ την ανάπτυξη: Μπάζωμα, τσιμέντωμα, real estate, παζάρεμα για φόρους, διόγκωση του εισαγωγικού εμπορίου, κατανάλωση. Διότι ακόμη και στο λογισμικό, την πιο άυλη τεχνολογία, η πολιτική ελίτ, διά χειρός Αλογοσκούφη, έδρασε σαν υποτελής νεόπλουτος: έκανε πανάκριβο shopping και έδεσε τη χώρα στο άρμα της Microsoft, αντί να την ανοίξει στο μέλλον του Open Source και να χρηματοδοτήσει τα πανεπιστήμια και τα ερευνητικά spin-offs για μια ανεξάρτητη εθνική στρατηγική πληροφορικής.
Ο συλλογισμός του δρος Γκόλνα απηχεί τη σκέψη και την επιθυμία πολλών Ελλήνων, απανταχού της Γης. Πρόκειται για ανθρώπους μορφωμένους, δραστήριους, κοσμοπολίτες, εφευρετικούς, αριστείς στα πεδία τους· πρόκειται πάνω απ’ όλα για ανθρώπους που αγαπούν την πατρίδα τους, που νιώθουν ότι χρωστούν κάτι στο δημόσιο σχολείο τους, που θέλουν να είναι περήφανοι για τον τόπο τους. Ο συλλογισμός «αφού μπορούν οι άλλοι, γιατί όχι κι εμείς;» θεμελιώνει έναν μοντέρνο πατριωτισμό, απολύτως ρεαλιστικό και τρομακτικά αναγκαίο.
Tου Νίκου Ξυδάκη
news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_15/08/2009_325783
Σήμερα, η Ελλάδα εξάγει ελάχιστη σταφίδα, διότι η καλλιέργειά της εγκαταλείφθηκε, το ελαιόλαδο αντιμετωπίζει τον σαρωτικό ανταγωνισμό του ισπανικού και του ιταλικού, τα σύκα έχουν εγκαταλειφθεί κι αυτά εν πολλοίς, τα πορτοκάλια μάς τα επιστρέφουν ως μειονεκτικά ακόμη και οι Ρώσοι, ενώ και αρκετά ορυχεία έχουν εγκαταλειφθεί.
Το Ισραήλ εξακολουθεί να εξάγει πορτοκάλια και μανταρίνια (και να τα εισάγουμε εμείς...), αλλά η εξαγωγική του δύναμη βρίσκεται προ πολλού σε άλλα είδη: εξάγει υψηλή τεχνολογία... Από μικροεπεξεργαστές, νανοτεχνολογία και λογισμικό, έως τεχνολογία ηλιακής ενέργειας και ανανεώσιμων πηγών ενέργειας (ΑΠΕ).
Την κατάσταση της έρευνας και της ανάπτυξης τεχνολογικών καινοτομιών στο μεσογειακό και παρόμοιο ιστορικά Ισραήλ, αλλά και τη δυσάρεστη σημερινή διαφορά προσανατολισμού Ελλάδος -Ισραήλ, μας τη θύμισε σε φωτισμένο άρθρο του προ ημερών ένας νέος Ελληνας επιστήμονας και τεχνοκράτης, ο δρ Τάσος Γκόλνας, που δουλεύει στις ΗΠΑ ως αναλυτής στην SunEdison, την κορυφαία αμερικανική εταιρεία παραγωγής ηλιακής ενέργειας και τεχνολογίας. Με σπουδές Φυσικής και Μηχανικής (διδάκτωρ του Στάνφορντ) και καριέρα σε εταιρείες υψηλής τεχνολογίας της Σίλικον Βάλεϊ, με ολοκληρωμένη, εν τω βάθει εποπτεία του διεθνούς τοπίου στην ηλιακή ενέργεια και τις ΑΠΕ, αλλά και με επιτόπια γνώση του ισραηλινού «οικοσυστήματος» παραγωγής καινοτομιών, ο δρ Γκόλνας είναι σε θέση να μας πει τι κάνει σήμερα το Ισραήλ. Αυτό κάνει στο άρθρο του, στο μπλογκ reality-tape.com, υπό τον προκλητικό τίτλο «Καινοτομία και σιωνισμός» (http:/ /www.reality-tape.com/neu/?p=1101).
Εν συνόψει, ο δρ Γκόλνας περιγράφει πώς το Ισραήλ αντλεί ανθρώπινο δυναμικό και τεχνογνωσία από τον πανίσχυρο στρατό του, τη γνωστή ΙDF, αλλά και από το think tank της εβραϊκής διασποράς των ΗΠΑ, για να αναπτύξει τεχνολογίες αιχμής για ειρηνικούς εμπορικούς σκοπούς, και πώς τις τελευταίες δεκαετίες σημειώνει μια σειρά από επιτυχίες και αριστείες σε διάφορα πεδία: από την ανάπτυξη των γνωστών επεξεργαστών Centrino, για λογαριασμό της Intel, έως τις αλλεπάλληλες καινοτομίες στην τεχνολογία ημιαγωγών και ηλιακής ενέργειας.
Δεν περιγράφει μόνο. Ο Ελληνας επιστήμονας βλέπει αναλογίες: Αφού και η Ελλάδα είναι αναγκασμένη να συντηρεί δυσανάλογα μεγάλο στρατό και να προβαίνει σε δυσανάλογα μεγάλες αμυντικές δαπάνες (ως προς τους άλλους Ευρωπαίους), δεν θα μπορούσε άραγε να σχηματίσει ένα οικοσύστημα εταιρειών έρευνας, σχεδιασμού και ανάπτυξης υψηλής τεχνολογίας, παρόμοιο υπό κλίμακα με το ισραηλινό;
Ο δρ Γκόλνας μας βάζει ενώπιον διπλής πρόκλησης. Θυμίζει, καταρχάς, τα περίφημα «αντισταθμιστικά οφέλη», για τα οποία γίνεται λόγος έπειτα από κάθε πανάκριβη «αγορά του αιώνα»: αγοράζουμε αεροπλάνα ή άρματα, αλλά εισάγουμε τεχνογνωσία, κατασκευάζουμε μέρη τους εν Ελλάδι, ανοίγουν θέσεις εργασίας κ.λπ.
Αυτό συμβαίνει, αλλά μόνο εν μέρει, και εντέλει μόνο για προϊόντα αμυντικής τεχνολογίας. Για πολλούς λόγους, δεν υπάρχει μακρόπνοη εθνική στρατηγική για το πώς θα εξασφαλιστούν συνέργειες μεταξύ στρατιωτικών και εμπορικών έργων, με μεγάλη διάρκεια και αποδοτικότητα για την κοινωνία.
Ενας λόγος είναι ότι η Ελλάδα «ψωνίζει» οπλικά συστήματα με βάση τις μεταβαλλόμενες γεωπολιτικές συνθήκες, δηλαδή ψωνίζει ΚΑΙ εύνοια: άλλοτε από τους συμμάχους Γάλλους, άλλοτε από τους φίλους Αμερικανούς, άλλοτε από τους Ρώσους κι άλλοτε από ευρωπαϊκά κονσόρτσιουμ. Αυτή η αναγκαστική τακτική δεν αλλάζει εύκολα.
Αλλά ο σοβαρότερος ίσως λόγος είναι ότι δεν υπάρχει στην Ελλάδα μια κουλτούρα βιομηχανίας και παραγωγής, ανάπτυξης· δεν επικρατεί η δημιουργικότητα, η παραγωγικότητα και η καινοτομία, αυτά ηττώνται από τη διάχυτη και κυρίαρχη κουλτούρα του εισαγωγικού εμπορίου, των μεσαζόντων, των πλασιέ, των αντιπροσώπων ξένων οίκων, των μιζαδόρων.
Αυτή η κυρίαρχη κουλτούρα του «imports και μίζα» διαβρώνει τη διοίκηση και την οικονομία. Υπηρετείται από μια πολιτική ελίτ οκνηρή πνευματικά και υποτελή πολιτικά, και διαμορφώνει μια κοινωνία αναλόγως ράθυμη, κλειστή, εχθρική προς τους νεωτερισμούς, εντέλει μια κοινωνία που δεν σέβεται τον εαυτό της και το μέλλον των παιδιών της. Μια κοινωνία αντιπατριωτική.
Εδώ συναντάμε τη δεύτερη πρόκληση που εμπεριέχεται στον συλλογισμό του δρος Γκόλνα: Αφού μπορούν αυτοί, στο Ισραήλ, γιατί να μην μπορούμε κι εμείς, στην Ελλάδα, έστω υπό κλίμακα; Αφού μπορεί η Κορέα, αφού μπορεί η Ιρλανδία, γιατί να μην μπορεί και η Ελλάδα; Και επιστήμονες διαθέτει, και νέα μυαλά, και αριστούχους φοιτητές σε κάθε γωνιά εκτός συνόρων, και ισχυρή Διασπορά στις ΗΠΑ και παντού, όπως έδειξε και το μανιφέστο αγωνίας για την έρευνα που συνυπέγραψαν πέρσι 22 κορυφαίοι επιστήμονες.
Γιατί λοιπόν εδώ, παρά τα αλλεπάλληλα κοινοτικά πακέτα στήριξης, παρά τα έργα υποδομής με ευρωπαϊκά χρήματα, γιατί λαχανιάζουμε διαρκώς πίσω από τις ντιρεκτίβες της Ε.Ε. προσπαθώντας για τα αυτονόητα, πώς δηλαδή θα καταργήσουμε τις τοξικές χωματερές και πώς θα διευθετήσουμε τα λύματα; Γιατί το μεγαλύτερο έργο της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας ήταν η φιέστα των Ολυμπιακών; Γιατί το κύριο μέλημα των κυβερνήσεων είναι η νομιμοποίηση των αυθαίρετων οικοδομών και η πριμοδότηση των Ι.Χ. αυτοκινήτων;
Διότι έτσι εννοεί η πολιτική ελίτ την ανάπτυξη: Μπάζωμα, τσιμέντωμα, real estate, παζάρεμα για φόρους, διόγκωση του εισαγωγικού εμπορίου, κατανάλωση. Διότι ακόμη και στο λογισμικό, την πιο άυλη τεχνολογία, η πολιτική ελίτ, διά χειρός Αλογοσκούφη, έδρασε σαν υποτελής νεόπλουτος: έκανε πανάκριβο shopping και έδεσε τη χώρα στο άρμα της Microsoft, αντί να την ανοίξει στο μέλλον του Open Source και να χρηματοδοτήσει τα πανεπιστήμια και τα ερευνητικά spin-offs για μια ανεξάρτητη εθνική στρατηγική πληροφορικής.
Ο συλλογισμός του δρος Γκόλνα απηχεί τη σκέψη και την επιθυμία πολλών Ελλήνων, απανταχού της Γης. Πρόκειται για ανθρώπους μορφωμένους, δραστήριους, κοσμοπολίτες, εφευρετικούς, αριστείς στα πεδία τους· πρόκειται πάνω απ’ όλα για ανθρώπους που αγαπούν την πατρίδα τους, που νιώθουν ότι χρωστούν κάτι στο δημόσιο σχολείο τους, που θέλουν να είναι περήφανοι για τον τόπο τους. Ο συλλογισμός «αφού μπορούν οι άλλοι, γιατί όχι κι εμείς;» θεμελιώνει έναν μοντέρνο πατριωτισμό, απολύτως ρεαλιστικό και τρομακτικά αναγκαίο.
Tου Νίκου Ξυδάκη
news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_15/08/2009_325783
Στην εποχή της αγνότητας
Ήταν κάποτε μια κοινωνία που λειτουργούσε κυριολεκτικά ανθρώπινα, ήταν Κοινωνία.
Τα μέλη της με ειδικές ανάγκες ήταν ενσωματωμένα και χωρίς διακρίσεις στη μικρή κοινωνία και οι ηλικιωμένοι μπορούσαν να πεθαίνουν στα σπίτια τους με τη φροντίδα των δικών τους ανθρώπων.
Αυτή ήταν η εποχή της Αγνότητας και η προηγούμενη ανάρτησή μας αυτό ήθελε να αναδείξει.
Ο σημερινός δήθεν αστικός καθωσπρεπισμός με τα κολαστήρια ανθρώπινων ψυχών, που οι ηλικιωμένοι θεωρούνται βάρος και στην οικογένεια και στο δείκτη της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας τους, προφανώς δεν συνθέτουν ανθρώπινη κοινωνία.
Επιγραμματικά, πρόοδος και εξέλιξη με διακρίσεις και χωρίς ανθρώπινο πρόσωπο απλά δεν υπάρχει.
Παρασκευή 14 Αυγούστου 2009
Από την εποχή της αγνότητας
Το Βίντεο είναι από
Κωμιακή και Απόλλωνας Νάξου
http://komiaki.ning.com/video/petinoergis-1988_chunk_1
Τρίτη 11 Αυγούστου 2009
AXIA FESTIVAL «Ήχων Παιχνίδια»
Το AXIA FESTIVAL, πραγματοποιείται στη Νάξο και προτείνει ένα μυσταγωγικό ταξίδι γεμάτο μουσική, ποίηση και τέχνη. Ο γενικός θεματικός τίτλος του φετινού φεστιβάλ είναι «Ήχων Παιχνίδια».
Νέοι και εξαιρετικά χαρισματικοί μουσικοί, κάτοχοι ελληνικών και διεθνών βραβείων, θα ερμηνεύσουν για ένα κοινό που ψάχνει για κάτι νέο και ιδιαίτερο.
Συμμετέχουν οι βραβευμένοι σολίστ Έλλη Αναστασοπούλου, σοπράνο, Ηρόδοτος Καβάσσης, βιολοντσέλο, Γιάννης Αγρανιώτης, βιολί, Σωτήρης Λουίζος, πιάνο, Ανδρέας Χανιώτης, βιολί, Neville Fahy, πιάνο, Νεφέλη Μούσουρα, πιάνο, και Στέφανος Νικοτιάν, πιάνο.
Οι εκδηλώσεις θα πραγματοποιηθούν στις 12, 16 και 18 Αυγούστου, στο Χαλκί (πλατεία), ώρα 21.00.
Η είσοδος σε όλες τις εκδηλώσεις είναι ελεύθερες για το κοινό.
Το AXIA FESTIVAL πραγματοποιείται σε συνεργασία με το Διεθνές Μουσικό Σωματείο Gina Bachauer και με τα Jeunesses Musicales Ελλάδος.
Νέοι και εξαιρετικά χαρισματικοί μουσικοί, κάτοχοι ελληνικών και διεθνών βραβείων, θα ερμηνεύσουν για ένα κοινό που ψάχνει για κάτι νέο και ιδιαίτερο.
Συμμετέχουν οι βραβευμένοι σολίστ Έλλη Αναστασοπούλου, σοπράνο, Ηρόδοτος Καβάσσης, βιολοντσέλο, Γιάννης Αγρανιώτης, βιολί, Σωτήρης Λουίζος, πιάνο, Ανδρέας Χανιώτης, βιολί, Neville Fahy, πιάνο, Νεφέλη Μούσουρα, πιάνο, και Στέφανος Νικοτιάν, πιάνο.
Οι εκδηλώσεις θα πραγματοποιηθούν στις 12, 16 και 18 Αυγούστου, στο Χαλκί (πλατεία), ώρα 21.00.
Η είσοδος σε όλες τις εκδηλώσεις είναι ελεύθερες για το κοινό.
Το AXIA FESTIVAL πραγματοποιείται σε συνεργασία με το Διεθνές Μουσικό Σωματείο Gina Bachauer και με τα Jeunesses Musicales Ελλάδος.
Κυριακή 9 Αυγούστου 2009
9 Αυγούστου 1945
Εξήντα τέσσερα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τη ρίψη της δεύτερης ατομικής βόμβας στο Ναγκασάκι. Σε τελετή που πραγματοποιήθηκε στην περιοχή, τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή για τους 150.000 νεκρούς.
Ο δήμαρχος της πόλης δήλωσε:«Από τους δύο δρόμους που έχουμε να διαλέξουμε, ο ένας οδηγεί σε έναν κόσμο χωρίς πυρηνικά όπλα, και ο άλλος στον απόλυτο αφανισμό». Στην τελετή συμμετείχαν αντιπρόσωποι από 29 χώρες.
Δεν έχει άμεση σχέση το Βίντεο που ακολουθεί, αλλά ….<< Το μυαλό είναι ο στόχος…το νου σου έ…>>
Σάββατο 8 Αυγούστου 2009
Γυναικείες και αντρικές ορμόνες
Γυναικείες Ορμόνες
Χοντοσεντερόνη
Βασική γυναικεία ορμόνη, χάρη στην οποία μια γυναίκα, που μπορεί να μην ξέρει να πάει ούτε από την Ομόνοια στο Σύνταγμα, εντοπίζει με κλειστά μάτια όλα τα υποκαταστήματα της αλυσίδας Hondos Center σε ακτίνα 150 ναυτικών μιλίων.
Φερτηκαρταρεκαργιόλη
Ορμόνη, που εκκρίνεται ιδιαίτερα κάθε...
Σάββατο πρωί, και διεγείρει την γυναίκα έτσι ώστε να αποσπάσει την πιστωτική κάρτα του άντρα, αφού η δική της έχει καταστραφεί από την χοντοσεντερόνη.
Ευρωχλωρίνη
Με την έκκριση αυτής της ορμόνης η γυναίκα αφήνει την πιστωτική κάρτα και στρέφεται στα μετρητά του άντρα, τα οποία και 'καθαρίζει' σε χρόνο ρεκόρ. Εφόσον συνδυαστεί με τις δύο προηγούμενες, ασ'τα να πάνε.
Τηλεφωνίνη
Ορμόνη, που δίνει στη γυναίκα την ικανότητα να μπορεί να μιλά στο τηλέφωνο για πολλές ώρες χωρίς να χρειάζεται τροφή και νερό.
Εκκρίνεται καθημερινά σε σταθερή ποσότητα, αλλά παρατηρείται υπερέκκριση όταν η φερτηκάρταρεκαριόλη και η ευρωχλωρίνη δεν έχουν αποτέλεσμα.
Νυφουλίνη
Πρόκειται για ορμόνη της οποίας η έκκριση αυξάνεται γεωμετρικά με τα χρόνια και η οποία δημιουργεί στη γυναίκα την ακατανίκητη ανάγκη να ντυθεί νυφούλα.
Εξαιρετικά επικίνδυνη για τους άντρες, αφού μπορεί να τους οδηγήσει ακόμη και στον αιφνίδιο γάμο.
Πονοκεφαλίνη
Πρόκειται για ορμόνη που εκκρίνεται κυρίως όταν η γυναίκα βρίσκεται σε ύπτια θέση (=ξαπλωμένη). Εδώ πρέπει να επισημάνουμε ότι αυτή η ορμόνη δεν προκαλεί πονοκέφαλο στην γυναίκα αλλά οίδημα (=πρήξιμο) στα γεννητικά όργανα των ανδρών.. Η γυναίκα επικαλείται δήθεν πονοκέφαλο για να αποφύγει άλλες δραστηριότητες. Πιστεύεται ότι συσχετίζεται με τη νυφουλίνη στις μικρές και
την φερτηκάρταρεκαργιόλη στις μεγαλύτερες ηλικίες.. Πάντοτε όμως συνδυάζεται με την μουρμουρόνη.
Μουρμουρόνη
Βασική γυναικεία ορμόνη, αφού εκκρίνεται από όλες τις γυναίκες και σε όλες τις ηλικίες. Διακρίνεται στη γενικομουρμουρόνη (η γυναίκα μουρμουρίζει γενικά οποιαδήποτε ώρα της ημέρας) και στη κρεβατομουρμουρόνη (εκκρίνεται πριν τον ύπνο και προκαλεί βασανιστική κρεβατομουρμούρα). Σε συνδυασμό με την τηλεφωνίνη προκαλεί μουρμούρα από τηλεφώνου (γνωστή και ως τηλεγκρίνια).
Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι αν βρεθεί τρόπος περιορισμού της μουρμουρόνης, ο μέσος όρος ζωής των ανδρών θα αυξηθεί άμεσα κατά 15-20 χρόνια.
Αντρικές Ορμόνες
Βοδινόλη
Τυπική αντρική ορμόνη. Εκκρίνεται μονίμως και έχει ως αποτέλεσμα ο άντρας να τρώει σαν βόδι ανεξάρτητα αν βρίσκεται σπίτι του, σε ταβέρνα ή στο Vardis και με γυναικεία συντροφιά. Παρότι τα βόδια είναι χορτοφάγα, η βοδινόλη ανοίγει την όρεξη για κάθε είδους ψητά, για ψαρομεζέδες, για σάλτσες και λαδομπούκια. Δεν έχει επιπτώσεις στις πράσινες σαλάτες και στα ραδίκια.
Μπεκρουλίνη (ή κουνουπιδόλη ή χωματόλη ή αυγουλίνη ή λιωματίνη ή κοκκαλίνη)
Ορμόνη που εκκρίνεται οποιαδήποτε ώρα του 24ώρου, αρκεί να υπάρχει η σωστή παρέα. Δημιουργεί τάση προς το μπεκρούλιασμα και συνήθως ακολουθεί χρονικά την βοδινόλη. Συχνές επιπτώσεις είναι ο ύπνος με ρούχα, παπούτσια και ανοιχτά τα φώτα, σπάσιμο καθρέφτη με το κεφάλι κλπ. Αν συνδυαστεί με ατυχία, μπορεί να οδηγήσει σε ξύπνημα δίπλα σε γκόμενα-κουασιμόδο.. Η ακατάσχετη έκκριση της μπεκρουλίνης οδηγεί τον άντρα σε σίγουρη καραγκιοζοποίηση.
Ποδοσφαιρίνη
Πανίσχυρη αντρική ορμόνη. Εκκρίνεται τα βράδια του Champions League, Mundial καθώς και τις Κυριακές. Συνηθισμένο αποτέλεσμα είναι η απώλεια συνείδησης και η πλήρης αδιαφορία για οτιδήποτε συμβαίνει εκτός αγωνιστικού χώρου.. Συνοδεύεται από εκφράσεις όπως 'γκ.... οοόχι ρε πο*στη', 'πουτ*να μπάλα', 'πουλημένο κοράκι', 'πάρτε το γκολάκι και μόκο', 'γαμώ τον άξονα της Γης' κ.ά. Στις γυναίκες προκαλεί αντίστοιχη αύξηση της μουρμουρόνης.
Διπλανόλη
Αυτή η ορμόνη εκκρίνεται σε όλους τους άντρες και πιο πολύ σε αυτούς με μόνιμη σχέση. Έχει ως αποτέλεσμα να γουστάρει περισσότερο κάποια άλλη γυναίκα από αυτή που έχει, όπως εκείνη στο διπλανό γραφείο, στο διπλανό διαμέρισμα, στην διπλανή ομπρέλα της παραλίας, στο διπλανό αμάξι στο δρόμο, την κολλητή της φίλης του ή την αδελφή της κλπ. Αυτό συμβαίνει ακόμη και αν
η δική του είναι αντικειμενικά πιο ωραία από τις άλλες. Δεν υπάρχει τρόπος καταστολής αυτής της ορμόνης.
Μουνοδουλίνη
Πρόκειται για ορμόνη που υπάρχει σε πολλούς άντρες και επιφέρει την πλήρη και άνευ όρων υποδούλωσή του σε κάποια γυναίκα. Η δράση της είναι ύπουλη γιατί ποτέ ο ασθενής δεν έχει επίγνωση της καταστάσεώς του αντίθετα πιστεύει ότι ελέγχει πλήρως τη γυναίκα. Τυπικές ενδείξεις είναι η απομάκρυνση από παλιούς φίλους, η αποχή από αγαπημένες συνήθειες και δραστηριότητες, καθώς και άλλες πιο περίπλοκες. Η ύπαρξη της μουνοδουλίνης μπορεί να γίνει αντιληπτή μόνο με την βοήθεια τρίτων, κυρίως φίλων αλλά σπάνια αντιμετωπίζεται.
Καληνυχτίνη
Πρόκειται για ειδική περίπτωση ορμόνης που συναντάται σε ορισμένους άντρες. Συνέπεια αυτής είναι ο άντρας να γυροφέρνει κάποια γυναίκα αλλά ποτέ να μην προχωράει παραπάνω. Αρκείται στο να τη συνοδεύει έξω και να την γυρνάει το βράδυ σπίτι, γι'αυτό και λέγεται 'καληνύχτας'. Κάποια στιγμή η καληνυχτίνη αντικαθίσταται από τη μο*νοδουλίνη.
Μπακουρόλη
Άλλη εξειδικευμένη ορμόνη. Χτυπά ορισμένους άντρες και έχει ως αποτέλεσμα να βλέπουν 'πεϊνιρλί' μόνο στα everest , στο filmnet και στο sirocco. Συνήθως οι ασθενείς αυτοί πάνε πολλοί μαζί, τουλάχιστον τρεις, και το καλό τους χέρι είναι πολύ πιο δυνατό από το άλλο. Το τέλος της μπακουρόλης έρχεται χάρη στη νυφουλίνη.
Φιγουρατζίνη
Πρόκειται για συνηθισμένη ορμόνη, η επίδραση της οποίας εχει ως αποτέλεσμα ο άντρας θύμα να επιδεικνύει ό,τι νομίζει πως ζηλεύουν οι άλλοι σε αυτόν.
Συγκεκριμένα: Αν πρόκειται για την ωραία φίλη του: Πάει στο κλαμπ, γυρνάει το κεφάλι του σαν περισκόπιο και κοιτάζει να δει αν την κοιτάζουν. Τότε καμαρώνει σαν γύφτικο σκεπάρνι, κάνει high five με τον 'κολλητό' μπάρμαν με την αλογοουρά και παραγγέλνει.
Αν πρόκειται για αυτοκίνητο: Του βάζει φιμέ ζελατίνα στα τζάμια, μαύρα πίσω φώτα, ψεύτικη extra εξάτμιση, τιμόνι momo, δικτυωτά προσκέφαλα, stereo με subwoofer, πετσετάκι Dewars στο ταμπλό κλπ. Μετά παίρνει σβάρνα τις καφετέριες από το Μικρολίμανο μέχρι τη Νέα Ερυθραία παίζοντας με 120db σκυλοπόπ, κλαψομούνικα ζεϊμπέκικα και όλα τα σουξέ του Village 88.
Εδώ πρέπει να τονίσουμε το παράδοξο ότι η φιγουρατζίνη ενισχύει και αποδυναμώνει συγχρόνως την θεωρία του Δαρβίνου. Την ενισχύει γιατί οι φιγουρατζήδες αποτελούν τον χαμένο εξελικτικό κρίκο ανάμεσα στον πίθηκο και τον άνθρωπο. Την αποδυναμώνει γιατί αποδεικνύει ότι διαδικασία της Φυσικής Επιλογής δεν είναι αρκετή για να απαλλάξει την Φύση από εντελώς άχρηστα και χωρίς λόγο υπαρξης όντα, όπως οι φιγουρατζήδες."
Όλοι ανεύθυνοι για τα αυθαίρετα στις Κυκλάδες!
Τι κι αν τα αυθαίρετα κτίσματα ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια στις Κυκλάδες, τι κι αν στην κοσμοπολίτικη Μύκονο το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας (ΤΕΕ) καταγράφει σειρά παρατυπιών σε έναν ατελείωτο οικοδομικό οργασμό;
Τι κι αν τα δημοσιεύματα στον Τύπο, όπως το αποκαλυπτικό ρεπορτάζ της «Κ» στις 12/7/2009, αναφέρονται με στοιχεία σε εκτεταμένες οικιστικές αυθαιρεσίες; Το αποτέλεσμα όλων των νομικών κενών, ευρεσιτεχνιών και παρακάμψε
ων της νομοθεσίας είναι η ανεπανόρθωτη καταστροφή του τοπίου και του φυσικού περιβάλλοντος τόσο της Μυκόνου όσο και άλλων περιοχών σε πολλά νησιά του Αιγαίου. Ωστόσο, το πρόβλημα μοιάζει άλυτο...
Η εισαγγελική παρέμβαση με τη μορφή της προκαταρκτικής έρευνας για τις πολεοδομικές αυθαιρεσίες στη Μύκονο φαίνεται ότι σε πρώτη φάση απαλλάσσει από ευθύνες τόσο την Πολεοδομία Σύρου (απ’ όπου εκδίδονται οι άδειες οικοδομής) όσο και τη Νομαρχία Κυκλάδων.
Η μεγάλη προκαταρκτική έρευνα, στο πλαίσιο της οποίας έγιναν οι πραγματογνωμοσύνες στη Μύκονο, αφορά συγκεκριμένες κατηγορίες αυθαιρεσιών: δόμηση σε ρέματα, αυθαιρεσίες εντός προστατευόμενων οικισμών, δόμηση στις κορυφογραμμές, μη κατεδάφιση αυθαιρέτων κ.ά.
«Ολες οι ενέργειες καταγράφηκαν στο εισαγγελικό πόρισμα 88 σελίδων, που είναι μνημείο δικαστικής εργασίας. Πήγε ο εισαγγελέας σε όλα τα αυθαίρετα της Μυκόνου, κατέγραψε όλες τις περιπτώσεις μία προς μία και από το αποτέλεσμα φαίνεται ότι ούτε η Πολεοδομία έχει ευθύνη, ούτε εγώ έχω ευθύνη», αναφέρει ο νομάρχης Κυκλάδων κ. Δημήτρης Μπάιλας, σύμφωνα με δημοσίευμα της τοπικής εφημερίδας της Σύρου.
Στο πλαίσιο της εισαγγελικής έρευνας έγινε πραγματογνωμοσύνη του ΤΕΕ, η οποία αφορούσε τις περιοχές Χουλάκια, Ελιά και Φωκός της Μυκόνου, όπου στις δύο πρώτες διαπιστώθηκε εκτεταμένο μπάζωμα των ρεμάτων για την ανέγερση κατοικιών και βοηθητικών εγκαταστάσεων ξενοδοχείου, τα οποία όμως είχαν λάβει νόμιμες οικοδομικές άδειες. Μάλιστα, πολλοί από τους δρόμους των περιοχών αυτών είχαν ανοιχτεί είτε παρανόμως είτε με έναν συνδυασμό «παραθύρων» της νομοθεσίας, ώστε να επιτραπεί η δόμηση.
«Κόλλησε» το συνεργείο κατεδάφισης
Στο μεταξύ, κατά τη διάρκεια του νομαρχιακού συμβουλίου Κυκλάδων, συζητήθηκε το θέμα της σύστασης συνεργείου κατεδάφισης αυθαιρέτων, θέμα που είχε παραπεμφθεί στις καλένδες, καθώς από τον Οκτώβριο του 2007 το συμβούλιο είχε αποφασίσει τη συγκρότηση μιας τέτοιας μονάδας, κάτι που δεν υλοποιήθηκε ποτέ.
Ο νομάρχης Κυκλάδων εξήγησε ότι η μονάδα δεν συγκροτήθηκε διότι η προκήρυξη δύο θέσεων χειριστών μηχανημάτων υπήρξε άκαρπη και έτσι δεν προχώρησε η νομαρχία στην αγορά του εξοπλισμού. Από την πλευρά του, το ΥΠΕΧΩΔΕ, σύμφωνα με τον κ. Μπάιλα, απαντά ότι εάν δεν μπορεί η νομαρχία να συγκροτήσει συνεργείο κατεδάφισης, τότε πρέπει να συγκροτηθεί συνεργείο κατεδάφισης σε επίπεδο περιφέρειας με απόφαση του γενικού γραμματέα, όπως ορίζει η νομοθεσία.
Ο νομάρχης Κυκλάδων τονίζει ότι από τη στιγμή που ανέλαβε, συγκέντρωσε όλους τους φακέλους των αυθαίρετων κατασκευών από τα πολεοδομικά γραφεία των Κυκλάδων, δημοσίευσε προκηρύξεις για την ανάθεση κατεδαφίσεων σε εργολάβους, οι οποίες απέβησαν άκαρπες, παρέπεμψε τις υποθέσεις στην Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, η οποία σύμφωνα με τον ίδιο, αρνήθηκε να πιάσει αυτήν την «καυτή πατάτα».
Παράλληλα, εισέπραξε άρνηση τόσο από την Τοπική Αυτοδιοίκηση των Κυκλάδων, όσο και από την ΤΕΔΚ για τη δημιουργία μονάδων κατεδάφισης, ενώ δεν έχει λάβει απάντηση στις εκκλήσεις του για στελέχωση της πολεοδομίας.
Ελενα Καρανάτση, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ,
Μια "ΝΕΑ τάξη" γεννήθηκε...
Ένα ενδιαφέρον θέμα που προτείνει φίλος για ανάδειξη.
Κατά το παρελθόν ,την δεκαετία 60-70, για ποικίλους λόγους ,πολλοί συντοπίτες μας μετανάστευσαν ,άλλοι στο εσωτερικό και άλλοι στο εξωτερικό.
Στην συντριπτική πλειοψηφία τους άφησαν πίσω τους σπίτια, χωράφια, περιουσίες ,λέγοντας σένα συγγενή, γείτονα ,γνωστό να "έχει το νου του". Η πρόθεση τους ήταν να ξαναγυρίσουν ή να μην κόψουν απολύτως τις ρίζες με τον γενέθλιο τόπο.
Οι εναπομείναντες, καλλιεργούν τα κτήματα ή βοσκούν τα ζώα τους στα βοσκοτόπια και "κερνούν" τους ιδιόκτητες ,οικειοθελώς τις περισσότερες φορές, αναγνωρίζοντας έτσι την κυριότητα τους. Είναι η εποχή της αθωότητας, ο λόγος μετράει, και ΚΑΝΕΝΑΣ δεν διαβλέπει να καταπατήσει την γη του γείτονα ή του συγγενή του.
Ο χρόνος και κοινωνικοοικονομικές συνθήκες άλλαξαν ,τα "ΠΑΛΙΆ ΉΘΗ", Δυστυχώς ξέφτισαν και μια "ΝΕΑ τάξη" γεννήθηκε αυτή του ΚΛΕΥΤΟΧΩΡΑΦΑ . Το δυσάρεστο είναι ότι αυτό πάει να γίνει κοινωνικά αποδεχτό ως πραγματικότητα ΕΡΩΤΗΜΑ ΕΙΝΑΙ .
Υπάρχει τρόπος ομαδικός ή ατομικός να αμυνθούμε στα ΝΕΑ ΉΘΗ ???
Περιμένω με ενδιαφέρον τις όποιες απόψεις .
Ο ουτοπιστής !!
Εκδηλώσεις στη Νάξο
Την Κυριακή 9 Αυγούστου 2009 και ώρα 20:00, στο Δημοτικό Σχολείο Χειμάρρου, διοργανώνετε εκδήλωση για το Κάστρο Τσικαλαριού ( Απάνω Κάστρο) με θέμα: «Διαχρονική ιστορία του Απάνω Κάστρου (πρώιμοι τάφοι –βυζαντινές εκκλησίες)».
Θα ακολουθήσει ζωντανή μουσική και παραδοσιακό κέρασμα.
Διοργάνωση
Σύλλογος Χειμαρρο-Τσικαλαριωτων Νάξου
«η ζωοδόχος πηγή» και πολιτιστικός οργανισμός δήμου Δρυμαλιας Νάξου
Συνεχίζεται η Έκθεση ζωγραφικής της Μαρίνας Καρούση –Παρτσινεβέλου με θέμα: «Πήρα μια βόλτα το νησί» στον Καλόξυλο (χώρος Δρακούλη) έως τις 20 Αυγούστου καθημερινά 19:00 – 22:00
Με τον τίτλο «Ο ποιητής της Ρωμιοσύνης, ο πολίτης και ο άνθρωπος» συνεχίζονται στο Πολιτιστικό Κέντρο του ΣΦΝ στο Φιλώτι έως 9 Αυγούστου 2009 οι αφιερωμένες στο Γιάννη Ρίτσο πολιτιστικές εκδηλώσεις της «Βιβλιοθήκης Ανωμερίτη» του Συλλόγου Φιλωτιτών Νάξου.
Σύμφωνα με το αναλυτικό πρόγραμμα:
Σάββατο 8 Αυγούστου, ώρα 20:30
Γιάννης Ρίτσος: Ο ποιητής, ο πολίτης, ο άνθρωπος
•Προλογίζει ο Γιώργος Μουστάκης Πρόεδρος ΣΦΝ.
•Ομιλίες από: Λίζυ Τσιριμώκου, αναπλ. Καθηγήτρια Φιλοσοφικής Α.Π.Θ,
Αντώνη Τζιώτη, καθηγητή Φιλόλογο,
Αντώνη Φωστιέρη, ποιητή, εκδότη του περιοδικού «ΛΕΞΗ»
•Οι ηθοποιοί Γεωγλερής Γιώργος και Ματίνα Καρρά απαγγέλλουν ποιήματα του Γιάννη Ρίτσου.
Κυριακή 9 Αυγούστου, ώρα 21:00
Αθλοθέατρο Φιλωτίου «Μανώλης Ψαρράς»
•Λαϊκό Ρεσιτάλ του συνθέτη Γιάννη Γλέζου.
Σε όλες τις εκδηλώσεις η είσοδος είναι ελεύθερη.
Δευτέρα 3 Αυγούστου 2009
Αύγουστος 1964: << Είμαστε έτοιμοι να εκπατριστούμε >>
Καλοκαίρι του 1964, σε απελπισία οι χωριανοί μας με τα απούλητα προϊόντα τους, εκπέμπουν σήμα κινδύνου και ο Σύλλογος Κορωνίδας απευθύνεται στα αρμόδια Υπουργεία για λήψη μέτρων. Το αποτέλεσμα είναι γνωστό, εκπατρίστηκαν όλοι..jpg)
.jpg)
.jpg)
Τα έγγραφα είναι από το αρχείο του Συλλόγου Κορωνίδας.
Ύμνος στη ζωή
Ήταν καθηγητής της Επιστήμης των Υπολογιστών. Η τελευταία ομιλία του, επτά μήνες προτού πεθάνει σε ηλικία 48 ετών, είχε θέμα την πραγματοποίηση των παιδικών ονείρων.
<< Ο θάνατος ενεδρεύει πίσω από τις ανθρώπινες ματαιότητες. Εκείνο που μας επιτρέπει ίσως να ζήσουμε ελεύθεροι είναι ότι δεν γνωρίζουμε ακριβώς το πότε θα πεθάνουμε. Ο χρόνος είναι ακόμη δικός μας. Τι συμβαίνει όμως όταν ανακαλύψουμε ότι μας απομένει λιγότερος απ΄ όσο υπολογίζαμε; >>
Η διαθήκη είναι η τελευταία δεδηλωμένη βούληση του ανθρώπου. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, μία χώρα που διέπεται από το οξύμωρο να είναι πουριτανική και προοδευτική μαζί, έχει εδώ και χρόνια καθιερωθεί ο θεσμός των «Τελευταίων διαλέξεων».
Προσωπικότητες της επιστήμης και της τέχνης που βρίσκονται στο τέλος της ζωής τους, αξιοποιώντας τη συσσωρευμένη σοφία τους, καλούνται να εκφράσουν δημοσίως- με θεατρικό τρόπο - τις τελευταίες σκέψεις και επιθυμίες τους.
Όταν ζητήθηκε από τον βραβευμένο καθηγητή της Επιστήμης των Υπολογιστών στο Κάρνεγκι Μέλον, Ράντυ Πάους να ανέβει στο βήμα, του απέμεναν μόνο μερικοί μήνες ζωής. Ωστόσο την ομιλία του με τίτλο«Πραγματοποιώντας τα παιδικά σου όνειρα», τον Σεπτέμβριο του 2007, τη χαρακτήριζε μια απρόσμενα θετική ματιά πάνω στη ζωή.
Ηταν ένας λόγος τόσο εμψυχωτικός και εμπνευσμένος που εκατομμύρια άνθρωποι τον παρακολούθησαν έκτοτε μαγνητοσκοπημένο στο Διαδίκτυο.
Ο ίδιος πέθανε μερικούς μήνες μετά την ομιλία αυτή, τον Ιούλιο του 2008, στα σαράντα εφτά του χρόνια, από καρκίνο στο πάγκρεας. Αλλά εν τω μεταξύ είχε προφτάσει να ετοιμάσει το βιβλίο με τίτλο Η τελευταία διάλεξη, όπου ανέπτυξε ακόμη περισσότερο τα ζητήματα που έθιξε επί σκηνής.
Το βιβλίο τώρα βρίσκεται στη λίστα των μπεστ σέλερ των «Νew Υork Τimes» και μεταφράζεται σε 35 γλώσσες. Είναι και η πνευματική κληρονομιά στη σύζυγό του Τζέι και στα τρία τους παιδιά Κλόε, Ντίλαν, Λόγκαν που ήταν αντιστοίχως δεκαοκτώ μηνών, έξι και τριών ετών όταν απεβίωσε.
Προς την ανθρωπότητα
Το βιβλίο του Ράντυ Πάους αποτελεί ύμνο στη ζωή. Χωρίς λογοτεχνικές αξιώσεις και μελοδραματικές εξάρσεις, διαπραγματεύεται το θαύμα της ύπαρξης και της πραγμάτωσης αυτού του απροσδιόριστου και υποκειμενικού συναισθήματος που ονομάζεται ευτυχία.
Θα μπορούσε να είναι ένα «self help» εγχειρίδιο από εκείνα που υποτιμούν τη νοημοσύνη του μέσου αναγνώστη, του τύπου π.χ.: «Να κάνεις μεγάλα όνειρα». Επί του προκειμένου ωστόσο υπάρχει μια τεράστια ποιοτική διαφορά. Αυτές είναι σκέψεις, που καταγράφηκαν με εξαίρετη διαύγεια, ενός ανθρώπου ο οποίος κοιτάζει καταπρόσωπο τον θάνατο. Τότε που κατά παράξενο τρόπο όλα στη ζωή φαίνονται επιτέλους καθαρά, χωρίς θαμπάδα, κοιταγμένα από κάποιον που μας αποχωρίζεται.
Έτσι η φιλοσοφία της καθημερινότητας του Ράντι Πάους αντλεί την ουσία από την απλότητα. Κάθε άλλο παρά απλοϊκή όμως είναι η προσωπική του ενατένιση. Στέλνει ένα μήνυμα καθησυχασμού στις ταραγμένες συνειδήσεις μας (δεν ελπίζει να τις αφυπνίσει όπως η φιλοσοφία). Το κυριότερο, ο Πάους δεν ευαγγελίζεται ότι θα αλλάξει τη ζωή μας, ως σοφός που δασκαλεύει με τον δείκτη υψωμένο.
Μιλάει ως παθών. Είναι δηλαδή ένας άνθρωπος που παρ΄ ότι πεθαίνει, στέλνει ένα μήνυμα αγάπης στην ανθρωπότητα. Και όταν αναφέρεται στην αγαλλίαση που προέρχεται από τις θετικές σκέψεις, χρησιμοποιεί απτά παραδείγματα από τη ζωή του, σαν να μας μιλάει ένα οικείο πρόσωπο («ένας τρόπος για να καταλάβεις την αισιοδοξία» είναι ο τίτλος του σχετικού κεφαλαίου) χωρίς να μας υποδεικνύει τι να κάνουμε. Ο θάνατος ενεδρεύει πίσω από τις ανθρώπινες ματαιότητες. Εκείνο που μας επιτρέπει ίσως να ζήσουμε ελεύθεροι είναι ότι δεν γνωρίζουμε ακριβώς το πότε θα πεθάνουμε. Ο χρόνος είναι ακόμη δικός μας. Τι συμβαίνει όμως όταν ανακαλύψουμε ότι μας απομένει λιγότερος απ΄ όσο υπολογίζαμε;
Ένας γιατρός πρότεινε στον Ράντυ Πάους να συμπεριφέρεται σαν να πρόκειται να ζήσει καιρό. Αλλά εκείνος προχώρησε πολύ παραπέρα: αγόρασε αυτοκίνητο και έκανε αγγειεκτομή (χειρουργική αφαίρεση του σπερματικού πόρου ως μέθοδος αντισύλληψης): ήθελε να έχει ερωτική επαφή χωρίς να αφήσει κι άλλα παιδιά ορφανά.
Δήλωσε μάλιστα κάποια στιγμή ότι στην ταφόπλακά του θα ήθελε να αναγράφεται η φράση:«Ράντυ Πάους:έζησε τριάντα χρόνια μετά τη διάγνωση της ανίατης ασθένειάς του»
. Και αλλού (σχετικά με την επαγγελματική του ανέλιξη):«Πολλοί άνθρωποι αναζητούν τον σύντομο δρόμο. Εγώ ανακάλυψα ότι ο πιο σύντομος δρόμος είναι ο μακρύς, που συνοψίζεται σε δύο λέξεις:σκληρή δουλειά». Σε όποιο επεισόδιο από τη ζωή του και αν σταθούμε (αρχίζει από την παιδική του ηλικία, για να εστιάσει στο σήμερα), το νοηματικό υπόστρωμα είναι η εξαργύρωση του χαμένου χρόνου.
Η λογική του είναι απλή: πολλοί άνθρωποι νομίζουν ότι βαδίζουν προς τα μπρος ενώ στην πραγματικότητα κάνουν βήματα επί τόπου.
Εσωτερικά εμπόδια
Συνυφασμένο με την έννοια του περιορισμένου χρόνου είναι και το ζήτημα της υλοποίησης των ονείρων άρα και της υπερπήδησης των εμποδίων της σκληρής καθημερινότητας. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι τα μεγαλύτερα εμπόδια τα βάζουμε εμείς στους εαυτούς μας, τα εσωτερικά εμπόδια επομένως.
Αυτό θα μπορούσαμε να συμπεράνουμε από την περιγραφή της κατάκτησης της Τζέι από τον Ράντι Πάους. Εκείνη ήταν 31 ετών, μεταπτυχιακή φοιτήτρια συγκριτικής λογοτεχνίας, και εκείνος 37, ένας αμετανόητος εργένης, που απλούστατα δεν γνώριζε ότι του απέμεναν μόνο δέκα χρόνια ζωής. Ποιο είναι το επιμύθιο; «Οι τοίχοι υπάρχουν για να σταματούν τους ανθρώπους που δεν θέλουν κάτι αρκετά».
Αλλά μήπως οι έννοιες «επιτυχία» και «αποτυχία» είναι σχετικές; Όταν οι πιγκουίνοι ετοιμάζονται να πέσουν σε νερά όπου μπορεί να παραμονεύουν αρπακτικά, κάποιος πρέπει να είναι ο πρώτος πιγκουίνος που θα βουτήξει: γίνεται ήρωας, όμως το τίμημα είναι ότι πεθαίνει.
Ο Ράντυ Πάους είχε καθιερώσει το βραβείο του Πρώτου Πιγκουίνου για την ομάδα που έπαιρνε το μεγαλύτερο ρίσκο δοκιμάζοντας κάποια νέα τεχνολογία αλλά αποτύγχανε στον αρχικό της στόχο, αφού ορισμένες πρωτότυπες ιδέες ποτέ δεν καταφέρνουν να προχωρήσουν πέρα από το επίπεδο της έρευνας και της ανάπτυξης.
Εν τούτοις, όπως σημειώνει ο Πάους, οι μεγάλες εταιρείες προτιμούν να προσλαμβάνουν άτομα με κάποια αποτυχία στο ενεργητικό τους. «Εμπειρία είναι αυτό που αποκτάς όταν δεν έχεις αποκτήσει αυτό που ήθελες» και μπορεί να είναι ό,τι πολυτιμότερο έχεις να προσφέρεις στους άλλους. Όταν λοιπόν δεν ρισκάρεις τίποτα, ρισκάρεις ακόμη περισσότερα.
Ο Ράντι Πάους αναφέρθηκε στην ευγνωμοσύνη, στην ακεραιότητα αλλά και στην αλήθεια.«Οι άνθρωποι λένε ψέματα για πολλούς λόγους, συχνά επειδή νομίζουν ότι έτσι θα πετύχουν αυτό που θέλουν με λιγότερο κόπο. Ωστόσο, όπως πολλές κοντόφθαλμες στρατηγικές, είναι αναποτελεσματική μακροπρόθεσμα. Συναντάς ξανά κάποιους ανθρώπους αργότερα και θυμούνται ότι τους είπες ψέματα. Και το λένε σε πολλούς άλλους». Με άλλα λόγια, ο ψεύτης κόβει τα φτερά του.
Δεν θα είσαι μόνος
Βεβαίως η μεγαλύτερη αρετή του βιβλίου είναι ότι αντανακλά την ωμή αλήθεια. Είναι συγκλονιστικό να φαντάζεσαι τον άνθρωπο να τακτοποιεί ατάραχα τις τελευταίες εκκρεμότητες για μια μελλοντική ζωή στην οποία δεν θα συμμετέχει.
Να βιντεοσκοπεί με χιούμορ τον εαυτό του ώστε να αφήσει στα παιδιά του χρήσιμες συμβουλές και αρχές για το μέλλον τους. Ο Πάους θυμάται τι συνέβη όταν κάλεσε τη σύζυγό του Τζέι στη σκηνή μετά την ομιλία του.
Στέκονταν αγκαλιασμένοι μπροστά στο κατασυγκινημένο κοινό, και εκείνη του είπε:«Σε παρακαλώ, μην πεθάνεις». Αν ακούγεται σαν κινηματογραφικό μελό, ο Πάους αδιαφορεί για την εύκολη συγκίνηση, απροσποίητα περιγράφει γεγονότα:«Ακούγεται σαν διάλογος από χολιγουντιανή ταινία Αλλά αυτό είπε». Στη φωτογραφία μοιάζουν γαλήνια ευτυχισμένοι. Στην ανασκόπηση των τελευταίων του ημερών περιγράφονται και οι δοκιμασίες των συγγενών, οι οποίοι νιώθουν τα μύχια της ψυχής τους να ανοίγονται σε σκοτεινά τοπία. Από τα εκατομμύρια γράμματα που έλαβε ο Πάους συγκράτησε μια αναφορά στον πνευματικό ηγέτη της Ινδίας Κρισναμούρτι.
Τον είχαν ρωτήσει ποιο είναι το πιο ανακουφιστικό πράγμα το οποίο μπορείς να πεις σε έναν φίλο που χάνεται: «Με τον θάνατό του ένα μέρος σου πεθαίνει και πηγαίνει μαζί του. Όπου πηγαίνει αυτός, πηγαίνεις κι εσύ. Δεν θα είναι μόνος του».
της ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΔΑΦΕΡΜΟΥ
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=56&artid=268518&dt=17/05/2009
<< Ο θάνατος ενεδρεύει πίσω από τις ανθρώπινες ματαιότητες. Εκείνο που μας επιτρέπει ίσως να ζήσουμε ελεύθεροι είναι ότι δεν γνωρίζουμε ακριβώς το πότε θα πεθάνουμε. Ο χρόνος είναι ακόμη δικός μας. Τι συμβαίνει όμως όταν ανακαλύψουμε ότι μας απομένει λιγότερος απ΄ όσο υπολογίζαμε; >>
Η διαθήκη είναι η τελευταία δεδηλωμένη βούληση του ανθρώπου. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, μία χώρα που διέπεται από το οξύμωρο να είναι πουριτανική και προοδευτική μαζί, έχει εδώ και χρόνια καθιερωθεί ο θεσμός των «Τελευταίων διαλέξεων».
Προσωπικότητες της επιστήμης και της τέχνης που βρίσκονται στο τέλος της ζωής τους, αξιοποιώντας τη συσσωρευμένη σοφία τους, καλούνται να εκφράσουν δημοσίως- με θεατρικό τρόπο - τις τελευταίες σκέψεις και επιθυμίες τους.
Όταν ζητήθηκε από τον βραβευμένο καθηγητή της Επιστήμης των Υπολογιστών στο Κάρνεγκι Μέλον, Ράντυ Πάους να ανέβει στο βήμα, του απέμεναν μόνο μερικοί μήνες ζωής. Ωστόσο την ομιλία του με τίτλο«Πραγματοποιώντας τα παιδικά σου όνειρα», τον Σεπτέμβριο του 2007, τη χαρακτήριζε μια απρόσμενα θετική ματιά πάνω στη ζωή.
Ηταν ένας λόγος τόσο εμψυχωτικός και εμπνευσμένος που εκατομμύρια άνθρωποι τον παρακολούθησαν έκτοτε μαγνητοσκοπημένο στο Διαδίκτυο.
Ο ίδιος πέθανε μερικούς μήνες μετά την ομιλία αυτή, τον Ιούλιο του 2008, στα σαράντα εφτά του χρόνια, από καρκίνο στο πάγκρεας. Αλλά εν τω μεταξύ είχε προφτάσει να ετοιμάσει το βιβλίο με τίτλο Η τελευταία διάλεξη, όπου ανέπτυξε ακόμη περισσότερο τα ζητήματα που έθιξε επί σκηνής.
Το βιβλίο τώρα βρίσκεται στη λίστα των μπεστ σέλερ των «Νew Υork Τimes» και μεταφράζεται σε 35 γλώσσες. Είναι και η πνευματική κληρονομιά στη σύζυγό του Τζέι και στα τρία τους παιδιά Κλόε, Ντίλαν, Λόγκαν που ήταν αντιστοίχως δεκαοκτώ μηνών, έξι και τριών ετών όταν απεβίωσε.
Προς την ανθρωπότητα
Το βιβλίο του Ράντυ Πάους αποτελεί ύμνο στη ζωή. Χωρίς λογοτεχνικές αξιώσεις και μελοδραματικές εξάρσεις, διαπραγματεύεται το θαύμα της ύπαρξης και της πραγμάτωσης αυτού του απροσδιόριστου και υποκειμενικού συναισθήματος που ονομάζεται ευτυχία.
Θα μπορούσε να είναι ένα «self help» εγχειρίδιο από εκείνα που υποτιμούν τη νοημοσύνη του μέσου αναγνώστη, του τύπου π.χ.: «Να κάνεις μεγάλα όνειρα». Επί του προκειμένου ωστόσο υπάρχει μια τεράστια ποιοτική διαφορά. Αυτές είναι σκέψεις, που καταγράφηκαν με εξαίρετη διαύγεια, ενός ανθρώπου ο οποίος κοιτάζει καταπρόσωπο τον θάνατο. Τότε που κατά παράξενο τρόπο όλα στη ζωή φαίνονται επιτέλους καθαρά, χωρίς θαμπάδα, κοιταγμένα από κάποιον που μας αποχωρίζεται.
Έτσι η φιλοσοφία της καθημερινότητας του Ράντι Πάους αντλεί την ουσία από την απλότητα. Κάθε άλλο παρά απλοϊκή όμως είναι η προσωπική του ενατένιση. Στέλνει ένα μήνυμα καθησυχασμού στις ταραγμένες συνειδήσεις μας (δεν ελπίζει να τις αφυπνίσει όπως η φιλοσοφία). Το κυριότερο, ο Πάους δεν ευαγγελίζεται ότι θα αλλάξει τη ζωή μας, ως σοφός που δασκαλεύει με τον δείκτη υψωμένο.
Μιλάει ως παθών. Είναι δηλαδή ένας άνθρωπος που παρ΄ ότι πεθαίνει, στέλνει ένα μήνυμα αγάπης στην ανθρωπότητα. Και όταν αναφέρεται στην αγαλλίαση που προέρχεται από τις θετικές σκέψεις, χρησιμοποιεί απτά παραδείγματα από τη ζωή του, σαν να μας μιλάει ένα οικείο πρόσωπο («ένας τρόπος για να καταλάβεις την αισιοδοξία» είναι ο τίτλος του σχετικού κεφαλαίου) χωρίς να μας υποδεικνύει τι να κάνουμε. Ο θάνατος ενεδρεύει πίσω από τις ανθρώπινες ματαιότητες. Εκείνο που μας επιτρέπει ίσως να ζήσουμε ελεύθεροι είναι ότι δεν γνωρίζουμε ακριβώς το πότε θα πεθάνουμε. Ο χρόνος είναι ακόμη δικός μας. Τι συμβαίνει όμως όταν ανακαλύψουμε ότι μας απομένει λιγότερος απ΄ όσο υπολογίζαμε;
Ένας γιατρός πρότεινε στον Ράντυ Πάους να συμπεριφέρεται σαν να πρόκειται να ζήσει καιρό. Αλλά εκείνος προχώρησε πολύ παραπέρα: αγόρασε αυτοκίνητο και έκανε αγγειεκτομή (χειρουργική αφαίρεση του σπερματικού πόρου ως μέθοδος αντισύλληψης): ήθελε να έχει ερωτική επαφή χωρίς να αφήσει κι άλλα παιδιά ορφανά.
Δήλωσε μάλιστα κάποια στιγμή ότι στην ταφόπλακά του θα ήθελε να αναγράφεται η φράση:«Ράντυ Πάους:έζησε τριάντα χρόνια μετά τη διάγνωση της ανίατης ασθένειάς του»
. Και αλλού (σχετικά με την επαγγελματική του ανέλιξη):«Πολλοί άνθρωποι αναζητούν τον σύντομο δρόμο. Εγώ ανακάλυψα ότι ο πιο σύντομος δρόμος είναι ο μακρύς, που συνοψίζεται σε δύο λέξεις:σκληρή δουλειά». Σε όποιο επεισόδιο από τη ζωή του και αν σταθούμε (αρχίζει από την παιδική του ηλικία, για να εστιάσει στο σήμερα), το νοηματικό υπόστρωμα είναι η εξαργύρωση του χαμένου χρόνου.
Η λογική του είναι απλή: πολλοί άνθρωποι νομίζουν ότι βαδίζουν προς τα μπρος ενώ στην πραγματικότητα κάνουν βήματα επί τόπου.
Εσωτερικά εμπόδια
Συνυφασμένο με την έννοια του περιορισμένου χρόνου είναι και το ζήτημα της υλοποίησης των ονείρων άρα και της υπερπήδησης των εμποδίων της σκληρής καθημερινότητας. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι τα μεγαλύτερα εμπόδια τα βάζουμε εμείς στους εαυτούς μας, τα εσωτερικά εμπόδια επομένως.
Αυτό θα μπορούσαμε να συμπεράνουμε από την περιγραφή της κατάκτησης της Τζέι από τον Ράντι Πάους. Εκείνη ήταν 31 ετών, μεταπτυχιακή φοιτήτρια συγκριτικής λογοτεχνίας, και εκείνος 37, ένας αμετανόητος εργένης, που απλούστατα δεν γνώριζε ότι του απέμεναν μόνο δέκα χρόνια ζωής. Ποιο είναι το επιμύθιο; «Οι τοίχοι υπάρχουν για να σταματούν τους ανθρώπους που δεν θέλουν κάτι αρκετά».
Αλλά μήπως οι έννοιες «επιτυχία» και «αποτυχία» είναι σχετικές; Όταν οι πιγκουίνοι ετοιμάζονται να πέσουν σε νερά όπου μπορεί να παραμονεύουν αρπακτικά, κάποιος πρέπει να είναι ο πρώτος πιγκουίνος που θα βουτήξει: γίνεται ήρωας, όμως το τίμημα είναι ότι πεθαίνει.
Ο Ράντυ Πάους είχε καθιερώσει το βραβείο του Πρώτου Πιγκουίνου για την ομάδα που έπαιρνε το μεγαλύτερο ρίσκο δοκιμάζοντας κάποια νέα τεχνολογία αλλά αποτύγχανε στον αρχικό της στόχο, αφού ορισμένες πρωτότυπες ιδέες ποτέ δεν καταφέρνουν να προχωρήσουν πέρα από το επίπεδο της έρευνας και της ανάπτυξης.
Εν τούτοις, όπως σημειώνει ο Πάους, οι μεγάλες εταιρείες προτιμούν να προσλαμβάνουν άτομα με κάποια αποτυχία στο ενεργητικό τους. «Εμπειρία είναι αυτό που αποκτάς όταν δεν έχεις αποκτήσει αυτό που ήθελες» και μπορεί να είναι ό,τι πολυτιμότερο έχεις να προσφέρεις στους άλλους. Όταν λοιπόν δεν ρισκάρεις τίποτα, ρισκάρεις ακόμη περισσότερα.
Ο Ράντι Πάους αναφέρθηκε στην ευγνωμοσύνη, στην ακεραιότητα αλλά και στην αλήθεια.«Οι άνθρωποι λένε ψέματα για πολλούς λόγους, συχνά επειδή νομίζουν ότι έτσι θα πετύχουν αυτό που θέλουν με λιγότερο κόπο. Ωστόσο, όπως πολλές κοντόφθαλμες στρατηγικές, είναι αναποτελεσματική μακροπρόθεσμα. Συναντάς ξανά κάποιους ανθρώπους αργότερα και θυμούνται ότι τους είπες ψέματα. Και το λένε σε πολλούς άλλους». Με άλλα λόγια, ο ψεύτης κόβει τα φτερά του.
Δεν θα είσαι μόνος
Βεβαίως η μεγαλύτερη αρετή του βιβλίου είναι ότι αντανακλά την ωμή αλήθεια. Είναι συγκλονιστικό να φαντάζεσαι τον άνθρωπο να τακτοποιεί ατάραχα τις τελευταίες εκκρεμότητες για μια μελλοντική ζωή στην οποία δεν θα συμμετέχει.
Να βιντεοσκοπεί με χιούμορ τον εαυτό του ώστε να αφήσει στα παιδιά του χρήσιμες συμβουλές και αρχές για το μέλλον τους. Ο Πάους θυμάται τι συνέβη όταν κάλεσε τη σύζυγό του Τζέι στη σκηνή μετά την ομιλία του.
Στέκονταν αγκαλιασμένοι μπροστά στο κατασυγκινημένο κοινό, και εκείνη του είπε:«Σε παρακαλώ, μην πεθάνεις». Αν ακούγεται σαν κινηματογραφικό μελό, ο Πάους αδιαφορεί για την εύκολη συγκίνηση, απροσποίητα περιγράφει γεγονότα:«Ακούγεται σαν διάλογος από χολιγουντιανή ταινία Αλλά αυτό είπε». Στη φωτογραφία μοιάζουν γαλήνια ευτυχισμένοι. Στην ανασκόπηση των τελευταίων του ημερών περιγράφονται και οι δοκιμασίες των συγγενών, οι οποίοι νιώθουν τα μύχια της ψυχής τους να ανοίγονται σε σκοτεινά τοπία. Από τα εκατομμύρια γράμματα που έλαβε ο Πάους συγκράτησε μια αναφορά στον πνευματικό ηγέτη της Ινδίας Κρισναμούρτι.
Τον είχαν ρωτήσει ποιο είναι το πιο ανακουφιστικό πράγμα το οποίο μπορείς να πεις σε έναν φίλο που χάνεται: «Με τον θάνατό του ένα μέρος σου πεθαίνει και πηγαίνει μαζί του. Όπου πηγαίνει αυτός, πηγαίνεις κι εσύ. Δεν θα είναι μόνος του».
της ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΔΑΦΕΡΜΟΥ
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=56&artid=268518&dt=17/05/2009
Σημαντική πρωτοβουλία για δημιουργία μνημείου των νεκρών της Κατοχής στην Κόρωνο
Στα πλαίσια αυτά διοργανώνεται στην Κόρωνο την Τετάρτη 12 Αυγούστου μουσική βραδιά αφιερωμένη στο Γ ι ώ ρ γ ο Μ α ρ γ ι ο λ ά το Δάσκαλο και δημιουργό νησιώτικης και λαϊκής μουσικής παράδοσης.
Τα έσοδα θα διατεθούν για το σκοπό αυτό.
Μουσική βραδιά
Αφιερωμένη στο Γ ι ώ ρ γ ο Μ α ρ γ ι ο λ ά Δάσκαλο και δημιουργό νησιώτικης και λαϊκής μουσικής παράδοσης
ΤΕΤΑΡΤΗ 12 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2009 στις 9μ.μ
ΣΤΗΝ ΚΟΡΩΝΟ (Ταβέρνα Γεφύρι)
Μουσική και τραγούδια του θα παρουσιάσει το συγκρότημα της ΛΕΤΑΣ ΚΟΡΡΕ
Χορός Ελεύθερος
Είσοδος 10 €
Δωρεάν Διάθεση CD με τραγούδια του Γ.Μαργιολά
Διοργάνωση:
-Τοπικό Συμβούλιο Κορώνου -Πολιτιστικός Οργανισμός Κορώνου Νάξου - Εξωραϊστικός-Πολιτιστικός Σύλλογος Κορώνου -Σύλλογος Κορωνιδιατών Χώρας Νάξου -Σύλλογος Κορωνιδιατών Νάξου (Αθήνας) -Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Κυκλάδων-Επαρχείο Νάξου
* Τα έσοδα θα διατεθούν για το Μνημείο των νεκρών της Κατοχής στη Κόρωνο
Τηλ. Επικοινωνίας: 6944170217 κ’ 6944607672
Κυριακή 2 Αυγούστου 2009
Αν η μισή μου καρδιά βρίσκεται γιατρέ εδώ πέρα, η άλλη μισή στη Νάξο βρίσκεται
Ας αυθαιρετήσουμε και αντικαταστήσουμε τη Κίνα με τη Νάξο και με λίγη πολιτική διάσταση να μην ξεχνιώμαστε ( στην απελπισία μας τα κάνουμε κι αυτά )
Υπάρχει σχέδιο!
Πλησιάζει ο Σεπτέμβρης και τα σχέδια για την αντιμετώπιση της γρίπης δίνουν και παίρνουν!
Θα κλείσουν τα σχολεία;
Θα εμβολιαστεί ολόκληρος ο πληθυσμός;
Θα φοράμε όλοι μάσκες;
Θα θα μας συλλαμβάνουν αν το παρακάνουμε και θεωρηθεί και η μάσκα ένα είδος κουκούλας;
Ο κύριος Μπιντού προτείνει τρόπους αντιμετώπισης της γρίπης...
1 Κομμένα τα καλοπροαίρετα φιλάκια και οι χαιρετούρες του στυλ "Καλώς τη Μαρία μου"! Θα επιδιδόμαστε πλέον σε χαιρετισμό με χαστούκια. Έτσι κι αλλιώς για φάπες είμαστε...
2 Κομμένες οι συνευρέσεις με πολύ κόσμο! Γι'αυτό έχουμε το ίντερνετ. Βολευτείτε με το chat και τα email. Από κει το πολύ πολύ να κολλήσει ιό ο υπολογιστής σας...
3. Κομμένα τα φιλάκια και τα ερωτικά παιχνιδάκια! Όσο παίξατε παίξατε. Από δω και μπρος ασκητική ζωή, άντε και λίγη Πετρούλα για να μη σας κακοφανεί τις πρώτες μέρες...
4. Κομμένα τα λεωφορεία, τα τραμ, το μετρό! Οποιοδήποτε μέσο μεταφοράς σε φέρνει σε απόσταση γλωσσόφιλου με τον διπλανό σου είναι απαγορευτικό...
5. Μη χαίρεσαι... Κομμένο και το αμάξι!! Κλειστά παράθυρα και το aircondition στο φουλ; Πας καλά; Ξέρεις πόσα μικρόβια μεταφέρει ο κλιματισμός;; Ανοιχτά παράθυρα; Δεν τρελαθήκαμε κιόλας...
6. Με τα πόδια λοιπόν! Απαραίτητα αξεσουάρ: μάσκα, σκουφάκι πισίνας, ολόσωμη φόρμα λάτεξ και pepper spray πρόχειρο για να απωθήσεις άμεσα όποιον τολμήσει να σε ρωτήσει "Συγνώμη, από που πάω για Παγκράτι;"...
7. Δεν ανοίγουμε πόρτα για κανέναν βλάκα που θέλει το ενοίκιο, τα κοινόχρηστα ή οτιδήποτε άλλο!! Για την γρίπη δεν έχει ακούσει ο καραγκιόζης;; Ας στείλει email ή ένα μήνυμα στο facebook, βρε αδερφέ, και του πετάς το φάκελο κάτω από την πόρτα αργότερα...
8. Εργασία μόνο από το σπίτι πλέον! "Μα είμαι αεροσυνοδός" θα μου πεις... Ιιιιιιιιιιιιιιιιι μα δεν έχεις ακούσει πόσα αεροπλάνα έχουν πέσει τελευταία;; Η γρίπη φταίει!!...
9. Κομμένα τα πάρτι! Και που ξέρεις ότι ο φίλος του γιόκα σου δεν είναι ένας από αυτούς τους χίπις που οργανώνουν πάρτι γρίπης;; "Κάτσε σπίτι μούλικο και μη λες κουβέντα!"...
10. Και μην ανησυχείτε, μην τρομοκρατέιστε και μην απελπίζεστε. Υπάρχει σχέδιο...
http://stef000.blogspot.com/
Θα κλείσουν τα σχολεία;
Θα εμβολιαστεί ολόκληρος ο πληθυσμός;
Θα φοράμε όλοι μάσκες;
Θα θα μας συλλαμβάνουν αν το παρακάνουμε και θεωρηθεί και η μάσκα ένα είδος κουκούλας;
Ο κύριος Μπιντού προτείνει τρόπους αντιμετώπισης της γρίπης...
1 Κομμένα τα καλοπροαίρετα φιλάκια και οι χαιρετούρες του στυλ "Καλώς τη Μαρία μου"! Θα επιδιδόμαστε πλέον σε χαιρετισμό με χαστούκια. Έτσι κι αλλιώς για φάπες είμαστε...
2 Κομμένες οι συνευρέσεις με πολύ κόσμο! Γι'αυτό έχουμε το ίντερνετ. Βολευτείτε με το chat και τα email. Από κει το πολύ πολύ να κολλήσει ιό ο υπολογιστής σας...
3. Κομμένα τα φιλάκια και τα ερωτικά παιχνιδάκια! Όσο παίξατε παίξατε. Από δω και μπρος ασκητική ζωή, άντε και λίγη Πετρούλα για να μη σας κακοφανεί τις πρώτες μέρες...
4. Κομμένα τα λεωφορεία, τα τραμ, το μετρό! Οποιοδήποτε μέσο μεταφοράς σε φέρνει σε απόσταση γλωσσόφιλου με τον διπλανό σου είναι απαγορευτικό...
5. Μη χαίρεσαι... Κομμένο και το αμάξι!! Κλειστά παράθυρα και το aircondition στο φουλ; Πας καλά; Ξέρεις πόσα μικρόβια μεταφέρει ο κλιματισμός;; Ανοιχτά παράθυρα; Δεν τρελαθήκαμε κιόλας...
6. Με τα πόδια λοιπόν! Απαραίτητα αξεσουάρ: μάσκα, σκουφάκι πισίνας, ολόσωμη φόρμα λάτεξ και pepper spray πρόχειρο για να απωθήσεις άμεσα όποιον τολμήσει να σε ρωτήσει "Συγνώμη, από που πάω για Παγκράτι;"...
7. Δεν ανοίγουμε πόρτα για κανέναν βλάκα που θέλει το ενοίκιο, τα κοινόχρηστα ή οτιδήποτε άλλο!! Για την γρίπη δεν έχει ακούσει ο καραγκιόζης;; Ας στείλει email ή ένα μήνυμα στο facebook, βρε αδερφέ, και του πετάς το φάκελο κάτω από την πόρτα αργότερα...
8. Εργασία μόνο από το σπίτι πλέον! "Μα είμαι αεροσυνοδός" θα μου πεις... Ιιιιιιιιιιιιιιιιι μα δεν έχεις ακούσει πόσα αεροπλάνα έχουν πέσει τελευταία;; Η γρίπη φταίει!!...
9. Κομμένα τα πάρτι! Και που ξέρεις ότι ο φίλος του γιόκα σου δεν είναι ένας από αυτούς τους χίπις που οργανώνουν πάρτι γρίπης;; "Κάτσε σπίτι μούλικο και μη λες κουβέντα!"...
10. Και μην ανησυχείτε, μην τρομοκρατέιστε και μην απελπίζεστε. Υπάρχει σχέδιο...
http://stef000.blogspot.com/
Χωρίς ανακύκλωση οι Κυκλάδες
Προτάσεις επιστημόνων για ένα πρόβλημα που πλήττει και τον τουρισμό
Η χωρίς κανένα σχεδιασμό «διαχείριση» των απορριμμάτων στα ελληνικά νησιά επιφέρει ισχυρό πλήγμα στην εικόνα του τουρισμού μας, διαταράσσει την εύθραυστη ισορροπία του περιβάλλοντος, υποθηκεύοντας την υγιή ανάπτυξη.
Το μέγα έλλειμμα στην πολιτική ανακύκλωσης επισημαίνουν ειδικοί επιστήμονες, καταθέτοντας προτάσεις που περιλαμβάνουν την εξάλειψη των χώρων ταφής, την εκτεταμένη ανακύκλωση, αλλά και την επιστράτευση ενός πλωτού κέντρου ανακύκλωσης, «που θα περνάει από τα νησιά, θα παίρνει τα υλικά και θα τα ξεδιαλέγει».
Στις Κυκλάδες, για παράδειγμα, η παραγωγή στερεών αποβλήτων το 2008 άγγιξε τους 67.000 τόνους, το 2018 εκτιμάται ότι θα εκτιναχθεί στους 95.000 τόνους και το 2028 θα ξεπεράσει τους 130.000 τόνους.
Χωρίς ανακύκλωση -οι εξαιρέσεις είναι λίγες- στα ελληνικά νησιά τα σκουπίδια θάβονται «ατάκτως», τους θερινούς μήνες ο παραγόμενος όγκος εκτινάσσεται και η εικόνα που εκπέμπεται συνιστά βαρύ πλήγμα για τον τουρισμό μας.
Η περιουσία των νησιών είναι το περιβάλλον και η ισορροπία του, δεν μπορεί να το πληγώνουμε με ανεξέλεγκτες χωματερές, τονίζει στην «Κ» ο κ. Αντ. Μαυρόπουλος, πρόεδρος της επιστημονικής επιτροπής της Διεθνούς Ενωσης Διαχείρισης Στερεών Αποβλήτων.
Οι εκτιμήσεις για την παραγωγή στερεών αποβλήτων στο εγγύς μέλλον αποτυπώνουν τη διάσταση του προβλήματος. Στις Κυκλάδες, για παράδειγμα, το 2008 η παραγωγή ήταν περί τους 67.000 τόνους, το 2018 υπολογίζεται να φθάσει τους 95.000 τόνους και το 2028 περίπου τους 132.000 τόνους.
Η επέκταση της ανακύκλωσης σε όλα τα νησιά, πέρα από συμβατική υποχρέωση της χώρας μας απέναντι στην Ε.Ε., μοιάζει μονόδρομος, τα νησιά μας είναι ακόμα πιο παραμελημένα από την ηπειρωτική χώρα όσον αφορά τη διαχείριση απορριμμάτων και την ανακύκλωση, συμπληρώνει ο κ. Φιλ. Κιρκίτσος, πρόεδρος της Οικολογικής Εταιρείας Ανακύκλωσης.
Οι ειδικοί στο θέμα καταθέτουν τις προτάσεις τους - μιλούν ακόμα και για πλωτό κέντρο ανακύκλωσης που θα περνά από τα νησιά, θα συγκεντρώνει τα ανακυκλώσιμα υλικά και θα τα ξεδιαλέγει.
«Εάν πραγματικά πιστεύουμε αυτό που λέμε, δηλαδή ότι ο τουρισμός αποτελεί μία από τις αιχμές της οικονομικής δραστηριότητας στην Ελλάδα, πρέπει να βρούμε τρόπους να “εξαφανίσουμε’’ τα σκουπίδια από τα νησιά!». Αυτή η παρέμβαση του κ. Αντώνη Μαυρόπουλου, χημικού μηχανικού και προέδρου της Επιστημονικής και Τεχνικής Επιτροπής της Διεθνούς Ενωσης Διαχείρισης Στερεών Αποβλήτων, συνοψίζει την έκταση του προβλήματος.
«H περιουσία των νησιών είναι το περιβάλλον και η εύθραυστη ισορροπία του. Δεν μπορεί να το πληγώνουμε με ανεξέλεγκτες χωματερές και διασπορά των σκουπιδιών παντού», λέει ο ίδιος.
Οι τουρίστες
Είναι αλήθεια ότι η διαχείριση των απορριμμάτων στα νησιά παρουσιάζει επιπλέον δυσκολίες σε σχέση με την ηπειρωτική χώρα, καθώς υπάρχουν πολλές ιδιομορφίες. Κατ’ αρχήν, τα νησιά αντιμετωπίζουν το πρόβλημα της μεγάλης επιβάρυνσης από τον τουρισμό.
Τα απορρίμματα από τους τουρίστες αυξάνουν πολύ τον συνολικό όγκο στερεών αποβλήτων και μάλιστα σ’ ένα συγκεκριμένο μικρό χρονικό διάστημα, γεγονός που δυσκολεύει τη λειτουργία του συστήματος (εάν υποθέσουμε ότι υπάρχει…). «Οι μόνιμοι κάτοικοι της Σαντορίνης, για παράδειγμα, είναι 13.000. Το καλοκαίρι, όμως, ο πληθυσμός ξεπερνά τις 120.000. Αυτό σημαίνει ότι η παραγωγή απορριμμάτων π.χ. τον Αύγουστο δεκαπλασιάζεται. Ποιος μπορεί να σχεδιάσει υποδομές έτσι; Πρέπει να υπάρχει και αποθήκευση των απορριμμάτων», λέει στην «Κ» ο κ. Μαυρόπουλος.
Συνολικά, με βάση τα στοιχεία για όλα τα νησιά του Νότιου Αιγαίου, φαίνεται ότι το 2008 μόνο οι τουρίστες επιβάρυναν την ετήσια παραγωγή απορριμμάτων κατά 25% στα Δωδεκάνησα και κατά 16% στις Κυκλάδες. Εάν σκεφτούμε ότι αυτές οι ποσότητες συγκεντρώνονται στους τρεις καλοκαιρινούς μήνες κυρίως, καταλαβαίνουμε το πρόβλημα.
Αλλά δεν είναι μόνο ότι στα νησιά παρουσιάζεται εκρηκτική αύξηση των απορριμμάτων σε συγκεκριμένες περιόδους, είναι ότι συνολικά τα νησιά διαθέτουν περιορισμένο χώρο, υψηλή αξία γης και πολύτιμο υδροφόρο ορίζοντα. Σε αυτές τις συνθήκες η εξεύρεση κατάλληλου χώρου για ταφή απορριμμάτων ή υπολειμμάτων αποτελεί πραγματικό άθλο.
«Ισως πρέπει να σκεφτούμε μια τολμηρή πρόταση. Ιδιαίτερα στα μικρά ελληνικά νησιά να μην υπάρχουν χώροι ταφής, αλλά να πέσει το βάρος σε μια πολύ εκτεταμένη ανακύκλωση και ό,τι περισσεύει να δεματοποιείται και να φεύγει για την ηπειρωτική Ελλάδα», σημειώνει ο κ. Μαυρόπουλος.
Σε αυτήν την κατεύθυνση θα μπορούσε να βοηθήσει μια καλή διαδικασία κομποστοποίησης, γιατί τα νησιά χρειάζονται χώμα. «Θα μπορούσαμε να δούμε και ένα πλωτό κέντρο ανακύκλωσης, που θα περνά από τα νησιά, θα παίρνει τα ανακυκλώσιμα υλικά και θα τα ξεδιαλέγει», συμπληρώνει στην «Κ» ο ίδιος. Βεβαίως για όλα αυτά πρέπει να υπάρξει ειδική ενίσχυση από το κράτος. «Απαιτείται πολιτική επιδότησης της διαχείρισης απορριμμάτων στα νησιά, δεν μπορεί να δώσει τη λύση αυθόρμητα η αγορά. Να πάρει πρωτοβουλίες και η ΚΕΔΚΕ, όπως για παράδειγμα να εγκαταστήσει το ανταποδοτικό σύστημα ανακύκλωσης δωρεάν».
Παραμελημένα
«Είναι παραμελημένα τα νησιά μας όσον αφορά την ανακύκλωση. Κι όμως εκεί είναι περισσότερο απαραίτητη, γιατί μόνον έτσι θα μπορέσουν να διαχειριστούν τα απορρίμματά τους», τονίζει στην «Κ» ο κ. Φίλιππος Κιρκίτσος, πρόεδρος της Οικολογικής Εταιρείας Ανακύκλωσης (ΟΕΑ). Είναι και ζήτημα ουσίας αλλά και εικόνας της Ελλάδας. Δεν μπορεί να πηγαίνεις σ’ ένα νησί για να χαρείς το περιβάλλον και να βλέπεις τα σκουπίδια να καίγονται στην ανεξέλεγκτη χωματερή, χωρίς να υπάρχει ούτε ένας κάδος ανακύκλωσης.
«Για να αλλάξει η κατάσταση πρέπει όλες οι πλευρές (συστήματα ανακύκλωσης, τοπική αυτοδιοίκηση και πολιτεία) να δώσουν ιδιαίτερη έμφαση στα νησιά, όπου πρέπει να πάει και το σύστημα των μπλε κάδων και η ανταποδοτική ανακύκλωση (που σήμερα δεν προβλέπεται)», λέει ο κ. Κιρκίτσος. Στην πρόταση της ΟΕΑ και άλλων περιβαλλοντικών οργανώσεων για την ανάπτυξη της ανακύκλωσης στην Ελλάδα, υπάρχει η πρόταση για τη δημιουργία τουλάχιστον ενός κέντρου ανακύκλωσης σε κάθε νησί.
Συμβατική υποχρέωση
Η επέκταση της ανακύκλωσης σε όλα τα νησιά αποτελεί και συμβατική υποχρέωση της Ελλάδας απέναντι στην Ε.Ε. «Εκτός από τους ποσοτικούς δείκτες όσον αφορά τον πληθυσμό, η Ελλάδα έχει και γεωγραφικές υποχρεώσεις, δηλαδή τι ποσοστό της χώρας πρέπει να καλύψει η ανακύκλωση», υπογραμμίζει η κ. Αγγελική Δαλαμάγκα, από την Οικολογική Εταιρεία Ανακύκλωσης.
Το γεγονός ότι ορισμένα συστήματα διαχείρισης έχουν προχωρήσει (όπως για τις μπαταρίες και λιγότερο για τις συσκευές) δείχνει τις δυνατότητες, αλλά έχει καταγράψει και τις δυσκολίες. Για παράδειγμα, η Ανακύκλωση Συσκευών Α.Ε. υπολογίζει ότι το κόστος μεταφοράς των ανακυκλώσιμων υλικών από τα νησιά προς το κέντρο είναι διπλάσιο σε σχέση με την ηπειρωτική χώρα.
«Πρέπει να ληφθούν μέτρα για να παύσει η λειτουργία των ανεξέλεγκτων χωματερών», τονίζει ο κ. Γιάννης Κουτελίδας, από την περιβαλλοντική οργάνωση Αρχιπέλαγος. Ερευνα της οργάνωσης έχει καταδείξει ότι οι χωματερές ρυπαίνουν το περιβάλλον όχι μόνο στο συγκεκριμένο σημείο, αλλά σε μια πολύ ευρύτερη ζώνη (ρεματιές, παραλίες κ.λπ.). «Το μεγάλο πρόβλημα είναι το έλλειμμα ενημέρωσης του κόσμου. Δεν γνωρίζει τι να ρίξει σε κάθε κάδο. Ακόμα και στον κάδο ανακύκλωσης, που βρίσκεται ακριβώς έξω από το δημαρχείο της Ικαρίας, βρίσκεται κάθε λογής σκουπίδι».
Κεφαλονιά και Σύρος, φωτεινά παραδείγματα
Της Εφης Xατζηιωαννιδου
Στην Κεφαλονιά το σύστημα ανακύκλωσης συνεχίζεται με επιτυχία για δεύτερη χρονιά. Και οι επτά δήμοι του νησιού διαχωρίζουν χαρτί, αλουμίνιο και πλαστικό σε ειδικούς κάδους. «Από τους 60 τόνους απορριμμάτων» λέει στην «Κ» ο πρόεδρος της Διαδημοτικής Επιχείρησης κ. Κώστας Γαλιατσάτος, «που παρήγαγε το νησί τους χειμερινούς μήνες και τους 120 τόνους τους καλοκαιρινούς, ο όγκος των απορριμμάτων μειώθηκε κατά 20 - 25%.
Τα προς ανακύκλωση απορρίμματα μεταφέρονται στην Πάτρα ενώ εργοστάσιο για την προεπιλογή απορριμμάτων ετοιμάζεται να κατασκευαστεί στο νησί». Περισσότεροι από 500 μπλε και κίτρινοι κάδοι σε 250 σημεία, εξυπηρετούν σχεδόν το σύνολο του πληθυσμού ενώ το πρόγραμμα θα επεκταθεί αυτό το καλοκαίρι και στην Ιθάκη.
Οπως δήλωσε στην «Κ» ο δήμαρχός της κ. Γ. Βασιλόπουλος, το νησί (που διατηρείται αξιοθαύμαστα καθαρό παρά τις ελλείψεις) «θα υιοθετήσει πρόγραμμα ανακύκλωσης και τόσο οι κάτοικοι όσο και οι καταστηματάρχες έχουν δηλώσει ότι θα το υποστηρίξουν. Αλλωστε οι τουρίστες που καταφτάνουν είναι κυρίως Βορειοευρωπαίοι που ζητούν από... κεκτημένη ταχύτητα τους ειδικούς κάδους της ανακύκλωσης ακόμη και κοντά στις παραλίες της Ιθάκης».
Εθελοντικά επί δεκαετία
Στο Αιγαίο τα σκήπτρα της ανακύκλωσης δείχνει να κερδίζει η Σύρος αφού σε μικρό χρονικό διάστημα οι κάτοικοι ευαισθητοποιήθηκαν, εγκαταστάθηκαν ειδικοί κάδοι και μειώθηκε δραστικά ο όγκος των απορριμμάτων.
Οπως εξήγησε στην «Κ» ο κ. Νίκος Αλμπανόπουλος, δημοτικός σύμβουλος της Σύρου και πρόεδρος του Διαδημοτικού Συνδέσμου για τη Διαχείριση του νέου ΧΥΤΑ αλλά και για την ανακύκλωση, «η προσπάθεια στη Σύρο ξεκίνησε μόλις πριν από ενάμιση χρόνο και οι κάτοικοι την υποδέχτηκαν με πνεύμα συνεργασίας».
Ηδη 44 κάδοι –που σύντομα θα γίνουν 80– χωρητικότητας 2,5 κυβικών (τρεις φορές μεγαλύτεροι από τους γνωστούς πράσινους της συμβατικής χρήσης) σε τρία διαφορετικά χρώματα (για ανακύκλωση γυαλιού, πλαστικού, χαρτιού και αλουμινίου) δίνουν λύση.
Πέρα από αυτό –όπως λέει ο κ. Αλμπανόπουλος– τουλάχιστον 20.000 ελαστικά, που κάθε μήνα κατέληγαν στη χωματερή, τώρα ανακυκλώνονται και το ίδιο συμβαίνει και με τα καμένα λάδια που συσσωρεύονταν από τα καταστήματα.
Επειδή τίποτε δεν είναι τυχαίο πρέπει να πούμε ότι η ανακύκλωση στο νησί έγινε αποδεκτή από όλους τόσο «εύκολα», γιατί ήδη εδώ και 10 χρόνια γινόταν με εθελοντικό τρόπο από έναν φωτισμένο καθολικό ιερέα που μάζευε και ανακύκλωνε αρκετές ποσότητες απορριμμάτων, όσο και γιατί ο Σύνδεσμος ξεκίνησε μια πραγματική εκστρατεία για την ενημέρωση του κόσμου.
«Εδώ και έξι μήνες γυρίζουμε και μιλάμε στους εργαζόμενους αλλά και στους μαθητές όλων των εκπαιδευτικών βαθμίδων», υπογραμμίζει στην «Κ» ο κ. Αλμπανόπουλος, «εξηγούμε, αναλύουμε, ενημερώνουμε, ευαισθητοποιούμε και θα συνεχίσουμε ώστε αυτό να γίνει βίωμα».
Θετικά είναι τα μηνύματα από την Πάρο όπου το «ταξίδι της Ανακύκλωσης» άρχισε τουλάχιστον πριν από δύο χρόνια, σχεδόν την εποχή που τέθηκε σε λειτουργία και ο νέος ΧΥΤΑ που έλυσε σε μεγάλο βαθμό το πρόβλημα στην Πάρο και την Αντίπαρο. Τοποθετήθηκαν οι απαραίτητοι κάδοι για πλαστικό και γυαλί σε κομβικά σημεία του νησιού και ξεκίνησε συστηματική ενημερωτική εκστρατεία στους κατοίκους που ανταποκρίθηκαν με θέρμη.
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 2 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
Η χωρίς κανένα σχεδιασμό «διαχείριση» των απορριμμάτων στα ελληνικά νησιά επιφέρει ισχυρό πλήγμα στην εικόνα του τουρισμού μας, διαταράσσει την εύθραυστη ισορροπία του περιβάλλοντος, υποθηκεύοντας την υγιή ανάπτυξη.
Το μέγα έλλειμμα στην πολιτική ανακύκλωσης επισημαίνουν ειδικοί επιστήμονες, καταθέτοντας προτάσεις που περιλαμβάνουν την εξάλειψη των χώρων ταφής, την εκτεταμένη ανακύκλωση, αλλά και την επιστράτευση ενός πλωτού κέντρου ανακύκλωσης, «που θα περνάει από τα νησιά, θα παίρνει τα υλικά και θα τα ξεδιαλέγει».
Στις Κυκλάδες, για παράδειγμα, η παραγωγή στερεών αποβλήτων το 2008 άγγιξε τους 67.000 τόνους, το 2018 εκτιμάται ότι θα εκτιναχθεί στους 95.000 τόνους και το 2028 θα ξεπεράσει τους 130.000 τόνους.
Χωρίς ανακύκλωση -οι εξαιρέσεις είναι λίγες- στα ελληνικά νησιά τα σκουπίδια θάβονται «ατάκτως», τους θερινούς μήνες ο παραγόμενος όγκος εκτινάσσεται και η εικόνα που εκπέμπεται συνιστά βαρύ πλήγμα για τον τουρισμό μας.
Η περιουσία των νησιών είναι το περιβάλλον και η ισορροπία του, δεν μπορεί να το πληγώνουμε με ανεξέλεγκτες χωματερές, τονίζει στην «Κ» ο κ. Αντ. Μαυρόπουλος, πρόεδρος της επιστημονικής επιτροπής της Διεθνούς Ενωσης Διαχείρισης Στερεών Αποβλήτων.
Οι εκτιμήσεις για την παραγωγή στερεών αποβλήτων στο εγγύς μέλλον αποτυπώνουν τη διάσταση του προβλήματος. Στις Κυκλάδες, για παράδειγμα, το 2008 η παραγωγή ήταν περί τους 67.000 τόνους, το 2018 υπολογίζεται να φθάσει τους 95.000 τόνους και το 2028 περίπου τους 132.000 τόνους.
Η επέκταση της ανακύκλωσης σε όλα τα νησιά, πέρα από συμβατική υποχρέωση της χώρας μας απέναντι στην Ε.Ε., μοιάζει μονόδρομος, τα νησιά μας είναι ακόμα πιο παραμελημένα από την ηπειρωτική χώρα όσον αφορά τη διαχείριση απορριμμάτων και την ανακύκλωση, συμπληρώνει ο κ. Φιλ. Κιρκίτσος, πρόεδρος της Οικολογικής Εταιρείας Ανακύκλωσης.
Οι ειδικοί στο θέμα καταθέτουν τις προτάσεις τους - μιλούν ακόμα και για πλωτό κέντρο ανακύκλωσης που θα περνά από τα νησιά, θα συγκεντρώνει τα ανακυκλώσιμα υλικά και θα τα ξεδιαλέγει.
«Εάν πραγματικά πιστεύουμε αυτό που λέμε, δηλαδή ότι ο τουρισμός αποτελεί μία από τις αιχμές της οικονομικής δραστηριότητας στην Ελλάδα, πρέπει να βρούμε τρόπους να “εξαφανίσουμε’’ τα σκουπίδια από τα νησιά!». Αυτή η παρέμβαση του κ. Αντώνη Μαυρόπουλου, χημικού μηχανικού και προέδρου της Επιστημονικής και Τεχνικής Επιτροπής της Διεθνούς Ενωσης Διαχείρισης Στερεών Αποβλήτων, συνοψίζει την έκταση του προβλήματος.
«H περιουσία των νησιών είναι το περιβάλλον και η εύθραυστη ισορροπία του. Δεν μπορεί να το πληγώνουμε με ανεξέλεγκτες χωματερές και διασπορά των σκουπιδιών παντού», λέει ο ίδιος.
Οι τουρίστες
Είναι αλήθεια ότι η διαχείριση των απορριμμάτων στα νησιά παρουσιάζει επιπλέον δυσκολίες σε σχέση με την ηπειρωτική χώρα, καθώς υπάρχουν πολλές ιδιομορφίες. Κατ’ αρχήν, τα νησιά αντιμετωπίζουν το πρόβλημα της μεγάλης επιβάρυνσης από τον τουρισμό.
Τα απορρίμματα από τους τουρίστες αυξάνουν πολύ τον συνολικό όγκο στερεών αποβλήτων και μάλιστα σ’ ένα συγκεκριμένο μικρό χρονικό διάστημα, γεγονός που δυσκολεύει τη λειτουργία του συστήματος (εάν υποθέσουμε ότι υπάρχει…). «Οι μόνιμοι κάτοικοι της Σαντορίνης, για παράδειγμα, είναι 13.000. Το καλοκαίρι, όμως, ο πληθυσμός ξεπερνά τις 120.000. Αυτό σημαίνει ότι η παραγωγή απορριμμάτων π.χ. τον Αύγουστο δεκαπλασιάζεται. Ποιος μπορεί να σχεδιάσει υποδομές έτσι; Πρέπει να υπάρχει και αποθήκευση των απορριμμάτων», λέει στην «Κ» ο κ. Μαυρόπουλος.
Συνολικά, με βάση τα στοιχεία για όλα τα νησιά του Νότιου Αιγαίου, φαίνεται ότι το 2008 μόνο οι τουρίστες επιβάρυναν την ετήσια παραγωγή απορριμμάτων κατά 25% στα Δωδεκάνησα και κατά 16% στις Κυκλάδες. Εάν σκεφτούμε ότι αυτές οι ποσότητες συγκεντρώνονται στους τρεις καλοκαιρινούς μήνες κυρίως, καταλαβαίνουμε το πρόβλημα.
Αλλά δεν είναι μόνο ότι στα νησιά παρουσιάζεται εκρηκτική αύξηση των απορριμμάτων σε συγκεκριμένες περιόδους, είναι ότι συνολικά τα νησιά διαθέτουν περιορισμένο χώρο, υψηλή αξία γης και πολύτιμο υδροφόρο ορίζοντα. Σε αυτές τις συνθήκες η εξεύρεση κατάλληλου χώρου για ταφή απορριμμάτων ή υπολειμμάτων αποτελεί πραγματικό άθλο.
«Ισως πρέπει να σκεφτούμε μια τολμηρή πρόταση. Ιδιαίτερα στα μικρά ελληνικά νησιά να μην υπάρχουν χώροι ταφής, αλλά να πέσει το βάρος σε μια πολύ εκτεταμένη ανακύκλωση και ό,τι περισσεύει να δεματοποιείται και να φεύγει για την ηπειρωτική Ελλάδα», σημειώνει ο κ. Μαυρόπουλος.
Σε αυτήν την κατεύθυνση θα μπορούσε να βοηθήσει μια καλή διαδικασία κομποστοποίησης, γιατί τα νησιά χρειάζονται χώμα. «Θα μπορούσαμε να δούμε και ένα πλωτό κέντρο ανακύκλωσης, που θα περνά από τα νησιά, θα παίρνει τα ανακυκλώσιμα υλικά και θα τα ξεδιαλέγει», συμπληρώνει στην «Κ» ο ίδιος. Βεβαίως για όλα αυτά πρέπει να υπάρξει ειδική ενίσχυση από το κράτος. «Απαιτείται πολιτική επιδότησης της διαχείρισης απορριμμάτων στα νησιά, δεν μπορεί να δώσει τη λύση αυθόρμητα η αγορά. Να πάρει πρωτοβουλίες και η ΚΕΔΚΕ, όπως για παράδειγμα να εγκαταστήσει το ανταποδοτικό σύστημα ανακύκλωσης δωρεάν».
Παραμελημένα
«Είναι παραμελημένα τα νησιά μας όσον αφορά την ανακύκλωση. Κι όμως εκεί είναι περισσότερο απαραίτητη, γιατί μόνον έτσι θα μπορέσουν να διαχειριστούν τα απορρίμματά τους», τονίζει στην «Κ» ο κ. Φίλιππος Κιρκίτσος, πρόεδρος της Οικολογικής Εταιρείας Ανακύκλωσης (ΟΕΑ). Είναι και ζήτημα ουσίας αλλά και εικόνας της Ελλάδας. Δεν μπορεί να πηγαίνεις σ’ ένα νησί για να χαρείς το περιβάλλον και να βλέπεις τα σκουπίδια να καίγονται στην ανεξέλεγκτη χωματερή, χωρίς να υπάρχει ούτε ένας κάδος ανακύκλωσης.
«Για να αλλάξει η κατάσταση πρέπει όλες οι πλευρές (συστήματα ανακύκλωσης, τοπική αυτοδιοίκηση και πολιτεία) να δώσουν ιδιαίτερη έμφαση στα νησιά, όπου πρέπει να πάει και το σύστημα των μπλε κάδων και η ανταποδοτική ανακύκλωση (που σήμερα δεν προβλέπεται)», λέει ο κ. Κιρκίτσος. Στην πρόταση της ΟΕΑ και άλλων περιβαλλοντικών οργανώσεων για την ανάπτυξη της ανακύκλωσης στην Ελλάδα, υπάρχει η πρόταση για τη δημιουργία τουλάχιστον ενός κέντρου ανακύκλωσης σε κάθε νησί.
Συμβατική υποχρέωση
Η επέκταση της ανακύκλωσης σε όλα τα νησιά αποτελεί και συμβατική υποχρέωση της Ελλάδας απέναντι στην Ε.Ε. «Εκτός από τους ποσοτικούς δείκτες όσον αφορά τον πληθυσμό, η Ελλάδα έχει και γεωγραφικές υποχρεώσεις, δηλαδή τι ποσοστό της χώρας πρέπει να καλύψει η ανακύκλωση», υπογραμμίζει η κ. Αγγελική Δαλαμάγκα, από την Οικολογική Εταιρεία Ανακύκλωσης.
Το γεγονός ότι ορισμένα συστήματα διαχείρισης έχουν προχωρήσει (όπως για τις μπαταρίες και λιγότερο για τις συσκευές) δείχνει τις δυνατότητες, αλλά έχει καταγράψει και τις δυσκολίες. Για παράδειγμα, η Ανακύκλωση Συσκευών Α.Ε. υπολογίζει ότι το κόστος μεταφοράς των ανακυκλώσιμων υλικών από τα νησιά προς το κέντρο είναι διπλάσιο σε σχέση με την ηπειρωτική χώρα.
«Πρέπει να ληφθούν μέτρα για να παύσει η λειτουργία των ανεξέλεγκτων χωματερών», τονίζει ο κ. Γιάννης Κουτελίδας, από την περιβαλλοντική οργάνωση Αρχιπέλαγος. Ερευνα της οργάνωσης έχει καταδείξει ότι οι χωματερές ρυπαίνουν το περιβάλλον όχι μόνο στο συγκεκριμένο σημείο, αλλά σε μια πολύ ευρύτερη ζώνη (ρεματιές, παραλίες κ.λπ.). «Το μεγάλο πρόβλημα είναι το έλλειμμα ενημέρωσης του κόσμου. Δεν γνωρίζει τι να ρίξει σε κάθε κάδο. Ακόμα και στον κάδο ανακύκλωσης, που βρίσκεται ακριβώς έξω από το δημαρχείο της Ικαρίας, βρίσκεται κάθε λογής σκουπίδι».
Κεφαλονιά και Σύρος, φωτεινά παραδείγματα
Της Εφης Xατζηιωαννιδου
Στην Κεφαλονιά το σύστημα ανακύκλωσης συνεχίζεται με επιτυχία για δεύτερη χρονιά. Και οι επτά δήμοι του νησιού διαχωρίζουν χαρτί, αλουμίνιο και πλαστικό σε ειδικούς κάδους. «Από τους 60 τόνους απορριμμάτων» λέει στην «Κ» ο πρόεδρος της Διαδημοτικής Επιχείρησης κ. Κώστας Γαλιατσάτος, «που παρήγαγε το νησί τους χειμερινούς μήνες και τους 120 τόνους τους καλοκαιρινούς, ο όγκος των απορριμμάτων μειώθηκε κατά 20 - 25%.
Τα προς ανακύκλωση απορρίμματα μεταφέρονται στην Πάτρα ενώ εργοστάσιο για την προεπιλογή απορριμμάτων ετοιμάζεται να κατασκευαστεί στο νησί». Περισσότεροι από 500 μπλε και κίτρινοι κάδοι σε 250 σημεία, εξυπηρετούν σχεδόν το σύνολο του πληθυσμού ενώ το πρόγραμμα θα επεκταθεί αυτό το καλοκαίρι και στην Ιθάκη.
Οπως δήλωσε στην «Κ» ο δήμαρχός της κ. Γ. Βασιλόπουλος, το νησί (που διατηρείται αξιοθαύμαστα καθαρό παρά τις ελλείψεις) «θα υιοθετήσει πρόγραμμα ανακύκλωσης και τόσο οι κάτοικοι όσο και οι καταστηματάρχες έχουν δηλώσει ότι θα το υποστηρίξουν. Αλλωστε οι τουρίστες που καταφτάνουν είναι κυρίως Βορειοευρωπαίοι που ζητούν από... κεκτημένη ταχύτητα τους ειδικούς κάδους της ανακύκλωσης ακόμη και κοντά στις παραλίες της Ιθάκης».
Εθελοντικά επί δεκαετία
Στο Αιγαίο τα σκήπτρα της ανακύκλωσης δείχνει να κερδίζει η Σύρος αφού σε μικρό χρονικό διάστημα οι κάτοικοι ευαισθητοποιήθηκαν, εγκαταστάθηκαν ειδικοί κάδοι και μειώθηκε δραστικά ο όγκος των απορριμμάτων.
Οπως εξήγησε στην «Κ» ο κ. Νίκος Αλμπανόπουλος, δημοτικός σύμβουλος της Σύρου και πρόεδρος του Διαδημοτικού Συνδέσμου για τη Διαχείριση του νέου ΧΥΤΑ αλλά και για την ανακύκλωση, «η προσπάθεια στη Σύρο ξεκίνησε μόλις πριν από ενάμιση χρόνο και οι κάτοικοι την υποδέχτηκαν με πνεύμα συνεργασίας».
Ηδη 44 κάδοι –που σύντομα θα γίνουν 80– χωρητικότητας 2,5 κυβικών (τρεις φορές μεγαλύτεροι από τους γνωστούς πράσινους της συμβατικής χρήσης) σε τρία διαφορετικά χρώματα (για ανακύκλωση γυαλιού, πλαστικού, χαρτιού και αλουμινίου) δίνουν λύση.
Πέρα από αυτό –όπως λέει ο κ. Αλμπανόπουλος– τουλάχιστον 20.000 ελαστικά, που κάθε μήνα κατέληγαν στη χωματερή, τώρα ανακυκλώνονται και το ίδιο συμβαίνει και με τα καμένα λάδια που συσσωρεύονταν από τα καταστήματα.
Επειδή τίποτε δεν είναι τυχαίο πρέπει να πούμε ότι η ανακύκλωση στο νησί έγινε αποδεκτή από όλους τόσο «εύκολα», γιατί ήδη εδώ και 10 χρόνια γινόταν με εθελοντικό τρόπο από έναν φωτισμένο καθολικό ιερέα που μάζευε και ανακύκλωνε αρκετές ποσότητες απορριμμάτων, όσο και γιατί ο Σύνδεσμος ξεκίνησε μια πραγματική εκστρατεία για την ενημέρωση του κόσμου.
«Εδώ και έξι μήνες γυρίζουμε και μιλάμε στους εργαζόμενους αλλά και στους μαθητές όλων των εκπαιδευτικών βαθμίδων», υπογραμμίζει στην «Κ» ο κ. Αλμπανόπουλος, «εξηγούμε, αναλύουμε, ενημερώνουμε, ευαισθητοποιούμε και θα συνεχίσουμε ώστε αυτό να γίνει βίωμα».
Θετικά είναι τα μηνύματα από την Πάρο όπου το «ταξίδι της Ανακύκλωσης» άρχισε τουλάχιστον πριν από δύο χρόνια, σχεδόν την εποχή που τέθηκε σε λειτουργία και ο νέος ΧΥΤΑ που έλυσε σε μεγάλο βαθμό το πρόβλημα στην Πάρο και την Αντίπαρο. Τοποθετήθηκαν οι απαραίτητοι κάδοι για πλαστικό και γυαλί σε κομβικά σημεία του νησιού και ξεκίνησε συστηματική ενημερωτική εκστρατεία στους κατοίκους που ανταποκρίθηκαν με θέρμη.
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 2 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
Καλοκαιρινή νύχτα
.JPG)
Αμήχανα μαζεύω τα κομμάτια μου και χάνομαι στα σοκάκια…..
Μια πολύ ωραία σκηνή στην Κωμιακή μας περιγράφει φίλος του Blog και που ο κάθε ένας μπορεί ανακαλύψει και τον εαυτό του.
Είχα πολλά χρόνια να γυρίσω καλοκαίρι στο χωριό, όχι από έλλειψη νόστου αλλά μερικές φορές η ζωή μας ΄΄σερφάρει’’όπως θέλει αυτή.
Οι εικόνες οικείες ,ομορφες,ζεστες .Όμως το φεγγάρι είναι ένα άλλο φεγγάρι δεν μοιάζει με το Χωραϊτικο ή το Σαντορινιό ή το Δωδεκανήσιο φεγγάρι που τελευταία είχα δει . Είναι ένα μαγευτικά Κωμιακήτικο φεγγάρι ,μ’ ένα εκτυφλωτικά μοναδικό φως που ψαχουλεύει κατευθείαν στη ψυχή και στις αισθήσεις .
Ήταν μια τυπική καθημερινή νύχτα ,καθόμουν στο καφενείο ,αυλή με θεά τον Τρούλο .Είναι βραδάκι ,δυο παρέες με νεολαίους καλαμπουρίζουν και αλληλοπειράζονται με δυνατές φωνές και χάχανα .Ξαφνικά γίνεται ησυχία ,μια ησυχία σαν αυτή του καταμεσήμερου ανάμεσα στα δέντρα εκεί που χαλάει ο κόσμος από τα τζιτζίκια και τιτιβίσματα,κατι κόβει τους ήχους .
Ρίχνω μια μάτια στην μπύρα μου το ποτήρι έχει «ιδρώσει» , ο αφρός στεγνός ,με ταξίδεψε η ατμόσφαιρα σκέφτηκα .Σένα λεπτό ανηφόριζα τις σκάλες σχεδόν μηχανικά .Τα πατήματα γνωστά ,τα σκαλάκια καθαρά και ασπρισμένα με οδηγούν σε μια ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ γειτονιά. Ένας παιδικός έρωτας ,ώριμα φυλαγμένος στις εμπειρίες των χρόνων που πέρασαν .
Το στενό είναι όπως παλιά ,τα φωτά είναι αναμμένα στο πατρικό της σπίτι ,το cd παίζει χαμηλά νησιωτικά .
Τα βήματα μου με φέρνουν στην εξώπορτα ,μυρωδιές από καλομαγειρεμενο φαγητό και φρέσκο ψωμί μου σπάνε την μύτη , οι ήχοι από τα πιάτα και τα μαχαιροπήρουνα ακούγονται πεντακάθαρα ,όμως καμία φωνή…..Ησυχία !!!
Φτάνω στη γωνία ,το σκοτάδι στο σοκάκι μου φαίνεται πολύ πυκνό ,γυρίζω πίσω και καμώνομαι ότι ψάχνω τις τσέπες μου…….Κάτι θα ξέχασα!!!!
Ξαναπερνώ από την πόρτα ενώ άγνωστες φωνές λένε εββα …!
Απομακρύνομαι αργά απελπισμένος …
Γυρίζω από ένα δρόμο που έξαρχης δεν είχα σκοπό να περάσω και πηγαίνω σ ένα άλλο χωρίς να θέλω.
Σκέπτομαι να ξανά ψάξω τις τσέπες μου… ..Το εφεύρημα μου φαίνεται τσαλακωμένο και πολύ παλιό .Αμήχανα μαζεύω τα κομμάτια μου και χάνομαι στα σοκάκια…..
Μια πολύ ωραία σκηνή στην Κωμιακή μας περιγράφει φίλος του Blog και που ο κάθε ένας μπορεί ανακαλύψει και τον εαυτό του.
Είχα πολλά χρόνια να γυρίσω καλοκαίρι στο χωριό, όχι από έλλειψη νόστου αλλά μερικές φορές η ζωή μας ΄΄σερφάρει’’όπως θέλει αυτή.
Οι εικόνες οικείες ,ομορφες,ζεστες .Όμως το φεγγάρι είναι ένα άλλο φεγγάρι δεν μοιάζει με το Χωραϊτικο ή το Σαντορινιό ή το Δωδεκανήσιο φεγγάρι που τελευταία είχα δει . Είναι ένα μαγευτικά Κωμιακήτικο φεγγάρι ,μ’ ένα εκτυφλωτικά μοναδικό φως που ψαχουλεύει κατευθείαν στη ψυχή και στις αισθήσεις .
Ήταν μια τυπική καθημερινή νύχτα ,καθόμουν στο καφενείο ,αυλή με θεά τον Τρούλο .Είναι βραδάκι ,δυο παρέες με νεολαίους καλαμπουρίζουν και αλληλοπειράζονται με δυνατές φωνές και χάχανα .Ξαφνικά γίνεται ησυχία ,μια ησυχία σαν αυτή του καταμεσήμερου ανάμεσα στα δέντρα εκεί που χαλάει ο κόσμος από τα τζιτζίκια και τιτιβίσματα,κατι κόβει τους ήχους .
Ρίχνω μια μάτια στην μπύρα μου το ποτήρι έχει «ιδρώσει» , ο αφρός στεγνός ,με ταξίδεψε η ατμόσφαιρα σκέφτηκα .Σένα λεπτό ανηφόριζα τις σκάλες σχεδόν μηχανικά .Τα πατήματα γνωστά ,τα σκαλάκια καθαρά και ασπρισμένα με οδηγούν σε μια ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ γειτονιά. Ένας παιδικός έρωτας ,ώριμα φυλαγμένος στις εμπειρίες των χρόνων που πέρασαν .
Το στενό είναι όπως παλιά ,τα φωτά είναι αναμμένα στο πατρικό της σπίτι ,το cd παίζει χαμηλά νησιωτικά .
Τα βήματα μου με φέρνουν στην εξώπορτα ,μυρωδιές από καλομαγειρεμενο φαγητό και φρέσκο ψωμί μου σπάνε την μύτη , οι ήχοι από τα πιάτα και τα μαχαιροπήρουνα ακούγονται πεντακάθαρα ,όμως καμία φωνή…..Ησυχία !!!
Φτάνω στη γωνία ,το σκοτάδι στο σοκάκι μου φαίνεται πολύ πυκνό ,γυρίζω πίσω και καμώνομαι ότι ψάχνω τις τσέπες μου…….Κάτι θα ξέχασα!!!!
Ξαναπερνώ από την πόρτα ενώ άγνωστες φωνές λένε εββα …!
Απομακρύνομαι αργά απελπισμένος …
Γυρίζω από ένα δρόμο που έξαρχης δεν είχα σκοπό να περάσω και πηγαίνω σ ένα άλλο χωρίς να θέλω.
Σκέπτομαι να ξανά ψάξω τις τσέπες μου… ..Το εφεύρημα μου φαίνεται τσαλακωμένο και πολύ παλιό .Αμήχανα μαζεύω τα κομμάτια μου και χάνομαι στα σοκάκια…..
Σάββατο 1 Αυγούστου 2009
ΑΜΠΡΑΜ: Η παραμεθόριος περιοχή του Μπαρδάνη
Η περιοχή του Αμπράμ, μια από τις ομορφότερες παραλίες της Νάξου και ραγδαία αναπτυσσόμενη περιοχή, με δυο ξενοδοχεία και μεγάλη οικιστική ανάπτυξη, φαίνεται πως δεν υπάρχει στο χάρτη του Δήμου Δρυμαλίας.
Το χωματόδρομο (500 μέτρα !) μέχρι την παραλία τον κατασκεύασαν και τον συντηρούν μόνοι τους οι κάτοικοι.
Την παραλία και το ρέμα τα καθαρίζουν επίσης μόνοι τους.
Κι όμως η τουριστική ανάπτυξη της περιοχής, χωρίς την παραμικρή συμβολή του Δήμου, συνεισφέρει στην οικονομική ανάπτυξη του Νησιού και της Ελλάδας γενικότερα και φυσικά στα έσοδα του Δήμου.
Η έλλειψη αναπτυξιακής στρατηγικής και η ανικανότητα της δημοτικής αρχής έχουν καταστήσει την περιοχή του Αμπράμ μια ιδιότυπη παραμεθόριο και εγκαταλειμμένη περιοχή.
Το χωματόδρομο (500 μέτρα !) μέχρι την παραλία τον κατασκεύασαν και τον συντηρούν μόνοι τους οι κάτοικοι.
Την παραλία και το ρέμα τα καθαρίζουν επίσης μόνοι τους.
Κι όμως η τουριστική ανάπτυξη της περιοχής, χωρίς την παραμικρή συμβολή του Δήμου, συνεισφέρει στην οικονομική ανάπτυξη του Νησιού και της Ελλάδας γενικότερα και φυσικά στα έσοδα του Δήμου.
Η έλλειψη αναπτυξιακής στρατηγικής και η ανικανότητα της δημοτικής αρχής έχουν καταστήσει την περιοχή του Αμπράμ μια ιδιότυπη παραμεθόριο και εγκαταλειμμένη περιοχή.
Οικογένεια σύμφωνα με το κατά Ματθαίον ευαγγέλιο
Προφανώς απέναντι στην ανάγκη της συλλογικής δράσης στο κατά Ματθαίο Ευαγγέλιο η οικογένεια μπαίνει σε δεύτερη μοίρα. Έτσι μπορεί να εξηγηθεί το μεγάλο ερώτημα που μας έχει δημιουργηθεί από φαινόμενα μοναχοί να αρνούνται να συναντήσουν ακόμα και τους γονείς τους.
«Διότι ήλθον να διαχωρίσω άνθρωπον κατά του πατρός αυτού και θυγατέρα κατά της μητρός αυτής και νύμφην κατά της πενθεράς αυτής. Και εχθροί του ανθρώπου θέλουσιν είσθαι οι οικιακοί αυτού. Όστις αγαπά πατέρα ή μητέρα υπέρ εμέ δεν είναι άξιος εμού καί όστις αγαπά υιόν ή θυγατέρα υπέρ εμέ, δεν είναι άξιος εμού» («κατά Ματθαίον», 10: 35-37.)
Όταν είπαν στον Χριστό, ότι η μητέρα του και τ’ αδέλφια του περιμένουν έξω από το ναό καί θέλουν να μιλήσουν μαζί του, είπε: «Τις έστιν η μήτηρ μου καί τίνες εισίν οι αδελφοί μου; καί εκτείνας την χείρα αυτού επί τους μαθητάς αυτού έφη∙ ιδού η μήτηρ μου και οι αδελφοί μου» »(«κατά Ματθαίον», 12: 47-49.)
Όταν ένας από τους μαθητές του τού ζήτησε άδεια, για να πάει να θάψει τον πατέρα του, του είπε: «Ακολούθει μοι, καί άφες τους νεκρούς θάψαι τους νεκρούς» («κατά Ματθαίον», 8: 22.) Φαίνεται, ότι προαισθανόταν τις ενοχλητικές οικογενειακές προστριβές, που θα δημιουργούνταν από τον προσηλυτισμό του κινήματός του και το φανατικό μίσος των αντιπάλων του: «Παραδώσει δε αδελφός αδελφόν εις θάνατον, και επαναστήσονται τέκνα επί γονείς και θανατώσουσι αυτούς» («κατά Ματθαίον», 10: 21.)
«Διότι ήλθον να διαχωρίσω άνθρωπον κατά του πατρός αυτού και θυγατέρα κατά της μητρός αυτής και νύμφην κατά της πενθεράς αυτής. Και εχθροί του ανθρώπου θέλουσιν είσθαι οι οικιακοί αυτού. Όστις αγαπά πατέρα ή μητέρα υπέρ εμέ δεν είναι άξιος εμού καί όστις αγαπά υιόν ή θυγατέρα υπέρ εμέ, δεν είναι άξιος εμού» («κατά Ματθαίον», 10: 35-37.)
Όταν είπαν στον Χριστό, ότι η μητέρα του και τ’ αδέλφια του περιμένουν έξω από το ναό καί θέλουν να μιλήσουν μαζί του, είπε: «Τις έστιν η μήτηρ μου καί τίνες εισίν οι αδελφοί μου; καί εκτείνας την χείρα αυτού επί τους μαθητάς αυτού έφη∙ ιδού η μήτηρ μου και οι αδελφοί μου» »(«κατά Ματθαίον», 12: 47-49.)
Όταν ένας από τους μαθητές του τού ζήτησε άδεια, για να πάει να θάψει τον πατέρα του, του είπε: «Ακολούθει μοι, καί άφες τους νεκρούς θάψαι τους νεκρούς» («κατά Ματθαίον», 8: 22.) Φαίνεται, ότι προαισθανόταν τις ενοχλητικές οικογενειακές προστριβές, που θα δημιουργούνταν από τον προσηλυτισμό του κινήματός του και το φανατικό μίσος των αντιπάλων του: «Παραδώσει δε αδελφός αδελφόν εις θάνατον, και επαναστήσονται τέκνα επί γονείς και θανατώσουσι αυτούς» («κατά Ματθαίον», 10: 21.)
Νέο χαστούκι από την Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων
Γυρνάμε πίσω το 1934
Σε κοινό υπόμνημά τους Σύλλογοι Αμοργού, Ανάφης, Σικίνου και Νάξου υποβάλουν στον Υπουργό Συγκοινωνιών Π. Ράλλη έγγραφο με τα προβλήματά τους..jpg)
Έχουν μεγάλο ενδιαφέρον τα προβλήματα της εποχής, κοινωνικά και δημοκρατικά.
Ταξίδι με το πλοίο 60 ώρες και τα νησιά γεμάτα πολιτικούς εξόριστους….
Από τα αρχεία του Συλλόγου Κορωνίδας
Παρασκευή 31 Ιουλίου 2009
Δραματική η εικόνα των εξόδων του προϋπολογισμού το πρώτο εξάμηνο
Όπως ανακοίνωσε σήμερα το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας:
- Το πρώτο εξάμηνο του 2009 τα καθαρά έσοδα μειώθηκαν κατά 0,7%, σε σχέση με την αντίστοιχη περίοδο του 2008, έναντι ετήσιου στόχου για αύξηση 15%...
- Σύμφωνα με τα στοιχεία του υπουργείου Οικονομικών, τα καθαρά έσοδα έφτασαν τα 22,19 δισ. ευρώ, ενώ οι δαπάνες του τακτικού προϋπολογισμού έφτασαν για την ίδια περίοδο τα 34,18 δισ. ευρώ.
- Το έλλειμμα, για τους πρώτους έξι μήνες, διαμορφώθηκε στα 17,5 δισ. ευρώ, ενώ ο αναθεωρημένος στόχος ήταν στα 12,7 δισ. ευρώ.
- Όπως έχει ζητήσει η Ευρωπαϊκή Ένωση στόχος είναι η οριστική υποχώρησή του ελλείμματος στο 3% το 2010
Με τα τωρινά στοιχεία, φαίνεται ότι το έλλειμμα θα φτάσει το 5,1% επί του ΑΕΠ για το 2009.
Σχόλιο δικό μας.
Ο κουρασμένος προχώρησε σε πρόωρες εκλογές το 2007 για να διαχειριστεί υπεύθυνα και με νωπή εντολή το οικονομικό πρόβλημα της χώρας.
Μέχρι σήμερα έχει αλλάξει πάμπολλες φορές ο προϋπολογισμός, ακόμα και ο αρμόδιος Υπουργός και πάμε από το κακό στο χειρότερο.
Και κουρασμένος και αποτυχημένος.
Και όμως τα πράγματα αλλάζουν
Η συλλογική πολιτική δράση είναι ο λόγος για τον οποίο η ζωή μας είναι καλύτερη από των παππούδων μας.
Και έγινε καλλίτερη γιατί οι εργαζόμενοι ποτέ δεν έκαναν το λάθος να λένε ότι η πολιτική είναι άσχετη και βαρετή και δεν τους νοιάζει.
Oταν είστε απλώς ένα άτομο επάνω σε έναν πλανήτη που θερμαίνεται, όταν βλέπετε οικονομίες να καταρρέουν, πολέμους να μαίνονται, πώς θα έπρεπε να αντιδράσετε;
Τι μπορείτε να κάνετε; Το τρέχον σύμπλεγμα κρίσεων έχει προκαλέσει ως αντίδραση διάφορα αισθήματα τα οποία μπορείτε να ακούσετε να εκφράζονται σε κάθε μπαρ και καφετέρια.
Αξίζει να τα εξετάσουμε, διότι πέρα από τα δελεαστικά τους μηνύματα υπάρχει ένας δρόμος που οδηγεί στην πραγματική αλλαγή και στον οποίο αποδίδουμε ελάχιστη σημασία.
Η πρώτη τάση είναι να νιώθει κανείς ανήμπορος και να μετατρέπει αυτό το συναίσθημα σε μια απείθαρχη απαισιοδοξία. Ξέρετε πώς είναι. Δεν μπορώ να κάνω τη διαφορά. Θα αγοράσω μια έξτρα μεγάλη κλειδαριά για την πόρτα μου, θα αγκαλιάζω τα παιδιά λίγο πιο σφιχτά και θα περιμένω να περάσει η καταιγίδα.
Ολοι έχουμε τέτοιες διαθέσεις από καιρό σε καιρό αλλά πλέον αποτελούν την επικρατούσα διάθεση των πολιτών στις υποτιθέμενες προηγμένες δημοκρατίες.
Η δεύτερη τάση μοιάζει αντίθετη, αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται για την άλλη πλευρά του ίδιου νομίσματος. Προστάζει ότι αυτό που χρειαζόμαστε είναι έναν ηρωικό ηγέτη ο οποίος θα μας σώσει. Εμπρός, Μπαράκ Ομπάμα. Είναι έξυπνος, ευφραδής και έχει συνείδηση. Εκείνος θα βρει λύση. Και οι δύο αυτές τάσεις αφήνουν αδρανή τον πολίτη.
Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να επικεντρωθεί στην προσωπική του ζωή και να περιμένει την καταστροφή ή τη σωτηρία αποκλείοντας την πραγματική επιλογή που τον περιμένει. Πρόκειται για το μοναδικό πράγμα που επέφερε πολιτική αλλαγή στο παρελθόν και είναι το μόνο που θα μας βγάλει τώρα από τη δύσκολη θέση: συνηθισμένοι, μεμονωμένοι πολίτες συγκεντρώνονται, ορθώνουν το ανάστημά τους και προτείνουν δικές τους λύσεις.
Για να φθάσουμε εκεί θα πρέπει πρώτα να αντιμετωπίσουμε εκείνους που λένε ότι η πολιτική είναι άσχετη και βαρετή και δεν τους νοιάζει. Ας είμαστε σοβαροί. Αυτό ισοδυναμεί με το να λέει κάποιος ότι δεν τον νοιάζει το επίπεδο ζωής του, η υγεία του, η δουλειά του, τα δικαιώματα και οι ελευθερίες του, το μέλλον του ή όποιο μέλλον.
Η συλλογική πολιτική δράση είναι ο ένας και σημαντικότερος λόγος για τον οποίο η ζωή κάποιου είναι σήμερα απερίγραπτα καλύτερη από εκείνη των προπάππων του.
Οταν οι άνθρωποι απαίτησαν για πρώτη φορά δικαιώματα για τις γυναίκες ή πρότειναν να πληρώνονται οι συνηθισμένοι εργαζόμενοι τα Σαββατοκύριακα και τις άδειές τους, τους αντιμετώπισαν με την ίδια ετοιμόλογη απαισιοδοξία που ακούμε σήμερα:
Δεν θα γίνει ποτέ! Οι καθημερινοί άνθρωποι όμως που πίστευαν ότι είναι απαραίτητοι συγκεντρώθηκαν. Μίλησαν, διαφώνησαν, διαδήλωσαν και άσκησαν πιέσεις και κέρδισαν.
Αυτά τα επιτεύγματα ουδέποτε χαρίστηκαν από όσους βρίσκονται στην κορυφή. Προέκυψαν όμως ως αποτέλεσμα της απαίτησης και της επιμονής εκατομμυρίων καθημερινών ανθρώπων.
Αν περιμέναμε να δουν αυθορμήτως οι ηγέτες το φως, θα περιμέναμε ακόμη. Αν δεν στραφείτε στην πολιτική, η πολιτική θα στραφεί σε εσάς. Σε όλες τις κοινωνίες τα άτομα που έχουν ήδη την εξουσία θα προσπαθήσουν να κάνουν το κράτος να λειτουργήσει κατά τα συμφέροντά τους.
Κάθε ημέρα οι εταιρείες πετρελαίου και οι δισεκατομμυριούχοι προωθούν τα συμφέροντά τους και μιλούν πολύ ηχηρά για τους αριθμούς που αντιπροσωπεύουν διότι έχουν τόσο πολλά χρήματα.
Αν μείνετε πίσω, σηκώσετε τους ώμους και πείτε ότι δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα, τα συμφέροντά τους θα επικρατήσουν επί των δικών σας. Ετσι δημιουργήθηκε η χρηματοπιστωτική ασφυξία που απειλεί τις θέσεις εργασίας σας και η περιβαλλοντική κρίση που απειλεί το οικοσύστημά σας. Οι πολιτικοί ανταποκρίνονται στις πιέσεις που τους ασκούνται. Οι τράπεζες, οι εταιρείες πετρελαίων και οι δισεκατομμυριούχοι δεν σταματούν να ασκούν τη δική τους πίεση, να ανεμίζουν επιταγές και να απειλούν.
Πρέπει να εξασφαλίσουμε ότι η συλλογική μας φωνή θα ακούγεται πιο δυνατά. Ο μόνος τρόπος να το κάνουμε αυτό είναι να προσφέρουμε τον χρόνο, την ενέργεια και την αφοσίωσή μας απαιτώντας πραγματική δημοκρατία. Αυτό δεν είναι κάτι μακρινό. Είναι πολύ απλό και πρακτικό. Μπορούμε να διαλέξουμε μία ή δύο ομάδες από τις χιλιάδες εξαιρετικές που υπάρχουν και να τους αφιερώνουμε λίγες ώρες από τον χρόνο μας κάθε εβδομάδα. Η πολιτική αλλαγή σπανίως επέρχεται μέσω μιας ικανοποιητικής, οργασμικής αναλαμπής, αλλά αν την απαιτήσουν αρκετοί από εμάς στο τέλος επέρχεται. Η πραγματική δημοκρατία απαιτεί συλλογική εργασία.
Δεν είστε ανίσχυροι. Περιβάλλεστε από εκατομμύρια ανθρώπους που μοιράζονται τις απογοητεύσεις σας και το ένστικτό σας για δικαιοσύνη και ορθολογισμό. Είναι καθήκον σας ως πολιτών να ενωθείτε με αυτούς. Μαζί είστε ισχυροί. Αν παραμείνετε μόνοι, απομονωμένοι και βουτηγμένοι στον κυνισμό, οι μεγαλοκαρχαρίες των επιχειρήσεων θα μάχονται υπέρ των δικών τους συμφερόντων και εναντίον των δικών σας και της ανθρωπότητας.
Johann Ηari The Independent, 31 Ιουλίου 2009
Και έγινε καλλίτερη γιατί οι εργαζόμενοι ποτέ δεν έκαναν το λάθος να λένε ότι η πολιτική είναι άσχετη και βαρετή και δεν τους νοιάζει.
Oταν είστε απλώς ένα άτομο επάνω σε έναν πλανήτη που θερμαίνεται, όταν βλέπετε οικονομίες να καταρρέουν, πολέμους να μαίνονται, πώς θα έπρεπε να αντιδράσετε;
Τι μπορείτε να κάνετε; Το τρέχον σύμπλεγμα κρίσεων έχει προκαλέσει ως αντίδραση διάφορα αισθήματα τα οποία μπορείτε να ακούσετε να εκφράζονται σε κάθε μπαρ και καφετέρια.
Αξίζει να τα εξετάσουμε, διότι πέρα από τα δελεαστικά τους μηνύματα υπάρχει ένας δρόμος που οδηγεί στην πραγματική αλλαγή και στον οποίο αποδίδουμε ελάχιστη σημασία.
Η πρώτη τάση είναι να νιώθει κανείς ανήμπορος και να μετατρέπει αυτό το συναίσθημα σε μια απείθαρχη απαισιοδοξία. Ξέρετε πώς είναι. Δεν μπορώ να κάνω τη διαφορά. Θα αγοράσω μια έξτρα μεγάλη κλειδαριά για την πόρτα μου, θα αγκαλιάζω τα παιδιά λίγο πιο σφιχτά και θα περιμένω να περάσει η καταιγίδα.
Ολοι έχουμε τέτοιες διαθέσεις από καιρό σε καιρό αλλά πλέον αποτελούν την επικρατούσα διάθεση των πολιτών στις υποτιθέμενες προηγμένες δημοκρατίες.
Η δεύτερη τάση μοιάζει αντίθετη, αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται για την άλλη πλευρά του ίδιου νομίσματος. Προστάζει ότι αυτό που χρειαζόμαστε είναι έναν ηρωικό ηγέτη ο οποίος θα μας σώσει. Εμπρός, Μπαράκ Ομπάμα. Είναι έξυπνος, ευφραδής και έχει συνείδηση. Εκείνος θα βρει λύση. Και οι δύο αυτές τάσεις αφήνουν αδρανή τον πολίτη.
Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να επικεντρωθεί στην προσωπική του ζωή και να περιμένει την καταστροφή ή τη σωτηρία αποκλείοντας την πραγματική επιλογή που τον περιμένει. Πρόκειται για το μοναδικό πράγμα που επέφερε πολιτική αλλαγή στο παρελθόν και είναι το μόνο που θα μας βγάλει τώρα από τη δύσκολη θέση: συνηθισμένοι, μεμονωμένοι πολίτες συγκεντρώνονται, ορθώνουν το ανάστημά τους και προτείνουν δικές τους λύσεις.
Για να φθάσουμε εκεί θα πρέπει πρώτα να αντιμετωπίσουμε εκείνους που λένε ότι η πολιτική είναι άσχετη και βαρετή και δεν τους νοιάζει. Ας είμαστε σοβαροί. Αυτό ισοδυναμεί με το να λέει κάποιος ότι δεν τον νοιάζει το επίπεδο ζωής του, η υγεία του, η δουλειά του, τα δικαιώματα και οι ελευθερίες του, το μέλλον του ή όποιο μέλλον.
Η συλλογική πολιτική δράση είναι ο ένας και σημαντικότερος λόγος για τον οποίο η ζωή κάποιου είναι σήμερα απερίγραπτα καλύτερη από εκείνη των προπάππων του.
Οταν οι άνθρωποι απαίτησαν για πρώτη φορά δικαιώματα για τις γυναίκες ή πρότειναν να πληρώνονται οι συνηθισμένοι εργαζόμενοι τα Σαββατοκύριακα και τις άδειές τους, τους αντιμετώπισαν με την ίδια ετοιμόλογη απαισιοδοξία που ακούμε σήμερα:
Δεν θα γίνει ποτέ! Οι καθημερινοί άνθρωποι όμως που πίστευαν ότι είναι απαραίτητοι συγκεντρώθηκαν. Μίλησαν, διαφώνησαν, διαδήλωσαν και άσκησαν πιέσεις και κέρδισαν.
Αυτά τα επιτεύγματα ουδέποτε χαρίστηκαν από όσους βρίσκονται στην κορυφή. Προέκυψαν όμως ως αποτέλεσμα της απαίτησης και της επιμονής εκατομμυρίων καθημερινών ανθρώπων.
Αν περιμέναμε να δουν αυθορμήτως οι ηγέτες το φως, θα περιμέναμε ακόμη. Αν δεν στραφείτε στην πολιτική, η πολιτική θα στραφεί σε εσάς. Σε όλες τις κοινωνίες τα άτομα που έχουν ήδη την εξουσία θα προσπαθήσουν να κάνουν το κράτος να λειτουργήσει κατά τα συμφέροντά τους.
Κάθε ημέρα οι εταιρείες πετρελαίου και οι δισεκατομμυριούχοι προωθούν τα συμφέροντά τους και μιλούν πολύ ηχηρά για τους αριθμούς που αντιπροσωπεύουν διότι έχουν τόσο πολλά χρήματα.
Αν μείνετε πίσω, σηκώσετε τους ώμους και πείτε ότι δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα, τα συμφέροντά τους θα επικρατήσουν επί των δικών σας. Ετσι δημιουργήθηκε η χρηματοπιστωτική ασφυξία που απειλεί τις θέσεις εργασίας σας και η περιβαλλοντική κρίση που απειλεί το οικοσύστημά σας. Οι πολιτικοί ανταποκρίνονται στις πιέσεις που τους ασκούνται. Οι τράπεζες, οι εταιρείες πετρελαίων και οι δισεκατομμυριούχοι δεν σταματούν να ασκούν τη δική τους πίεση, να ανεμίζουν επιταγές και να απειλούν.
Πρέπει να εξασφαλίσουμε ότι η συλλογική μας φωνή θα ακούγεται πιο δυνατά. Ο μόνος τρόπος να το κάνουμε αυτό είναι να προσφέρουμε τον χρόνο, την ενέργεια και την αφοσίωσή μας απαιτώντας πραγματική δημοκρατία. Αυτό δεν είναι κάτι μακρινό. Είναι πολύ απλό και πρακτικό. Μπορούμε να διαλέξουμε μία ή δύο ομάδες από τις χιλιάδες εξαιρετικές που υπάρχουν και να τους αφιερώνουμε λίγες ώρες από τον χρόνο μας κάθε εβδομάδα. Η πολιτική αλλαγή σπανίως επέρχεται μέσω μιας ικανοποιητικής, οργασμικής αναλαμπής, αλλά αν την απαιτήσουν αρκετοί από εμάς στο τέλος επέρχεται. Η πραγματική δημοκρατία απαιτεί συλλογική εργασία.
Δεν είστε ανίσχυροι. Περιβάλλεστε από εκατομμύρια ανθρώπους που μοιράζονται τις απογοητεύσεις σας και το ένστικτό σας για δικαιοσύνη και ορθολογισμό. Είναι καθήκον σας ως πολιτών να ενωθείτε με αυτούς. Μαζί είστε ισχυροί. Αν παραμείνετε μόνοι, απομονωμένοι και βουτηγμένοι στον κυνισμό, οι μεγαλοκαρχαρίες των επιχειρήσεων θα μάχονται υπέρ των δικών τους συμφερόντων και εναντίον των δικών σας και της ανθρωπότητας.
Johann Ηari The Independent, 31 Ιουλίου 2009
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Αναρτήσεις
