Με τους ακτοπλόους είναι δύσκολο να τα βάλεις. Είναι κράτος. Ή μάλλον τους έδωσαν δικαιώματα και περιθώριο να φέρονται έτσι. Λένε πως αν μιλούσε ο … βυθός, θα άλλαζε χρώμα η θάλασσα. Προστάτης τους δεν είναι ο Άι Νικόλας. Μοναδικός Θεός τους είναι το ΚΕΡΔΟΣ…
Αφορμή για αυτή τη μικρή μας αναφορά, έδωσε το γεγονός της διακοπής των δρομολογίων από και προς τη Νάξο του επιβατικού οχηματαγωγού «ΝΗΣΟΣ ΜΥΚΟΝΟΣ». Αυτός ο σχεδιασμός αποδίδει περισσότερο, αυτόν θα ακολουθήσουν. Ο νόμος του χρήματος δε λειτουργεί με το συναίσθημα …
Πολύ φοβόμαστε ότι σε λίγο θα πηγαίνουμε … κολυμπώντας στο νησί.
Άμεση ήταν η αντίδραση των … ΞΕΝΟΔΟΧΩΝ !
Μπορεί να φαίνεται φυσιολογικό , αλλά ΔΕΝ είναι.
Η ασφαλής και τακτική σύνδεση του νησιού με την υπόλοιπη Ελλάδα και όχι μόνο τον Πειραιά μας αφορά ΟΛΟΥΣ. Άρα αφορά πρωτίστως τις αρχές του τόπου που επιτέλους πρέπει να σταματήσουν να τρέχουν πίσω από τα γεγονότα και να ασχοληθούν σοβαρά με το σύνολο των προβλημάτων του νησιού, χαράσσοντας μια αναπτυξιακή κοινωνική πολιτική με γνώμονα το πραγματικό συμφέρον του τόπου και των κατοίκων του και όχι εποχιακά και με σημαία τη … βάφλα, το μουζάκα και το μπόμπα σφηνάκι by night …
Αλήθεια κάτι ανάλογο δε συμβαίνει με την οδική σύνδεση των χωριών της Νάξου;
Μήπως το ΚΤΕΛ Νάξου δε λειτουργεί με τους κανόνες της αγοράς; Μήπως υπάρχουν και εδώ ξεχασμένες και υπόγειες διαδρομές;
Παρασκευή 23 Απριλίου 2010
Συντεχνιακά και αποσπασματικά δε λύνονται τα προβλήματα …
Πέμπτη 22 Απριλίου 2010
Δεν… ΠΑΜΕ… καλά…
Διαβάσαμε στο http://www.typografeio.blogspot.com/ και μάλλον έχει δίκηο, ότι οι εργαζόμενοι στην ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗ δε συμμετέχουν στη 48ωρη απεργία του ΠΑΜΕ, αφού κυκλοφόρησαν όλες οι αστικές εφημερίδες που εκτυπώνονται στην εκδοτική επιχείρηση του ΚΚΕ.
Δεν… ΠΑΜΕ καλά…
Δεν… ΠΑΜΕ καλά…
Μαθήµατα από ένα ηφαίστειο
Ο ένας το παίζει ειδικός των αεροπλάνων. Ο άλλος λέει ότι η έκρηξη του ηφαιστείου είναι η εκδίκηση της Γης για όσα της έχουµε κάνει. Ο τρίτος µιλά για την αρχή του τέλους του πολιτισµού. Κι εµείς προσπαθούµε να διδαχθούµε µερικά µαθήµατα.
Το πρώτο µάθηµα είναι ότι εξαρτιόµαστε από τις αεροπορικές µεταφορές για πολύ περισσότερα πράγµατα απ' ό,τι νοµίζαµε. Τα περίφηµα spreads, ας πούµε, πέταξαν χθες στα ύψη επειδή το ηφαι στειακό νέφος δεν επέτρεψε την πραγµατοποίηση της συνάντησης µε την Ε.Ε. και το ΔΝΤ. Ποδοσφαιρικοί αγώνες αναβάλλονται, συναυλίες µαταιώνονται, ενώ δεν µπορούν να γίνουν και κρίσιµες µεταµοσχεύσεις.
Τις τελευταίες δύο δεκαετίες, γρά φει η Αν Απλµποµ στην «Ουάσιγκτον Ποστ», οι Ευρωπαίοι ζουν σαν τους Αµερικανούς: πηγαίνουν στο εξω τερικό για να δουλέψουν, ζουν για λίγο σε µια χώρα προτού µετακοµίσουν σε µιαν άλλη, κάνουν διακο πές σε τόπους όπου δεν γνωρίζουν τη γλώσσα. Και ξαφνικά, η Μάγχη και ο Ατλαντικός µοιάζουν βαθύτερες θάλασσες από ποτέ. Η Ευρώπη µοιάζει πιο µακριά και πιο πλατιά.
Σαν να γυρίσαµε έναν αιώνα πίσω. Το δεύτερο µάθηµα είναι ότι πρέπει να ανακτήσουµε τη σεµνότητα που έχουµε χάσει. Ξέραµε ότι χώµα είµαστε και στο χώµα θα επιστρέ ψουµε, τώρα συνειδητοποιούµε ότι είµαστε όµηροι του χώµατος και στη διάρκεια της ζωής µας. Ταξιδιώτες σε µια Γη που κάνει του κεφαλιού της, όπως γράφει ο διευθυντής της «Μοντ» Ερίκ Φοτορινό.
Ο πλανήτης στέλνει ένα σήµα που ξεκινά από τα έγκατα της Γης και φτάνει µέχρι τη στρατόσφαιρα. Ολοι συνειδητοποιούµε, επιτέλους, τι σηµαίνει το περίφηµο «σύνδροµο της πεταλούδας» που περιγράφουν τα εγχειρί δια της παγκοσµιοποίησης. Ολοι θα έχουµε στο εξής µέσα µας λίγο από Ισλανδία.
Οποιος είχε ακόµη ψευδαισθήσεις για το ποιος είναι πιο δυνατός, ο άνθρωπος ή η φύση, τώρα ξέρει. Οποιος βιαζόταν να προλάβει είναι αναγκασµένος τώρα να κάνει µια παύση.
Η εποχή µας ευνοεί την ταχύτητα έναντι της βραδύτητας. Ολα κινούνται όλο και πιο γρήγορα, οι πληροφορίες, η επαγγελµατική ζωή, ο ελεύθερος χρόνος. Αυτή η στήλη πρέπει να γραφεί σχεδόν αυτόµατα, χωρίς πολλή σκέψη, γιατί η εφηµερίδα κλείνει νωρίς.
Ολες οι σφαίρες, η πολιτική, η οικονοµική, ακόµη και η προ σωπική, παρασύρο νται από αυτή τη δικτατορία του επείγοντος που µας σπρώχνει συνεχώς στην αντίδραση αντί για τη δράση. Δεν βρίσκουµε χρόνο για να ζήσουµε. Και ξαφνικά, χειρόφρενο. Το τρίτο µάθηµα γι' αυτούς που µας κυβερνούν, σηµειώνει ο Φοτορινό, είναι πως όσα γίνονται ενάντια στον χρόνο ο χρόνος τα ξεχνά. Χίλιες επιταχύνσεις δεν αξίζουν ούτε µια στάση.
«Φαίνεται πως γίναµε τόσο καλοί ώστε εξάγουµε τις φυσικές µας καταστροφές», παρατηρεί ο Εγκιλ Χέλγκασον, συντονιστής γνωστού πολιτικού τοκ σόου στην Ισλανδία.
«Μη µας φορτώσετε όµως την ευθύνη και γι αυτό».
Μιχάλης Μητσός
Το πρώτο µάθηµα είναι ότι εξαρτιόµαστε από τις αεροπορικές µεταφορές για πολύ περισσότερα πράγµατα απ' ό,τι νοµίζαµε. Τα περίφηµα spreads, ας πούµε, πέταξαν χθες στα ύψη επειδή το ηφαι στειακό νέφος δεν επέτρεψε την πραγµατοποίηση της συνάντησης µε την Ε.Ε. και το ΔΝΤ. Ποδοσφαιρικοί αγώνες αναβάλλονται, συναυλίες µαταιώνονται, ενώ δεν µπορούν να γίνουν και κρίσιµες µεταµοσχεύσεις.
Τις τελευταίες δύο δεκαετίες, γρά φει η Αν Απλµποµ στην «Ουάσιγκτον Ποστ», οι Ευρωπαίοι ζουν σαν τους Αµερικανούς: πηγαίνουν στο εξω τερικό για να δουλέψουν, ζουν για λίγο σε µια χώρα προτού µετακοµίσουν σε µιαν άλλη, κάνουν διακο πές σε τόπους όπου δεν γνωρίζουν τη γλώσσα. Και ξαφνικά, η Μάγχη και ο Ατλαντικός µοιάζουν βαθύτερες θάλασσες από ποτέ. Η Ευρώπη µοιάζει πιο µακριά και πιο πλατιά.
Σαν να γυρίσαµε έναν αιώνα πίσω. Το δεύτερο µάθηµα είναι ότι πρέπει να ανακτήσουµε τη σεµνότητα που έχουµε χάσει. Ξέραµε ότι χώµα είµαστε και στο χώµα θα επιστρέ ψουµε, τώρα συνειδητοποιούµε ότι είµαστε όµηροι του χώµατος και στη διάρκεια της ζωής µας. Ταξιδιώτες σε µια Γη που κάνει του κεφαλιού της, όπως γράφει ο διευθυντής της «Μοντ» Ερίκ Φοτορινό.
Ο πλανήτης στέλνει ένα σήµα που ξεκινά από τα έγκατα της Γης και φτάνει µέχρι τη στρατόσφαιρα. Ολοι συνειδητοποιούµε, επιτέλους, τι σηµαίνει το περίφηµο «σύνδροµο της πεταλούδας» που περιγράφουν τα εγχειρί δια της παγκοσµιοποίησης. Ολοι θα έχουµε στο εξής µέσα µας λίγο από Ισλανδία.
Οποιος είχε ακόµη ψευδαισθήσεις για το ποιος είναι πιο δυνατός, ο άνθρωπος ή η φύση, τώρα ξέρει. Οποιος βιαζόταν να προλάβει είναι αναγκασµένος τώρα να κάνει µια παύση.
Η εποχή µας ευνοεί την ταχύτητα έναντι της βραδύτητας. Ολα κινούνται όλο και πιο γρήγορα, οι πληροφορίες, η επαγγελµατική ζωή, ο ελεύθερος χρόνος. Αυτή η στήλη πρέπει να γραφεί σχεδόν αυτόµατα, χωρίς πολλή σκέψη, γιατί η εφηµερίδα κλείνει νωρίς.
Ολες οι σφαίρες, η πολιτική, η οικονοµική, ακόµη και η προ σωπική, παρασύρο νται από αυτή τη δικτατορία του επείγοντος που µας σπρώχνει συνεχώς στην αντίδραση αντί για τη δράση. Δεν βρίσκουµε χρόνο για να ζήσουµε. Και ξαφνικά, χειρόφρενο. Το τρίτο µάθηµα γι' αυτούς που µας κυβερνούν, σηµειώνει ο Φοτορινό, είναι πως όσα γίνονται ενάντια στον χρόνο ο χρόνος τα ξεχνά. Χίλιες επιταχύνσεις δεν αξίζουν ούτε µια στάση.
«Φαίνεται πως γίναµε τόσο καλοί ώστε εξάγουµε τις φυσικές µας καταστροφές», παρατηρεί ο Εγκιλ Χέλγκασον, συντονιστής γνωστού πολιτικού τοκ σόου στην Ισλανδία.
«Μη µας φορτώσετε όµως την ευθύνη και γι αυτό».
Μιχάλης Μητσός
«ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον»
Όταν αλλάζουν τα δεδομένα, προφανώς αλλάζουν και τα συμπεράσματα …
Κάποτε τελειώνει και το κουτόχορτο …
Ήρθε και το διαδίκτυο, η πρόσβαση στην ενημέρωση γίνεται
καθημερινά κτήμα όλο και περισσότερων…
Και να δείτε σιγά σιγά που κάθε κατεργαράκος
θα πάει στο πάγκο του…
Αποκαλύφθηκε λοιπόν μια μεγάλη προεκλογική, ας την ονομάσουμε επιεικώς «συμπαιγνία», αν και η καταλληλότερη λέξη είναι άλλη …Κάποτε τελειώνει και το κουτόχορτο …
Ήρθε και το διαδίκτυο, η πρόσβαση στην ενημέρωση γίνεται
καθημερινά κτήμα όλο και περισσότερων…
Και να δείτε σιγά σιγά που κάθε κατεργαράκος
θα πάει στο πάγκο του…
ΤΟ ΥΨΟΣ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΑΝ ΟΛΟΙ.
ΝΑΙ ΟΛΟΙ!
ΝΑΙ ΟΛΟΙ!
Αυτό σημαίνει ότι γίναμε άλλη μια φορά κομπάρσοι σε μια καλοστημένη παράσταση, που οι κορώνες και οι λεονταρισμοί ήταν απλά προπέτασμα καπνού, για μια μεθοδευμένη «βελούδινη» μετάβαση σε μια νέα διαχειριστική εξουσία, με ισχυρή κοινοβουλευτική πλειοψηφία, ικανή να απορροφήσει τους κοινωνικούς κραδασμούς και ακόμα ικανότερη να προχωρήσει σε «διευθετήσεις» κάθε λογής εκκρεμότητας …
Πηγή: http://exomatiakaivlepo.blogspot.com/2010/04/blog-post_21.html
Χ.Υ.Τ.Α. ΝΗΣΟΥ ΝΑΞΟΥ ΚΑΙ ΜΙΚΡΩΝ ΚΥΚΛΑΔΩΝ ΣΤΗ ΘΕΣΗ «ΚΟΡΦΗ ΞΥΔΙ»
Πληθαίνουν συνεχώς οι φωνές προβληματισμού και αναδεικνύεται ένας πραγματικός «κοινωνικός διάλογος» με τεκμηριωμένες θέσεις και απόψεις.
Το φαινόμενο αυτό πριν μερικά χρόνια ήταν άγνωστο και κάθε αντίθετη άποψη προς την «καθεστηκυία αντίληψη» χαρακτηριζόταν «κίνηση ολίγων γραφικών» και με περισσή αλαζονεία η πάντα «αλάθητη εξουσία» την παρέβλεπε και ξήλωνε και έραβε στα μέτρα της …
Οι καιροί όμως άλλαξαν!
Κίνηση Ενεργών Πολιτών Νάξου
Νάξος, 21-04-2010
Νάξος, 21-04-2010
Για μια ακόμη φορά η Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου και η Νομαρχία Κυκλάδων, με τη συναίνεση του Δήμου Νάξου, θα καταφέρουν να στερήσουν τη Νάξο από ένα μεγίστης σημασίας αναπτυξιακό έργο που αφορά στη διαχείριση των απορριμμάτων.
Η δρομολόγηση χωροθέτησης του Χ.Υ.Τ.Α. και εκπόνησης μελετών χωρίς την κοινωνική αποδοχή και χωρίς η τοποθεσία «Κορφή Ξύδη» να είναι κατάλληλη για κατασκευή Χ.Υ.Τ.Α. (βάση του νομοθετικού πλαισίου σχετικά με την καταλληλότητα του χώρου), οδηγούν στο αναμενόμενο αποτέλεσμα, σε μία ακόμη αστοχία.
Η λαθεμένη επιλογή κατασκευής Χ.Υ.Τ.Α. και η λαθεμένη επιλογή του χώρου, δηλαδή σε υψόμετρο κοντά στη Χώρα της Νάξου, θα έχει ως αποτέλεσμα την από αέρος μεταφορά οσμών, σκόνης, θορύβου και τοξικών αερίων προς την πόλη της Νάξου και τις γύρω περιοχές, Εγγαρές, Γαλήνη, Αγ. Θαλλέλαιο, Μέλανες, Αγγίδια και μέρους των Λειβαδιών. Επίσης, στην περιοχή υπάρχουν επιφανειακές πηγές, γεωτρήσεις, πηγάδια και ρέμα, καθώς και μνημεία αρχαιολογικού ενδιαφέροντος σε μικρή απόσταση. Το κυριότερο από τεχνικής πλευράς, όπως αναφέρει η μελέτη Χατζηνικολάου, «το χώμα είναι ακατάλληλο για σήψη, γι’ αυτό και πρέπει να απομακρύνεται και να μεταφέρεται στην περιοχή άλλο κατάλληλο», γεγονός που σημαίνει επιπλέον οικονομική επιβάρυνση. Υπενθυμίζουμε δε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση χρηματοδοτεί την κατασκευή Χ.Υ.Τ.Α. μέχρι το 2012 και την κατασκευή Χ.Υ.Τ.Υ. μέχρι το 2015. Κατά συνέπεια μιλάμε για έργο που εν τη γενέσει του θα έχει κιόλας λήξει.
Τα παραπάνω καταδεικνύουν την έλλειψη σωστού προσανατολισμού και αξιολόγησης όλων των παραμέτρων για ένα αναπτυξιακό έργο τέτοιας σημασίας και σπουδαιότητας. Τέτοια έργα πρέπει να στοχεύουν στην εξυπηρέτηση του πολίτη και στο όφελος του συνόλου και να είναι απαλλαγμένα από κοντόφθαλμες πολιτικές βλέψεις και πρακτικές.
Η Κίνηση Ενεργών Πολιτών Νάξου λέει «όχι» στην κατασκευή Χ.Υ.Τ.Α. οπουδήποτε στη Νάξο και «ναι» στην εξεύρεση κατάλληλης θέσης για τη δημιουργία Χώρου Ολοκληρωμένης Διαχείρισης, που και κοινωνική αποδοχή θα έχει και αποτελεί λύση οριστική, ουσιαστική και μακρόβια.
Ωστόσο, η ένδεια προγράμματος στη διαχείριση των απορριμμάτων από τη δημοτική αρχή έχει οδηγήσει στον υπέρ του δέοντος κορεσμό του υπάρχοντος Χ.Α.Δ.Α. Γι’ αυτό και μέχρι την οριστική επίλυση του προβλήματος, απαιτούμε από τους αρμόδιους να λάβουν μέτρα για την ελαχιστοποίηση του όγκου των απορριμμάτων που αποτίθενται στο Χ.Α.Δ.Α. Απαιτούμε να δράσουν άμεσα ώστε να λειτουργήσει, επιτέλους, η ανακύκλωση στο μέγιστο δυνατό βαθμό (αντί του ποσοστού 2-3% που γίνεται σήμερα), με οποιοδήποτε οικονομικό κόστος, ώστε να επιφορτίζεται όσο το δυνατό λιγότερο ο υπερφορτωμένος Χ.Α.Δ.Α.Τα προβλήματα που προκύπτουν από την αποκομιδή έως τη διαχείριση των απορριμμάτων είναι σύνθετα και πολλαπλά. Οι αρμόδιοι που καλούνται να τα διαχειριστούν έχουν αποδειχθεί αναποτελεσματικοί και δίχως προσανατολισμό. Οι Ναξιώτες έχουν χρέος και δικαίωμα να ενημερώνονται επαρκώς και να επωφελούνται έργων για βελτίωση των όρων διαβίωσής τους και για ένα αειφόρο νησί που θα κληροδοτήσουν στις επόμενες γενιές!
Για την Κίνηση Ενεργών Πολιτών Νάξου
Η Συντονιστική Επιτροπή
Η Συντονιστική Επιτροπή
Δικτυακός τόπος: http://energoipolitesnaxou.blogspot.com
Ηλεκτρονικό Ταχυδρομείο: energoipolitesnaxou@gmail.com
Τετάρτη 21 Απριλίου 2010
21 Απριλίου
1967 Η δικτατορία ήταν η τελευταία λύση να κρατηθεί στην εξουσία ένα σύστημα μετεμφυλιακό, διχαστικό, αντιδημοκρατικό, παρακρατικό που η δημοκρατία και οι δημοκράτες έπρεπε να είναι, στην καλλίτερη περίπτωση στο περιθώριο ως κοινωνικά μιάσματα και συνήθως στην εξορία και στα ξερονήσια.
2010 Σήμερα οι Διεθνείς οικονομικοί οργανισμοί (ΔΝΤ κλπ) αποτελούν την τελευταία λύση για να αναπαραχθεί η εξουσία των τραπεζών, του μεταπρατικού και χρηματιστικού κεφαλαίου, της γραφειοκρατίας και αναξιοκρατίας, με μεγάλο τμήμα του λαού να βρίσκεται σε οικονομική και κοινωνική απομόνωση και αποκλεισμό
Έχουμε λοιπόν δυο ιστορικές στιγμές, για την ειρωνεία της ιστορίας 21 Απριλίου.
Τα αποτελέσματα της πρώτης είναι γνωστά. Τα αποτελέσματα της δεύτερης;
2010 Σήμερα οι Διεθνείς οικονομικοί οργανισμοί (ΔΝΤ κλπ) αποτελούν την τελευταία λύση για να αναπαραχθεί η εξουσία των τραπεζών, του μεταπρατικού και χρηματιστικού κεφαλαίου, της γραφειοκρατίας και αναξιοκρατίας, με μεγάλο τμήμα του λαού να βρίσκεται σε οικονομική και κοινωνική απομόνωση και αποκλεισμό
Έχουμε λοιπόν δυο ιστορικές στιγμές, για την ειρωνεία της ιστορίας 21 Απριλίου.
Τα αποτελέσματα της πρώτης είναι γνωστά. Τα αποτελέσματα της δεύτερης;
Για να μη ξεχνιόμαστε …
Το χρέος
«…. Όλοι πια το διδάχτηκαν και το ξέρουν πως στις δικτατορικές καταστάσεις η αρχή μπορεί να μοιάζει εύκολη, όμως η τραγωδία περιμένει αναπότρεπτη στο τέλος. Το δράμα αυτού του τέλους μας βασανίζει, συνειδητά ή ασυνείδητα, όπως στους παμπάλαιους χορούς του Αισχύλου. Όσο μένει η ανωμαλία, τόσο προχωρεί το κακό….»
Η δήλωση του Γιώργου Σεφέρη για τη Χούντα.
( μήπως διαχρονικά «δένει» απόλυτα και δεν χρειάζεται να ανατρέξουμε στα παλιά;)
αποκαθίσταται η «τάξις» στον τομέα των προσλήψεων …
Στο πλαίσιο προστασίας της εθνικής μας οικονομίας (!!!) και της λήψης επειγόντων μέτρων για την αντιμετώπιση της δημοσιονομικής κρίσης, έχει θεσμοθετηθεί με τις διατάξεις των άρθρων 10 και 11 του Ν. 3833/2010 (ΦΕΚ 40/Α/15-3-2010) ένα σύνολο μέτρων που αφορούν στον
περιορισμό προσλήψεων τακτικού και έκτακτου προσωπικού για τα επόμενα τρία έτη.
Διαπίστωσαν ότι οι ανάγκες από τη μια , το ανίατο της ασθένειας από την άλλη και το πολιτικό κόστος στο βάθος , απαιτούσαν … διορθωτική εγκύκλιο…
Και οι ΔΗΜΟΙ εξαιρούνται από τον περιορισμό των προσλήψεων.
Όλες οι λεπτομέρειες ΕΔΩ
Αν δεν απεργήσετε και τώρα …
… και αν δεν συμμετάσχετε ενεργά στις κινητοποιήσεις, η … αγωγή μας δεν μας επιτρέπει να σας πούμε, πόση αύξηση μισθού θα πάρετε, πόση σύνταξη θα πάρετε και πότε … ανήμερα θα την πάρετε…
“Απελθέτω απ'εμού το βαρίδιον τούτο”
Έχουν προβληματιστεί πολύ οι μνηστήρες του «Καλλικράτη»…
Το μεγαλύτερο μέρος από τον αρχικό τους σχεδιασμό δεν τους βγαίνει…
Η «Εξουσία» σαν κίνητρο χάνει την αίγλη της μπροστά στην πολιτική της γύμνια ...
Χωρίς εγγυημένη οικονομική, τεχνική, διοικητική και γενικά πολιτική αυτοτέλεια, γνωρίζουν πολύ καλά ότι θα αποτελέσουν απλά τον κυματοθραύστη της λαϊκής αγανάκτησης …
Σε διευρυμένες γεωγραφικά περιοχές, με ευρύτερες ευθύνες και νέες σοβαρές αρμοδιότητες, αλλά με συρρικνωμένες δυνατότητες αποφασιστικής παρέμβασης λόγω του ασφυκτικού εναγκαλισμού της κεντρικής εξουσίας, το «κάλλιο πρώτος στο χωριό παρά δεύτερος στην πόλη» έλκει μεν, προβληματίζει δε …
Μεγάλο πρόβλημα έχουν και οι … νεροκουβαλητές!
Ο δεύτερος μισθός κόπηκε! Καθιερώνεται και το ασυμβίβαστο … Το χειρότερο όμως είναι ότι μπαίνει μάνταλο , όπως λένε, στο «παράθυρο» των ασύστολων και ασύδοτων προσλήψεων και του βολέματος συγγενών και φίλων …
Δύσκολες εποχές λοιπόν και για τους «άρχοντες» …
Θα βρουν όμως τρόπους να ξεπεράσουν τη μικρή αυτή κρίση, διότι το ενδεχόμενο η συνεχώς επιδεινούμενη κατάσταση, να αφυπνίσει νέες, υγιείς και άφθαρτες δυνάμεις να ασχοληθούν με τα κοινά, δεν θεωρείται πολύ πιθανό …
Τους προβληματίζει και το … «χρίσμα»!
Προτιμούν τη «στήριξη» για να δηλώσουν όλοι … ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ (!!!) και να μη φορτωθούν το «βαρίδι» της σίγουρης κομματικής φθοράς …
Τελικό συμπέρασμα είναι ότι θα φάμε άνοστη και ξαναζεσταμένη σούπα …
Τρίτη 20 Απριλίου 2010
Κάποιοι αύριο θα γιορτάσουν την «επέτειο»!
.. αλλά κι εμείς, μεσ’ την καλή χαρά θα είμαστε …
Επιτέλους κάτι εξάγουμε. Τις καταθέσεις μας!
Ο κ. Στρος Καν είναι Εβραίος. Και ο Χριστός ήταν Εβραίος, αλλά αυτό δεν εμπόδισε τους Έλληνες να Τον λατρεύουν για δυο χιλιετίες…
Το ΠΑΣΟΚ είναι ‘δω, ενωμένο ΔυΝαΤό ..
βίοι αντίθετοι ...
Σάλος στην Τράπεζα της Ελλάδος.
Στραβά μάτια έκανε για πέντε μήνες ο Προβόπουλος. Τεράστια κέρδη από "σορταρίσματα" χωρίς ... λεφτά για πολλές μέρες. "Ακύρωναν" τις εντολές σε περίπτωση χασούρας!
http://press-gr.blogspot.com/2010/04/blog-post_7962.html
Κι όμως ιδρύθηκε η πρώτη σοσιαλιστική Τράπεζα στον κόσμο.
Πως;
Όταν οι αρχές της Βενεζουέλας (εκεί υπάρχει ο Τσάβες, ο “ιδιόρυθμος” για τους δυτικούς…), αποφάσισαν να ελέγξουν 7 ιδιωτικές τράπεζες της χώρας,
μεταξύ των οποίων τις Confederado, Canarias, Banpro Vivienda και Bolívar Banco, όλες ιδιοκτησίας του «επιχειρηματία» Ricardo Fernández (τώρα στη φυλακή για απάτες).
Έτσι διαπιστώθηκαν οι παράνομες τραπεζικές συναλλαγές και οι απάτες των τραπεζιτών και εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης 27 διευθυντικών τραπεζικών στελεχών (7 Δεκέμβρη 2009).
Την ίδια ημέρα, ο πρόεδρος της χώρας Hugo Chávez εγγυήθηκε την ομαλοποίηση και κάλυψη των τραπεζικών αναγκών και υποχρεώσεων, με την νέα τράπεζα: την υπό ίδρυση Banco बिसन्तेनारियो. Μάλιστα, απείλησε -στην κυριολεξία- με εθνικοποίηση όλες τις ιδιωτικές τράπεζες της χώρας, αν συνεχίζουν ν’ αρνούνται τη χορήγηση δανείων σε φτωχούς πολίτες.
Έτσι η νέα σοσιαλιστική τράπεζα εγγυήθηκε για τις υποχρεώσεις των τραπεζών που κερδοσκοπούσαν σε βάρος του λαού και η κυβέρνηση της Βενεζουέλας, στις 16 Δεκέμβρη επέστρεψε στους 141.981 αποταμιευτές και συναλλασσόμενους με τις τράπεζες πολίτες, 228 εκατομμύρια bolívares (106 εκατομμύρια δολάρια).
Η νεοϊδρυθείσα τράπεζα θ’ αποτελέσει μοντέλο «σοσιαλιστικής τράπεζας», όπως μπορούμε να διαβάσουμε και στην επίσημη ιστοσελίδα της. Μια τράπεζα που θα επιτρέψει στους πολίτες της Βενεζουέλας, σ’ όσους δεν έχουν δυνατότητα πρόσβασης στις παρεχόμενες υπηρεσίες των ιδιωτικών τραπεζικών καρχαριών, να λαμβάνουν δάνεια για ανάπτυξη και επιβίωση, πάντα υπέρ της κοινωνικής αλληλεγγύης.
Είπατε κάτι;
Α… ναι, ο Hugo Chávez είναι «δικτάτορας», αφού το διακηρύσσουν καθημερινά οι ΗΠΑ, οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί της… αφού στην Κοπεγχάγη τους είπε ότι το πρόβλημα του κλίματος είναι η ασύδοτη καπιταλιστική ανάπτυξη… αφού απέλασε τον πρέσβη του Ισραήλ στη διάρκεια της εθνοκάθαρσης στη Γάζα… αφού… αφού… αφού…
Με τη απλόχερη «ενίσχυση» που δόθηκε στις εδώ ιδιωτικές τράπεζες, για ν’ αντιμετωπίσουν τη δική τους κρίση, τις δικές τους απάτες κερδοσκοπίας, πόσες εθνικές τράπεζες θα μπορούσαν να ιδρυθούν και να στηρίξουν την εθνική οικονομική ανάπτυξη;
Πάλι ονειροβατώ και παραμένω αιθεροβάμονας… Πως θα ρέουν οι μίζες και τα λάδια, αν υπάρχει εθνικός έλεγχος;
Μάλλον δεν είμαι αρκετά εκσυγχρονιστής και σπουδαγμένος σε αμερικάνικα κολέγια…
Του Νεοκλή Θεοδωρόπουλου
http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.com/
Δευτέρα 19 Απριλίου 2010
Νοιώθουμε πως μας λείπουν όλα, γιατί συρρικνώσαμε την ύπαρξή μας λίγο πιο πάνω από το μηδέν
Είναι τραγικό να αφυπνίζεσαι απότομα και ένα πρωινό να διαπιστώνεις πως ό,τι αξίες είχες πιστέψει, είχες δουλέψει και είχες ακόμα και δανειστεί για να τα αποκτήσεις δε σου λύνουν κανένα σπουδαίο πρόβλημα.
- Οι ηλεκτρικές μας κουζίνες και μάλιστα με κεραμικές εστίες, δεν σου προσφέρουν καμιά λύση όταν δεν έχεις τρόφιμα.
- Τα δίπορτα ψυγεία μας είναι άδεια και το πολύ-πολύ αργότερα να υποδεχτούν μεταλλαγμένα προϊόντα.
- Δεν περισσεύει τίποτα στον καταψύκτη για να ξαναζεστάνει ο φούρνος μικροκυμάτων.
- Από το ρετιρέ το μόνο χρήσιμο είναι οι γλάστρες, που μπορείς να φυτέψεις ακόμα μερικά φυτά, για να σου θυμίζουν τη φύση που ξέχασες που ήταν και είναι η μόνη που συνεχίζει να σε ζει.
- Το όνειρο της ΒΜW κλπ ήταν μια αυταπάτη αφού κι αν μπορείς να τη μισογεμίζεις βενζίνη, δεν έχεις πλέον ελεύθερο χρόνο να κινείσαι.
Από την άλλη δοκιμάζεις τη λογική όταν θυμάσαι πως κάποτε είχαμε τρόφιμα, φρούτα και δεν είχαμε ηλεκτρικές συσκευές, λες και δεν μπορεί να συνυπάρχουν και τα δυο.
Ακόμα λες γιατί έπρεπε να λειτουργήσουν αντιθετικά και όχι συμπληρωματικά η φύση και η βιομηχανική παραγωγή.
Αδελφέ,
Μας επιδότησαν να εγκαταλείψουμε τα χωράφια μας που χιλιάδες χρόνια ήταν η ζωοδόχος πηγή του ανθρώπου. Στόχος τους ήταν, από ελεύθερος και παραγωγός, να γίνεις υποτακτικός και ελεγχόμενος και στο τέλος να σε ταΐζουν μονοπωλιακά τα μεταλλαγμένα προϊόντα τους.
Πουλήσαμε τη γη μας για να συμπληρώσουμε το τραπεζικό δάνειο και να αγοράσουμε διαμέρισμα και αυτοκίνητο. Έτσι την ημέρα η ζωή μας φυλακίστηκε στα εργοστάσια και στα γραφεία και τα βράδια στο διαμέρισμα με μοναδική συντροφιά και πληροφόρηση την ΤV. Μη βιαστείτε να απαντήσετε πως στόχος τους είναι το κέρδος, ίσως κυρίαρχα τους ενδιαφέρει η τάξη, ο έλεγχος και η υποταγή.
Αδελφέ,
Όλα αυτά, που σε έπεισαν πως είναι αξίες και αξίζει να κάνεις όνειρα και θυσίες για να τα αποκτήσεις, αποδείχθηκε πως ήταν σκουπίδια, τα ονόμασαν παράγωγα (τοξικά) προϊόντα και μας τα ξαναπουλούσαν ποντάροντας όμως οι ίδιοι στην απαξίωσή τους και φυσικά στην καταστροφή μας.
Αδελφέ,
Χαμένοι στην έλλειψη αξιών, νοιώθουμε πως μας λείπουν, όλα γιατί συρρικνώσαμε την ύπαρξή μας λίγο πιο πάνω από το μηδέν.
- Οι ηλεκτρικές μας κουζίνες και μάλιστα με κεραμικές εστίες, δεν σου προσφέρουν καμιά λύση όταν δεν έχεις τρόφιμα.
- Τα δίπορτα ψυγεία μας είναι άδεια και το πολύ-πολύ αργότερα να υποδεχτούν μεταλλαγμένα προϊόντα.
- Δεν περισσεύει τίποτα στον καταψύκτη για να ξαναζεστάνει ο φούρνος μικροκυμάτων.
- Από το ρετιρέ το μόνο χρήσιμο είναι οι γλάστρες, που μπορείς να φυτέψεις ακόμα μερικά φυτά, για να σου θυμίζουν τη φύση που ξέχασες που ήταν και είναι η μόνη που συνεχίζει να σε ζει.
- Το όνειρο της ΒΜW κλπ ήταν μια αυταπάτη αφού κι αν μπορείς να τη μισογεμίζεις βενζίνη, δεν έχεις πλέον ελεύθερο χρόνο να κινείσαι.
Από την άλλη δοκιμάζεις τη λογική όταν θυμάσαι πως κάποτε είχαμε τρόφιμα, φρούτα και δεν είχαμε ηλεκτρικές συσκευές, λες και δεν μπορεί να συνυπάρχουν και τα δυο.
Ακόμα λες γιατί έπρεπε να λειτουργήσουν αντιθετικά και όχι συμπληρωματικά η φύση και η βιομηχανική παραγωγή.
Αδελφέ,
Μας επιδότησαν να εγκαταλείψουμε τα χωράφια μας που χιλιάδες χρόνια ήταν η ζωοδόχος πηγή του ανθρώπου. Στόχος τους ήταν, από ελεύθερος και παραγωγός, να γίνεις υποτακτικός και ελεγχόμενος και στο τέλος να σε ταΐζουν μονοπωλιακά τα μεταλλαγμένα προϊόντα τους.
Πουλήσαμε τη γη μας για να συμπληρώσουμε το τραπεζικό δάνειο και να αγοράσουμε διαμέρισμα και αυτοκίνητο. Έτσι την ημέρα η ζωή μας φυλακίστηκε στα εργοστάσια και στα γραφεία και τα βράδια στο διαμέρισμα με μοναδική συντροφιά και πληροφόρηση την ΤV. Μη βιαστείτε να απαντήσετε πως στόχος τους είναι το κέρδος, ίσως κυρίαρχα τους ενδιαφέρει η τάξη, ο έλεγχος και η υποταγή.
Αδελφέ,
Όλα αυτά, που σε έπεισαν πως είναι αξίες και αξίζει να κάνεις όνειρα και θυσίες για να τα αποκτήσεις, αποδείχθηκε πως ήταν σκουπίδια, τα ονόμασαν παράγωγα (τοξικά) προϊόντα και μας τα ξαναπουλούσαν ποντάροντας όμως οι ίδιοι στην απαξίωσή τους και φυσικά στην καταστροφή μας.
Αδελφέ,
Χαμένοι στην έλλειψη αξιών, νοιώθουμε πως μας λείπουν, όλα γιατί συρρικνώσαμε την ύπαρξή μας λίγο πιο πάνω από το μηδέν.
Βέφα, Μαμαλάκης και Παρλιάρος ... «μαγειρεύουν», αλλά λείπει το αλατοπίπερο …
Κυριακή 18 Απριλίου 2010
Κάπου πρέπει να εναποθέσουμε τις ελπίδες μας…
Ας αρχίσουμε να ξεσκαρτάρουμε τα πιθανά ενδεχόμενα,
μήπως καταλήξουμε σιγά σιγά
σε κάτι ρεαλιστικό και αποτελεσματικό …
μήπως καταλήξουμε σιγά σιγά
σε κάτι ρεαλιστικό και αποτελεσματικό …
Νόμιζα ο αφελής ότι τα προϊόντα … τρώγονται!
Οι τράπεζες, τα ευαγή και φιλανθρωπικά αυτά ιδρύματα, συχνά πυκνά με σκέφτονται…
Ίσως έχουν καταλάβει ότι δεν είμαι ο καλύτερος οικονομικός διαχειριστής του κόσμου και θέλουν σώνει και καλά να με σώσουν…
Μου στέλνουν λοιπόν τακτικά προσπέκτους με τα «επενδυτικά προϊόντα» τους, να τα μελετήσω και να διαλέξω αυτό που μου ταιριάζει καλύτερα …
Πολλές φορές μου προτείνουν και «πακέτο επενδυτικών προϊόντων» …
Εκεί χτυπάνε στο ευαίσθητο σημείο μου!
Συνειρμικά μου έρχεται στο μυαλό ο … σουβλατζής της γειτονιάς μου που όταν του παραγγείλω τρία πίτα γύρο απ’ όλα με μπόλικο τζατζίκι, μου λέει:
“θα τα τσακίσεις επί τόπου, ή να στα κάνω πακέτο;”
Νομίζω ο αφελής ότι όλα τα προϊόντα και ειδικά σε πακέτο, τρώγονται!
Διάβασα ακριβώς από κάτω ότι οι λαμαρίνες δεν τρώγονται και μπήκα αμέσως στο νόημα.
Άλλοι μπορεί να πεινάσουν. Εμείς δύσκολα.
Με μπερδεύει βέβαια ο … Κουταλιανός που έφτασε να μασάει σίδερα, αλλά...
Σάββατο 17 Απριλίου 2010
Τα χαρτιά και οι λαμαρίνες δεν τρώγονται. Εμείς έχουμε την πραγματική παραγωγή και πάνω απ όλα και πολιτισμό
Εμείς δεν είμαστε, ούτε εκπροσωπούμε κανένα κόμμα και δεν στοχεύουμε να στρατολογήσουμε κανένα. Έχετε καταλάβει πως μέσα από την αρθρογραφία μας προσπαθούμε να γινόμαστε πιο ελεύθεροι από τα ιδεολογικοπολιτικά βαρίδια που όλοι κουβαλάμε. Δεν θέλουμε να πείσουμε κανέναν αλλά να προβληματίσουμε.
Ας δούμε λοιπόν μερικά δεδομένα της συγκυρίας.
«Η αθρόα διάθεση τίτλων ελληνικού χρέους στη δευτερογενή αγορά, η οποία ξεκίνησε αμέσως μετά τις τελευταίες εκδόσεις του 7ετούς και 20ετούς ομολόγου την Μεγάλη Δευτέρα και Τρίτη, έφτασε την προηγούμενη εβδομάδα σε αληθινό παροξυσμό. Αυτό ήταν που κατά κύριο λόγο εκτίναξε τα επιτόκια-spread στα ουράνια. Από την κατάσταση αυτή άρχισαν να απειλούνται σοβαρά τα «μεγάλα πακέτα» ομολόγων που βρίσκονται στα χέρια των μεγάλων ευρωπαϊκών τραπεζών. Αν η πορεία αυτή συνεχιζόταν υπήρχε σοβαρός κίνδυνος να εξαναγκάζονταν οι κύριοι κάτοχοι του ελληνικού χρέους στη Βρετανία, Γαλλία, Ελβετία και Γερμανία να πουλήσουν τους τίτλους τους στο 20%, ακόμη και στο 15% της ονομαστικής τους αξίας. Αυτός ήταν ο λόγος που πολλοί εκπρόσωποι ευρωπαίων θεσμικών επενδυτών και ευρωπαϊκών τραπεζών άρχισαν να ζητούν εναγωνίως παρέμβαση από τους ηγέτες της ευρωζώνης.»
Μας φοβούνται, δεν τους φοβόμαστε
«Αυτό που κάνει εντύπωση είναι ότι εγγυητές της ενότητας της ευρωζώνης και του ευρώ είναι τώρα πια οι πιο στιγματισμένοι κερδοσκόποι. Αντίθετα εχθρός του ευρώ και της ευρωζώνης είναι η χώρα που τα επινόησε και αποτελεί μέχρις σήμερα το κύριο στήριγμά τους, η Γερμανία.»
Φοβούνται την Ελλάδα γιατί θα καταρρεύσει το χάρτινο οικοδόμημά τους.
«Γιατί όμως οι κερδοσκόποι και οι θεσμικοί επενδυτές των αγορών επιμένουν στην κινητοποίηση του «μηχανισμού στήριξης»; Οι λόγοι είναι πολλοί. Ο κύριος λόγος είναι ότι η λειτουργία του «μηχανισμού στήριξης» θα εξασφαλίσει την κερδοσκοπία με τίτλους χρέους σε υψηλά επιτόκια, χωρίς να κινδυνεύουν οι κερδοσκόποι από μια ξαφνική πτώχευση και στάση πληρωμών.»
Καταλάβατε ποιοι θα πτωχεύσουν;
«Μέσα από αυτή την διαδικασία το λαϊκό εισόδημα, η εργασία, οι πόροι της οικονομίας ακόμη και η ακεραιότητα της χώρας έχουν ήδη τεθεί στη διάθεση των διεθνών αγορών και των εκπροσώπων τους. Αιχμάλωτη του χρέους η χώρα έχει καταδικασθεί να πριμοδοτεί την κερδοσκοπία των αγορών μέσα από την συντήρηση ενός μονοπωλιακά υψηλού κόστους δανεισμού. Η χώρα με το υστέρημα του εργαζόμενου, του ελευθεροεπαγγελματία και της μικρομεσαίας επιχείρησης πληρώνει την διεθνή τοκογλυφία χωρίς να μπορεί να ανασάνει»
Με την οικονομική τρομοκρατία επιδιώκουν το πρόβλημά τους να μας πείσουν ότι είναι πρόβλημά μας. Το όπλο δεν το έχουν αυτοί, το έχουμε εμείς κι αν τραβήξουμε την σκανδάλη σε δυο μέρες έχει καταρρεύσει όλο το λεγόμενο ευρωπαϊκό οικοδόμημά και όλη η παγκόσμια χρηματοοικονομική καπιταλιστική φούσκα.
Ας αφυπνίσουμε, ο καθένας από την πλευρά του, τα κόμματα στα οποία ανήκει, να μη στρουθοκαμηλίζουν και από την πολιτική κακομοιριά να περάσουμε σε σοβαρές ανατρεπτικές πολιτικές.
Μην τσιμπάτε που μας λένε ότι δεν έχουμε παραγωγή. Να χωνέψουν οι πολιτικοί μας, γιατί αυτό το ξέρουν καλά οι βόρειοι, τα χαρτιά και οι λαμαρίνες δεν τρώγονται. Εμείς έχουμε την πραγματική παραγωγή και πάνω απ όλα και πολιτισμό.
Ας δούμε λοιπόν μερικά δεδομένα της συγκυρίας.
«Η αθρόα διάθεση τίτλων ελληνικού χρέους στη δευτερογενή αγορά, η οποία ξεκίνησε αμέσως μετά τις τελευταίες εκδόσεις του 7ετούς και 20ετούς ομολόγου την Μεγάλη Δευτέρα και Τρίτη, έφτασε την προηγούμενη εβδομάδα σε αληθινό παροξυσμό. Αυτό ήταν που κατά κύριο λόγο εκτίναξε τα επιτόκια-spread στα ουράνια. Από την κατάσταση αυτή άρχισαν να απειλούνται σοβαρά τα «μεγάλα πακέτα» ομολόγων που βρίσκονται στα χέρια των μεγάλων ευρωπαϊκών τραπεζών. Αν η πορεία αυτή συνεχιζόταν υπήρχε σοβαρός κίνδυνος να εξαναγκάζονταν οι κύριοι κάτοχοι του ελληνικού χρέους στη Βρετανία, Γαλλία, Ελβετία και Γερμανία να πουλήσουν τους τίτλους τους στο 20%, ακόμη και στο 15% της ονομαστικής τους αξίας. Αυτός ήταν ο λόγος που πολλοί εκπρόσωποι ευρωπαίων θεσμικών επενδυτών και ευρωπαϊκών τραπεζών άρχισαν να ζητούν εναγωνίως παρέμβαση από τους ηγέτες της ευρωζώνης.»
Μας φοβούνται, δεν τους φοβόμαστε
«Αυτό που κάνει εντύπωση είναι ότι εγγυητές της ενότητας της ευρωζώνης και του ευρώ είναι τώρα πια οι πιο στιγματισμένοι κερδοσκόποι. Αντίθετα εχθρός του ευρώ και της ευρωζώνης είναι η χώρα που τα επινόησε και αποτελεί μέχρις σήμερα το κύριο στήριγμά τους, η Γερμανία.»
Φοβούνται την Ελλάδα γιατί θα καταρρεύσει το χάρτινο οικοδόμημά τους.
«Γιατί όμως οι κερδοσκόποι και οι θεσμικοί επενδυτές των αγορών επιμένουν στην κινητοποίηση του «μηχανισμού στήριξης»; Οι λόγοι είναι πολλοί. Ο κύριος λόγος είναι ότι η λειτουργία του «μηχανισμού στήριξης» θα εξασφαλίσει την κερδοσκοπία με τίτλους χρέους σε υψηλά επιτόκια, χωρίς να κινδυνεύουν οι κερδοσκόποι από μια ξαφνική πτώχευση και στάση πληρωμών.»
Καταλάβατε ποιοι θα πτωχεύσουν;
«Μέσα από αυτή την διαδικασία το λαϊκό εισόδημα, η εργασία, οι πόροι της οικονομίας ακόμη και η ακεραιότητα της χώρας έχουν ήδη τεθεί στη διάθεση των διεθνών αγορών και των εκπροσώπων τους. Αιχμάλωτη του χρέους η χώρα έχει καταδικασθεί να πριμοδοτεί την κερδοσκοπία των αγορών μέσα από την συντήρηση ενός μονοπωλιακά υψηλού κόστους δανεισμού. Η χώρα με το υστέρημα του εργαζόμενου, του ελευθεροεπαγγελματία και της μικρομεσαίας επιχείρησης πληρώνει την διεθνή τοκογλυφία χωρίς να μπορεί να ανασάνει»
Με την οικονομική τρομοκρατία επιδιώκουν το πρόβλημά τους να μας πείσουν ότι είναι πρόβλημά μας. Το όπλο δεν το έχουν αυτοί, το έχουμε εμείς κι αν τραβήξουμε την σκανδάλη σε δυο μέρες έχει καταρρεύσει όλο το λεγόμενο ευρωπαϊκό οικοδόμημά και όλη η παγκόσμια χρηματοοικονομική καπιταλιστική φούσκα.
Ας αφυπνίσουμε, ο καθένας από την πλευρά του, τα κόμματα στα οποία ανήκει, να μη στρουθοκαμηλίζουν και από την πολιτική κακομοιριά να περάσουμε σε σοβαρές ανατρεπτικές πολιτικές.
Μην τσιμπάτε που μας λένε ότι δεν έχουμε παραγωγή. Να χωνέψουν οι πολιτικοί μας, γιατί αυτό το ξέρουν καλά οι βόρειοι, τα χαρτιά και οι λαμαρίνες δεν τρώγονται. Εμείς έχουμε την πραγματική παραγωγή και πάνω απ όλα και πολιτισμό.
Δ.Ν.Τ. όπως λέμε Τ.Ν.Τ.
Να κάνουμε μια ευχή
ή μια πρόβλεψη…
Πραγματικά,
ο αγώνας τους τώρα δικαιώθηκε!
Το ιδεολόγημα ότι ζούσαμε σε ένα παράδεισο που δε μας αντιστοιχούσε, καταναλώναμε περισσότερα απ’ όσα μας αναλογούσαν και πολλά άλλα παρόμοια εφευρήματα, θα επιστρατευτούν για να μας πείσουν ότι τελικά η πηγή του κακού είμαστε εμείς, ο απλός λαός…
Οι πολιτικοί και η πολιτική είναι πάντα υπεράνω πάσης υποψίας.
Το κατηγορητήριο για την «ενοχοποίησή» μας θα είναι τόσο βαρύ, και τα περιθώρια έστω μιας τυπικής απολογίας θα έχουν στενέψει τόσο, ώστε η απαγγελία της ποινής να θεωρείται λύτρωση και εξαγνισμός…
Κι αυτό γιατί «κάποιοι» μετέτρεψαν το ριζοσπαστισμό μας σε μικροαστική ματαιοδοξία και εκφύλισαν με το χειρότερο τρόπο κάθε μας όραμα και ελπίδα.
Αυτό το κατόρθωμα δεν ήταν εύκολο. Χρειαζόταν καταξιωμένους και κοινωνικά αποδεκτούς «νονούς». Χρειαζόταν καλούς και πιστικούς χειριστές. Και το σύστημα επέλεξε τους καλύτερους.
Η γενιά των «συμβιβασμένων» και η συντεχνία των «προοδευτικών» είναι υπόλογοι στην ιστορία και την κοινωνία. Συνδιαχειρίστηκαν το σύστημα και προίκισαν τις επόμενες γενιές με δυσβάστακτα βάρη. Γιατί αν δεν έχετε καταλάβει, δεν περνάμε μια περίοδο οικονομικής κρίσης όπως θέλουν να την παρουσιάσουν. Μπήκαμε στον αστερισμό μιας νέας εποχής με νέα δεδομένα και άγνωστα ζητούμενα. Δεν πρόκειτε για ολική επαναφορά σε ένα "υγειές" αστικό πολιτικό σύστημα. Πρόκειτε για μια συνολική εθνική διευθέτηση ...
Βρισκόμαστε στην πρώτη, στην εύκολη φάση του εγχειρήματος. Επειδή, δεν μπορούν να υποτιμήσουν το νόμισμά τους, το ευρώ, θα υποτιμήσουν το επίπεδο της ζωής μας. Αυτό σαν αρχή. Τα δύσκολα έπονται … ……………………………………………………………………………… Ευτυχώς που οι σημερινοί νέοι αγνοούν την ιστορία του «Πολυτεχνείου». Θα ξεχάσουν γρηγορότερα τη γενιά που ισοπέδωσε κάθε έννοια και κάθε αξία. Θα χρειαστούν βέβαια, όχι ένα αλλά εκατό «πολυτεχνεία» για να «σηκώσουν τον ήλιο» πάνω από την Ελλάδα. Αλλά θα τα καταφέρουν αρκεί να μη θαμπωθούν από πράσινους ήλιους και τα ψεύτικα ομοιώματά του ...
Δε μπορεί να είμαστε και να φαινόμαστε τόσο μα…κες
Οι μύθοι και η πραγματικότητα
Ότι αναπτύσσω παρακάτω δεν αναιρεί τις εσωτερικές μας ευθύνες για την οικονομική κρίση, για τις οποίες άλλωστε έχουμε αναφερθεί σε προηγούμενες αναφορές μας.
Λέει μια λαϊκή ρήση, όταν χρωστάς, εκείνοι που εύχονται για την υγεία σου είναι κυρίως οι δανειστές σου.
Θα πρόκειται λοιπόν για παραλογισμό αν αυτοί που περιμένουν να εισπράξουν από την Ελλάδα επιδιώκουν το κακό της ή για την ακρίβεια την πτώχευσή της.
Παρουσιάζεται η εικόνα να μας τρομοκρατούν, περί δήθεν χρεοκοπίας, εκείνοι που είναι φύση και θέση τρομοκρατημένοι.
Κι όμως η χρεοκοπία είναι όπλο της Ελλάδας και όχι απειλή των δανειστών μας!!
Αν δεν εισπράξουν τα 300 δις, τόσο είναι το χρέος μας, είναι αυτονόητο πως θα καταστραφούν αυτοί και ο μόνος κερδισμένος θα είναι η Ελλάδα.
Αυτές οι απλές αλήθειες συσκοτίζονται από τις πολιτικές ηγεσίες και τα ΜΜΕ που στην ουσία λειτουργούν σαν το μακρύ χέρι των μεγαλοτραπεζιτών για να μας παρουσιάζουν το άσπρο μαύρο.
Καταλαβαίνω την εύλογη (;) φιλοτιμία της άλλης άποψης, που λέει ότι, δεν μπορεί να
προκρίνεται ως θεμιτή λύση η ασυνέπεια απέναντι στις συμβατικές μας υποχρεώσεις και ότι αυτό έχει στοιχεία ανηθικότητας και ο …υπερήφανος Ελληνικός λαός δεν τα κάνει αυτά.
Επειδή στην πολιτική η έννοια της ηθικής δεν έχει μεταφυσικό περιεχόμενο, αλλά πραγματικό και μετρήσιμο μέγεθος, η πραγματική ηθική είναι όταν διαμορφώνονται ισότιμες και όχι εκμεταλλευτικές σχέσεις στις συναλλαγές.
Για να δούμε μερικές ανισότιμες σχέσεις και την «ηθική» τους διάσταση.
- Μας δάνειζαν για να αγοράζουμε δικά τους προϊόντα και να κερδίζουν και από τις πωλήσεις και από τα δάνεια.
- Αφού είμαστε χρεωμένοι μας απαιτούν να τους δώσουμε επικερδείς δημόσιες επιχειρήσεις, με δήθεν στόχο να ελαφρύνουμε το χρέος μας.
- Σε όλες τις δημόσιες προμήθειες, υλικών και υπηρεσιών, μας τιμολογούσαν πολλαπλάσιες τιμές ( είχαμε και τις μίζες ).
Επιγραμματικά το ποσόν του κάθε δανείου το έχουν προεισπράξει στο πολλαπλάσιο κι εμείς χρωστάμε και το δάνειο!!!
Να ολοκληρώσουμε και με το αυτονόητο, «ηθικό» και ιδιαίτερα σήμερα επίκαιρο.
Κύριοι Γερμανοί…ελάτε να επαναδιαπραγματευθούμε τα δάνειά σας και να τα συμψηφίσουμε με τις πολεμικές αποζημιώσεις που μας χρωστάτε.
Κι όμως είναι έτσι απλά τα θέματα.
Είναι δυνατόν να είμαστε ή να μας θεωρούν τόσο μα…κες;
Στέφανος Ροδινός
srodinos@gmail.com
Ότι αναπτύσσω παρακάτω δεν αναιρεί τις εσωτερικές μας ευθύνες για την οικονομική κρίση, για τις οποίες άλλωστε έχουμε αναφερθεί σε προηγούμενες αναφορές μας.
Λέει μια λαϊκή ρήση, όταν χρωστάς, εκείνοι που εύχονται για την υγεία σου είναι κυρίως οι δανειστές σου.
Θα πρόκειται λοιπόν για παραλογισμό αν αυτοί που περιμένουν να εισπράξουν από την Ελλάδα επιδιώκουν το κακό της ή για την ακρίβεια την πτώχευσή της.
Παρουσιάζεται η εικόνα να μας τρομοκρατούν, περί δήθεν χρεοκοπίας, εκείνοι που είναι φύση και θέση τρομοκρατημένοι.
Κι όμως η χρεοκοπία είναι όπλο της Ελλάδας και όχι απειλή των δανειστών μας!!
Αν δεν εισπράξουν τα 300 δις, τόσο είναι το χρέος μας, είναι αυτονόητο πως θα καταστραφούν αυτοί και ο μόνος κερδισμένος θα είναι η Ελλάδα.
Αυτές οι απλές αλήθειες συσκοτίζονται από τις πολιτικές ηγεσίες και τα ΜΜΕ που στην ουσία λειτουργούν σαν το μακρύ χέρι των μεγαλοτραπεζιτών για να μας παρουσιάζουν το άσπρο μαύρο.
Καταλαβαίνω την εύλογη (;) φιλοτιμία της άλλης άποψης, που λέει ότι, δεν μπορεί να
προκρίνεται ως θεμιτή λύση η ασυνέπεια απέναντι στις συμβατικές μας υποχρεώσεις και ότι αυτό έχει στοιχεία ανηθικότητας και ο …υπερήφανος Ελληνικός λαός δεν τα κάνει αυτά.
Επειδή στην πολιτική η έννοια της ηθικής δεν έχει μεταφυσικό περιεχόμενο, αλλά πραγματικό και μετρήσιμο μέγεθος, η πραγματική ηθική είναι όταν διαμορφώνονται ισότιμες και όχι εκμεταλλευτικές σχέσεις στις συναλλαγές.
Για να δούμε μερικές ανισότιμες σχέσεις και την «ηθική» τους διάσταση.
- Μας δάνειζαν για να αγοράζουμε δικά τους προϊόντα και να κερδίζουν και από τις πωλήσεις και από τα δάνεια.
- Αφού είμαστε χρεωμένοι μας απαιτούν να τους δώσουμε επικερδείς δημόσιες επιχειρήσεις, με δήθεν στόχο να ελαφρύνουμε το χρέος μας.
- Σε όλες τις δημόσιες προμήθειες, υλικών και υπηρεσιών, μας τιμολογούσαν πολλαπλάσιες τιμές ( είχαμε και τις μίζες ).
Επιγραμματικά το ποσόν του κάθε δανείου το έχουν προεισπράξει στο πολλαπλάσιο κι εμείς χρωστάμε και το δάνειο!!!
Να ολοκληρώσουμε και με το αυτονόητο, «ηθικό» και ιδιαίτερα σήμερα επίκαιρο.
Κύριοι Γερμανοί…ελάτε να επαναδιαπραγματευθούμε τα δάνειά σας και να τα συμψηφίσουμε με τις πολεμικές αποζημιώσεις που μας χρωστάτε.
Κι όμως είναι έτσι απλά τα θέματα.
Είναι δυνατόν να είμαστε ή να μας θεωρούν τόσο μα…κες;
Στέφανος Ροδινός
srodinos@gmail.com
Παρασκευή 16 Απριλίου 2010
Αργεντινή: Μια διαφορετική…γεύση από τον ποδοσφαιρικό … αντίπαλό μας…
Έτσι καταλήγουν οι λαοί όταν γίνονται θύματα του λαϊκισμού και χάνουν την κριτική σκέψη τους. Τα βίντεο αυτά στοχεύουν στην οικονομική τρομοκρατία που καλλιεργείται για την υποταγή των λαών.
Ο κουραστικός ιδεολογικός τουρισμός του Ignacio Ramonet
Σε συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησης με τίτλο Ο θάνατος της σοσιαλδημοκρατίας θεωρούμε αναγκαίο να δούμε και τον αντίλογο.
Αυτά που δεν μας λέει ο Ignacio Ramonet είναι:
1.-Η σοσιαλδημοκρατία κατέρρευσε αφού οι προϋποθέσεις χρηματοδότησης του κοινωνικού κράτος ανατράπηκαν, καθώς οι οικονομίες της Δ.Ευρώπης έχασαν ανταγωνιστικότητα από την Ασία.
2.-Η σοσιαλδημοκρατία κατέρρευσε γιατί δεν μπόρεσε να υποστηρίξει τις ιδεολογικές και φιλοσοφικές απαιτήσεις των πολιτών που απόλαυσαν την ανάπτυξη μετά τον πόλεμο, οι οποίοι απαιτούσαν μια νέα συνθήκη ατομικής και προσωπικής αυτοπραγμάτωσης πέραν της γενικευμένης κρατικής προστασίας.
3.-Τα κενά αυτά καλύφθηκαν από συντηρητικές κυβερνήσεις.
4.-Η έννοια του «νεοφιλελευθερισμού» ως συμπαγούς ρεύματος συσκοτίζει την πραγματικότητα καθώς αποκρύπτει ότι η υιοθέτηση δομών αγοράς, ροής κεφαλαίων ,επιχειρηματικότητας έβγαλε από την φτώχεια 500-600 εκατομμύρια στην Ασία.
Ταυτόχρονα υποκρύπτει ότι όλα τα προοδευτικά κινήματα του Γ κόσμου, δεν απαιτούν μια παγκόσμια «σοσιαλδημοκρατική» συνθήκη αλλά μεγαλύτερη παγκοσμιοποίηση, πρόσβαση στις αγορές, στα κεφάλαια ,στην παιδεία.
5.-Ο όρος «νεοφιλελευθερισμός» στερημένος από οποιοδήποτε σαφές κριτικό περιεχόμενο νοηματοδοτεί το «κακό» της εποχής μας ,και έτσι χρησιμοποιείται σωρηδόν κατά περίπτωση.
6.-Αποτελεί σύμπτωμα μιας κουρασμένης Ευρωπαϊκής διανόησης η αναζήτηση ενός «εξωτικού» οράματος το αναζητά γεωγραφικά ,σαν τον καταναλωτή τουρίστα του συρμού που εντυπωσιάζεται από τα εξωτικά τοπωνύμια. Μπορεί ο IR να πηγαίνει για τουρισμό στην Βενεζουέλα ,αλλά να εμπνευστούμε από τον Τσάβες δηλαδή ένα συνηθισμένο πολιτικό χώρας με πετρέλαια ,δεν μας είναι κολακευτικό.
7.-Καμμία πολιτική δεν προχώρησε με νοσταλγίες ,ούτε με γεωγραφικές ζήλιες. Η Αριστερά καλείται να αναδείξει τα σύγχρονα προτάγματα που αντιστοιχούν στις ανάγκες που είναι και κοινωνική ασφάλεια και προσωπική ατομική εξέλιξη.
Η απόδραση της αριστεράς προς ένα «εικαστικό» κολλεκτιβισμό προσπερνώντας την διερεύνηση μιας νέας «αριστερής» υποκειμενικότητας είναι η καλύτερη προσφορά στην συντήρηση.
Η επικράτηση των συντηρητικών δυνάμεων (και όχι του ανύπαρκτου νέο φιλελευθερισμού) εδράζεται στην υπαρκτή αναζήτηση λύσεων στο αίτημα για μια νέα «μοναδικότητα» (singularity) ,κάτι για το οποίο η αριστερά καθεύδει.
Το θεωρητικό έργο-αντίδοτο του Α.Negri
Αν ο IR εκφράζει την κουρασμένη, άνευρη κεντροαριστερά που αναπαράγεται βυθισμένη στα κλισέ της, η θεωρητική αναζήτηση ενός διανοητή που «τοπολογικά» , «συμβατικά» κινείται στην Άκρα Αριστερά είναι σημαντική.
Ο ΑΝ κινείται δυναμικά σε ένα νέο πλαίσιο εννοιών και αναζητά τόσο τις νέες πολιτικές συλλογικές δομές όσο και τους νέους τρόπους που δομούνται οι σύγχρονες πολιτικές υποκειμενικότητες.
Ο Negri διακρίνει ανάμεσα στην «μοναδικότητα» (singularity) και την «ατομικότητα» (individuality).
H ατομικότητα είναι η υποκειμενικότητα του πολίτη καταναλωτή, που κινείται εντός υπαρκτών επιλογών, αλλά με κυρίαρχο το στοιχείο της επανάληψης, της επιστροφής, του εγκλεισμού .Η μοναδικότητα είναι η δυναμική υποκειμενικότητα του πολίτη που διαμορφώνεται εντός του κοινωνικού ανταγωνισμού, εντός της κοινωνικής δυναμικής του «πλήθους».
Είναι υποκειμενικά αδύνατο να μεταφερθεί όλος ο πλούτος αυτής της προβληματικής, αλλά εδώ ευρίσκεται το μέλλον της Αριστεράς, στην αναζήτηση ενός «αριστερού» πρωτείου του «ατόμου» και όχι στην αδύνατη οικονομικά ανασύσταση ενός κουρασμένου σοσιαλδημοκρατικού κράτους.
Ο κύριος IR μπορεί να συνεχίζει τον ιδεολογικό τουρισμό στην Λ.Αμερική ,και την κουραστική άνευρη φιλολογία του.
http://leftliberalsynthesis.blogspot.com/
Αυτά που δεν μας λέει ο Ignacio Ramonet είναι:
1.-Η σοσιαλδημοκρατία κατέρρευσε αφού οι προϋποθέσεις χρηματοδότησης του κοινωνικού κράτος ανατράπηκαν, καθώς οι οικονομίες της Δ.Ευρώπης έχασαν ανταγωνιστικότητα από την Ασία.
2.-Η σοσιαλδημοκρατία κατέρρευσε γιατί δεν μπόρεσε να υποστηρίξει τις ιδεολογικές και φιλοσοφικές απαιτήσεις των πολιτών που απόλαυσαν την ανάπτυξη μετά τον πόλεμο, οι οποίοι απαιτούσαν μια νέα συνθήκη ατομικής και προσωπικής αυτοπραγμάτωσης πέραν της γενικευμένης κρατικής προστασίας.
3.-Τα κενά αυτά καλύφθηκαν από συντηρητικές κυβερνήσεις.
4.-Η έννοια του «νεοφιλελευθερισμού» ως συμπαγούς ρεύματος συσκοτίζει την πραγματικότητα καθώς αποκρύπτει ότι η υιοθέτηση δομών αγοράς, ροής κεφαλαίων ,επιχειρηματικότητας έβγαλε από την φτώχεια 500-600 εκατομμύρια στην Ασία.
Ταυτόχρονα υποκρύπτει ότι όλα τα προοδευτικά κινήματα του Γ κόσμου, δεν απαιτούν μια παγκόσμια «σοσιαλδημοκρατική» συνθήκη αλλά μεγαλύτερη παγκοσμιοποίηση, πρόσβαση στις αγορές, στα κεφάλαια ,στην παιδεία.
5.-Ο όρος «νεοφιλελευθερισμός» στερημένος από οποιοδήποτε σαφές κριτικό περιεχόμενο νοηματοδοτεί το «κακό» της εποχής μας ,και έτσι χρησιμοποιείται σωρηδόν κατά περίπτωση.
6.-Αποτελεί σύμπτωμα μιας κουρασμένης Ευρωπαϊκής διανόησης η αναζήτηση ενός «εξωτικού» οράματος το αναζητά γεωγραφικά ,σαν τον καταναλωτή τουρίστα του συρμού που εντυπωσιάζεται από τα εξωτικά τοπωνύμια. Μπορεί ο IR να πηγαίνει για τουρισμό στην Βενεζουέλα ,αλλά να εμπνευστούμε από τον Τσάβες δηλαδή ένα συνηθισμένο πολιτικό χώρας με πετρέλαια ,δεν μας είναι κολακευτικό.
7.-Καμμία πολιτική δεν προχώρησε με νοσταλγίες ,ούτε με γεωγραφικές ζήλιες. Η Αριστερά καλείται να αναδείξει τα σύγχρονα προτάγματα που αντιστοιχούν στις ανάγκες που είναι και κοινωνική ασφάλεια και προσωπική ατομική εξέλιξη.
Η απόδραση της αριστεράς προς ένα «εικαστικό» κολλεκτιβισμό προσπερνώντας την διερεύνηση μιας νέας «αριστερής» υποκειμενικότητας είναι η καλύτερη προσφορά στην συντήρηση.
Η επικράτηση των συντηρητικών δυνάμεων (και όχι του ανύπαρκτου νέο φιλελευθερισμού) εδράζεται στην υπαρκτή αναζήτηση λύσεων στο αίτημα για μια νέα «μοναδικότητα» (singularity) ,κάτι για το οποίο η αριστερά καθεύδει.
Το θεωρητικό έργο-αντίδοτο του Α.Negri
Αν ο IR εκφράζει την κουρασμένη, άνευρη κεντροαριστερά που αναπαράγεται βυθισμένη στα κλισέ της, η θεωρητική αναζήτηση ενός διανοητή που «τοπολογικά» , «συμβατικά» κινείται στην Άκρα Αριστερά είναι σημαντική.
Ο ΑΝ κινείται δυναμικά σε ένα νέο πλαίσιο εννοιών και αναζητά τόσο τις νέες πολιτικές συλλογικές δομές όσο και τους νέους τρόπους που δομούνται οι σύγχρονες πολιτικές υποκειμενικότητες.
Ο Negri διακρίνει ανάμεσα στην «μοναδικότητα» (singularity) και την «ατομικότητα» (individuality).
H ατομικότητα είναι η υποκειμενικότητα του πολίτη καταναλωτή, που κινείται εντός υπαρκτών επιλογών, αλλά με κυρίαρχο το στοιχείο της επανάληψης, της επιστροφής, του εγκλεισμού .Η μοναδικότητα είναι η δυναμική υποκειμενικότητα του πολίτη που διαμορφώνεται εντός του κοινωνικού ανταγωνισμού, εντός της κοινωνικής δυναμικής του «πλήθους».
Είναι υποκειμενικά αδύνατο να μεταφερθεί όλος ο πλούτος αυτής της προβληματικής, αλλά εδώ ευρίσκεται το μέλλον της Αριστεράς, στην αναζήτηση ενός «αριστερού» πρωτείου του «ατόμου» και όχι στην αδύνατη οικονομικά ανασύσταση ενός κουρασμένου σοσιαλδημοκρατικού κράτους.
Ο κύριος IR μπορεί να συνεχίζει τον ιδεολογικό τουρισμό στην Λ.Αμερική ,και την κουραστική άνευρη φιλολογία του.
http://leftliberalsynthesis.blogspot.com/
Ignacio Ramonet, Ο θάνατος της σοσιαλδημοκρατίας
Και οι ιδέες πεθαίνουν. Το κοιμητήριο των πολιτικών παρατάξεων ξεχειλίζει από μνήματα όπου βρίσκονται θαμμένα τα λείψανα πολιτικών οργανώσεων που κάποτε πυροδοτούσαν πάθη, κινητοποιούσαν πλήθη και πλέον έχουν γίνει βορά της λήθης.
Ποιος θυμάται στην Ευρώπη, λόγου χάρη, τον ριζοσπαστισμό ; Μία από τις πιο ισχυρές πολιτικές δυνάμεις (της κεντροαριστεράς) του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα, παρασυρμένη από τους ανέμους της Ιστορίας...
Τι απέγινε ο αναρχισμός ; Και ο σταλινικός κομμουνισμός ; Πού βρίσκονται τούτα τα αξιοθαύμαστα λαϊκά κινήματα που μέχρι πρότινος ήταν ικανά να επιστρατεύσουν εκατομμύρια αγρότες και εργάτες ;
Εξαιτίας των ίδιων της των αποκηρύξεων, των συνθηκολογήσεων και των προδοσιών, η σοσιαλδημοκρατία γλιστράει σήμερα με τη σειρά της στον τάφο... Ολοκληρώνεται ο κύκλος της ζωής της.
Και το πιο απροσδόκητο είναι πως αυτό συμβαίνει τη στιγμή που ο υποτιθέμενος κυριότερος ανταγωνιστής του, ο άκρατα νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός, βρίσκεται σε μία από τις χειρότερες στιγμές του.
Γιατί λοιπόν η σοσιαλδημοκρατία πεθαίνει αφού ο νεοφιλελευθερισμός βρίσκεται σε άτακτη υποχώρηση ; [1] Αναμφίβολα επειδή, απέναντι στην έκρηξη των επιτακτικών κοινωνικών αναγκών, αποδείχθηκε ανίκανη να προτείνει λύσεις που ξεσηκώνουν τον λαϊκό ενθουσιασμό.
Πορεύεται στα τυφλά, δίχως πυξίδα και δίχως θεωρία· δίνει την εντύπωση πως βρίσκεται εκτός λειτουργίας, με έναν ασθενικό μηχανισμό καθοδήγησης, δίχως στρατηγική ούτε ιδέες ούτε αρχές ούτε όραμα για το μέλλον... Προπαντός στερημένη από ταυτότητα. Ήταν μια πολιτική δομή που όφειλε να κάνει επανάσταση και απαρνήθηκε αυτόν τον σκοπό· ήταν ένα εργατικό κόμμα και πλέον εκπροσωπεί την εύπορη μεσοαστική τάξη των πόλεων.
Ποικίλες εκλογικές αναμετρήσεις κατά τη διάρκεια του προηγούμενου χρόνου έδειξαν ότι η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία δεν ξέρει πώς να απευθυνθεί στα εκατομμύρια ψηφοφόρους-θύματα των ωμοτήτων του μεταβιομηχανικού κόσμου που προέκυψε από την παγκοσμιοποίηση.
Σε αυτές τις μάζες των αναλώσιμων εργαζομένων, των μονίμως καθηλωμένων στον βασικό μισθό, των νεόπτωχων από τα προάστια, των αποκλεισμένων, των εξαναγκασμένων σε πρόωρη συνταξιοδότηση εν μέσω παραγωγικής ηλικίας, των νέων της επισφάλειας...
Σε όλα αυτά τα κοινωνικά στρώματα που έπεσαν θύματα του νεοφιλελεύθερου σοκ. Και για τα οποία η σοσιαλδημοκρατία δεν φαίνεται να διαθέτει ούτε λόγο ούτε λύσεις.
Τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών του Ιουνίου 2009 αποκάλυψαν με χαρακτηριστικό τρόπο την τρέχουσα κατάρρευσή του. Η πλειονότητα των εν εξουσία σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων είδε τα ποσοστά τους να πέφτουν. Εξίσου έχασαν έδαφος και αυτά που βρίσκονταν στην αντιπολίτευση, ειδικά στη Γαλλία.
Δεν κατάφεραν να πείσουν τους ψηφοφόρους για την ικανότητά τους να αντιδράσουν στις κοινωνικές και οικονομικές προκλήσεις που προέκυψαν από την κρίση του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού.
Αν απαιτούνταν ένα τεκμήριο για να καταδειχθεί πως οι Ευρωπαίοι σοσιαλιστές είναι ανίκανοι να προτείνουν μια πολιτική διαφορετική από εκείνη που δεσπόζει στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το πρόσφεραν ο Γκόρντον Μπράουν και ο Λουίς Χοσέ Ροντρίγκεθ Θαπατέρο όταν υποστήριξαν την υποψηφιότητα του υπερ-φιλελεύθερου Χοσέ Μανουέλ Ντουράο Μπαρόζο για την προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής : του τέταρτου ανθρώπου της Σύσκεψης Κορυφής των Αζορών – μαζί με τον Τζορτζ Μπους, τον Τόνι Μπλαιρ και τον Χοσέ Λουίς Αθνάρ – όπου αποφασίστηκε, τον Μάρτιο του 2003, η παράνομη εισβολή στο Ιράκ...
Το 2002, οι σοσιαλδημοκράτες κυβερνούσαν σε δεκαπέντε χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Αυτή τη στιγμή, ενώ η χρηματοπιστωτική κρίση καταδεικνύει το ηθικό, κοινωνικό και οικολογικό αδιέξοδο του άκρατου νεοφιλελευθερισμού, δεν κυβερνούν παρά μόνο σε πέντε κράτη (Ισπανία, Ελλάδα, Ουγγαρία, Πορτογαλία και Ηνωμένο Βασίλειο).
Δεν κατάφεραν να επωφεληθούν από τον νεοφιλελεύθερο όλεθρο. Και οι κυβερνήσεις τριών από αυτές τις χώρες – Ελλάδα, Πορτογαλία, Ισπανία, έχοντας δεχτεί την επίθεση των χρηματοπιστωτικών αγορών και χτυπημένες από την « κρίση του δημοσίου χρέους » – θα βυθιστούν ακόμη πιο πολύ στην ανυποληψία και στην πτώση της δημοτικότητας όταν θα αρχίσουν να εφαρμόζουν, με σιδηρά χείρα, τα προγράμματα λιτότητας και τις αντιλαϊκές πολιτικές που απαιτούνται από τη λογική της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των μαντρόσκυλών της.
Η αποποίηση των ίδιων της των θεμελίων τής έχει γίνει συνήθεια. Είναι πολύς καιρός που η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία αποφάσισε να ενθαρρύνει τις ιδιωτικοποιήσεις, να περικόψει τους κρατικούς προϋπολογισμούς εις βάρος των πολιτών, να ανεχθεί τις ανισότητες, να προωθήσει την επιμήκυνση του ορίου ηλικίας για συνταξιοδότηση (στην Ισπανία, οι εν εξουσία σοσιαλιστές μόλις πρότειναν να αυξηθεί από τα 65 στα 67 έτη...) και να εξαρθρώσει τον δημόσιο τομέα, δίνοντας την ίδια στιγμή κίνητρα για τις συγχωνεύσεις και τις μονοπωλιακές συγκεντρώσεις των μεγα-επιχειρήσεων και κανακεύοντας τις τράπεζες.
Χρόνια τώρα έχει αποδεχθεί, χωρίς τύψεις, τον προσηλυτισμό της στον νεοφιλελευθερισμό. Επαψε να θεωρεί προτεραιότητα ορισμένους από τους στόχους που ήταν κομμάτι του ιδεολογικού της DNA, όπως η πλήρης απασχόληση, η υπεράσπιση των κοινωνικών κατακτήσεων, η ανάπτυξη των υπηρεσιών προς τους πολίτες, το τέλος των ανισοτήτων, η εξάλειψη της φτώχειας.
Από τα μέσα του 19ου αιώνα και μέχρι τη δεκαετία του 1940, κάθε φορά που ο καπιταλισμός ξεπεταγόταν προκειμένου να μεταπλάσει την κοινωνία, οι σοσιαλδημοκράτες – σχεδόν πάντα υποβοηθούμενοι από τους αριστερούς και τα συνδικάτα – πρόσφεραν πρωτότυπες και προοδευτικές αποκρίσεις : καθολική ψήφος, δωρεάν υποχρεωτική παιδεία για όλους, δικαίωμα στην εργασία, δικαίωμα στην απεργία, κοινωνική ασφάλιση, κοινωνικό κράτος, κράτος πρόνοιας... Σήμερα, αυτό το απόθεμα πολιτικής φαντασίας μοιάζει να έχει εξαντληθεί.
Η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία στερείται μιας νέας κοινωνικής ουτοπίας. Και δεν ξεχωρίζει πλέον από τους συντηρητικούς σχηματισμούς παρά μόνο στην ταχύτητα που επιβάλλει για την κατεδάφιση του κράτους πρόνοιας. Εκείνοι την θέλουν όσο πιο γρήγορα γίνεται· η σοσιαλδημοκρατία προτιμά πιο αργούς ρυθμούς...
Οι καιροί, βεβαιότατα, έχουν αλλάξει. Και στον νου αρκετών ψηφοφόρων της, συμπεριλαμβανομένων και αρκετών από τους λιγότερο προνομιούχους, υπερισχύει το πάθος της κατανάλωσης, καθώς και ο ατομιστικός πόθος να βυθιστούν στην αφθονία που υπόσχεται η γεμάτη πειρασμούς κοινωνία μας, να πλουτίσουν, να απολαύσουν χωρίς περιορισμούς και χωρίς να λερώσουν τη συνείδησή τους...
Μπροστά σε αυτόν τον κυρίαρχο ηδονισμό, που αδιάκοπα προάγεται από τη διαφήμιση-προπαγάνδα και τα μέσα μαζικής παραπλάνησης, οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες δεν τολμούν πια να πάνε κόντρα στο ρεύμα. Φτάνουν μάλιστα στο σημείο να πείθουν τους εαυτούς τους πως δεν είναι οι καπιταλιστές που πλουτίζουν χάρη στις προσπάθειες των εργαζομένων αλλά οι φτωχοί που επωφελούνται από τους φόρους που πληρώνουν οι πλούσιοι...
Θεωρούν, όπως επιβεβαιώνει ο Ιταλός φιλόσοφος Ραφαέλε Σιμόνε, ότι « ο σοσιαλισμός δεν είναι εφικτός παρά μόνον όταν ο κατατρεγμός ξεπερνάει την ευσπλαχνία, τα βάσανα ξεπερνούν τις ευχαριστήσεις και όταν το χάος επιβάλλεται στις συγκροτημένες δομές ». [2]
Ίσως γι’ αυτόν τον λόγο, και προσπαθώντας να διαφοροποιηθεί, ένας νέος σοσιαλισμός του 21ου αιώνα ξαναγεννιέται σήμερα με περίσσια ισχύ και δημιουργικότητα σε πολλές χώρες της Νότιας Αμερικής (Βολιβία, Ισημερινός, Βενεζουέλα). Ενόσω στην Ευρώπη ηχούν πένθιμα οι καμπάνες για τη σοσιαλδημοκρατία.
Αρχική δημοσίευση στην Monde Diplomatique, αναδημοσίευση στην κυριακάτικη Ελευθεροτυπία. Μτφρ. Θανάσης Κούτσης.
Notes
[1] Διαβάστε τον φάκελο « Le socialisme peut-il renaître ? » (« Μπορεί να ξαναγεννηθεί ο σοσιαλισμός ; ») στο « Philosophie Magazine », Παρίσι, Φεβρουάριος 2010.
[2] Raffaele Simone : « Les socialistes proposent toujours le sacrifice » (« Οι σοσιαλιστές πάντα προτείνουν θυσίες »), στο « Philosophie Magazine », όπ.π.
http://radicaldesire.blogspot.com/2010/04/ignacio-ramonet.html
Ποιος θυμάται στην Ευρώπη, λόγου χάρη, τον ριζοσπαστισμό ; Μία από τις πιο ισχυρές πολιτικές δυνάμεις (της κεντροαριστεράς) του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα, παρασυρμένη από τους ανέμους της Ιστορίας...
Τι απέγινε ο αναρχισμός ; Και ο σταλινικός κομμουνισμός ; Πού βρίσκονται τούτα τα αξιοθαύμαστα λαϊκά κινήματα που μέχρι πρότινος ήταν ικανά να επιστρατεύσουν εκατομμύρια αγρότες και εργάτες ;
Εξαιτίας των ίδιων της των αποκηρύξεων, των συνθηκολογήσεων και των προδοσιών, η σοσιαλδημοκρατία γλιστράει σήμερα με τη σειρά της στον τάφο... Ολοκληρώνεται ο κύκλος της ζωής της.
Και το πιο απροσδόκητο είναι πως αυτό συμβαίνει τη στιγμή που ο υποτιθέμενος κυριότερος ανταγωνιστής του, ο άκρατα νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός, βρίσκεται σε μία από τις χειρότερες στιγμές του.
Γιατί λοιπόν η σοσιαλδημοκρατία πεθαίνει αφού ο νεοφιλελευθερισμός βρίσκεται σε άτακτη υποχώρηση ; [1] Αναμφίβολα επειδή, απέναντι στην έκρηξη των επιτακτικών κοινωνικών αναγκών, αποδείχθηκε ανίκανη να προτείνει λύσεις που ξεσηκώνουν τον λαϊκό ενθουσιασμό.
Πορεύεται στα τυφλά, δίχως πυξίδα και δίχως θεωρία· δίνει την εντύπωση πως βρίσκεται εκτός λειτουργίας, με έναν ασθενικό μηχανισμό καθοδήγησης, δίχως στρατηγική ούτε ιδέες ούτε αρχές ούτε όραμα για το μέλλον... Προπαντός στερημένη από ταυτότητα. Ήταν μια πολιτική δομή που όφειλε να κάνει επανάσταση και απαρνήθηκε αυτόν τον σκοπό· ήταν ένα εργατικό κόμμα και πλέον εκπροσωπεί την εύπορη μεσοαστική τάξη των πόλεων.
Ποικίλες εκλογικές αναμετρήσεις κατά τη διάρκεια του προηγούμενου χρόνου έδειξαν ότι η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία δεν ξέρει πώς να απευθυνθεί στα εκατομμύρια ψηφοφόρους-θύματα των ωμοτήτων του μεταβιομηχανικού κόσμου που προέκυψε από την παγκοσμιοποίηση.
Σε αυτές τις μάζες των αναλώσιμων εργαζομένων, των μονίμως καθηλωμένων στον βασικό μισθό, των νεόπτωχων από τα προάστια, των αποκλεισμένων, των εξαναγκασμένων σε πρόωρη συνταξιοδότηση εν μέσω παραγωγικής ηλικίας, των νέων της επισφάλειας...
Σε όλα αυτά τα κοινωνικά στρώματα που έπεσαν θύματα του νεοφιλελεύθερου σοκ. Και για τα οποία η σοσιαλδημοκρατία δεν φαίνεται να διαθέτει ούτε λόγο ούτε λύσεις.
Τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών του Ιουνίου 2009 αποκάλυψαν με χαρακτηριστικό τρόπο την τρέχουσα κατάρρευσή του. Η πλειονότητα των εν εξουσία σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων είδε τα ποσοστά τους να πέφτουν. Εξίσου έχασαν έδαφος και αυτά που βρίσκονταν στην αντιπολίτευση, ειδικά στη Γαλλία.
Δεν κατάφεραν να πείσουν τους ψηφοφόρους για την ικανότητά τους να αντιδράσουν στις κοινωνικές και οικονομικές προκλήσεις που προέκυψαν από την κρίση του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού.
Αν απαιτούνταν ένα τεκμήριο για να καταδειχθεί πως οι Ευρωπαίοι σοσιαλιστές είναι ανίκανοι να προτείνουν μια πολιτική διαφορετική από εκείνη που δεσπόζει στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το πρόσφεραν ο Γκόρντον Μπράουν και ο Λουίς Χοσέ Ροντρίγκεθ Θαπατέρο όταν υποστήριξαν την υποψηφιότητα του υπερ-φιλελεύθερου Χοσέ Μανουέλ Ντουράο Μπαρόζο για την προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής : του τέταρτου ανθρώπου της Σύσκεψης Κορυφής των Αζορών – μαζί με τον Τζορτζ Μπους, τον Τόνι Μπλαιρ και τον Χοσέ Λουίς Αθνάρ – όπου αποφασίστηκε, τον Μάρτιο του 2003, η παράνομη εισβολή στο Ιράκ...
Το 2002, οι σοσιαλδημοκράτες κυβερνούσαν σε δεκαπέντε χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Αυτή τη στιγμή, ενώ η χρηματοπιστωτική κρίση καταδεικνύει το ηθικό, κοινωνικό και οικολογικό αδιέξοδο του άκρατου νεοφιλελευθερισμού, δεν κυβερνούν παρά μόνο σε πέντε κράτη (Ισπανία, Ελλάδα, Ουγγαρία, Πορτογαλία και Ηνωμένο Βασίλειο).
Δεν κατάφεραν να επωφεληθούν από τον νεοφιλελεύθερο όλεθρο. Και οι κυβερνήσεις τριών από αυτές τις χώρες – Ελλάδα, Πορτογαλία, Ισπανία, έχοντας δεχτεί την επίθεση των χρηματοπιστωτικών αγορών και χτυπημένες από την « κρίση του δημοσίου χρέους » – θα βυθιστούν ακόμη πιο πολύ στην ανυποληψία και στην πτώση της δημοτικότητας όταν θα αρχίσουν να εφαρμόζουν, με σιδηρά χείρα, τα προγράμματα λιτότητας και τις αντιλαϊκές πολιτικές που απαιτούνται από τη λογική της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των μαντρόσκυλών της.
Η αποποίηση των ίδιων της των θεμελίων τής έχει γίνει συνήθεια. Είναι πολύς καιρός που η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία αποφάσισε να ενθαρρύνει τις ιδιωτικοποιήσεις, να περικόψει τους κρατικούς προϋπολογισμούς εις βάρος των πολιτών, να ανεχθεί τις ανισότητες, να προωθήσει την επιμήκυνση του ορίου ηλικίας για συνταξιοδότηση (στην Ισπανία, οι εν εξουσία σοσιαλιστές μόλις πρότειναν να αυξηθεί από τα 65 στα 67 έτη...) και να εξαρθρώσει τον δημόσιο τομέα, δίνοντας την ίδια στιγμή κίνητρα για τις συγχωνεύσεις και τις μονοπωλιακές συγκεντρώσεις των μεγα-επιχειρήσεων και κανακεύοντας τις τράπεζες.
Χρόνια τώρα έχει αποδεχθεί, χωρίς τύψεις, τον προσηλυτισμό της στον νεοφιλελευθερισμό. Επαψε να θεωρεί προτεραιότητα ορισμένους από τους στόχους που ήταν κομμάτι του ιδεολογικού της DNA, όπως η πλήρης απασχόληση, η υπεράσπιση των κοινωνικών κατακτήσεων, η ανάπτυξη των υπηρεσιών προς τους πολίτες, το τέλος των ανισοτήτων, η εξάλειψη της φτώχειας.
Από τα μέσα του 19ου αιώνα και μέχρι τη δεκαετία του 1940, κάθε φορά που ο καπιταλισμός ξεπεταγόταν προκειμένου να μεταπλάσει την κοινωνία, οι σοσιαλδημοκράτες – σχεδόν πάντα υποβοηθούμενοι από τους αριστερούς και τα συνδικάτα – πρόσφεραν πρωτότυπες και προοδευτικές αποκρίσεις : καθολική ψήφος, δωρεάν υποχρεωτική παιδεία για όλους, δικαίωμα στην εργασία, δικαίωμα στην απεργία, κοινωνική ασφάλιση, κοινωνικό κράτος, κράτος πρόνοιας... Σήμερα, αυτό το απόθεμα πολιτικής φαντασίας μοιάζει να έχει εξαντληθεί.
Η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία στερείται μιας νέας κοινωνικής ουτοπίας. Και δεν ξεχωρίζει πλέον από τους συντηρητικούς σχηματισμούς παρά μόνο στην ταχύτητα που επιβάλλει για την κατεδάφιση του κράτους πρόνοιας. Εκείνοι την θέλουν όσο πιο γρήγορα γίνεται· η σοσιαλδημοκρατία προτιμά πιο αργούς ρυθμούς...
Οι καιροί, βεβαιότατα, έχουν αλλάξει. Και στον νου αρκετών ψηφοφόρων της, συμπεριλαμβανομένων και αρκετών από τους λιγότερο προνομιούχους, υπερισχύει το πάθος της κατανάλωσης, καθώς και ο ατομιστικός πόθος να βυθιστούν στην αφθονία που υπόσχεται η γεμάτη πειρασμούς κοινωνία μας, να πλουτίσουν, να απολαύσουν χωρίς περιορισμούς και χωρίς να λερώσουν τη συνείδησή τους...
Μπροστά σε αυτόν τον κυρίαρχο ηδονισμό, που αδιάκοπα προάγεται από τη διαφήμιση-προπαγάνδα και τα μέσα μαζικής παραπλάνησης, οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες δεν τολμούν πια να πάνε κόντρα στο ρεύμα. Φτάνουν μάλιστα στο σημείο να πείθουν τους εαυτούς τους πως δεν είναι οι καπιταλιστές που πλουτίζουν χάρη στις προσπάθειες των εργαζομένων αλλά οι φτωχοί που επωφελούνται από τους φόρους που πληρώνουν οι πλούσιοι...
Θεωρούν, όπως επιβεβαιώνει ο Ιταλός φιλόσοφος Ραφαέλε Σιμόνε, ότι « ο σοσιαλισμός δεν είναι εφικτός παρά μόνον όταν ο κατατρεγμός ξεπερνάει την ευσπλαχνία, τα βάσανα ξεπερνούν τις ευχαριστήσεις και όταν το χάος επιβάλλεται στις συγκροτημένες δομές ». [2]
Ίσως γι’ αυτόν τον λόγο, και προσπαθώντας να διαφοροποιηθεί, ένας νέος σοσιαλισμός του 21ου αιώνα ξαναγεννιέται σήμερα με περίσσια ισχύ και δημιουργικότητα σε πολλές χώρες της Νότιας Αμερικής (Βολιβία, Ισημερινός, Βενεζουέλα). Ενόσω στην Ευρώπη ηχούν πένθιμα οι καμπάνες για τη σοσιαλδημοκρατία.
Αρχική δημοσίευση στην Monde Diplomatique, αναδημοσίευση στην κυριακάτικη Ελευθεροτυπία. Μτφρ. Θανάσης Κούτσης.
Notes
[1] Διαβάστε τον φάκελο « Le socialisme peut-il renaître ? » (« Μπορεί να ξαναγεννηθεί ο σοσιαλισμός ; ») στο « Philosophie Magazine », Παρίσι, Φεβρουάριος 2010.
[2] Raffaele Simone : « Les socialistes proposent toujours le sacrifice » (« Οι σοσιαλιστές πάντα προτείνουν θυσίες »), στο « Philosophie Magazine », όπ.π.
http://radicaldesire.blogspot.com/2010/04/ignacio-ramonet.html
Πέμπτη 15 Απριλίου 2010
Οι αντάρτες της ενηµέρωσης
Διευκρίνιση: Οποιοσδήποτε συσχετισµός του παρακάτω κειµένου µε γεγονότα που συνέβησαν προχθές το µεσηµέρι στα γραφεία της ΕΣΗΕΑ είναι αυθαίρετος και πρέπει να αποδοκιµαστεί.
Ήταν εβδοµήντα πέντε, η ηλικία τους κυµαινόταν από τα 13 ώς τα 17, φορούσαν χακί στολές και πράσινα µαντίλια και την περασµένη Δευτέρα ορκίστηκαν µε το αριστερό χέρι σηκωµένο ψηλά ότι θα αγωνιστούν κατά της παραπληροφόρησης που ασκούν τα ιδιωτικά µέσα ενηµέρωσης.
«Ορκίζοµαι ότι θα αντισταθώ στην αδικία των ισχυρών και θα υπερασπιστώ την αξιοπρέπεια του λαού µας», είπαν. «Αν αυτό πράξετε, ας σας επιβραβεύσουν ο Θεός, η πατρίδα και ο κυρίαρχος λα ός», ήταν η απάντηση της νέας υπουργού Επικοινωνίας και Ενηµέρωσης Τάνια Ντίας.
Στη συνέχεια, διάβασε τις οδηγίες για την πρώτη ηµέρα της Επιχείρησης Επικοινωνιακός Κεραυνός: «Συγκροτήστε οµάδες ταχείας µετακίνησης και ξεκινήστε αφισοκόλληση στους σταθµούς της πρώτης γραµµής του µετρό».Ετσι ξεκίνησε το «Επικοινωνιακό Αντάρτικο» που αποφάσισε να δηµι ουργήσει ο πρόεδρος της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες για να αντιµετωπιστούν _ όπως είπε την περασµένη Κυριακή στην τηλεοπτική του εκπο µπή _ τα ψέµατα των ιδιωτικών µέσων ενηµέρωσης και να αποτραπεί επανάληψη του αίσχους του 2002, όταν είχε σηµειωθεί απόπειρα πρα ξικοπήµατος και τα παραπάνω µέσα δεν είχαν πει κουβέντα.
Οι πρώτες τρεις εικοσιπενταµελείς µονάδες άρχισαν να εκπαιδεύονται τον περασµένο Φεβρουάριο και ο στόχος είναι να δηµιουργηθούν άλλες 25 µο νάδες µόνο στο Καράκας. Οσο για τα όπλα τους, θα είναι ένα τετράδιο, µια φωτογραφική µηχανή, ένα κινη τό τηλέφωνο και ένα µαγνητόφωνο. «Οι αντάρτες θα πυροβολούν από εκεί που πρέπει να πυροβολούν και θα πλήττουν αυτούς που πρέ πει να πληγούν:
τα µέσα ενηµέρωσης, τον µηχανισµό ελέγχου των λα ών», είπε ο υπουργός Παιδείας Εκτορ Ναβάρο στη διάρκεια της ορκωµοσίας. «Αλλά τα πυρά τους θα είναι ιδεολογικά».
Οταν, για παράδειγµα, λέει κάποιος ένα ψέµα στο λεωφορείο, πρέπει να υπάρχει πάντα ένας αντάρτης που θα αποκαθιστά την αλήθεια… Το κρατικό κανάλι Catia ΤV µετέδωσε τις τελευταίες ηµέρες µερικές σκηνές από την εκπαίδευση των µαθητών.
Σ’ ένα από τα εργαστήρια, ένας σύντροφος που φορά µια µπλούζα µε τη φωτογραφία του τροµοκράτη Κάρλος διδάσκει στα παιδιά πώς να αποκτήσουν κριτική σκέψη. Σε ένα άλλο, ο 16χρονος Αρχι περιγρά φει το µήνυµα που θα δίνει στην κοινή γνώµη: «Ενα µήνυµα ειρήνης και σοσιαλισµού. Θέλουµε όλοι οι νέοι να γίνουν σοσιαλιστές».Και όχι µόνο οι νέοι. «Δεν θα επιτρέψουµε στους µπουρζουάδες να καταλάβουν έδρες στην Εθνοσυνέλευση!», βροντοφώναξε προχθές ο Τσάβες σε συγκέντρωση στο Καράκας. «Δεν θα τους επιτρέψουµε να υπονοµεύσουν τους επαναστατικούς νόµους!». Σωστό και δηµοκρατικό.
http://www.diastaseis.blogspot.com/
Ήταν εβδοµήντα πέντε, η ηλικία τους κυµαινόταν από τα 13 ώς τα 17, φορούσαν χακί στολές και πράσινα µαντίλια και την περασµένη Δευτέρα ορκίστηκαν µε το αριστερό χέρι σηκωµένο ψηλά ότι θα αγωνιστούν κατά της παραπληροφόρησης που ασκούν τα ιδιωτικά µέσα ενηµέρωσης.
«Ορκίζοµαι ότι θα αντισταθώ στην αδικία των ισχυρών και θα υπερασπιστώ την αξιοπρέπεια του λαού µας», είπαν. «Αν αυτό πράξετε, ας σας επιβραβεύσουν ο Θεός, η πατρίδα και ο κυρίαρχος λα ός», ήταν η απάντηση της νέας υπουργού Επικοινωνίας και Ενηµέρωσης Τάνια Ντίας.
Στη συνέχεια, διάβασε τις οδηγίες για την πρώτη ηµέρα της Επιχείρησης Επικοινωνιακός Κεραυνός: «Συγκροτήστε οµάδες ταχείας µετακίνησης και ξεκινήστε αφισοκόλληση στους σταθµούς της πρώτης γραµµής του µετρό».Ετσι ξεκίνησε το «Επικοινωνιακό Αντάρτικο» που αποφάσισε να δηµι ουργήσει ο πρόεδρος της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες για να αντιµετωπιστούν _ όπως είπε την περασµένη Κυριακή στην τηλεοπτική του εκπο µπή _ τα ψέµατα των ιδιωτικών µέσων ενηµέρωσης και να αποτραπεί επανάληψη του αίσχους του 2002, όταν είχε σηµειωθεί απόπειρα πρα ξικοπήµατος και τα παραπάνω µέσα δεν είχαν πει κουβέντα.
Οι πρώτες τρεις εικοσιπενταµελείς µονάδες άρχισαν να εκπαιδεύονται τον περασµένο Φεβρουάριο και ο στόχος είναι να δηµιουργηθούν άλλες 25 µο νάδες µόνο στο Καράκας. Οσο για τα όπλα τους, θα είναι ένα τετράδιο, µια φωτογραφική µηχανή, ένα κινη τό τηλέφωνο και ένα µαγνητόφωνο. «Οι αντάρτες θα πυροβολούν από εκεί που πρέπει να πυροβολούν και θα πλήττουν αυτούς που πρέ πει να πληγούν:
τα µέσα ενηµέρωσης, τον µηχανισµό ελέγχου των λα ών», είπε ο υπουργός Παιδείας Εκτορ Ναβάρο στη διάρκεια της ορκωµοσίας. «Αλλά τα πυρά τους θα είναι ιδεολογικά».
Οταν, για παράδειγµα, λέει κάποιος ένα ψέµα στο λεωφορείο, πρέπει να υπάρχει πάντα ένας αντάρτης που θα αποκαθιστά την αλήθεια… Το κρατικό κανάλι Catia ΤV µετέδωσε τις τελευταίες ηµέρες µερικές σκηνές από την εκπαίδευση των µαθητών.
Σ’ ένα από τα εργαστήρια, ένας σύντροφος που φορά µια µπλούζα µε τη φωτογραφία του τροµοκράτη Κάρλος διδάσκει στα παιδιά πώς να αποκτήσουν κριτική σκέψη. Σε ένα άλλο, ο 16χρονος Αρχι περιγρά φει το µήνυµα που θα δίνει στην κοινή γνώµη: «Ενα µήνυµα ειρήνης και σοσιαλισµού. Θέλουµε όλοι οι νέοι να γίνουν σοσιαλιστές».Και όχι µόνο οι νέοι. «Δεν θα επιτρέψουµε στους µπουρζουάδες να καταλάβουν έδρες στην Εθνοσυνέλευση!», βροντοφώναξε προχθές ο Τσάβες σε συγκέντρωση στο Καράκας. «Δεν θα τους επιτρέψουµε να υπονοµεύσουν τους επαναστατικούς νόµους!». Σωστό και δηµοκρατικό.
http://www.diastaseis.blogspot.com/
Ά ρε κορόιδα των πόλεων που είμαστε....
Τις τελευταίες μέρες φύτεψα στις γλάστρες του μπαλκονιού μου ντομάτες, φράουλες, άνηθο και διάφορα άνθη.
Μόλις με 2 ώρες ήλιο και μόνο το μεσημέρι και σε ελάχιστα τετραγωνικά. Φαντάζεται κανείς τι θα μπορούσε να κάνει σε δέκα στρέμματα σαν αυτά που φωτογράφησα πριν λίγες μέρες παραπάνω;
Με την σωστή κλίση, προς τη σωστή κατεύθυνση, στο σωστό μέρος. Όχι πολύ μακριά να είμαστε και κοντά στον πολιτισμό, αλλά από απόσταση ασφαλείας μέχρι να εκπολιτιστεί ο "πολιτισμός".
Φωτοβολταϊκά και ενεργειακά αυτόνομο σπίτι, ένα αμπέλι, καμιά 20ρια ελιές, ντομάτες, αγκινάρες και ό,τι άλλο χρειάζεται κανείς. Ούτε οικονομική κρίση ούτε τίποτα...Αυτό θα πει ελευθερία και αυτονομία.
Ά ρε κορόιδα των πόλεων που είμαστε....να προσθέσω και των τραπεζών…
http://greekrider.blogspot.com/2010/03/10.html
Μόλις με 2 ώρες ήλιο και μόνο το μεσημέρι και σε ελάχιστα τετραγωνικά. Φαντάζεται κανείς τι θα μπορούσε να κάνει σε δέκα στρέμματα σαν αυτά που φωτογράφησα πριν λίγες μέρες παραπάνω;
Με την σωστή κλίση, προς τη σωστή κατεύθυνση, στο σωστό μέρος. Όχι πολύ μακριά να είμαστε και κοντά στον πολιτισμό, αλλά από απόσταση ασφαλείας μέχρι να εκπολιτιστεί ο "πολιτισμός".
Φωτοβολταϊκά και ενεργειακά αυτόνομο σπίτι, ένα αμπέλι, καμιά 20ρια ελιές, ντομάτες, αγκινάρες και ό,τι άλλο χρειάζεται κανείς. Ούτε οικονομική κρίση ούτε τίποτα...Αυτό θα πει ελευθερία και αυτονομία.
Ά ρε κορόιδα των πόλεων που είμαστε....να προσθέσω και των τραπεζών…
http://greekrider.blogspot.com/2010/03/10.html
Πάρτε τα μέτρα σας …
Τώρα που είναι ακόμα νωρίς, πριν «πυρώσει» για τα καλά η μέρα και να μη φυσάει βέβαια καθόλου, βάλτε μπροστά να «περικάψετε» κανένα βάτο και να καματέψετε αν έχετε κανένα ποτιστικό…
Νερό υπάρχει άφθονο …
Θα ζοριστείτε λίγο στην αρχή, αλλά δεν έχετε περιθώρια επιλογής.
Έρχονται δύσκολες μέρες. Πολύ δύσκολες και καλό είναι να ξαραχνιάσετε και να βάλετε ποντικοφάρμακο στο κελάρι …
Τετάρτη 14 Απριλίου 2010
Μαθήματα ακίνδυνης … ακροβασίας από την ΟΝΑΣ
Ίσως φταίνε οι απαιτήσεις μας …Ίσως φταίει ότι το λίγο στις μέρες μας σημαίνει τίποτα …
Ίσως οι προσδοκίες μας φορτώθηκαν σε ώμους περιορισμένης αντοχής και ευθύνης …
Ίσως η τακτική του «ανώδυνου» είναι η προσφορότερη για την επίτευξη των προσωπικών στόχων …
Πολύ θα θέλαμε να προστεθούμε στους 732 fans, αλλά φοβόμαστε μη μπούμε στον πειρασμό και από την πολύ δραστηριότητα σκίσουμε κανένα καλσόν …
Και για να μην ξεχνιόμαστε.
Τρίτη 13 Απριλίου 2010
Μα κανείς δεν υπάρχει στο Δημόσιο να με εξυπηρετήσει τέλος πάντων;
Στην Ελλάδα είμαστε ακόμα πίσω τεχνολογικά...
Τρίτη και 13 σήμερα. Τα μάτια σας … 14
Μέχρι τώρα ξέραμε ότι για να προσληφτείς σε μια δουλειά, ειδικά στο δημόσιο, έπρεπε να έχεις γερό «βύσμα», «μέσον», «δόντι», «γλείψιμο» … πως το λένε …
Αν δεν το μάθατε, αλλάξανε τα πράγματα.
Τώρα το «μέσον» το χρειάζεσαι για να μην απολυθείς …
Δευτέρα 12 Απριλίου 2010
ΝΗΣΙΩΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΟΡΕΙΝΟΙ ΔΗΜΟΙ – ΝΗΣΙΩΤΙΚΕΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΕΣ
Ίσως θεωρηθεί πολυτέλεια, αλλά θα το τολμήσουμε!
Θα ζητήσουμε από τα ΤΟΠΙΚΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΑ ένα μικρό απολογισμό.
Απλά τα πρακτικά των συνεδριάσεών τους..
Έτσι για να μάθουμε κι εμείς, αυτά τα τέσσερα χρόνια , τι τους απασχόλησε…
Αναγνωρίζουμε ότι υπάρχουν προβλήματα. Μπορεί να έχει χαλάσει το φωτοτυπικό, μπορεί να έχει τελειώσει το μελάνι, το σίγουρο είναι ότι στην εποχή την ηλεκτρονικής διακυβέρνησης, δεν θα υπάρχει … χαρτί!
Σαν αντάλλαγμα εμείς τους προσφέρουμε τις υποχρεώσεις αλλά και τις αρμοδιότητές τους για να το καλοσκεφτούν πριν αποφασίσουν να μπουν απλά για να συμπληρώσουν τα κομματικά ψηφοδέλτια.
Διαβάστε ΕΔΩ
Ο «Καλλικράτης» δίνει πανωπροίκι στους νέους Δήμους …
… τα αμαρτωλά παραμάγαζα, τις πολεοδομίες!
Πώς να μην κάνεις … γιούρια στο νταμπλά με τα κουλούρια ;
Ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα…για το μέλλον
Βιώνουμε την εποχή των μέτρων, των ανατροπών, της ανασυγκρότησης, όπως τα ονομάζουν, εμείς απλά τα λέμε μέτρα λιτότητας, πράγμα που δεν έχει ξαναγίνει μεταπολεμικά στη χώρα μας.
Παρόλο που η χώρα έχει ανάγκη και για ανατροπές και για ανασυγκροτήσεις, τα λέμε μέτρα λιτότητας για τον απλό λόγο πως στοχεύουν στο αποτέλεσμα και όχι στα αίτια, ενώ απουσιάζουν η αξιολόγηση και ο στόχος και χωρίς αυτά είναι φυσικό να ανακυκλώνεται το πρόβλημα και τα αδιέξοδα
Όσο κι αν γίνεται επίκληση του μεγάλου χρέους για την αποδοχή τους, το ζητούμενο είναι του χρόνου τι άλλο θα κάνουμε, τι άλλα μέτρα θα πάρουμε,
δεδομένου ότι το χρέος ολοένα και θα αυξάνεται; Άντε να πουλήσουμε ότι ακόμα ( χρυσαφικό ) μας έχει απομείνει και μετά;
Θα οξύνεται ακόμα γιατί η Ελλάδα, πέραν από τις δικές της ευθύνες στη διαχείριση των δημοσιοοικονομικών της, ως αδύναμος κρίκος βρίσκεται στο επίκεντρο της παγκόσμιας μάχης ανάμεσα στο Δολάριο και Ευρώ.
Το βιομηχανικό κεφάλαιο των Αμερικάνων επιδιώκει χαμηλό δολάριο για να αυξάνει τις εξαγωγές του, άρα μπορεί και να μας στηρίξουν για να μην καταρρεύσει το Ευρώ. Από την άλλη τους Γερμανούς συμφέρει ένα υποτιμημένο Ευρώ, δεδομένου ότι είναι η 2η εξαγωγική χώρα στον κόσμο και άρα γιατί να στηρίξουν την Ελλάδα;
Η ισορροπία που επιτεύχθηκε χθες στην Ευρωζώνη και σε συνδυασμό με τα όσα προηγήθηκαν, αντικατοπτρίζεται στα επιτόκια του δανεισμού που θα κυμαίνονται σχεδόν στα όρια της αγοράς.
Συνολικά πρόκειται για ενδοκαπιταλιστικές ανακατατάξεις και συγκρούσεις σύμφυτες με την ουσία του καπιταλισμού.
Τα στοιχήματα και τα spreads, στον τομέα των χρηματιστικών κεφαλαίων, ποντάρουν σ αυτήν τη στρατηγική μάχη και ας μη ψάχνουμε αφελώς για καλούς ή κακούς Αμερικάνους ή Γερμανούς ή ακόμα χειρότερα για φιλέλληνες και ανθέλληνες.
Η στρατηγική της Ελληνικής κυβέρνησης να καταστήσει το πρόβλημά μας ως πρόβλημα Ευρωπαϊκό ήταν κατ αρχάς ορθή και τα αποτελέσματα θα δούμε αν την επιβεβαιώσουν ή όχι, αλλά παράλληλα απαιτείται και εσωτερική στρατηγική για το κράτος και τα δημοσιοοικονομικά.
Το δημοσιοοικονομικό μας πρόβλημα, αποτελεί πραγματικά πρόκληση και είτε υπήρχε κρίση είτε δεν υπήρχε και έπρεπε κάποτε να το αντιμετωπίσουμε. Δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να συνεχίζουμε να χρεώνουμε τις επόμενες γενιές για να διατηρήσουμε ένα αρρωστημένο καταναλωτικό μοντέλο.
Έχουμε αναφερθεί σε άλλες αρθρογραφίες για τις τραγελαφικές κοινωνικές παραμορφώσεις και ψευδαισθήσεις που δημιουργεί αυτό το σύστημα που στο κάτω-κάτω αυτό το σύστημα μας έφερε στο σημερινό αδιέξοδο και γιατί θα πρέπει να το συντηρήσουμε;
Είμαστε διατεθειμένοι να υπερβούμε και γιατί όχι να ανατρέψουμε το σημερινό μοντέλο μιας εικονικής ευημερίας;
Μιας «ευημερίας» που στηρίζεται σε δανεικά ( που πιθανόν να μην ξεχρεώσουν ποτέ τα παιδιά και τα εγγόνια μας ), για να αγοράζουμε προϊόντα των εξαγωγικών χωρών ( κύρια της Γερμανίας ) και για να διευρύνουμε ένα αδηφάγο δημόσιο που κύρια αναπαράγει μηχανισμούς και το κρατικοδίαιτο κεφάλαιο.
Γι αυτό στην αρχή τονίσαμε την απουσία αξιολόγησης και στόχων που δεν χαρακτηρίζει μόνο την κυβέρνηση αλλά όλο το πολιτικό φάσμα.
Οι κυβερνητικές ατολμίες οδηγούν ακριβώς στο ίδιο αδιέξοδο με τη δήθεν προοδευτική θέση που λέει κάτω τα χέρια που ουσιαστικά οδηγεί στο να μην αλλάξει τίποτα.
Οι κοινωνίες πάνε μπροστά, όχι όταν κλαίνε για τα χαμένα χρόνια και τις ευκαιρίες, αλλά όταν διδάσκονται από το παρελθόν και τα λάθη, στη συνέχεια αξιολογούν και σχεδιάζουν τα επόμενα βήματα.
Ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα, όχι να πηδήξουμε στα κάρβουνα που γράφαμε, αλλά να κάνουμε άλμα στο μέλλον.
Παρόλο που η χώρα έχει ανάγκη και για ανατροπές και για ανασυγκροτήσεις, τα λέμε μέτρα λιτότητας για τον απλό λόγο πως στοχεύουν στο αποτέλεσμα και όχι στα αίτια, ενώ απουσιάζουν η αξιολόγηση και ο στόχος και χωρίς αυτά είναι φυσικό να ανακυκλώνεται το πρόβλημα και τα αδιέξοδα
Όσο κι αν γίνεται επίκληση του μεγάλου χρέους για την αποδοχή τους, το ζητούμενο είναι του χρόνου τι άλλο θα κάνουμε, τι άλλα μέτρα θα πάρουμε,
δεδομένου ότι το χρέος ολοένα και θα αυξάνεται; Άντε να πουλήσουμε ότι ακόμα ( χρυσαφικό ) μας έχει απομείνει και μετά;
Θα οξύνεται ακόμα γιατί η Ελλάδα, πέραν από τις δικές της ευθύνες στη διαχείριση των δημοσιοοικονομικών της, ως αδύναμος κρίκος βρίσκεται στο επίκεντρο της παγκόσμιας μάχης ανάμεσα στο Δολάριο και Ευρώ.
Το βιομηχανικό κεφάλαιο των Αμερικάνων επιδιώκει χαμηλό δολάριο για να αυξάνει τις εξαγωγές του, άρα μπορεί και να μας στηρίξουν για να μην καταρρεύσει το Ευρώ. Από την άλλη τους Γερμανούς συμφέρει ένα υποτιμημένο Ευρώ, δεδομένου ότι είναι η 2η εξαγωγική χώρα στον κόσμο και άρα γιατί να στηρίξουν την Ελλάδα;
Η ισορροπία που επιτεύχθηκε χθες στην Ευρωζώνη και σε συνδυασμό με τα όσα προηγήθηκαν, αντικατοπτρίζεται στα επιτόκια του δανεισμού που θα κυμαίνονται σχεδόν στα όρια της αγοράς.
Συνολικά πρόκειται για ενδοκαπιταλιστικές ανακατατάξεις και συγκρούσεις σύμφυτες με την ουσία του καπιταλισμού.
Τα στοιχήματα και τα spreads, στον τομέα των χρηματιστικών κεφαλαίων, ποντάρουν σ αυτήν τη στρατηγική μάχη και ας μη ψάχνουμε αφελώς για καλούς ή κακούς Αμερικάνους ή Γερμανούς ή ακόμα χειρότερα για φιλέλληνες και ανθέλληνες.
Η στρατηγική της Ελληνικής κυβέρνησης να καταστήσει το πρόβλημά μας ως πρόβλημα Ευρωπαϊκό ήταν κατ αρχάς ορθή και τα αποτελέσματα θα δούμε αν την επιβεβαιώσουν ή όχι, αλλά παράλληλα απαιτείται και εσωτερική στρατηγική για το κράτος και τα δημοσιοοικονομικά.
Το δημοσιοοικονομικό μας πρόβλημα, αποτελεί πραγματικά πρόκληση και είτε υπήρχε κρίση είτε δεν υπήρχε και έπρεπε κάποτε να το αντιμετωπίσουμε. Δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να συνεχίζουμε να χρεώνουμε τις επόμενες γενιές για να διατηρήσουμε ένα αρρωστημένο καταναλωτικό μοντέλο.
Έχουμε αναφερθεί σε άλλες αρθρογραφίες για τις τραγελαφικές κοινωνικές παραμορφώσεις και ψευδαισθήσεις που δημιουργεί αυτό το σύστημα που στο κάτω-κάτω αυτό το σύστημα μας έφερε στο σημερινό αδιέξοδο και γιατί θα πρέπει να το συντηρήσουμε;
Είμαστε διατεθειμένοι να υπερβούμε και γιατί όχι να ανατρέψουμε το σημερινό μοντέλο μιας εικονικής ευημερίας;
Μιας «ευημερίας» που στηρίζεται σε δανεικά ( που πιθανόν να μην ξεχρεώσουν ποτέ τα παιδιά και τα εγγόνια μας ), για να αγοράζουμε προϊόντα των εξαγωγικών χωρών ( κύρια της Γερμανίας ) και για να διευρύνουμε ένα αδηφάγο δημόσιο που κύρια αναπαράγει μηχανισμούς και το κρατικοδίαιτο κεφάλαιο.
Γι αυτό στην αρχή τονίσαμε την απουσία αξιολόγησης και στόχων που δεν χαρακτηρίζει μόνο την κυβέρνηση αλλά όλο το πολιτικό φάσμα.
Οι κυβερνητικές ατολμίες οδηγούν ακριβώς στο ίδιο αδιέξοδο με τη δήθεν προοδευτική θέση που λέει κάτω τα χέρια που ουσιαστικά οδηγεί στο να μην αλλάξει τίποτα.
Οι κοινωνίες πάνε μπροστά, όχι όταν κλαίνε για τα χαμένα χρόνια και τις ευκαιρίες, αλλά όταν διδάσκονται από το παρελθόν και τα λάθη, στη συνέχεια αξιολογούν και σχεδιάζουν τα επόμενα βήματα.
Ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα, όχι να πηδήξουμε στα κάρβουνα που γράφαμε, αλλά να κάνουμε άλμα στο μέλλον.
Αλλάζουν «τα πάντα όλα» με τον “Καλλικράτη”…
Το μεγάλο ερώτημα όμως παραμένει:
“Φταίνε οι διοικητικές δομές , δηλαδή ο μηχανισμός εφαρμογής ή επιβολής του πολιτικού συστήματος ή το ίδιο το πολιτικό σύστημα και τα φυσικά πρόσωπα που το υιοθετούν και το εφαρμόζουν ;”
Από το πατροπαράδοτο αυτοδιοικητικό σύστημα, που δεν το υπερασπιζόμαστε, περάσαμε στον «Καποδίστρια» και τώρα στον «Καλλικράτη».
Όμως η αποτυχία των προηγούμενων αυτοδιοικητικών δομών έχει σαφή αίτια.
Τα αίτια αυτά παραμένουν και καμιά εγγύηση δεν υπάρχει ότι θα θεραπευτούν…
Η εύκολη λοιπόν λύση είναι να αλλάξουμε το μηχανισμό. Να τον κάνουμε πιο ευέλικτο, πιο αποτελεσματικό, πιο ελεγχόμενο …
Κυριακή 11 Απριλίου 2010
Υπάρχει «χρυσή τομή» και στην πολιτική;
Πολύ δύσκολη η απάντηση…Στη φύση όμως και στα μαθηματικά
η «θεία αναλογία» είναι κάτι εντελώς διαφορετικό…
Θα ταξιδέψουμε σήμερα παρέα με το μαγικό αριθμό “ φ”
η «θεία αναλογία» είναι κάτι εντελώς διαφορετικό…
Θα ταξιδέψουμε σήμερα παρέα με το μαγικό αριθμό “ φ”
Αφορμή πρώτη:
έγραφε σε προηγούμενη ανάρτηση ο σύντροφος «ΠΟΛΙΤΗΣ»: “Στην Ελλάδα το συγκριτικό μας πλεονέκτημα και πλούτος δεν είναι ο τουρισμός κλπ, αυτά είναι για τους ανίδεους οικονομολογούντες και πολιτικούς, το συγκριτικό μας πλεονέκτημα είναι η ΓΝΩΣΗ!!!”
... ίσως ακριβέστερα η πηγή της ΓΝΩΣΗΣ !
Αφορμή δεύτερη:
από αύριο όλοι θα μιλάμε για τον «Καλλικράτη»।
Ο «Καλλικράτης» όμως του κ. Ραγκούση καμία σχέση δεν έχει με τον Καλλικράτη, τον Ικτίνο, τον Φειδία, τον Da Vinci, τον Fibonacci …
Άλλο το καλοκουρδισμένο εξάρτημα της κρατικής μηχανής και άλλο το μεγαλείο, η μαγεία των αριθμών και η θεία έμπνευση …
Η ΦΥΣΗ ΣΕ ΑΡΙΘΜΟΥΣ
Η «ΧΡΥΣΗ ΤΟΜΗ» Ο ΑΡΙΘΜΟΣ «φ»
ΚΑΙ Η ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ FIBONACCI σε μορφή pdf ΕΔΩ
ΚΑΙ Η ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ FIBONACCI σε μορφή pdf ΕΔΩ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Αναρτήσεις
