… στο «ασφαλιστικό» μας πέρασαν για τα 40 παλληκάρια και μας φόρτωσαν 40 χρόνια δουλειάς…
Τουλάχιστον αν ο υπουργός λεγόταν Καράμπελας, κάτι θα παίρναμε.
Τώρα;
Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο .. Βαζαίος!
Οι χήρες θα πληρώσουνε τις χείρες που αρπάξανε;
Θα ακουστούν κι άλλα…
Και τα «μέτρα» δεν έχουν ακόμα εφαρμοστεί.
Δαν είμαστε ούτε στο βατήρα εκκίνησης!
«Ένα ολόκληρο σύστημα πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής αντιλήψεως καταρρέει και κανένα λογικό επιχείρημα δεν είναι δυνατόν να προβληθεί για να αντισταθμίσει την οργή και το αίσθημα αδικίας, όχι αυτών που διαδηλώνουν στους δρόμους, αλλά της σιωπηρής πλειονότητας.»
"Καθημερινή"
Τετάρτη 26 Μαΐου 2010
Από ασφαλίτες πάμε καλά…
Στα μουλωχτά (;) μπήκε ολόκληρη κεραία!
Συναγωνίζονται την Κόρωνο που είναι … ζωσμένη από παντού με την τεχνολογία (!!!)
Κεραία κινητής τηλεφωνίας ...εν μία νυκτί
Μέσα σε μόλις μια νύχτα ξεφύτρωσε ολόκληρη κεραία κινητής τηλεφωνίας (σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες είναι της Vodafone) στο βουνό Βουρλά που συναντάμε πριν τον Κυνίδαρο.
Η κεραία διακρίνεται από χιλιόμετρα μακριά και σύμφωνα με τον Πρόεδρο του Τοπικού Διαμερίσματος Κυνιδάρου, ο οποίος επισκέφτηκε την περιοχή συνοδευόμενος με περιπολικό της Αστυνομίας, η κεραία έχει ήδη τεθεί σε λειτουργία από το ίδιο βράδυ με αυτόνομη ηλεκτρογεννήτρια, καθώς στην περιοχή δεν υπάρχει πρόσβαση στο δίκτυο της ΔΕΗ….
Διαβάστε περισσότερα :ΕΝΕΡΓΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΝΑΞΟΥ
Τρίτη 25 Μαΐου 2010
Όπως τα σαλιγκάρια…
… που μετά τη βροχή «ανεβολάζουνε», οι υποψήφιοι Δήμαρχοι βγήκανε σήμερα παγανιά στα ραδιόφωνα .
Την τιμητική του είχε ο Μανόλης Μαργαρίτης που ανακοίνωσε τον «πυρήνα» του συνδυασμού του.
Τοτόμης Πρωτονοτάριος, Αντώνης Μανιός, Βασίλης Κρασσάς, Αργύρης Ανεβλαβής, Μανώλης Πολυκρέτης, Γιάννης Δρυμαλίτης, Λευτέρης Ελευθερίου και Γιάννης Μαμουζέλος έχουν κάνει καλό … ζέσταμα!
Ο Δήμαρχος Γιάννης Μπαρδάνης πάει για την Περιφέρεια και αναζητούνται επειγόντως τουλάχιστον … 12 ΓΥΝΑΙΚΕΣ λόγω ποσόστοσης!
Γενικά – και όχι αόριστα – πράττετε άριστα …
… αλλά δείξε μας έστω ΕΝΑΝ πατριώτη, ρε Κατερίνα,
που θα συγκινηθεί από την ΗΜΕΡΙΔΑ …
που θα συγκινηθεί από την ΗΜΕΡΙΔΑ …
Θέλουμε, για δείγμα, έστω και ΕΝΑΝ
που θα ενδιαφερθεί για τις εισηγήσεις και τα πορίσματα …
Τα ενδιαφέροντά τους είναι άλλα…
που θα ενδιαφερθεί για τις εισηγήσεις και τα πορίσματα …
Τα ενδιαφέροντά τους είναι άλλα…
Blog: επειδή πολλοί δεν το ‘χουν σε τίποτα να παρεξηγήσουν την εισαγωγή μας, τους προφταίνουμε …
Ξαναπροβάλουμε τη εκδήλωση επειδή είναι πολύ σημαντική και μήπως ο διάλογος και ο προβληματισμός που αναπτύχθηκε στην προηγούμενη ανάρτηση , καταλήξει κάπου …
Μέχρι πότε θα μιλάμε με μισόλογα και με νοήματα;
Αν έστω και τώρα δεν πάει «κάθε κατεργαράκος στον πάγκο του», δε θα πάει ποτέ!!!
Όμως, είναι κρίμα κι άδικο και πολιτικά απαράδεκτη πράξη, το λασπο-σοβάντισμα με υπονοούμενα χωρίς παράθεση στοιχείων…
Με αφορμή, διάφορα … ακαταλαβίστικα, για πολλούς και για εμάς, σχόλια, που μυρίζουν αλλά δεν μας βοηθά η όσφρησή μας να τα αντιληφθούμε και μέχρι να μάθει τα νέα η … κυρα-Ρήνη και τα διαδώσει στη ρούγα και μέχρι ο «ανεπάγγελτος (?)» αγοράσει και τη κορυφή του … Ζα (!) πρέπει να είμαστε όλοι περισσότερο προσεκτικοί.
Όποιος έχει στοιχεία για το οτιδήποτε, ας μην τα αφήσει να μπαγιατέψουν.
Αν δεν θέλει ο ίδιος το e-mail μας είναι γνωστό…
Αν δεν θέλει ο ίδιος το e-mail μας είναι γνωστό…
Δευτέρα 24 Μαΐου 2010
Του Αγίου Πνεύματος σήμερα,
… μεγάλη γιορτή και για πολλούς αργία (!)
Ας θυμηθούμε πως τα κάστρα της πίστης μας κράτησαν ζωντανό το φρόνημα του Έθνους σε δύσκολες στιγμές…
"Εν Αγίω Όρει τη 13/26 Απριλίου 1941
Προς την Αυτού Εξοχότητα τον Αρχικαγκελλάριον του ενδόξου Γερμανικού Κράτους
Κύριον Αδόλφον Χίτλερ εις Βερολίνον.
Εξοχότατε,
Οι βαθυσεβάστως υποσημειούμενοι Αντιπρόσωποι των Είκοσιν Ιερών Βασιλικών Πατριαρχικών και Σταυροπηγιακών Μονών του Αγίου Όρους Άθω, λαμβάνομεν την εξαιρετικήν τιμήν νa απευθυνθώμεν προς την Υμετέραν Εξοχότητα και παρακαλέσωμεν Αυτήν θερμώς, όπως, ευαρεστημένη, αναλάβη υπό την Υψηλήν προσωπικήν Αυτής προστασίαν και κηδεμονίαν τον Ιερόν τούτον Τόπον, του οποίου Ηγούμενοι και αντιπρόσωποι τυγχάνομεν, διαδεχομένη εν τούτω τους ιδρυτάς και Ευεργέτας του Ιερού τούτου Τόπου Βυζαντινούς Αυτοκράτορας και διαδόχους τούτων.
Το Άγιον Όρος, Εξοχώτατε, συνέστη εις Πανορθόδοξον μοναχικήν πολιτείαν, εις ήν ανέκαθεν διαβιούν εν αγαστή ομονοία μοναχοί ακωλύτως προσερχόμενοι από διάφορα ορθόδοξα Έθνη, κατά τον Θ΄ μ.Χ. αιώνα, πνευματικώς μεν εξαρτωμένων από του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, πολιτικώς δε αυτοδιοικούμενον υπό της Ιεράς Συνάξεως των Αντιπροσώπων των Είκοσιν Ιερών και Κυριάρχων Μονών και πολιτειακώς υπαγομένων υπό την προστασίαν και κηδεμονίαν των Βυζαντινών Αυτοκρατόρων και των διαδόχων Αυτών.
Το Αυτονομιακόν τούτο πολίτευμα περιεθριγκώθη διʼ αλλεπαλλήλων τυπικών και Χρυσοβούλων των ιδρυτών και ευεργετών των Ιερών μονών Βυζαντινών Αυτοκρατόρων Βασιλείου του Μακεδόνος (882), Ιωάννου Τσιμισκή (972), Κωνσταντίνου Μονομάχου (1046), Στεφάνου Δουσάν (1346) και άλλων Σλαύων, Ουγγροβλάχων Ηγεμόνων και των μετέπειτα Σουλτανικών Φιρμανίων τελευταίως δε υπό του Καταστατικού Χάρτου του 1926, ούτινος δύο αντίτυπα εσωκλείομεν.
Το ουτωσί καθιερωθέν προνομιακόν και αυτοδιοίκητον καθεστώς του Ιερού τούτου Τόπου, αποτελέσαν αντικείμενον συζητήσεων και επικυρώσεων διαφόρων διεθνών συνθηκών περιεθριγκώθη τέλος, διά του 62ου άρθρου της Βερολινείου συνθήκης του έτους 1878, έχοντος ούτω, οι μοναχοί του Όρους Άθω οθενδήποτε και αν κατάγωνται θα διατηρήσωσι τα κτήματα και τα πρότερα αυτών δικαιώματα και θʼ απολαύωσιν, άνευ ουδεμιάς εξαιρέσεως, πλήρους ισότητος δικαιωμάτων και προνομίων.
Των εν Αγίω Όρει ενασκουμένων Μοναχών, ανεξαρτήτως τόπου προελεύσεως και Εθνικότητος, σκοπός και αποστολή καθʼ όλον τον υπερχιλιετή βίον του Αγίου Όρους, υπήρξεν η διατήρησις, προαγωγή και εξασφάλισις των Ιερών αυτού σκηνωμάτων, η διά της ακαταπονήτου φιλεργίας των εν αυτώ ενασκουμένων μοναχών καλλιέργεια της τε εκκλησιαστικής και κλασσικής φιλολογίας και καλλιτεχνίας, ο ασκητικός βίος και η διηνεκής προσευχή υπέρ του σύμπαντος κόσμου.
Την διατήρησιν του καθεστώτος τούτου της αυτονόμου μοναχικής πολιτείας, ικανοποιούντος πλήρως άπαντας τους εν Αγίω Όρει ενασκουμένους ανεξαρτήτως εθνικότητος Ορθοδόξους μοναχούς και εναρμονιζόμενοι προς τον σκοπόν και την αποστολήν αυτών, παρακαλούμεν και ικετεύομεν θερμώς την Υμετέραν Εξοχότητα όπως αναλάβη υπό την υψηλήν προστασίαν και κηδεμονίαν Αυτής.
Τον Βασιλέα των Βασιλευόντων και Κύριον των Κυριευόντων εξ όλης ψυχής και καρδίας ικετεύοντες, όπως επιδαψιλεύση τη Υμετέρα Εξοχότητι υγείαν και μακροημέρευσιν επʼ αγαθώ του ενδόξου Γερμανικού Έθνους.
Υποσημειούμεθα βαθυσεβάστως"
Άλλο Κυβέρνηση και άλλο λογιστήριο
Μια συνέντευξη του Νίκου Κοτζιά στο http://tvxs.gr/
Ο Νίκος Κοτζιάς, άλλοτε σύμβουλος και στενός συνεργάτης του Γ. Παπανδρέου, λέει ότι έπρεπε να κάνει η κυβέρνηση και μιλά για την αριστερά με αφορμή την έκδοση του νέου του βιβλίου.
Σ.Κ.: Είχες πει σε ένα άρθρο ότι πάμε ή για κατάθλιψη ή για εξέγερση. Τελικά πού πάμε;
Ν.Κ.: Αυτό που φοβάμαι εγώ είναι ότι ένα κομμάτι θα πάει κατάθλιψη και ένα άλλο θα περάσει πρώτα από την εξέγερση και αν είναι αδιέξοδη θα πάει στην κατάθλιψη.
Και αυτό που χρειάζεται η κυβέρνηση είναι νομίζω να συνεννοηθεί με κοινωνικές δυνάμεις, να έχει τα αυτιά της ανοιχτά στα κινήματα, και στο βαθμό που μπορεί και είναι ικανή να υιοθετήσει μια συναίνεση μαζί τους σε ορισμένα αιτήματα, ώστε η εξέγερση να έχει αποτελέσματα και να μην οδηγήσει στην κατάθλιψη.
Διότι πέρα από την κοινωνική πολιτική ανάλυση, το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι είτε η εξέγερση είτε η κατάθλιψη θα είναι αρνητική για την οικονομία। Και οποιοδήποτε οικονομικό σχέδιο, όπως ξέρεις κι εσύ από τη μεγάλη σου πείρα, δεν μπορεί να έχει προοπτική αν έχει την κοινωνία απέναντί του κι αν η κοινωνία απεργεί, κινητοποιείται. Εγώ λέω καμιά φορά σε φίλους μου που είναι στην κυβέρνηση «παιδιά αν απεργήσει συνολικά η χώρα 2 εβδομάδες είναι 4% του ΑΕΠ», άρα όλο το σχέδιο της κυβέρνησης είναι εκτός τόπου και χρόνου. Είναι πολύ απλός ο αριθμός, είναι 52 οι εβδομάδες, 50 ας πούμε που δουλεύουνε, 2 απεργούνε, ίσον 4%. Δεν τον κάνουνε αυτόν τον απλό λογαριασμό, ενώ οφείλουν.
Ο Νίκος Κοτζιάς, άλλοτε σύμβουλος και στενός συνεργάτης του Γ. Παπανδρέου, λέει ότι έπρεπε να κάνει η κυβέρνηση και μιλά για την αριστερά με αφορμή την έκδοση του νέου του βιβλίου.
Σ.Κ.: Είχες πει σε ένα άρθρο ότι πάμε ή για κατάθλιψη ή για εξέγερση. Τελικά πού πάμε;
Ν.Κ.: Αυτό που φοβάμαι εγώ είναι ότι ένα κομμάτι θα πάει κατάθλιψη και ένα άλλο θα περάσει πρώτα από την εξέγερση και αν είναι αδιέξοδη θα πάει στην κατάθλιψη.
Και αυτό που χρειάζεται η κυβέρνηση είναι νομίζω να συνεννοηθεί με κοινωνικές δυνάμεις, να έχει τα αυτιά της ανοιχτά στα κινήματα, και στο βαθμό που μπορεί και είναι ικανή να υιοθετήσει μια συναίνεση μαζί τους σε ορισμένα αιτήματα, ώστε η εξέγερση να έχει αποτελέσματα και να μην οδηγήσει στην κατάθλιψη.
Διότι πέρα από την κοινωνική πολιτική ανάλυση, το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι είτε η εξέγερση είτε η κατάθλιψη θα είναι αρνητική για την οικονομία। Και οποιοδήποτε οικονομικό σχέδιο, όπως ξέρεις κι εσύ από τη μεγάλη σου πείρα, δεν μπορεί να έχει προοπτική αν έχει την κοινωνία απέναντί του κι αν η κοινωνία απεργεί, κινητοποιείται. Εγώ λέω καμιά φορά σε φίλους μου που είναι στην κυβέρνηση «παιδιά αν απεργήσει συνολικά η χώρα 2 εβδομάδες είναι 4% του ΑΕΠ», άρα όλο το σχέδιο της κυβέρνησης είναι εκτός τόπου και χρόνου. Είναι πολύ απλός ο αριθμός, είναι 52 οι εβδομάδες, 50 ας πούμε που δουλεύουνε, 2 απεργούνε, ίσον 4%. Δεν τον κάνουνε αυτόν τον απλό λογαριασμό, ενώ οφείλουν.
Σ.Κ.: Αυτό είναι ένα ακόμη σημείο στο οποίο υστερεί το πακέτο στήριξης. Η πολιτική έχει αντικατασταθεί από την λογιστική.
Ν.Κ.: Εγώ λέω ότι έχουμε ένα πρόβλημα Στέλιο μου, αν ήμασταν σε μια εταιρεία, καλή ώρα η μικρή που έχεις εσύ, το λογιστήριο βρίσκεται στον κάτω όροφο, με την έννοια ότι τις αποφάσεις που θα πάρεις, πως θα λειτουργήσει η επιχείρηση, με ποιους θα συνομιλήσεις, τι θα ανεβάσεις στο site σου, ποιος δημοσιογράφος θα πάρει συνέντευξη από ποιόν, το αποφασίζεις εσύ κι όχι ο λογιστής σου, έτσι δεν είναι;
Ο λογιστής σου θα ερωτηθεί αν αντέχεις αυτά τα έξοδα ή όχι. Δυστυχώς στην Ελλάδα στη μεγάλη πολιτική βλέπουμε μια ανατροπή της λογικής ακόμη και μιας επιχείρησης. Δηλαδή, προηγείται η λογιστική και η πολιτική απλώς διαχειρίζεται τις αποφάσεις αυτές του λογιστή. Ε, δεν γίνεται έτσι.
Σ.Κ.: Παρουσιάστηκε ως μονόδρομος το πακέτο στήριξης.
Ν.Κ.: Νομίζω ότι η κυβέρνηση κι όποιος πιστεύει σε μονόδρομους -κι εγώ έχω πιστέψει κατά καιρούς σε μονόδρομους- κάνει ένα μεγάλο λάθος: κλείνει το μυαλό της σε μια άλφα επιλογή και δεν επιτρέπει να έχει η ίδια την ευκαιρία να σκεφτεί και τις άλλες εναλλακτικές λύσεις.
Άλλες εναλλακτικές λύσεις υπάρχουν, αρκεί αντί να σκεφτείς λογιστικά (έσοδα-έξοδα) να σκεφτείς πολιτικά. Και οι άλλες οι λύσεις οι πολιτικές ήταν ότι θα μπορούσε να ακολουθήσει μια πολιτική με μεγαλύτερη στήριξη της κοινωνίας κι όχι των δημοσκοπήσεων, να βρει εναλλακτικές πηγές δανεισμού με χαμηλότερα ποσοστά κι επιτόκια, όπως θα ήταν η Κίνα και αραβικά μεγάλα ταμεία κλπ
Θα μπορούσε επίσης να κάνει μια -όπως εγώ την λέω- αναδιαπραγμάτευση πακέτου, δηλαδή όταν στη διαπραγμάτευση είμαι στριμωγμένος από τον απέναντί μου τότε βάζω κι άλλα θέματα ώστε να το διαπραγματευτώ, αλλά μαζί να του δώσω και κάποια από τα άλλα και να πάρω κι αυτό που εγώ θέλω.
Και το τελευταίο ,η πιο σκληρή διαπραγμάτευση που είναι η διαπραγμάτευση των κόκκινων γραμμών, εξηγώ σε αυτόν που θέλει να μου περάσει, όπως ήθελε κάποια στιγμή η κα Μέρκελ, το σκοινί από το λαιμό και να με κρεμάσει στο γκρεμό, του εξηγώ ότι είμαι τόσο βαρύς ώστε όταν πέσω από το γκρεμό θα τον συμπαρασύρω.
Δηλαδή δεν μπορώ να κάνω διαπραγμάτευση χωρίς να την ανοίξω σε πολλά θέματα, χωρίς να έχω εναλλακτικούς δρόμους, έστω κι όχι πολύ ισχυρούς και χωρίς να ανεβάσω -αυτό είναι το κύριο- το κόστος της άλλης πλευράς. Αν η άλλη πλευρά δεν έχει κόστος, αν βγαίνουν οι υπουργοί μας και οι υφυπουργοί μας στη βουλή και στα ΜΜΕ και λένε ότι όταν δανείζεσαι δε μπορείς να βάλεις όρους, τότε είσαι καταδικασμένος. Σε άκουσε η άλλη πλευρά, ξέρουν ότι φοβάσαι «μη κρεμαστείς από το σκοινί», στο τραβάει, πονάς και παραδίδεσαι.
Άρα λέω ότι τους μονόδρομους τους φτιάξαμε μόνοι μας, σε μια εποχή που αλλάζει ο κόσμος και μεγαλώνουν οι εναλλακτικές δυνατότητες, φτιάξαμε ένα στενό λογιστικό σχήμα στο οποίο παγιδευτήκαμε. Και από τη στιγμή που παγιδευτήκαμε σε αυτό το σχήμα, ασφαλώς δεν είχαμε άλλο δρόμο.
Σ.Κ.: Είχες πει δημοσίως, πριν κορυφωθεί η κρίση, ότι θα μπορούσαν να παρθούν δάνεια με πολύ χαμηλό επιτόκιο
Ν.Κ.: Εγώ κάνω μια θεμελιακή εκτίμηση εξ αρχής. Πριν δύο χρόνια κάναμε μεγάλες συζητήσεις στο ΙΣΤΑΜΕ (Ινστιτούτο Στρατηγικών και Αναπτυξιακών Μελετών), για την οικονομική κρίση του 2008. Η γνώμη μου ήταν πως η θεμελιακή αιτία αυτής της κρίσης, είναι ότι μεγάλο κομμάτι πλούτου «συσσώρευσης», θα λέγαμε παλιά στην αριστερά έχει μεταφερθεί από τη Δύση στην Ανατολή. Και άρα τα περιθώρια ελιγμών στη Δύση περιορίζονται. Τι κάνει λοιπόν η Δύση; Αυξάνει τις σχέσεις της με την Ανατολή.
Θα σου πω κάτι. Είναι γνωστό ότι έχει 980 δισεκατομμύρια χρέη η Αμερική σε ομόλογα και δάνεια από την Κίνα. Είναι γνωστό πως σε χώρες όπως η Ιταλία και η Βρετανία οι Κινέζοι αγοράζουν εταιρίες. Είναι άγνωστο ίσως το γεγονός ότι εταιρίες όπως η MERCEDES-BENZ, ανήκουν σε αραβικά κεφάλαια ή εν μέρει στο ιρανικό κράτος.
Είναι αγορές της δεκαετίας του ‘70 οι οποίες μείνανε. Και βλέπουμε ότι όλες οι ισχυρές δυτικές χώρες, λόγω αυτής της μετακίνησης, αντλούν χρήματα και κονδύλια από την Ανατολή. Τις μικρότερες χώρες τις θέλουν ως ρεζέρβα σε τυχόν συγκρούσεις με την Ανατολή, και θέλουν να μας απαγορέψουν να πάμε προς την Ανατολή.
Η Τουρκία παραβίασε αυτόν τον κανόνα και βλέπουμε ότι η Δύση μετά την επιβραβεύει. Λέει ότι χρειάζομαι τη Τουρκία γιατί παίζει αυτό το παιχνίδι με Ιράν κ.λπ. Νομίζω ότι η Ελλάδα έπρεπε να το κάνει αυτό. Όχι να φύγει από τη Δύση, όπως καταλαβαίνουν μερικοί ανόητοι.
Όχι να εγκαταλείψει την ΕΕ αλλά να βρει έναν ειδικό ρόλο στη Δύση, στην ΕΕ, ώστε να μπορέσει να γίνει γέφυρα με αυτές τις περιοχές. Και το λέω αυτό επιπλέον διότι η Τουρκία υπήρξε αποικιοκρατική δύναμη, το οποίο το ξέρανε πολλοί δικοί μας «δυτικοτραφείς» διανοούμενοι. Και μια από τις αποικίες τους ήταν και ο Αραβικός κόσμος και η Ελλάδα. Άρα η Τουρκία έχει μειονεκτήματα έναντι του Αραβικού κόσμου.
Αντίθετα η Ελλάδα, έχοντας ένα κοινό παρελθόν με μεγάλους ιστορικούς πολιτισμούς, κατανόηση της ιστορίας, καλές σχέσεις με αυτές τις χώρες μέχρι και πρόσφατα και όχι κακό παρελθόν. Δηλαδή, η Ελλάδα έχοντας όλα τα πλεονεκτήματα και τα προνόμια των σχέσεων εμπιστοσύνης, θα μπορούσε να παίξει αυτό τον ειδικό ρόλο. Όχι για να φύγει από τη Δύση αλλά για ειδίκευση εντός της Δύσης. Γιατί όπως λέω και εγώ στην εξωτερική πολιτική και στον καταμερισμό εργασίας πρέπει να έχεις μια ειδίκευση.
Σ.Κ.: Θα μπορούσε, στα πλαίσια της διαπραγμάτευσης να τεθεί θέμα αναδιαπραγμάτευσης του χρέους;
Ν.Κ.: Αυτό δεν είναι ζήτημα της στιγμής, γιατί όποιος το ανοίγει κάνει ακόμα πιο δύσπιστες τις αγορές. Νομίζω ότι αυτό που χρειάζεται η ελληνική οικονομία είναι να σταθεροποιηθεί σε ένα βαθμό, που για να γίνει αυτό χρειάζεται κοινωνική συναίνεση, και κατόπιν να ξαναβγεί στις αγορές και να δανειστεί με χαμηλά spread. Κοίταγα πως ακόμα και χθες τα spread και τα ασφάλιστρα των ομόλογων της Ταϊλάνδης ήταν πιο χαμηλά από τα δικά μας ακόμα και τώρα που περνάει εμφύλιο πόλεμο. Δείγμα ότι δε μετράνε καν τα οικονομικά, δεν μετράνε οι κινητοποιήσεις του κόσμου, για να χειροτερεύσει η θέση μετράνε πάρα πολύ οι πολιτικοί παράγοντες.
Σ.Κ.: Λείπει επίσης κάθε πρόταση ανάπτυξης..
Ν.Κ.: Η κυβέρνηση δεν πήρε μόνο το πρόβλημα των ελλειμμάτων μονοδρομικά. Αλλά πήρε το ίδιο το ζήτημα ως το μοναδικό της πρόβλημα. Δε σύνδεσε τα μέτρα που έχει πάρει, με μια αναπτυξιακή προοπτική που θα έλεγε στον ελληνικό λαό ότι εγώ πράγματι τώρα παίρνω μέτρα σε βάρος σου, μόλις σταθεροποιηθεί η οικονομία θα σου δώσω πίσω αυτά που σου παίρνω. Άρα δίνεις ένα ψυχολογικό έναυσμα που χρειάζεται η σημερινή κοινωνία.
Ταυτόχρονα κάνω τρεις μεγάλες επενδύσεις, όπως νανοτεχνολογία στο Βόλο, ιατρικά όργανα και υπηρεσίες στα Γιάννενα, βιοτεχνολογία-βιοιατρική στη Κρήτη.
Εκτός από ότι έπρεπε να υποσχεθώ πως θα εφαρμόσω μια πολιτική ανάπτυξης, έπρεπε να χτυπήσω τα καρτέλ. Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα στην οποία τα τελευταία δέκα χρόνια η οικονομία έχει πέσει σε ύφεση και οι τιμές καλπάζουνε. Δεν είναι δυνατό να μειώνονται τα εισοδήματα και να ανεβαίνουν οι τιμές. Δεν αντέχεται αυτό, είναι κοινωνική αποδιοργάνωση.
Άρα, η κυβέρνηση πρέπει να δώσει προσμονή και προοπτική στη ψυχολογία των εργαζομένων, να δώσει μια προοπτική ανάπτυξης που θα διασφαλίζει την επιβίωση της χώρας τις επόμενες δεκαετίες και να χτυπήσει εκεί που γίνονται τα μεγάλα άνομα κέρδη. Δεν τα έκανε αυτά, πήγε φοβισμένη σε μια λογιστική διαπραγμάτευσης. Αυτά τα λέω όχι για να κάνω κριτική, αλλά για να διδαχτούμε από τα λάθη μας και να μην κάνουμε τα ίδια το επόμενο εξάμηνο.
Σ.Κ.: Πώς θα γίνουν αυτά όταν, όπως είπες, ο Γιώργος Παπανδρέου είναι όμηρος των φιλελεύθερων κύκλων;
Ν.Κ.: Δεν είπα αυτό. Είπα ότι συνεργάζεται με νεοφιλελεύθερους οι οποίοι θέλουν να τον κάνουν όμηρο. Νομίζω ότι ο Γιώργος Παπανδρέου έχει ένα βαθύ προοδευτικό προφίλ. Όταν τον ακούω σήμερα, ο λόγος του είναι αριστερός και κεϋνσιανός, αλλά αυτό δε συμβαδίζει με έναν τύπο πολιτικής εδώ στη Ελλάδα. Νομίζω ότι πρέπει να αναστοχαστεί και επειδή με ρωτάνε πολλοί για ανασχηματισμό, τους λέω ότι κάτι τέτοιο δεν απασχολεί τη χώρα.
Αυτό που ενδιαφέρει δεν είναι ο ανασχηματισμός προσώπων, είναι ένας διαφορετικός προσανατολισμός. Νομίζω ότι μπορεί, είναι η τελευταία του ευκαιρία. Άμα συνεχίσει έτσι, όχι μόνο θα καταστραφεί ο κοινωνικός ιστός της χώρας, όχι ότι δε θα έχουμε μέλλον μετά την κρίση, αλλά ούτε τα λογιστικά δε θα του βγούνε. Το λογιστήριο έχει καλά λογιστικά όταν η διεύθυνση κάνει καλές δουλειές. Πρέπει να φύγουν από την αντίληψη ότι η πολιτική είναι λογιστική, και η πολιτική με «π» κεφαλαίο.
Σ.Κ.: Αν είναι έτσι, πως εξηγείς τότε ότι ο Γιώργος Παπανδρέου πήγε αντίθετα με τις πεποιθήσεις του;
Ν.Κ.: Νομίζω ότι δε μπόρεσε να μεταφράσει τη γενική του πεποίθηση για το σημερινό κόσμο με την πρακτική πολιτική και τον οδήγησαν και τον έπεισαν -δικό του βέβαια λάθος- ότι κάποια πράγματα είναι μονόδρομος. Εγώ πιστεύω ότι υπάρχουν και άλλοι δρόμοι.
Και δεν είναι θέμα κριτικής απέναντι στην κυβέρνηση, ούτε σε άλλους που δεν έχουνε προτάσεις, είναι ζωτική ανάγκη για τη χώρα να σκεφτεί ότι δεν υπάρχουν μονόδρομοι και έτσι θα ανοιχτούν πιο δημιουργικές λύσεις,. Ελπίζω να το αντιληφθεί έγκαιρα γιατί είναι σίγουρο πως κάποια στιγμή θα το αντιληφθεί.
Ελπίζω σε έναν καλύτερο Παπανδρέου γιατί δε διαθέτουμε άλλους πολιτικούς σήμερα. Αλλά ελπίζω να ξεφύγει από αυτού του είδους τη μονόπλευρη πολιτική της σκληρής λιτότητας. Εκείνος πρέπει να το αποδείξει ότι μπορεί και θέλει.
Σ.Κ.: Νομίζω ότι η πολιτική με «π» κεφαλαίο είναι και το θέμα του νέου σου βιβλίου.
Ν.Κ.: Το βιβλίο «Η Λογική Εξωτερική πολιτική στον 21ο αιώνα», είναι ένα βιβλίο που το έγραψα γρήγορα. Ίσως το πιο κατανοητό από αυτά που έχω γράψει τα τελευταία χρόνια, και είναι μια αγωνία, ότι η Ελλάδα πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι ο κόσμος αλλάζει.
Ότι έχει τη δυνατότητα σε αυτόν τον κόσμο να αναπτύξει μια εξωτερική πολιτική με περισσότερη αυτονομία και ανεξαρτησία, ότι σε αυτόν τον κόσμο υπάρχουν περισσότερες θετικές εναλλακτικές λύσεις, όχι αντιπαραθετικά αλλά θετικά και κατά συνέπεια είναι ένα βιβλίο στο οποίο κάνω προτάσεις για το τι μπορεί να κάνει η Ελλάδα για να καλυτερεύσει τη θέση της στο παγκόσμιο γίγνεσθαι. Είναι ένα βιβλίο προτάσεων.
Σ.Κ.: Πώς βλέπεις εσύ, ως άνθρωπος που προέρχεται από εκεί, τη τακτική της αριστεράς στην σημερινή κρίση;
Ν.Κ.: Νομίζω ότι η αριστερά έχει μείνει στο παρελθόν της. Είναι ακόμα φυλακισμένη στο παρελθόν και συζητάει πως θα διαχειριστεί το παρελθόν σε μια εποχή κρίσης που θέλει φωτεινό μέλλον. Θα πρέπει να σκεφτεί περισσότερο τις προτάσεις της και τον τρόπο που πρέπει να συνεργαστεί με μεγάλες λαϊκές μάζες που υπάρχουν στα κόμματα του δικομματισμού παρά να δικαιωθεί. Και από την άλλη πλευρά η κυβέρνηση θα πρέπει να καταλάβει πως είναι κυβέρνηση, και έχει ευθύνη να συνδιαλέγεται και να συνομιλεί με τα αριστερά κόμματα, ακόμα και αν την αδικεί η αριστερά.
Και εδώ θέλουν προσοχή τα λάθη αλαζονείας. Δηλαδή αυτό το μικρό κοινοβουλευτικό πραξικόπημα που έγινε (η παράκαμψη της Βουλής στις αποφάσεις για το πρόγραμμα στήριξης) που έχει σημασία όμως αφού αφορά τα δημοκρατικά ζητήματα
Αυτό ενόχλησε την αριστερά και δικαιολογημένα. Θέλει επίσης μεγάλη προσοχή από τα κόμματα που συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις, που αν δεν γίνουν ορθολογικά μπορεί να αποδιοργανώσουν τον κοινωνικό ιστό σε αυτόν τον τόπο.
Άρα, πιστεύω ότι η Αριστερά πρέπει να ωριμάσει λίγο περισσότερο, να επιστρέψει σε αυτό που ήτανε, μια όχι απλώς μαχόμενη αριστερά για την υπεράσπιση του χθες, αλλά σε μια αριστερά με ιδέες, προγράμματα σχεδιασμούς για το αύριο. Αυτό το δεύτερο το έχει χάσει.
Ν.Κ.: Εγώ λέω ότι έχουμε ένα πρόβλημα Στέλιο μου, αν ήμασταν σε μια εταιρεία, καλή ώρα η μικρή που έχεις εσύ, το λογιστήριο βρίσκεται στον κάτω όροφο, με την έννοια ότι τις αποφάσεις που θα πάρεις, πως θα λειτουργήσει η επιχείρηση, με ποιους θα συνομιλήσεις, τι θα ανεβάσεις στο site σου, ποιος δημοσιογράφος θα πάρει συνέντευξη από ποιόν, το αποφασίζεις εσύ κι όχι ο λογιστής σου, έτσι δεν είναι;
Ο λογιστής σου θα ερωτηθεί αν αντέχεις αυτά τα έξοδα ή όχι. Δυστυχώς στην Ελλάδα στη μεγάλη πολιτική βλέπουμε μια ανατροπή της λογικής ακόμη και μιας επιχείρησης. Δηλαδή, προηγείται η λογιστική και η πολιτική απλώς διαχειρίζεται τις αποφάσεις αυτές του λογιστή. Ε, δεν γίνεται έτσι.
Σ.Κ.: Παρουσιάστηκε ως μονόδρομος το πακέτο στήριξης.
Ν.Κ.: Νομίζω ότι η κυβέρνηση κι όποιος πιστεύει σε μονόδρομους -κι εγώ έχω πιστέψει κατά καιρούς σε μονόδρομους- κάνει ένα μεγάλο λάθος: κλείνει το μυαλό της σε μια άλφα επιλογή και δεν επιτρέπει να έχει η ίδια την ευκαιρία να σκεφτεί και τις άλλες εναλλακτικές λύσεις.
Άλλες εναλλακτικές λύσεις υπάρχουν, αρκεί αντί να σκεφτείς λογιστικά (έσοδα-έξοδα) να σκεφτείς πολιτικά. Και οι άλλες οι λύσεις οι πολιτικές ήταν ότι θα μπορούσε να ακολουθήσει μια πολιτική με μεγαλύτερη στήριξη της κοινωνίας κι όχι των δημοσκοπήσεων, να βρει εναλλακτικές πηγές δανεισμού με χαμηλότερα ποσοστά κι επιτόκια, όπως θα ήταν η Κίνα και αραβικά μεγάλα ταμεία κλπ
Θα μπορούσε επίσης να κάνει μια -όπως εγώ την λέω- αναδιαπραγμάτευση πακέτου, δηλαδή όταν στη διαπραγμάτευση είμαι στριμωγμένος από τον απέναντί μου τότε βάζω κι άλλα θέματα ώστε να το διαπραγματευτώ, αλλά μαζί να του δώσω και κάποια από τα άλλα και να πάρω κι αυτό που εγώ θέλω.
Και το τελευταίο ,η πιο σκληρή διαπραγμάτευση που είναι η διαπραγμάτευση των κόκκινων γραμμών, εξηγώ σε αυτόν που θέλει να μου περάσει, όπως ήθελε κάποια στιγμή η κα Μέρκελ, το σκοινί από το λαιμό και να με κρεμάσει στο γκρεμό, του εξηγώ ότι είμαι τόσο βαρύς ώστε όταν πέσω από το γκρεμό θα τον συμπαρασύρω.
Δηλαδή δεν μπορώ να κάνω διαπραγμάτευση χωρίς να την ανοίξω σε πολλά θέματα, χωρίς να έχω εναλλακτικούς δρόμους, έστω κι όχι πολύ ισχυρούς και χωρίς να ανεβάσω -αυτό είναι το κύριο- το κόστος της άλλης πλευράς. Αν η άλλη πλευρά δεν έχει κόστος, αν βγαίνουν οι υπουργοί μας και οι υφυπουργοί μας στη βουλή και στα ΜΜΕ και λένε ότι όταν δανείζεσαι δε μπορείς να βάλεις όρους, τότε είσαι καταδικασμένος. Σε άκουσε η άλλη πλευρά, ξέρουν ότι φοβάσαι «μη κρεμαστείς από το σκοινί», στο τραβάει, πονάς και παραδίδεσαι.
Άρα λέω ότι τους μονόδρομους τους φτιάξαμε μόνοι μας, σε μια εποχή που αλλάζει ο κόσμος και μεγαλώνουν οι εναλλακτικές δυνατότητες, φτιάξαμε ένα στενό λογιστικό σχήμα στο οποίο παγιδευτήκαμε. Και από τη στιγμή που παγιδευτήκαμε σε αυτό το σχήμα, ασφαλώς δεν είχαμε άλλο δρόμο.
Σ.Κ.: Είχες πει δημοσίως, πριν κορυφωθεί η κρίση, ότι θα μπορούσαν να παρθούν δάνεια με πολύ χαμηλό επιτόκιο
Ν.Κ.: Εγώ κάνω μια θεμελιακή εκτίμηση εξ αρχής. Πριν δύο χρόνια κάναμε μεγάλες συζητήσεις στο ΙΣΤΑΜΕ (Ινστιτούτο Στρατηγικών και Αναπτυξιακών Μελετών), για την οικονομική κρίση του 2008. Η γνώμη μου ήταν πως η θεμελιακή αιτία αυτής της κρίσης, είναι ότι μεγάλο κομμάτι πλούτου «συσσώρευσης», θα λέγαμε παλιά στην αριστερά έχει μεταφερθεί από τη Δύση στην Ανατολή. Και άρα τα περιθώρια ελιγμών στη Δύση περιορίζονται. Τι κάνει λοιπόν η Δύση; Αυξάνει τις σχέσεις της με την Ανατολή.
Θα σου πω κάτι. Είναι γνωστό ότι έχει 980 δισεκατομμύρια χρέη η Αμερική σε ομόλογα και δάνεια από την Κίνα. Είναι γνωστό πως σε χώρες όπως η Ιταλία και η Βρετανία οι Κινέζοι αγοράζουν εταιρίες. Είναι άγνωστο ίσως το γεγονός ότι εταιρίες όπως η MERCEDES-BENZ, ανήκουν σε αραβικά κεφάλαια ή εν μέρει στο ιρανικό κράτος.
Είναι αγορές της δεκαετίας του ‘70 οι οποίες μείνανε. Και βλέπουμε ότι όλες οι ισχυρές δυτικές χώρες, λόγω αυτής της μετακίνησης, αντλούν χρήματα και κονδύλια από την Ανατολή. Τις μικρότερες χώρες τις θέλουν ως ρεζέρβα σε τυχόν συγκρούσεις με την Ανατολή, και θέλουν να μας απαγορέψουν να πάμε προς την Ανατολή.
Η Τουρκία παραβίασε αυτόν τον κανόνα και βλέπουμε ότι η Δύση μετά την επιβραβεύει. Λέει ότι χρειάζομαι τη Τουρκία γιατί παίζει αυτό το παιχνίδι με Ιράν κ.λπ. Νομίζω ότι η Ελλάδα έπρεπε να το κάνει αυτό. Όχι να φύγει από τη Δύση, όπως καταλαβαίνουν μερικοί ανόητοι.
Όχι να εγκαταλείψει την ΕΕ αλλά να βρει έναν ειδικό ρόλο στη Δύση, στην ΕΕ, ώστε να μπορέσει να γίνει γέφυρα με αυτές τις περιοχές. Και το λέω αυτό επιπλέον διότι η Τουρκία υπήρξε αποικιοκρατική δύναμη, το οποίο το ξέρανε πολλοί δικοί μας «δυτικοτραφείς» διανοούμενοι. Και μια από τις αποικίες τους ήταν και ο Αραβικός κόσμος και η Ελλάδα. Άρα η Τουρκία έχει μειονεκτήματα έναντι του Αραβικού κόσμου.
Αντίθετα η Ελλάδα, έχοντας ένα κοινό παρελθόν με μεγάλους ιστορικούς πολιτισμούς, κατανόηση της ιστορίας, καλές σχέσεις με αυτές τις χώρες μέχρι και πρόσφατα και όχι κακό παρελθόν. Δηλαδή, η Ελλάδα έχοντας όλα τα πλεονεκτήματα και τα προνόμια των σχέσεων εμπιστοσύνης, θα μπορούσε να παίξει αυτό τον ειδικό ρόλο. Όχι για να φύγει από τη Δύση αλλά για ειδίκευση εντός της Δύσης. Γιατί όπως λέω και εγώ στην εξωτερική πολιτική και στον καταμερισμό εργασίας πρέπει να έχεις μια ειδίκευση.
Σ.Κ.: Θα μπορούσε, στα πλαίσια της διαπραγμάτευσης να τεθεί θέμα αναδιαπραγμάτευσης του χρέους;
Ν.Κ.: Αυτό δεν είναι ζήτημα της στιγμής, γιατί όποιος το ανοίγει κάνει ακόμα πιο δύσπιστες τις αγορές. Νομίζω ότι αυτό που χρειάζεται η ελληνική οικονομία είναι να σταθεροποιηθεί σε ένα βαθμό, που για να γίνει αυτό χρειάζεται κοινωνική συναίνεση, και κατόπιν να ξαναβγεί στις αγορές και να δανειστεί με χαμηλά spread. Κοίταγα πως ακόμα και χθες τα spread και τα ασφάλιστρα των ομόλογων της Ταϊλάνδης ήταν πιο χαμηλά από τα δικά μας ακόμα και τώρα που περνάει εμφύλιο πόλεμο. Δείγμα ότι δε μετράνε καν τα οικονομικά, δεν μετράνε οι κινητοποιήσεις του κόσμου, για να χειροτερεύσει η θέση μετράνε πάρα πολύ οι πολιτικοί παράγοντες.
Σ.Κ.: Λείπει επίσης κάθε πρόταση ανάπτυξης..
Ν.Κ.: Η κυβέρνηση δεν πήρε μόνο το πρόβλημα των ελλειμμάτων μονοδρομικά. Αλλά πήρε το ίδιο το ζήτημα ως το μοναδικό της πρόβλημα. Δε σύνδεσε τα μέτρα που έχει πάρει, με μια αναπτυξιακή προοπτική που θα έλεγε στον ελληνικό λαό ότι εγώ πράγματι τώρα παίρνω μέτρα σε βάρος σου, μόλις σταθεροποιηθεί η οικονομία θα σου δώσω πίσω αυτά που σου παίρνω. Άρα δίνεις ένα ψυχολογικό έναυσμα που χρειάζεται η σημερινή κοινωνία.
Ταυτόχρονα κάνω τρεις μεγάλες επενδύσεις, όπως νανοτεχνολογία στο Βόλο, ιατρικά όργανα και υπηρεσίες στα Γιάννενα, βιοτεχνολογία-βιοιατρική στη Κρήτη.
Εκτός από ότι έπρεπε να υποσχεθώ πως θα εφαρμόσω μια πολιτική ανάπτυξης, έπρεπε να χτυπήσω τα καρτέλ. Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα στην οποία τα τελευταία δέκα χρόνια η οικονομία έχει πέσει σε ύφεση και οι τιμές καλπάζουνε. Δεν είναι δυνατό να μειώνονται τα εισοδήματα και να ανεβαίνουν οι τιμές. Δεν αντέχεται αυτό, είναι κοινωνική αποδιοργάνωση.
Άρα, η κυβέρνηση πρέπει να δώσει προσμονή και προοπτική στη ψυχολογία των εργαζομένων, να δώσει μια προοπτική ανάπτυξης που θα διασφαλίζει την επιβίωση της χώρας τις επόμενες δεκαετίες και να χτυπήσει εκεί που γίνονται τα μεγάλα άνομα κέρδη. Δεν τα έκανε αυτά, πήγε φοβισμένη σε μια λογιστική διαπραγμάτευσης. Αυτά τα λέω όχι για να κάνω κριτική, αλλά για να διδαχτούμε από τα λάθη μας και να μην κάνουμε τα ίδια το επόμενο εξάμηνο.
Σ.Κ.: Πώς θα γίνουν αυτά όταν, όπως είπες, ο Γιώργος Παπανδρέου είναι όμηρος των φιλελεύθερων κύκλων;
Ν.Κ.: Δεν είπα αυτό. Είπα ότι συνεργάζεται με νεοφιλελεύθερους οι οποίοι θέλουν να τον κάνουν όμηρο. Νομίζω ότι ο Γιώργος Παπανδρέου έχει ένα βαθύ προοδευτικό προφίλ. Όταν τον ακούω σήμερα, ο λόγος του είναι αριστερός και κεϋνσιανός, αλλά αυτό δε συμβαδίζει με έναν τύπο πολιτικής εδώ στη Ελλάδα. Νομίζω ότι πρέπει να αναστοχαστεί και επειδή με ρωτάνε πολλοί για ανασχηματισμό, τους λέω ότι κάτι τέτοιο δεν απασχολεί τη χώρα.
Αυτό που ενδιαφέρει δεν είναι ο ανασχηματισμός προσώπων, είναι ένας διαφορετικός προσανατολισμός. Νομίζω ότι μπορεί, είναι η τελευταία του ευκαιρία. Άμα συνεχίσει έτσι, όχι μόνο θα καταστραφεί ο κοινωνικός ιστός της χώρας, όχι ότι δε θα έχουμε μέλλον μετά την κρίση, αλλά ούτε τα λογιστικά δε θα του βγούνε. Το λογιστήριο έχει καλά λογιστικά όταν η διεύθυνση κάνει καλές δουλειές. Πρέπει να φύγουν από την αντίληψη ότι η πολιτική είναι λογιστική, και η πολιτική με «π» κεφαλαίο.
Σ.Κ.: Αν είναι έτσι, πως εξηγείς τότε ότι ο Γιώργος Παπανδρέου πήγε αντίθετα με τις πεποιθήσεις του;
Ν.Κ.: Νομίζω ότι δε μπόρεσε να μεταφράσει τη γενική του πεποίθηση για το σημερινό κόσμο με την πρακτική πολιτική και τον οδήγησαν και τον έπεισαν -δικό του βέβαια λάθος- ότι κάποια πράγματα είναι μονόδρομος. Εγώ πιστεύω ότι υπάρχουν και άλλοι δρόμοι.
Και δεν είναι θέμα κριτικής απέναντι στην κυβέρνηση, ούτε σε άλλους που δεν έχουνε προτάσεις, είναι ζωτική ανάγκη για τη χώρα να σκεφτεί ότι δεν υπάρχουν μονόδρομοι και έτσι θα ανοιχτούν πιο δημιουργικές λύσεις,. Ελπίζω να το αντιληφθεί έγκαιρα γιατί είναι σίγουρο πως κάποια στιγμή θα το αντιληφθεί.
Ελπίζω σε έναν καλύτερο Παπανδρέου γιατί δε διαθέτουμε άλλους πολιτικούς σήμερα. Αλλά ελπίζω να ξεφύγει από αυτού του είδους τη μονόπλευρη πολιτική της σκληρής λιτότητας. Εκείνος πρέπει να το αποδείξει ότι μπορεί και θέλει.
Σ.Κ.: Νομίζω ότι η πολιτική με «π» κεφαλαίο είναι και το θέμα του νέου σου βιβλίου.
Ν.Κ.: Το βιβλίο «Η Λογική Εξωτερική πολιτική στον 21ο αιώνα», είναι ένα βιβλίο που το έγραψα γρήγορα. Ίσως το πιο κατανοητό από αυτά που έχω γράψει τα τελευταία χρόνια, και είναι μια αγωνία, ότι η Ελλάδα πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι ο κόσμος αλλάζει.
Ότι έχει τη δυνατότητα σε αυτόν τον κόσμο να αναπτύξει μια εξωτερική πολιτική με περισσότερη αυτονομία και ανεξαρτησία, ότι σε αυτόν τον κόσμο υπάρχουν περισσότερες θετικές εναλλακτικές λύσεις, όχι αντιπαραθετικά αλλά θετικά και κατά συνέπεια είναι ένα βιβλίο στο οποίο κάνω προτάσεις για το τι μπορεί να κάνει η Ελλάδα για να καλυτερεύσει τη θέση της στο παγκόσμιο γίγνεσθαι. Είναι ένα βιβλίο προτάσεων.
Σ.Κ.: Πώς βλέπεις εσύ, ως άνθρωπος που προέρχεται από εκεί, τη τακτική της αριστεράς στην σημερινή κρίση;
Ν.Κ.: Νομίζω ότι η αριστερά έχει μείνει στο παρελθόν της. Είναι ακόμα φυλακισμένη στο παρελθόν και συζητάει πως θα διαχειριστεί το παρελθόν σε μια εποχή κρίσης που θέλει φωτεινό μέλλον. Θα πρέπει να σκεφτεί περισσότερο τις προτάσεις της και τον τρόπο που πρέπει να συνεργαστεί με μεγάλες λαϊκές μάζες που υπάρχουν στα κόμματα του δικομματισμού παρά να δικαιωθεί. Και από την άλλη πλευρά η κυβέρνηση θα πρέπει να καταλάβει πως είναι κυβέρνηση, και έχει ευθύνη να συνδιαλέγεται και να συνομιλεί με τα αριστερά κόμματα, ακόμα και αν την αδικεί η αριστερά.
Και εδώ θέλουν προσοχή τα λάθη αλαζονείας. Δηλαδή αυτό το μικρό κοινοβουλευτικό πραξικόπημα που έγινε (η παράκαμψη της Βουλής στις αποφάσεις για το πρόγραμμα στήριξης) που έχει σημασία όμως αφού αφορά τα δημοκρατικά ζητήματα
Αυτό ενόχλησε την αριστερά και δικαιολογημένα. Θέλει επίσης μεγάλη προσοχή από τα κόμματα που συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις, που αν δεν γίνουν ορθολογικά μπορεί να αποδιοργανώσουν τον κοινωνικό ιστό σε αυτόν τον τόπο.
Άρα, πιστεύω ότι η Αριστερά πρέπει να ωριμάσει λίγο περισσότερο, να επιστρέψει σε αυτό που ήτανε, μια όχι απλώς μαχόμενη αριστερά για την υπεράσπιση του χθες, αλλά σε μια αριστερά με ιδέες, προγράμματα σχεδιασμούς για το αύριο. Αυτό το δεύτερο το έχει χάσει.
Κυριακή 23 Μαΐου 2010
Διαλέξαμε….
+a.jpg)
Κι αν όσα λένε οι οικολόγοι δεν είναι αλήθεια;
Jean de Kervasdoué, έκδ. Πόλις, २०१०
Jean de Kervasdoué, έκδ. Πόλις, २०१०
Immanuel Wallerstein, Δομικές κρίσεις
Μέρος 1ο
Μέρος 1ο
Ο θυμός της Γερμανίας
..ή, λατινιστί, Furiosa Teutonicorum Ιnsania (1)
του Γιάνη Βαρουφάκη
Ο κατανοητός θυμός της Γερμανίας
Στο πρόσωπο του μέσου έλληνα ο μέσος γερμανός βλέπει έναν ανυπόφορο, σπάταλο τύπο ο οποίος προσποιείται τον πλούσιο με ξένο παρά.
Έχοντας εργαστεί σκληρά, έχοντας ζήσει μετρημένα, με την περηφάνια που του δίνει η τεχνολογική πρόοδος της βιομηχανίας του, αλλά και το γεγονός ότι όταν το χρειάστηκε η Γερμανική οικονομία εκείνος έσφιξε το ζωνάρι με σκοπό την βελτίωση της ανταγωνιστικότητας των προϊόντων της, ο μέσος Γερμανός είναι έξαλλος με την μικρή μας χώρα που, όπως του λένε, με τα αλόγιστα δάνειά της έβαλε σε κίνδυνο αυτό που εκείνος παλεύει εδώ και 70 χρόνια να εξασφαλίσει για αυτόν και τα παιδιά του: την σταθερότητα του νομίσματός του.
του Γιάνη Βαρουφάκη
Ο κατανοητός θυμός της Γερμανίας
Στο πρόσωπο του μέσου έλληνα ο μέσος γερμανός βλέπει έναν ανυπόφορο, σπάταλο τύπο ο οποίος προσποιείται τον πλούσιο με ξένο παρά.
Έχοντας εργαστεί σκληρά, έχοντας ζήσει μετρημένα, με την περηφάνια που του δίνει η τεχνολογική πρόοδος της βιομηχανίας του, αλλά και το γεγονός ότι όταν το χρειάστηκε η Γερμανική οικονομία εκείνος έσφιξε το ζωνάρι με σκοπό την βελτίωση της ανταγωνιστικότητας των προϊόντων της, ο μέσος Γερμανός είναι έξαλλος με την μικρή μας χώρα που, όπως του λένε, με τα αλόγιστα δάνειά της έβαλε σε κίνδυνο αυτό που εκείνος παλεύει εδώ και 70 χρόνια να εξασφαλίσει για αυτόν και τα παιδιά του: την σταθερότητα του νομίσματός του.
Ο θυμός του είναι ακόμα πιο κατανοητός αν τον θέσουμε στο ιστορικό του πλαίσιο. Όταν παραδόθηκε η Γερμανία μετά τον Α’ παγκόσμιο πόλεμο, στην Συνθήκη των Βερσαλλιών που ακολούθησε το 1919, οι νικητές επέβαλαν στον ηττημένο λαό μια σειρά από δυσβάστακτους οικονομικούς όρους – τις λεγόμενες Επανορθώσεις που, ουσιαστικά, σήμαιναν ότι γύρω στο 2,5% του ήδη συρρικνούμενου γερμανικού ΑΕΠ θα πήγαινε ετησίως στους νικητές.
Από το 1920 και έπειτα ο υπόλοιπος κόσμος μπήκε σε τροχιά ανάπτυξης και σταθερότητας (που βεβαίως διαλύθηκε εν μία νυκτί εννέα χρόνια αργότερα). Η Γερμανία, αποκλεισμένη και από το κοινό νόμισμα της εποχής, τον Χρυσό Κανόνα, μπήκε στην δύνη του υπερπληθωρισμού, της ύφεσης και, έτσι, έγινε ευάλωτη στις σειρήνες του Ναζισμού. Μια ολόκληρη γενιά έχασε τις οικονομίες της και με τον πόλεμο που ακολούθησε απώλεσε σχεδόν τα πάντα. Μετά τον πόλεμο, έκπληκτοι που υπάρχουν ακόμα, υποσχέθηκαν ένα πράγμα στον εαυτό τους: Ποτέ ξανά δεν θα άφηναν το νόμισμά τους να απαξιωθεί.
Τον περασμένο Σεπτέμβρη, οι Γερμανοί τσιμπιόντουσαν. Δεν μπορούσαν να πιστέψουν την ανακοίνωση της νέας ελληνικής κυβέρνησης, ότι δηλαδή, το έλλειμμά μας δεν ήταν 6% (που ήταν ήδη 3% πάνω από το συμφωνημένο όριο) αλλά… 12%! Αδυνατούσαν να πιστέψουν ότι ακόμα και μια χώρα του 'νότου' μπορούσε να έχει τραβήξει τόσο το σχοινί. Όταν μερικούς μήνες μετά, οι χρηματαγορές στράφηκαν εναντίον των ελληνικών ομολόγων, ο μέσος Γερμανός το είδε κάπως ως Θεία Δίκη. Οι έλληνες, επί τέλους, θα κατέβαλαν το κόστος της αμαρτίας τους.
Το ζητούμενο για τους Γερμανούς δεν ήταν το κόστος μιας βοήθειας προς την Ελλάδα. Αυτό δεν τους πείραζε να το καταβάλουν. Το ζητούμενο ήταν η αποκατάσταση της ηθικής τάξης, η σημασία του να τιμωρηθεί η Ελλάδα για τις αμαρτίες της - για το γεγονός ότι με την αμετροέπειά της έθεσε σε κίνδυνο το club που τόσο γενναιόδωρα την αποδέχθηκε ως μέλος. Και όταν αυτό το club είναι το στήριγμα του νομίσματος για την σταθερότητα του οποίου έχουν πασχίσει χρόνια και χρόνια, τότε σύσσωμοι οι γερμανοί απαιτούν εκδίκηση. Αν μη τι άλλο, ζητούν την παραδειγματική τιμωρία των Ελλήνων - ακόμα κι αν η τιμωρία μας στοιχίσει στους ίδιους.
Η Συνθήκη των Βερσαλλιών
Το 1919, οι νικητές του Α' παγκοσμίου πολέμου, υποκινούμενοι από την οργή των λαών τους για την απώλεια τόσων νέων στα χαρακώματα, επέβαλαν στον γερμανικό λαό αδυσώπητους οικονομικούς όρους με σκοπό όχι το χρήμα αλλά... την εκδίκηση. Ένιωθαν ηθική ανάγκη να τιμωρήσουν τους ηττημένους που είχαν ξεκινήσει τον δολοφονικότερο, έως τότε, πόλεμο στην ιστορία. Ήταν σοφή μια τέτοια τιμωρία; Η ίδια η ιστορία απαντά αρνητικά.
Εκείνες τις ημέρες που οι νικητές επεξεργάζονταν την Συνθήκη, βρέθηκε στις Βερσαλλίες ως παρατηρητής ο John Maynard Keynes, ο γνωστός μας οικονομολόγος που αργότερα θα διαφώτιζε τις αιτίες της Μεγάλης Ύφεσης της δεκαετίας του 1930. Από την πρώτη στιγμή, ο Keynes κατέληξε στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για μια καταστροφική Συνθήκη, τόσο για τους ηττημένους όσο και για τους νικητές. Κι είχε τόσο δίκιο!
Από την μία, οι Επανορθώσεις ποτέ δεν βοήθησαν τους νικητές αρκετά ενώ, από την άλλη, είχαν εφιαλτικά αποτελέσματα στην Γερμανία, την οικονομική ζωή της οποίας αφαίμαξαν τόσο που ο Χίτλερ βρήκε εύφορο έδαφος πάνω στο οποίο να σπείρει τα δηλητηριασμένα κηρύγματά του. Και δεν ήταν μόνο αυτό. Το γεγονός ότι μια μεγάλη βιομηχανική χώρα αναγκάστηκε να εισάγει όλο και λιγότερα αγαθά από την Γαλλία και την Βρετανία αποσταθεροποίησε την βιομηχανία των δύο Ευρωπαίων νικητών. Την αποσταθεροποίησε τόσο που όταν "χτύπησε" το 1929 το χτύπημα ήταν ακόμα πιο επώδυνο.
Η Νέα Συνθήκη των Βερσαλλιών
Αναφερόμενος ο Keynes στους όρους της Συνθήκης των Βερσαλλιών, έγραψε:
"... η ανειλικρινής αποδοχή... όρων που ήταν αδύνατον να τηρηθούν..., και τους οποίους δεν είχε σκοπό να τηρήσει, καθιστά την Γερμανία το ίδιο ένοχη με τους Συμμάχους οι οποίοι επέβαλαν όρους που δεν είχαν το δικαίωμα να επιβάλουν." (2)
Αν η Συνθήκη εκείνη μας δίδαξε κάτι, αυτό είναι το εξής απλό: Παρασυρμένοι από την ισχύ τους, οι ισχυροί μπορεί κάλλιστα να επιβάλουν στους ανίσχυρους συνθήκες και όρους που αποδυναμώνουν όλους. Αυτός ακριβώς είναι ο φόβος μου για την συμφωνία που επέβαλε η τρόικα ΔΝΤ-ΕΕ-ΕΚΤ στην ηττημένη χώρα μας. Τα παραπάνω λόγια του Keynes σαν να είναι γραμμένα για την κοινή ενοχή τόσο εκείνων που μας επέβαλαν μια σύγχρονη έκδοση της Συνθήκης των Βερσαλλιών όσο και την δική μας που την αποδεχθήκαμε.
Σκληρά λόγια, τραβηγμένα; Όσο τραβηγμένα και οι χαρακτηρισμοί του Keynes για την Συνθήκη των Βερσαλλιών. Όταν το 1929 ήρθε το Κραχ, και κατόπιν μετατράπηκε στην Μεγάλη Ύφεση (όπως περίπου το 2008 μετατρέπεται σήμερα, δύο χρόνια αργότερα, σε μια αντίστοιχη παγκόσμια ύφεση), οι νικητές του 1919, που για μια δεκαετία ζούσαν το όνειρο της υψηλής ανάπτυξης, του μηδενικού πληθωρισμού, και των χαμηλών επιτοκίων τα οποία εξασφάλιζε το κοινό νόμισμα της εποχής (ο Χρυσός Κανόνας), ξάφνου βρέθηκαν στην δύνη ενός απρόβλεπτου κυκλώνα. O Keynes τον περιέγραψε ως εξής:
"Οι άμεσες αιτίες... βρίσκονται στην καταστροφική πτώση των αξιών όχι μόνο των αγαθών αλλά όλων των περιουσιακών στοιχείων... Λογιών-λογιών οφειλέτες ανακαλύπτουν ότι τα χρέη τους ξεπερνούν την αξία της περιουσίας τους... Ελάχιστες κυβερνήσεις έχουν αρκετά αποθεματικά για να καλύψουν τις υποχρεώσεις τους, οι οποίες παραμένουν σταθερές. Και το χειρότερο, αυτού του είδους η κατάρρευση είναι αυτο-τροφοδοτούμενη." (3)
Σας θυμίζει κάτι αυτή η περιγραφή;
Τότε και τώρα
Η Γερμανία δεν ευθύνεται για το Κραχ του 1929, όπως και η Ελλάδα δεν ευθύνεται για το 2008. Όμως, όταν προκύπτει ένα Κραχ, Συνθήκες όπως εκείνη των Βερσαλλιών του 1919 και της νέας έκδοσής της (του 2010) επιταχύνουν και βαθαίνουν την Κρίση, αντί να την αναχαιτίζουν.
Ας θυμηθούμε την δυναμική της Κρίσης του Μεσοπολέμου. Όσο η Κρίση βάθαινε, τόσο τα κράτη αναγκάζονταν να μειώνουν τις δαπάνες τους για να συμπιέσουν τα διογκούμενα χρέη. Κι όσο μείωναν τις δαπάνες, τα χρέη αύξαναν καθώς αυξανόταν η ανεργία, μειώνονταν οι επενδύσεις και έπεφταν τα φορολογικά έσοδα. Κάποια στιγμή, το ένα κράτος μετά το άλλο αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το κοινό νόμισμα της εποχής, τον Χρυσό Κανόνα, προσπαθώντας η κάθε χώρα να αυξήσει την ανταγωνιστικότητά της με υποτιμήσεις και αποπληθωρισμό. Επειδή όμως αυτό δεν γίνεται όταν όλοι κάνουν το ίδιο, βρέθηκαν να επιδίδονται σε μια κούρσα προς τον πάτο. Μήπως κι αυτό σας θυμίζει κάτι;
Σήμερα τι συμβαίνει; Τίποτα διαφορετικό! Είχαμε μια κρίση που ξεκίνησε, όπως και το 1929, στην Wall Street. Η μεταβίβαση των ζημιών από τις τράπεζες στα κράτη οδήγησε στην υπερχρέωση των τελευταίων. Το πρώτο κράτος που γονάτισε κάτω από αυτό το χρέος ήταν το δικό μας. Και τότε οι ισχυροί της δικής μας εποχής αποφάσισαν να μας εκδικηθούν. Το μόνο που δεν έκαναν ήταν να επιβάλουν στον Πρωθυπουργό μας να υπογράψει την συμφωνία με την τρόικα ΔΝΤ-ΕΕ-ΕΚΤ σε ένα βαγόνι των Γερμανικών Σιδηροδρόμων σε κάποιο δάσος της Βαυαρίας...(4)
/
Ποια είναι η πεμπτουσία της Συμφωνίας αυτής; Η επιβολή σε ελλειμματικές χώρες (όπως η δική μας, η Ισπανία, η Πορτογαλία και αλλού) να πνίξουν την εγχώρια ζήτηση. Ποιο το αποτέλεσμα τότε και τώρα; Το ίδιο και το αυτό: Η επέκταση της ασθένειας και στις πλεονασματικές χώρες! Αυτά έχουν οι Συνθήκες τύπου Βερσαλλιών: Σπαταλούν την ισχύ των ισχυρών με αποτέλεσμα (τόσο το 1919 όσο και το 2010) την ένδεια όλων μας - ισχυρών και αδύναμων. Και για να μη λέτε ότι αυτά τα βγάζω από το μυαλό μου, να τα λόγια του Keynes:
"Ορμώμενοι από παρανοϊκές ψευδαισθήσεις "μεγαλείου" και μια ριψοκίνδυνη απώλεια της αίσθησης του ίδιου του του συμφέροντος, ο ελληνικός λαός ανέτρεψε τα θεμέλια στα οποία όλοι μας ζούσαμε και χτίζαμε. Όμως οι εκπρόσωποι της Ευρωπαϊκής Ένωσης πήραν το ρίσκο να ολοκληρώσουν την καταστροφή την οποία ξεκίνησε η Ελλάδα με μια συμφωνία χρηματοδότησης η οποία, αν εφαρμοστεί, σίγουρα θα χειροτερέψει περισσότερο (αντί να αναζωογονήσει) το ευαίσθητο, περίπλοκο οργανικό σύνολο το οποίο τόσο έχει ταραχθεί και θρυμματιστεί από την Κρίση του 2008, και το οποίο είναι το μοναδικό πλαίσιο στο οποίο οι λαοί της Ευρώπης δύνανται να εργασθούν και να ζήσουν." (5)
Προφανώς δεν είναι αυτές οι ακριβείς φράσεις του Keynes. Δεν απέχουν όμως παρά ελάχιστα! (6)
Η απλή ερώτηση που θα ήθελα, αν μπορούσα, να απευθύνω στον μέσο γερμανό, είναι η εξής: Δέχεσαι να επαναληφθεί, στο όνομά σου, ένα 1919; Να επιβληθεί, αυτή τη φορά από την χώρα σου, σε μία άλλη ηττημένη χώρα (την Ελλάδα), Συμφωνία τύπου Βερσαλλιών; Θα συμπλήρωνα τα ερωτήματα αυτά λέγοντάς του ότι η Συμφωνία που μας επέβαλε η τρόικα ΔΝΤ-ΕΕ-ΕΚΤ, ελέω Γερμανίας, είναι ακριβώς το ίδιο ανορθολογική με την Συνθήκη των Βερσαλλιών καθώς:
(α) επιβάλει στην ηττημένη χώρα μία βασανιστική και ασυνήθιστη τιμωρία και
(β) με μαθηματική ακρίβεια θα πλήξει τους τιμωρούς ίσως πιο βάναυσα απ' ότι θα πλήξει τους τιμωρούμενους (σε σχέση, π.χ., με το τι θα ίσχυε αν επέτρεπαν στην Ελλάδα να αναδιαρθρώσει το χρέος της και, αντί να δανείσουν το ελληνικό δημόσιο με τόσα δις, να υποστηρίξουν τον τραπεζικό μας τομέα).
Ο μέσος γερμανός αξίζει κάτι καλύτερο
Ο μέσος γερμανός θα παραξενευόταν που αναφέρομαι στην συμφωνία στήριξης της Ελλάδας ως "βασανιστική και ασυνήθιστη τιμωρία". Θα αναρωτιόταν: "Μα τι λέει αυτός; Εμείς τους σώζουμε από την πτώχευση!"
Το πρόβλημα βέβαια είναι ότι δεν μας σώζουν από τίποτα. Τα επιτόκια που συμφώνησε να καταβάλει η κυβέρνησή μας θυμίζουν την αποδοχή των Επανορθώσεων εκ μέρους της γερμανικής ηγεσίας το 1919: Όροι που εγγυώνται πως, μετά από μια μακρά περίοδο ένδειας, θα αδυνατούμε να αποπληρώσουμε τα δάνεια - όπως ακριβώς και η Γερμανία στον μεσοπόλεμο δεν μπόρεσε να συνεχίσει τις Επανορθώσεις. (7)
Για να μην πολυλογώ κι άλλο, η συμφωνία μας με την τρόικα, η Νέα Συνθήκη των Βερσαλλιών (ή μήπως των Αθηνών;), θυμίζει την θεραπεία ενός κακούργου γιατρού που δίνει αρκετό φάρμακο στον βαριά ασθενή για να τον κρατήσει στην ζωή (με στόχο την μεγιστοποίηση του πόνου), αλλά του αρνείται εκείνο το φάρμακο το οποίο διαθέτει, και το οποίο θα απέτρεπε τον θάνατο. Έτσι και η συμφωνία διάσωσής μας: Αναβάλει τον προαναγγελθέντα θάνατο τόσο όσο να μεγιστοποιηθεί η ζημιά στην ελληνική οικονομία.
Μας αξίζει μια τέτοια τιμωρία; Μπορεί. Τουλάχιστον ο μέσος γερμανός έτσι νομίζει. Δεν είναι όμως αυτό το ζήτημα. Το ερώτημα τίθεται αλλιώς: Αξίζει στον μέσο γερμανό το αποτέλεσμα μιας τέτοιας εκδικητικής τιμωρίας; Νομίζω πως όχι. Έχει εργασθεί πολύ σκληρά ο μέσος γερμανός για να του πρέπει μια Κρίση σαν αυτή που θα έρθει αν η κυβέρνησή του επιμείνει να μας επιβάλει τις Νέες Βερσαλλίες.
Για να το κατανοήσει όμως αυτό ο μέσος γερμανός, πρέπει να είναι διατεθειμένος να αναλογιστεί τι συνέβη στην χώρα του και βρίσκεται και αυτή σήμερα στην ίδια δύνη με εμάς. Πρέπει να καταλάβει ότι η Γερμανία μπήκε σε περιπέτειες, όχι λόγω του σπάταλου ελληνικού δημοσίου, αλλά λόγω της Κατάρρευσης του 2008. Ότι για πρώτη φορά μετά από 30 χρόνια, τα πλεονάσματα της χώρας του έπαψε να τα ρουφά το Αμερικανικό εμπορικό έλλειμμα. Ότι μέχρι το 2008, το Γερμανικό θαύμα οφειλόταν:
(α) στους σκληρά εργαζόμενους γερμανούς αλλά και
(β) στην μαζική δημοσιονομική "ανευθυνότητα" των Αμερικανών, οι οποίοι αύξαναν τα ελλείμματά τους κι έτσι απορροφούσαν μαζικά τα πλεονάσματα της Ευρώπης και της Ασίας.
Σήμερα χρειαζόμαστε νέες πηγές μαζικής δημοσιονομικής "ανευθυνότητας", ώστε τα προϊόντα της Siemens και της BMW (αλλά και της Κίνας, της Ιαπωνίας, της Ταιβάν, της Ολλανδίας κλπ) να βρίσκουν αγοραστές. Υπό αυτό το πρίσμα, η μετατροπή ελλειμματικών χωρών όπως η Ελλάδα (αλλά και ο Νότος όλος, η Βρετανία, η Ιρλανδία κλπ) σε καμένη γη, και η παράδοση τους στην σκοτοδίνη της ύφεσης, αποτελεί το αποτελεσματικότερο μέσο υπονόμευσης της Γερμανικής οικονομίας. Ας αναλάβει επί τέλους η Γερμανία ηγεμονικό ρόλο, κάτι που απαιτεί την χρήση των πλεονασμάτων της για την δημιουργία ζήτησης για τα γερμανικά αγαθά εντός και εκτός των γερμανικών συνόρων.
Αυτό θα έλεγα στον μέσο γερμανό, αν με άκουγε. Θα του έλεγα ξανά και ξανά ότι εμείς οι έλληνες μπορεί και να αξίζουμε, έτσι που τα κάναμε, την μετατροπή της χώρας μας σε καμένη γη. Θα τον ρωτούσα όμως: Αξίζει σε εσάς, στους γερμανούς εργαζόμενους, μια πολιτική ελίτ που σας οδηγεί ολοταχώς στις αγκάλες ενός οικονομικού ολοκαυτώματος; Νομίζω πως θα συμφωνούσε πως η απάντηση είναι αρνητική.
Από την άλλη, μια τέτοια εξέλιξη δεν θέλει πολύ για να προκύψει. Πολλοί λαοί, με πρώτον τον γερμανικό, έχουν σφάλει ως προς τις απαιτήσεις του συμφέροντός τους και με ενθουσιασμό πορεύτηκαν στην καταστροφή που τους οδήγησαν οι κυβερνήτες τους. Όπως έγραφε ο Keynes το 1920 για την original Συνθήκη των Βερσαλλιών: Ίσως αποτελεί ιστορική αλήθεια ότι κανενός είδους κοινωνίας δεν αφανίζεται παρά μόνο εξ αιτίας δικών της επιλογών. (8)
Βιβλιογραφία
(1) Το οποίο μεταφράζεται χαλαρά ως «Η εξωφρενική τρέλα των Τευτόνων», βλ. E. F. Heckscher, Mercantilism, δεύτερη έκδοση, Λονδίνο: Allen & Unwin, 1962, Τόμος 1, σελ.56. Ευχαριστώ τον Νίκο Θεοχαράκη για την επισήμανση καθώς και για άλλα σχόλια.
(2) “Dr. Melchior: A Defeated Enemy” στα Two Memoirs του John Maynard Keynes (1949), όπως αυτά ανατυπώθηκαν στο Collected Writings, Vol. X: Essays in Biography, σελ. 428.
(3) John Maynard Keynes (1932). "The World's Economic Outlook", The Atlantic Monthly(4) Για την ιστορία θυμίζω ότι οι Σύμμαχοι επέβαλαν στους Γερμανούς την υπογραφή της παράδοσής τους στο βαγόνι του Γάλλου στρατηγού Foch, στο δάσος της Compiegne, κάπου 65 χλμ από το Παρίσι. Όταν είκοσι χρόνια αργότερα συνθηκολόγησαν οι Γάλλοι, μετά την επέλαση του Χίτλερ, ο τελευταίος απαίτησε η συνθηκολόγηση της Γαλλίας να υπογραφτεί στο ίδιο βαγόνι. (5) Βλ. την εισαγωγή του βιβλίου του John Maynard Keynes'. The Economic Consequences of the Peace, Harcourt Brace, Νέα Υόρκη, 1920.(6) Για να δείτε τα πραγματικά λόγια του Keynes, να προβείτε στις εξής απλές αντικαταστάσεις των μαυρισμένων λέξεων: "Γερμανικό" αντί για ελληνικό, "Γαλλίας και Βρετανίας" αντί για Ευρωπαϊκής Ένωσης, "Ελλάδα" αντί για Γερμανία, "Ειρήνη" αντί για συμφωνία χρηματοδότησης, "τον πόλεμο" αντί για την Κρίση του 2008. (7) Αξίζει να σημειώσουμε ότι στον Μεσοπόλεμο οι Επανορθώσεις στοίχιζαν στην Γερμανία 2,5% του ΑΕΠ ετησίως. Οι δικές μας Βερσαλλίες απαιτούν 6%!(8) Κεφάλαιο 6, σελ.238, The Economic Consequences of the Peace, Harcourt Brace New York, 1920
Από το 1920 και έπειτα ο υπόλοιπος κόσμος μπήκε σε τροχιά ανάπτυξης και σταθερότητας (που βεβαίως διαλύθηκε εν μία νυκτί εννέα χρόνια αργότερα). Η Γερμανία, αποκλεισμένη και από το κοινό νόμισμα της εποχής, τον Χρυσό Κανόνα, μπήκε στην δύνη του υπερπληθωρισμού, της ύφεσης και, έτσι, έγινε ευάλωτη στις σειρήνες του Ναζισμού. Μια ολόκληρη γενιά έχασε τις οικονομίες της και με τον πόλεμο που ακολούθησε απώλεσε σχεδόν τα πάντα. Μετά τον πόλεμο, έκπληκτοι που υπάρχουν ακόμα, υποσχέθηκαν ένα πράγμα στον εαυτό τους: Ποτέ ξανά δεν θα άφηναν το νόμισμά τους να απαξιωθεί.
Τον περασμένο Σεπτέμβρη, οι Γερμανοί τσιμπιόντουσαν. Δεν μπορούσαν να πιστέψουν την ανακοίνωση της νέας ελληνικής κυβέρνησης, ότι δηλαδή, το έλλειμμά μας δεν ήταν 6% (που ήταν ήδη 3% πάνω από το συμφωνημένο όριο) αλλά… 12%! Αδυνατούσαν να πιστέψουν ότι ακόμα και μια χώρα του 'νότου' μπορούσε να έχει τραβήξει τόσο το σχοινί. Όταν μερικούς μήνες μετά, οι χρηματαγορές στράφηκαν εναντίον των ελληνικών ομολόγων, ο μέσος Γερμανός το είδε κάπως ως Θεία Δίκη. Οι έλληνες, επί τέλους, θα κατέβαλαν το κόστος της αμαρτίας τους.
Το ζητούμενο για τους Γερμανούς δεν ήταν το κόστος μιας βοήθειας προς την Ελλάδα. Αυτό δεν τους πείραζε να το καταβάλουν. Το ζητούμενο ήταν η αποκατάσταση της ηθικής τάξης, η σημασία του να τιμωρηθεί η Ελλάδα για τις αμαρτίες της - για το γεγονός ότι με την αμετροέπειά της έθεσε σε κίνδυνο το club που τόσο γενναιόδωρα την αποδέχθηκε ως μέλος. Και όταν αυτό το club είναι το στήριγμα του νομίσματος για την σταθερότητα του οποίου έχουν πασχίσει χρόνια και χρόνια, τότε σύσσωμοι οι γερμανοί απαιτούν εκδίκηση. Αν μη τι άλλο, ζητούν την παραδειγματική τιμωρία των Ελλήνων - ακόμα κι αν η τιμωρία μας στοιχίσει στους ίδιους.
Η Συνθήκη των Βερσαλλιών
Το 1919, οι νικητές του Α' παγκοσμίου πολέμου, υποκινούμενοι από την οργή των λαών τους για την απώλεια τόσων νέων στα χαρακώματα, επέβαλαν στον γερμανικό λαό αδυσώπητους οικονομικούς όρους με σκοπό όχι το χρήμα αλλά... την εκδίκηση. Ένιωθαν ηθική ανάγκη να τιμωρήσουν τους ηττημένους που είχαν ξεκινήσει τον δολοφονικότερο, έως τότε, πόλεμο στην ιστορία. Ήταν σοφή μια τέτοια τιμωρία; Η ίδια η ιστορία απαντά αρνητικά.
Εκείνες τις ημέρες που οι νικητές επεξεργάζονταν την Συνθήκη, βρέθηκε στις Βερσαλλίες ως παρατηρητής ο John Maynard Keynes, ο γνωστός μας οικονομολόγος που αργότερα θα διαφώτιζε τις αιτίες της Μεγάλης Ύφεσης της δεκαετίας του 1930. Από την πρώτη στιγμή, ο Keynes κατέληξε στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για μια καταστροφική Συνθήκη, τόσο για τους ηττημένους όσο και για τους νικητές. Κι είχε τόσο δίκιο!
Από την μία, οι Επανορθώσεις ποτέ δεν βοήθησαν τους νικητές αρκετά ενώ, από την άλλη, είχαν εφιαλτικά αποτελέσματα στην Γερμανία, την οικονομική ζωή της οποίας αφαίμαξαν τόσο που ο Χίτλερ βρήκε εύφορο έδαφος πάνω στο οποίο να σπείρει τα δηλητηριασμένα κηρύγματά του. Και δεν ήταν μόνο αυτό. Το γεγονός ότι μια μεγάλη βιομηχανική χώρα αναγκάστηκε να εισάγει όλο και λιγότερα αγαθά από την Γαλλία και την Βρετανία αποσταθεροποίησε την βιομηχανία των δύο Ευρωπαίων νικητών. Την αποσταθεροποίησε τόσο που όταν "χτύπησε" το 1929 το χτύπημα ήταν ακόμα πιο επώδυνο.
Η Νέα Συνθήκη των Βερσαλλιών
Αναφερόμενος ο Keynes στους όρους της Συνθήκης των Βερσαλλιών, έγραψε:
"... η ανειλικρινής αποδοχή... όρων που ήταν αδύνατον να τηρηθούν..., και τους οποίους δεν είχε σκοπό να τηρήσει, καθιστά την Γερμανία το ίδιο ένοχη με τους Συμμάχους οι οποίοι επέβαλαν όρους που δεν είχαν το δικαίωμα να επιβάλουν." (2)
Αν η Συνθήκη εκείνη μας δίδαξε κάτι, αυτό είναι το εξής απλό: Παρασυρμένοι από την ισχύ τους, οι ισχυροί μπορεί κάλλιστα να επιβάλουν στους ανίσχυρους συνθήκες και όρους που αποδυναμώνουν όλους. Αυτός ακριβώς είναι ο φόβος μου για την συμφωνία που επέβαλε η τρόικα ΔΝΤ-ΕΕ-ΕΚΤ στην ηττημένη χώρα μας. Τα παραπάνω λόγια του Keynes σαν να είναι γραμμένα για την κοινή ενοχή τόσο εκείνων που μας επέβαλαν μια σύγχρονη έκδοση της Συνθήκης των Βερσαλλιών όσο και την δική μας που την αποδεχθήκαμε.
Σκληρά λόγια, τραβηγμένα; Όσο τραβηγμένα και οι χαρακτηρισμοί του Keynes για την Συνθήκη των Βερσαλλιών. Όταν το 1929 ήρθε το Κραχ, και κατόπιν μετατράπηκε στην Μεγάλη Ύφεση (όπως περίπου το 2008 μετατρέπεται σήμερα, δύο χρόνια αργότερα, σε μια αντίστοιχη παγκόσμια ύφεση), οι νικητές του 1919, που για μια δεκαετία ζούσαν το όνειρο της υψηλής ανάπτυξης, του μηδενικού πληθωρισμού, και των χαμηλών επιτοκίων τα οποία εξασφάλιζε το κοινό νόμισμα της εποχής (ο Χρυσός Κανόνας), ξάφνου βρέθηκαν στην δύνη ενός απρόβλεπτου κυκλώνα. O Keynes τον περιέγραψε ως εξής:
"Οι άμεσες αιτίες... βρίσκονται στην καταστροφική πτώση των αξιών όχι μόνο των αγαθών αλλά όλων των περιουσιακών στοιχείων... Λογιών-λογιών οφειλέτες ανακαλύπτουν ότι τα χρέη τους ξεπερνούν την αξία της περιουσίας τους... Ελάχιστες κυβερνήσεις έχουν αρκετά αποθεματικά για να καλύψουν τις υποχρεώσεις τους, οι οποίες παραμένουν σταθερές. Και το χειρότερο, αυτού του είδους η κατάρρευση είναι αυτο-τροφοδοτούμενη." (3)
Σας θυμίζει κάτι αυτή η περιγραφή;
Τότε και τώρα
Η Γερμανία δεν ευθύνεται για το Κραχ του 1929, όπως και η Ελλάδα δεν ευθύνεται για το 2008. Όμως, όταν προκύπτει ένα Κραχ, Συνθήκες όπως εκείνη των Βερσαλλιών του 1919 και της νέας έκδοσής της (του 2010) επιταχύνουν και βαθαίνουν την Κρίση, αντί να την αναχαιτίζουν.
Ας θυμηθούμε την δυναμική της Κρίσης του Μεσοπολέμου. Όσο η Κρίση βάθαινε, τόσο τα κράτη αναγκάζονταν να μειώνουν τις δαπάνες τους για να συμπιέσουν τα διογκούμενα χρέη. Κι όσο μείωναν τις δαπάνες, τα χρέη αύξαναν καθώς αυξανόταν η ανεργία, μειώνονταν οι επενδύσεις και έπεφταν τα φορολογικά έσοδα. Κάποια στιγμή, το ένα κράτος μετά το άλλο αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το κοινό νόμισμα της εποχής, τον Χρυσό Κανόνα, προσπαθώντας η κάθε χώρα να αυξήσει την ανταγωνιστικότητά της με υποτιμήσεις και αποπληθωρισμό. Επειδή όμως αυτό δεν γίνεται όταν όλοι κάνουν το ίδιο, βρέθηκαν να επιδίδονται σε μια κούρσα προς τον πάτο. Μήπως κι αυτό σας θυμίζει κάτι;
Σήμερα τι συμβαίνει; Τίποτα διαφορετικό! Είχαμε μια κρίση που ξεκίνησε, όπως και το 1929, στην Wall Street. Η μεταβίβαση των ζημιών από τις τράπεζες στα κράτη οδήγησε στην υπερχρέωση των τελευταίων. Το πρώτο κράτος που γονάτισε κάτω από αυτό το χρέος ήταν το δικό μας. Και τότε οι ισχυροί της δικής μας εποχής αποφάσισαν να μας εκδικηθούν. Το μόνο που δεν έκαναν ήταν να επιβάλουν στον Πρωθυπουργό μας να υπογράψει την συμφωνία με την τρόικα ΔΝΤ-ΕΕ-ΕΚΤ σε ένα βαγόνι των Γερμανικών Σιδηροδρόμων σε κάποιο δάσος της Βαυαρίας...(4)
/
Ποια είναι η πεμπτουσία της Συμφωνίας αυτής; Η επιβολή σε ελλειμματικές χώρες (όπως η δική μας, η Ισπανία, η Πορτογαλία και αλλού) να πνίξουν την εγχώρια ζήτηση. Ποιο το αποτέλεσμα τότε και τώρα; Το ίδιο και το αυτό: Η επέκταση της ασθένειας και στις πλεονασματικές χώρες! Αυτά έχουν οι Συνθήκες τύπου Βερσαλλιών: Σπαταλούν την ισχύ των ισχυρών με αποτέλεσμα (τόσο το 1919 όσο και το 2010) την ένδεια όλων μας - ισχυρών και αδύναμων. Και για να μη λέτε ότι αυτά τα βγάζω από το μυαλό μου, να τα λόγια του Keynes:
"Ορμώμενοι από παρανοϊκές ψευδαισθήσεις "μεγαλείου" και μια ριψοκίνδυνη απώλεια της αίσθησης του ίδιου του του συμφέροντος, ο ελληνικός λαός ανέτρεψε τα θεμέλια στα οποία όλοι μας ζούσαμε και χτίζαμε. Όμως οι εκπρόσωποι της Ευρωπαϊκής Ένωσης πήραν το ρίσκο να ολοκληρώσουν την καταστροφή την οποία ξεκίνησε η Ελλάδα με μια συμφωνία χρηματοδότησης η οποία, αν εφαρμοστεί, σίγουρα θα χειροτερέψει περισσότερο (αντί να αναζωογονήσει) το ευαίσθητο, περίπλοκο οργανικό σύνολο το οποίο τόσο έχει ταραχθεί και θρυμματιστεί από την Κρίση του 2008, και το οποίο είναι το μοναδικό πλαίσιο στο οποίο οι λαοί της Ευρώπης δύνανται να εργασθούν και να ζήσουν." (5)
Προφανώς δεν είναι αυτές οι ακριβείς φράσεις του Keynes. Δεν απέχουν όμως παρά ελάχιστα! (6)
Η απλή ερώτηση που θα ήθελα, αν μπορούσα, να απευθύνω στον μέσο γερμανό, είναι η εξής: Δέχεσαι να επαναληφθεί, στο όνομά σου, ένα 1919; Να επιβληθεί, αυτή τη φορά από την χώρα σου, σε μία άλλη ηττημένη χώρα (την Ελλάδα), Συμφωνία τύπου Βερσαλλιών; Θα συμπλήρωνα τα ερωτήματα αυτά λέγοντάς του ότι η Συμφωνία που μας επέβαλε η τρόικα ΔΝΤ-ΕΕ-ΕΚΤ, ελέω Γερμανίας, είναι ακριβώς το ίδιο ανορθολογική με την Συνθήκη των Βερσαλλιών καθώς:
(α) επιβάλει στην ηττημένη χώρα μία βασανιστική και ασυνήθιστη τιμωρία και
(β) με μαθηματική ακρίβεια θα πλήξει τους τιμωρούς ίσως πιο βάναυσα απ' ότι θα πλήξει τους τιμωρούμενους (σε σχέση, π.χ., με το τι θα ίσχυε αν επέτρεπαν στην Ελλάδα να αναδιαρθρώσει το χρέος της και, αντί να δανείσουν το ελληνικό δημόσιο με τόσα δις, να υποστηρίξουν τον τραπεζικό μας τομέα).
Ο μέσος γερμανός αξίζει κάτι καλύτερο
Ο μέσος γερμανός θα παραξενευόταν που αναφέρομαι στην συμφωνία στήριξης της Ελλάδας ως "βασανιστική και ασυνήθιστη τιμωρία". Θα αναρωτιόταν: "Μα τι λέει αυτός; Εμείς τους σώζουμε από την πτώχευση!"
Το πρόβλημα βέβαια είναι ότι δεν μας σώζουν από τίποτα. Τα επιτόκια που συμφώνησε να καταβάλει η κυβέρνησή μας θυμίζουν την αποδοχή των Επανορθώσεων εκ μέρους της γερμανικής ηγεσίας το 1919: Όροι που εγγυώνται πως, μετά από μια μακρά περίοδο ένδειας, θα αδυνατούμε να αποπληρώσουμε τα δάνεια - όπως ακριβώς και η Γερμανία στον μεσοπόλεμο δεν μπόρεσε να συνεχίσει τις Επανορθώσεις. (7)
Για να μην πολυλογώ κι άλλο, η συμφωνία μας με την τρόικα, η Νέα Συνθήκη των Βερσαλλιών (ή μήπως των Αθηνών;), θυμίζει την θεραπεία ενός κακούργου γιατρού που δίνει αρκετό φάρμακο στον βαριά ασθενή για να τον κρατήσει στην ζωή (με στόχο την μεγιστοποίηση του πόνου), αλλά του αρνείται εκείνο το φάρμακο το οποίο διαθέτει, και το οποίο θα απέτρεπε τον θάνατο. Έτσι και η συμφωνία διάσωσής μας: Αναβάλει τον προαναγγελθέντα θάνατο τόσο όσο να μεγιστοποιηθεί η ζημιά στην ελληνική οικονομία.
Μας αξίζει μια τέτοια τιμωρία; Μπορεί. Τουλάχιστον ο μέσος γερμανός έτσι νομίζει. Δεν είναι όμως αυτό το ζήτημα. Το ερώτημα τίθεται αλλιώς: Αξίζει στον μέσο γερμανό το αποτέλεσμα μιας τέτοιας εκδικητικής τιμωρίας; Νομίζω πως όχι. Έχει εργασθεί πολύ σκληρά ο μέσος γερμανός για να του πρέπει μια Κρίση σαν αυτή που θα έρθει αν η κυβέρνησή του επιμείνει να μας επιβάλει τις Νέες Βερσαλλίες.
Για να το κατανοήσει όμως αυτό ο μέσος γερμανός, πρέπει να είναι διατεθειμένος να αναλογιστεί τι συνέβη στην χώρα του και βρίσκεται και αυτή σήμερα στην ίδια δύνη με εμάς. Πρέπει να καταλάβει ότι η Γερμανία μπήκε σε περιπέτειες, όχι λόγω του σπάταλου ελληνικού δημοσίου, αλλά λόγω της Κατάρρευσης του 2008. Ότι για πρώτη φορά μετά από 30 χρόνια, τα πλεονάσματα της χώρας του έπαψε να τα ρουφά το Αμερικανικό εμπορικό έλλειμμα. Ότι μέχρι το 2008, το Γερμανικό θαύμα οφειλόταν:
(α) στους σκληρά εργαζόμενους γερμανούς αλλά και
(β) στην μαζική δημοσιονομική "ανευθυνότητα" των Αμερικανών, οι οποίοι αύξαναν τα ελλείμματά τους κι έτσι απορροφούσαν μαζικά τα πλεονάσματα της Ευρώπης και της Ασίας.
Σήμερα χρειαζόμαστε νέες πηγές μαζικής δημοσιονομικής "ανευθυνότητας", ώστε τα προϊόντα της Siemens και της BMW (αλλά και της Κίνας, της Ιαπωνίας, της Ταιβάν, της Ολλανδίας κλπ) να βρίσκουν αγοραστές. Υπό αυτό το πρίσμα, η μετατροπή ελλειμματικών χωρών όπως η Ελλάδα (αλλά και ο Νότος όλος, η Βρετανία, η Ιρλανδία κλπ) σε καμένη γη, και η παράδοση τους στην σκοτοδίνη της ύφεσης, αποτελεί το αποτελεσματικότερο μέσο υπονόμευσης της Γερμανικής οικονομίας. Ας αναλάβει επί τέλους η Γερμανία ηγεμονικό ρόλο, κάτι που απαιτεί την χρήση των πλεονασμάτων της για την δημιουργία ζήτησης για τα γερμανικά αγαθά εντός και εκτός των γερμανικών συνόρων.
Αυτό θα έλεγα στον μέσο γερμανό, αν με άκουγε. Θα του έλεγα ξανά και ξανά ότι εμείς οι έλληνες μπορεί και να αξίζουμε, έτσι που τα κάναμε, την μετατροπή της χώρας μας σε καμένη γη. Θα τον ρωτούσα όμως: Αξίζει σε εσάς, στους γερμανούς εργαζόμενους, μια πολιτική ελίτ που σας οδηγεί ολοταχώς στις αγκάλες ενός οικονομικού ολοκαυτώματος; Νομίζω πως θα συμφωνούσε πως η απάντηση είναι αρνητική.
Από την άλλη, μια τέτοια εξέλιξη δεν θέλει πολύ για να προκύψει. Πολλοί λαοί, με πρώτον τον γερμανικό, έχουν σφάλει ως προς τις απαιτήσεις του συμφέροντός τους και με ενθουσιασμό πορεύτηκαν στην καταστροφή που τους οδήγησαν οι κυβερνήτες τους. Όπως έγραφε ο Keynes το 1920 για την original Συνθήκη των Βερσαλλιών: Ίσως αποτελεί ιστορική αλήθεια ότι κανενός είδους κοινωνίας δεν αφανίζεται παρά μόνο εξ αιτίας δικών της επιλογών. (8)
Βιβλιογραφία
(1) Το οποίο μεταφράζεται χαλαρά ως «Η εξωφρενική τρέλα των Τευτόνων», βλ. E. F. Heckscher, Mercantilism, δεύτερη έκδοση, Λονδίνο: Allen & Unwin, 1962, Τόμος 1, σελ.56. Ευχαριστώ τον Νίκο Θεοχαράκη για την επισήμανση καθώς και για άλλα σχόλια.
(2) “Dr. Melchior: A Defeated Enemy” στα Two Memoirs του John Maynard Keynes (1949), όπως αυτά ανατυπώθηκαν στο Collected Writings, Vol. X: Essays in Biography, σελ. 428.
(3) John Maynard Keynes (1932). "The World's Economic Outlook", The Atlantic Monthly(4) Για την ιστορία θυμίζω ότι οι Σύμμαχοι επέβαλαν στους Γερμανούς την υπογραφή της παράδοσής τους στο βαγόνι του Γάλλου στρατηγού Foch, στο δάσος της Compiegne, κάπου 65 χλμ από το Παρίσι. Όταν είκοσι χρόνια αργότερα συνθηκολόγησαν οι Γάλλοι, μετά την επέλαση του Χίτλερ, ο τελευταίος απαίτησε η συνθηκολόγηση της Γαλλίας να υπογραφτεί στο ίδιο βαγόνι. (5) Βλ. την εισαγωγή του βιβλίου του John Maynard Keynes'. The Economic Consequences of the Peace, Harcourt Brace, Νέα Υόρκη, 1920.(6) Για να δείτε τα πραγματικά λόγια του Keynes, να προβείτε στις εξής απλές αντικαταστάσεις των μαυρισμένων λέξεων: "Γερμανικό" αντί για ελληνικό, "Γαλλίας και Βρετανίας" αντί για Ευρωπαϊκής Ένωσης, "Ελλάδα" αντί για Γερμανία, "Ειρήνη" αντί για συμφωνία χρηματοδότησης, "τον πόλεμο" αντί για την Κρίση του 2008. (7) Αξίζει να σημειώσουμε ότι στον Μεσοπόλεμο οι Επανορθώσεις στοίχιζαν στην Γερμανία 2,5% του ΑΕΠ ετησίως. Οι δικές μας Βερσαλλίες απαιτούν 6%!(8) Κεφάλαιο 6, σελ.238, The Economic Consequences of the Peace, Harcourt Brace New York, 1920
Μήπως ξεχάσαμε το Νικηφόρο;
Οι εξαντλητικοί ρυθμοί του Δ.Ν.Τ.
και το φάσμα της περιρρέουσας φτώχειας,
αποδυνάμωσαν φαίνεται τις αντιστάσεις μας …
Κρίμα…
και το φάσμα της περιρρέουσας φτώχειας,
αποδυνάμωσαν φαίνεται τις αντιστάσεις μας …
Κρίμα…
Χτες 22 Μαΐου έκλεισαν 43 χρόνια από την αποφράδα εκείνη μέρα της άγριας δολοφονίας του ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ΜΑΝΔΗΛΑΡΑ από τους επί κεφαλής της χούντας των συνταγματαρχών.
Στις 22 Μαΐου 1967 βρέθηκε το πτώμα του στην ακτή Γενναδίου Ρόδου, με βαριά τραύματα στο κεφάλι, την καρδιά και χωρίς σημάδια πνιγμού.
Μας το θύμισε ο κ. Νίκος Ι. Λεβογιάννης και τον ευχαριστούμε πολύ.
ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ στη ΝΑΞΟ
43 χρόνια απ’ τη δολοφονία του Νικηφόρου Μανδηλαρά
43 χρόνια απ’ τη δολοφονία του Νικηφόρου Μανδηλαρά
για να μην ξεχνάμε: «Το εκβρασθέν εις Ρόδον πτώμα εξηκριβώθη ότι
ανήκει εις τον δικηγόρον Μανδηλαράν». Αθηναϊκές εφημερίδες 24 Μαΐου 1967
γράφει ο φιλόλογος-πρώην Βουλευτής Νίκος Ι. Λεβογιάννης
ανήκει εις τον δικηγόρον Μανδηλαράν». Αθηναϊκές εφημερίδες 24 Μαΐου 1967
γράφει ο φιλόλογος-πρώην Βουλευτής Νίκος Ι. Λεβογιάννης
Ξημερώματα της 21 Απριλίου 1967, όταν τα τανκς της απριλιανής χούντας «κατέβαιναν» στη λεωφόρο Αλεξάνδρας, για να αλυσοδέσουν τον ελληνικό λαό, ο Νικηφόρος Μανδηλαράς, που έμενε σε διαμέρισμα στον αριθμό 52 της λεωφόρου, μόλις πληροφορείται ότι έγινε στρατιωτικό πραξικόπημα, φεύγει απ’ το σπίτι του, προκειμένου να αποφύγει τη σύλληψη και καταφεύγει σε γειτονικό σπίτι φίλου του στρατιωτικού. Τρία σπίτια-κρυσφύγετα άλλαξε ο Μανδηλαράς από τα ξημερώματα της 21ης Απριλίου μέχρι το μοιραίο βράδυ της 16ης Μαΐου, που βρέθηκε στην καμπίνα -φυλακή του, στο μοιραίο εμπορικό πλοίο «RITA V», προκειμένου να φύγει στο εξωτερικό.
Το βράδυ της 16ης Μαΐου 1967 ο Μανδηλαράς επιβιβάζεται στο πλοίο συνοδευόμενος από τον πλοίαρχο. Την ώρα της επιβίβασης ουδείς τους αντελήφθη. Το πλοίο αναχώρησε το μεσημέρι της επόμενης μέρας 17 Μαΐου. Από την ώρα της επιβίβασής του ο Νικηφόρος ουσιαστικά βρίσκεται στα χέρια των ανθρώπων της χούντας και ουδείς μέχρι σήμερα (43 χρόνια μετά) γνωρίζει τι ακριβώς συνέβη μέχρι το πρωί της 22 Μαΐου 1967, που βρέθηκε το πτώμα του από ψαράδες στην ακτή Γενναδίου της Ρόδου. Όλα τα γνωστά στοιχεία δείχνουν ότι η επιβίβαση και παρουσία του στο πλοίο ήταν εκ των προτέρων γνωστά στην ηγεσία της χούντας. Όλα δείχνουν ότι εάν ο πλοίαρχος δεν συμμετείχε στην παγίδα που η χούντα έστησε στον Μανδηλαρά, το σχέδιο της δολοφονίας του θα αποτύγχανε. Ο πλοίαρχος μπορούσε να μην υπακούσει στις εντολές του Υπουργείου, όταν έπλεε ανοιχτά της Ρόδου και να οδηγήσει το πλοίο στα διεθνή ύδατα μέσα στα οποία να συνεχίσει απρόσκοπτα το ταξίδι του προς την Κύπρο.
Η χούντα ήθελε τον Μανδηλαρά νεκρό, γι’ αυτό και ουδέποτε ανακοίνωσε τη σύλληψή του, πριν ή μετά την επιβίβασή του στο μοιραίο πλοίο, γιατί τότε δεν θα μπορούσαν να τον δολοφονήσουν. Στόχος τους ήταν να φανεί η δολοφονία ως ατύχημα και αυτό τελικά πέτυχαν. Τον εκτέλεσαν πάνω στο πλοίο ή μόλις βγήκε κολυμπώντας στην ακτή της Ρόδου. Διέπραξαν έτσι ένα έγκλημα το οποίο 43 χρόνια μετά δεν κατέστη δυνατό να εξιχνιαστεί, ενώ οι στρατιωτικοί φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί της στυγερής δολοφονίας δεν βρίσκονται πλέον στη ζωή, πλην του Παττακού, ο οποίος σίγουρα γνωρίζει τι ακριβώς συνέβη με τον Μανδηλαρά.
Το ελλιπέστατο σχέδιο διαφυγής του Νικηφόρου με το μοιραίο πλοίο ήταν γνωστά εκ των προτέρων στη χούντα, ηγετικά στελέχη της οποίας επόπτευαν στη σύλληψη και εκτέλεση του Μανδηλαρά (έχει γίνει λόγος για τους συνταγματάρχες Ι. Λαδά και Κ. Παπαδόπουλο, αδελφό του δικτάτορα). Είναι γνωστό εξ άλλου ότι από το απόγευμα της 16ης Μαΐου, που επιβιβάστηκε στο πλοίο ο Μανδηλαράς, έκανε την εμφάνισή του σ’ αυτό πράκτορας της ΚΥΠ, πιθανώς γυναίκα.Σύμφωνα με όσα κατέθεσε ο πλοίαρχος, έδειξε στον Μανδηλαρά το πρώτο σήμα του Υ.Ε.Ν. και τον ρώτησε εάν κάποιοι γνώριζαν για την αναχώρησή του. Εκείνος απάντησε αρνητικά. Ο πλοίαρχος Π. Πόταγας στην κατάθεσή του στο λιμεναρχείο Ρόδου αναφέρει ότι μετά από τα αλλεπάλληλα σήματα του Υ.Ε.Ν. για να πλεύσει προς τη Ρόδο και την απόφασή του να υπακούσει, ο Μανδηλαράς του ζήτησε να τον αφήσει να πέσει στη θάλασσα. Στις 11 20΄ το βράδυ της 21ης Μαΐου 1967 κατέβηκε με σχοινί στη θάλασσα και τον είδε που κολυμπούσε προς την ακτή.
Το πρωί της 22 Μαΐου 1967 ντόπιοι ψαράδες βρήκαν στην παραλία Γεννάδι, στις Ν.Δ. ακτές της Ρόδου, όχι μακριά από το νησάκι Παξιμάδα, το πτώμα του Νικηφόρου Μανδηλαρά σε απόσταση 12 μέτρων από το κύμα. Ειδοποιήθηκε η Χωροφυλακή, που βρισκόταν ήδη σε επιφυλακή πολύ πριν βρεθεί το πτώμα και έφθασε επί τόπου.
Την Τρίτη 23 Μαΐου 1967 στις εφημερίδες της Ρόδου γράφτηκε η παρακάτω είδηση: «εκ γενομένης ερεύνης προς εξακρίβωσιν της ταυτότητος αυτού (του πτώματος που εξεβράσθη) δεν προέκυψαν θετικά στοιχεία. Εικάζεται όμως ότι πρόκειται περί του δικηγόρου Αθηνών Νικηφόρου Μανδηλαρά» . Τον αναγνώρισαν από τη βέρα του που έγραφε «Άσπα 1956».Την επομένη 24 Μαΐου 1967 πέρασε η είδηση στα ψιλά γράμματα των Αθηναϊκών εφημερίδων: «Κατ’ αναφοράν του κεντρικού Λιμεναρχείου Ρόδου προς το Υπουργείον Εμπορικής Ναυτιλίας, εξεβράσθη χθες την πρωίαν εις τας ακτάς της νήσου πτώμα ανδρός αγνώστου ταυτότητος, ηλικίας περίπου 40-45 ετών, ύψους 1,70 μ. περίπου. Ενεργούνται ανακρίσεις». Προηγουμένως ξένοι ραδιοφωνικοί σταθμοί, το BBC, η Ντόϊτσε Βέλε, ο ραδιοφωνικός σταθμός Μόσχας κ.α. είχαν μεταδώσει την τραγική είδηση και ανέφεραν ότι το πτώμα ανήκει στον δικηγόρο Νικηφόρο Μανδηλαρά.
Στην εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ» στις 24 Μαΐου 1967 η είδηση παρουσιάστηκε με τον τίτλο: «Το εκβρασθέν εις Ρόδον πτώμα εξηκριβώθη ότι ανήκει εις τον δικηγόρον Μανδηλαράν».
Η ναξιώτικη εφημερίδα «Ναξιακόν Μέλλον» έγραφε τον Μάιο του 1967 για τη δολοφονία του Νικηφόρου Μανδηλαρά: «Ο θάνατος του Νικηφόρου Μανδηλαρά επήλθεν συνεπεία πνιγμού. Ως δικηγόρος ο ατυχής Μανδηλαράς είχεν επιδοθή ιδία εις τα ποινικά, διά τα οποία διέθετε τα προσόντα της ευγλωττίας και της μαχητικότητος. Ασφαλώς δε θα ηδύνατο να ευδοκιμήση ως δικηγόρος-ποινικολόγος, αν αφοσιώνετο εις την δικηγορίαν και δεν κατελαμβάνετο τόσον ενωρίς από το πάθος της πολιτικής, την οποίαν σημειωτέον ήσκει με αδιαλαξίαν, πείσμα και μαχητικότητα και η οποία τελικώς τον ωδήγησε τόσον πρόωρα εις τον θάνατον». Παρόμοιο σχόλιο δημοσιεύτηκε και από την εφημερίδα «Ναξιακή Πρόοδος» στις 26 Ιουνίου 1967… «…ικανός δικηγόρος, με προσόντα δυνάμενα να τον αναδείξουν ως ποινικολόγο, διέθετεν όμως την δραστηριότητά του εις πολιτικούς αγώνας»!!!
Σύμφωνα λοιπόν με τις δυο αυτές ναξιακές εφημερίδες (ο εκδότης της πρώτης ήταν τότε εν ενεργεία στρατοδίκης), ο Μανδηλαράς, ούτε λίγο, ούτε πολύ, δεν…δολοφονήθηκε!!!
(Στο βιβλίο του Ν. Λεβογιάννη: «Νεότερη Ιστορία της Νάξου τ. Α΄», σε 80 σελίδες, γίνεται πλήρης και αναλυτική αναφορά στη ζωή, τη δράση, τις ιδέες, τους αγώνες του Νικηφόρου Μανδηλαρά και φωτίζονται πολλές πτυχές της στυγερής δολοφονίας του).
Δημοσιεύτηκε στην τελευταία έκδοση της «ΜΑΣΚΑΣ»
Η Νάξος αλλάζει όψη!
Είμαστε στο ψάξιμο
των … «κεντροβαρικών» !!! σημείων,
αλλά …
Πριν μετρήσετε μέχρι το 10, θα έχουμε γεμίσει … πάρκα!!!
ΑΙΟΛΙΚΑ …
ΠΑΡΚΑ ΟΙΚΙΑΚΩΝ ΑΠΟΒΛΗΤΩΝ…
ΠΑΡΚΑ ΧΑΔΑ…
Προς το παρόν βρισκόμαστε λίγο στο … περίπου , αλλά το κακό δεν αργεί να γίνει …
Και θα γίνει!
Είναι αλήθεια ότι στο Δαμαριώνα …
… κάτι δεν πάει καθόλου καλά;
Είναι αλήθεια ότι αν και για το έργο του πάρκινγκ στην πλατεία Κοκκίνη δεν έχει γίνει απολύτως καμία εργασία, ωστόσο έχει εκδοθεί τιμολόγιο εργασιών και ο εργολάβος έχει εισπράξει ήδη 11.500 ευρώ, από τον περασμένο Δεκέμβρη;
Είναι αλήθεια ότι ο Δήμος έστειλε τα μηχανήματά του να καθαρίσουν το χώρο από τα χόρτα, ώστε να φανεί “έργο” και τελικά αφού δεν έγινε η αποκάλυψη ο εργολάβος το … παραδέχθηκε;
Είναι αλήθεια ότι ο Δήμαρχος Δρυμαλίας ικανοποιήθηκε απόλυτα, όταν ο Δαμαριωνίτης Αντιδήμαρχος του είπε ότι τα λεφτά εκταμιεύθηκαν για να μην επιστραφούν στο Υπουργείο Εσωτερικών;
Με την υπ’ αριθμόν 9 της 23-06-2007 συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Δρυμαλίας έγινε αποδοχή του ποσού 30.000€, από το ΥΠΕΣΔΑ για την αποκατάσταση ζημιών και καταστροφών που προκλήθηκαν από τις θεομηνίες. Η πίστωση αυτή εξασφαλίσθηκε με πρωτοβουλία –όπως όλοι γνωρίζετε- του κ. Γιάννη Χωματά, για το Δαμαριώνα. Η απόφαση αυτή πήρε τον αριθμ. 127/2007.
Σας θυμίζουμε ότι τα χρήματα αυτά θα πήγαιναν για την αποκατάσταση του δρόμου από «Μαρκέτες» μέχρι του κτήματος «Σκορδιά Δημητρίου Μαυρογιαννόπουλου», μετά τις ζημιές που είχε υποστεί ο δρόμος το 2003, με ταυτόχρονη διάνοιξή του. Περνάει ένας χρόνος χωρίς καμία ενέργεια. Συν τω χρόνω όμως ο πρόεδρος του Τ.Σ. Δαμαριώνα καταφέρνει να έρθει σε συμφωνία με τον Δημήτριο Μαυρογιανόπουλο, προκειμένου ο Δαμαριώνας να αγοράσει το οικόπεδο στο οποίο θα κατέληγε ο προαναφερθείς δρόμος.
Επειδή όμως δεν υπήρχαν τα χρήματα για την αγορά του οικοπέδου και με τη σύμφωνη γνώμη του Δήμου αναμορφώνουμε τον προϋπολογισμό του Δημοτικού Διαμερίσματος Δαμαριώνα, με το πρακτικό 3/2008 της 16-04-2008 και έτσι 24.000 ευρώ που προορίζονταν για την περίφραξη και προστασία του οικοπέδου «Βρεχτούρα» πάνε για την αγορά οικοπέδου «Σκορδιά», με την προϋπόθεση και με απόφαση στις 12-05-2008, ότι τα χρήματα του ΥΠΕΣΔΔΑ 30.000€ θα χρησιμοποιηθούν στην προστασία του οικοπέδου «Βρεχτούρα», μετά από μελέτη που θα συντάξει η Τεχνική Υπηρεσία του Δήμου.
Όταν αρχές Ιανουαρίου 2009 συντάσσαμε το Τεχνικό Πρόγραμμα του Δαμαριώνα, μαθαίνουμε έκπληκτοι από το Δήμο ότι τα χρήματα του ΥΠΕΣΔΔΑ επέστρεψαν στο Υπουργείο, λόγω μη έγκαιρης απορρόφησής τους. Για το λόγο αυτό, κατόπιν συνεδρίασης του Τοπικού Συμβουλίου στις 13-02-09 ζητείται από το Δήμο (από υπαιτιότητα του οποίου χάθηκαν τα χρήματα για το Διαμέρισμά μας) να επανορθώσει την αμέλειά του και να χρηματοδοτήσει το Δαμαριώνα με 30.000€, ενώ παράλληλα εκφράσαμε τη διαμαρτυρία μας μέσω του τοπικού τύπου.
Να σημειώσουμε ότι στην λαϊκή συνέλευση που έγινε τον Αύγουστο του 2009, ενημερώθηκαν όλοι οι κάτοικοι του Δαμαριώνα που παρευρέθηκαν, ότι η χρηματοδότηση του ΥΠΕΣΔΔΑ έχει επιστρέψει στο Υπουργείο, γεγονός που δεν διαψεύστηκε ούτε από το Δήμαρχο, ούτε από τον Αντιδήμαρχο κ. Μανόλη Δέτση, οι οποίοι ήταν παρόντες στη συνέλευση.
Σήμερα, οκτώ μήνες μετά τη συνέλευση και όλως τυχαίως, μαθαίνουμε ότι οι 30.000€ που υποτίθεται είχαν χαθεί, όχι μόνο δεν χάθηκαν, αλλά αντίθετα έχουν διατεθεί για το έργο «Αποκατάσταση ζημιών λόγω των έντονων καιρικών φαινομένων, στην πλατεία στη θέση Κοκκίνη», μετά από μελέτη που συντάχθηκε από την Τεχνική Υπηρεσία του Δήμου, το Μάιο του 2009, και πάντα εν αγνοία του Τοπικού Συμβουλίου.
Αξίζει να αναφέρουμε ότι στην τελευταία συνεδρίαση του Τοπικού Συμβουλίου στις 17-05-10, ο Αντιδήμαρχος κ. Μανόλης Δέτσης, ο οποίος παραβρέθηκε στη συνεδρίαση, ισχυρίστηκε ότι τα χρήματα είχαν χαθεί και με παρέμβασή του προς τον Περιφερειάρχη, τον Ιούνιο του 2009, κατάφερε να εξασφαλίσει νέα χρηματοδότηση, η οποία και διατέθηκε στην πλατεία Κοκκίνη. Παράλληλα, ισχυρίστηκε ότι αδρανή υλικά του Δήμου (χαλίκια και γαρμπίλι) τα οποία βρίσκονται στο οικόπεδο «Μονάκι» θα χρησιμοποιηθούν για το έργο της πλατείας Κοκκίνη.
Ζητάμε άμεσα απαντήσεις:
1. Γιατί αποκρύψατε την ύπαρξη της πίστωσης αυτής;
2. Γιατί μεθοδεύτηκε η χρηματοδότηση του συγκεκριμένου έργου (Κοκκίνη), τη στιγμή που το Τοπικό Συμβούλιο είχε αποφασίσει να διατεθούν τα χρήματα στο έργο του οικοπέδου «Βρεχτούρας».
3. Γιατί, αν και έχετε δρομολογήσει το έργο στη θέση Κοκκίνη και έχει ήδη λήξη η τρίμηνη παράταση (5-05-10), δεν έχει γίνει καμία εργασία στο χώρο;
4. Γιατί τα υλικά του Δήμου που βρίσκονται στη θέση «Μονάκι» θα διατεθούν στο εν λόγω έργο στη θέση Κοκκίνη (σύμφωνα πάντα με τους ισχυρισμούς του Αντιδημάρχου κ. Δέτση), τη στιγμή που ως υλικά υπάρχουν στον προϋπολογισμό και βαρύνουν τον εργολάβο που έχει αναλάβει το έργο Κοκκίνη;
Ζητάμε άμεσα πειστικές απαντήσεις.
Επειδή υπάρχουν βάσιμες υποψίες μεθόδευσης εις βάρος του Τοπικού Συμβουλίου και κατ’ επέκταση εις βάρος των κατοίκων του Δαμαριώνα, αν δεν δοθούν άμεσα πειστικές εξηγήσεις, ο Πρόεδρος και τα μέλη του Τοπικού Συμβουλίου θα υποβάλουμε σύσσωμοι την παραίτησή μας.
Για το Τοπικό Συμβούλιο
Σωμαρίπας Κώστας
Προμπονάς Στέφανος
Κάγκανης Γιάννης
Δέτσης Στέλιος
Βυζής Ιωάννης
Σάββατο 22 Μαΐου 2010
ΕΜΠΟΡΟΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΝΑΞΟΥ
ΠΡΟΣΚΛΗΣΗΤο Δ.Σ. του Εμποροεπαγγελματικoύ Συλλόγου Νάξου προσκαλεί τα μέλη του την ΚΥΡΙΑΚΗ 30 ΜΑΙΟΥ 2010 και ώρα 11.00 π.μ. στα Γραφεία του ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟΥ ΚΥΚΛΑΔΩΝ(Περιφερικός χώρας Εγγαρών) στην ΕΚΛΟΓΟΑΠΟΛΟΓΙΣΤΙΚΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ.
Θέματα ημερήσιας διάταξης
1)Οικονομικός απολογισμός.
2)Απολογισμός πεπραγμένων απερχόμενου Δ.Σ.
3)Απόφαση ημερομηνίας διεξαγωγής εκλογών.
4)Εκλογή εφορευτικής επιτροπής για την διενέργεια των εκλογών.
Στην σημερινή δύσκολη οικονομική συγκυρία ,και τις αλλαγές που θα επιφέρει σε τοπικό και περιφερικό επίπεδο το σχέδιο Καλλικράτης, η συσπείρωση και η ενεργεί συμμετοχή όλων των Επαγγελματιών της Νάξου και των μικρών Κυκλάδων στις συλλογικές διαδικασίες είναι πιο απαραίτητη από κάθε άλλη φορά.
Μόνο με μαζικότητα και συνεργασία θα αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα του κλάδου μας και των νησιών μας.
Για το Δ.Σ
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ
Κώστας Στυλ. Παγώνης
Πως θα τετραγωνίσουμε τον κύκλο
Από το 1970 μέχρι το 2009, τα στοιχεία που υπάρχουν δείχνουν πως, μόνο 30 χώρες κατόρθωσαν να μειώσουν τα ελλείμματά τους μέχρι 8% και μάλιστα για διάστημα 7 ετών.
Η Ελλάδα καλείται σήμερα να μειώσει το έλλειμμά της κατά 11% σε διάστημα 3,5 ετών!!!
Είναι τρομακτικά και τα μεγέθη και η στενότητα του χρόνου.
Ουσιαστικά είναι σα να επιχειρούμε να τετραγωνίσουμε τον κύκλο.
Οι εκτιμήσεις είναι δικές σας.
Η Ελλάδα καλείται σήμερα να μειώσει το έλλειμμά της κατά 11% σε διάστημα 3,5 ετών!!!
Είναι τρομακτικά και τα μεγέθη και η στενότητα του χρόνου.
Ουσιαστικά είναι σα να επιχειρούμε να τετραγωνίσουμε τον κύκλο.
Οι εκτιμήσεις είναι δικές σας.
Αφιερωμένο στην ενότητα και…
…στους εργάτες που στερήθηκαν το μεροκάματό τους για να απεργήσουν στις 20 του Μάη.
Αν έκανες το λάθος και έκανες απεργία με το θεσμικό όργανο των εργαζόμενων που είναι η ΓΣΕΕ, για το Ριζοσπάστη δεν έχει καμιά αξία η ενέργειά σου και γι αυτό άλλωστε δεν υπάρχει καμιά αναφορά στην εφημερίδα της επόμενης μέρας.
Έτσι υπηρετείται η ενότητα του εργατικού κινήματος, που την έχει ανάγκη, ιδιαίτερα σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε;
http://www1.rizospastis.gr/adjacent.do?publDate=22/5/2010&id=12162&direction=-1
Η πάλη της μνήμης ενάντια στη λήθη είναι πάλη των λαών ενάντια στην εξουσία
ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΜΕ: To ΜΠΛΟΚ 15 του Στρατοπέδου Χαϊδαρίου
να γίνει Μουσείο της Εθνικής Αντίστασης
να γίνει Μουσείο της Εθνικής Αντίστασης
Αν και το ΜΠΛΟΚ15 έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο ιστορικό μνημείο από το Υπουργείο Πολιτισμού σήμερα δεν συντηρείται και καταρρέει.Απόσπασμα από το ΦΕΚ 329/24-6-1987:
«Χαρακτηρίζουμε ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο που χρειάζεται ειδική κρατική προστασία σύμφωνα με το Ν.1469/50 το Μπλοκ15 του Στρατοπέδου Χαϊδαρίου, διότι έχει αναπόσπαστα συνδεθεί με την ιστορία της Εθνικής Αντίστασης κατά τη διάρκεια της Ιταλογερμανικής Κατοχής.
Η κήρυξη του παραπάνω κτιρίου στο Στρατόπεδο Χαϊδαρίου θα συμβάλει στη διατήρηση της ιστορικής μνήμης των κατοίκων της Αθήνας και της χώρας γενικότερα και θα προβάλει την ιδιαίτερη ιστορική ταυτότητα της περιοχής».
Η Νάξος ξεκινά από τη ΓΡΟΤΤΑ …
…και τελειώνει στον ΟΡΚΟ !
Εκεί είναι το «χαρτί».
Τόσα χρόνια η υπόλοιπη Νάξος ήταν σε αυστηρή απομόνωση. Σε καραντίνα όπως οι λεπροί.
Γιατί ξαφνικά να ελπίσει…
Κάτι πρέπει να ξέρουν και οι
Μικρές Κυκλάδες που μόνες τους θα νοιώσουν σίγουρα μεγαλύτερη μοναξιά. Όμως …
Ίσως τους ταιριάζει καλύτερος γείτονας!
"Είναι μια ενότητα ουσίας στο κέντρο των Κυκλάδων και του Αιγαίου ο νέος Δήμος Νάξου Μικρών Κυκλάδων", είπε σε συνέντευξή του στην εφημερίδα "Κοινή Γνώμη" ο Νίκος Μαράκης, ο οποίος υποσχέθηκε ότι εφόσον εκλεγεί δήμαρχος δεν πρόκειται να αδικήσει ούτε στο ελάχιστο τα μικρά νησιά της επαρχίας Νάξου.
Δεν έχουν ρίξει «μαύρη πέτρα» πίσω τους …
Νοιάζονται …
Νοιάζονται να διατηρήσουν ένα αρρωστημένο καθεστώς και ένα προκλητικό «προνόμιο» …
«… Σε θετικό κλίμα πραγματοποιήθηκε η χθεσινή συνάντηση ανάμεσα σε αντιπροσωπεία σμυριδεργατών της Νάξου και στον υφυπουργό Ανάπτυξης.
Στη συνάντηση διαπιστώθηκε ότι από τις περικοπές που προγραμματίζονται, δεν πλήττεται ιδιαίτερα το εισόδημα των σμυριδεργατών του νησιού.
Το ραντεβού της συνάντησης έκλεισε ο βουλευτής Κυκλάδων Παναγιώτης Ρήγας…»
Τα προβλήματα της παραγωγής σμυριγλιού στη Νάξο ανέπτυξε χθες στη Ραδιοφωνία Κυκλάδων ο εκπρόσωπος των σμυριδεργατών Δημήτρης Μελισσουργός.
Όπως είπε, παρά το γεγονός ότι το σμυρίγλι είναι ένα σπάνιο είδος για την περιοχή κι έχει τεράστιες δυνατότητες παραγωγής και ενίσχυσης της τοπικής οικονομίας, δεν έχουν διαμορφωθεί οι κατάλληλες συνθήκες στο νησί προκειμένου να αναπτυχθεί.
blog: χωρίς σχόλιο ...
Όταν όλα αγοράζονται, γιατί να μην πουλάμε τρέλα …
Σε ψυχιατρική κλινική
εισήχθηκε
με δική του πρωτοβουλία (!!!)
ο αναπληρωτής προϊστάμενος
της Πολεοδομίας Σύρου.
της Πολεοδομίας Σύρου.
Έτσι, είναι άγνωστο πότε θα απολογηθεί στο πειθαρχικό συμβούλιο για όσα του προσάπτει ο επιθεωρητής δημόσιας διοίκησης.
Σωστή τακτική.
Ας την έχουν υπόψη τους μερικοί.
Ίσως τους φανεί πολύ χρήσιμη …
Παρασκευή 21 Μαΐου 2010
Αν σταματήσετε ν’ ανάψετε ένα κεράκι …
Οι φωτογραφίες είναι από το αρχείο
του Γιώργου Ν. Χωριανόπουλου
του Γιώργου Ν. Χωριανόπουλου
Πέμπτη 20 Μαΐου 2010
Αφιέρωμα στο Λευτέρη…
… που σκέφτηκε απλά.
Αν τα δηλώσω θα τα φάνε οι επιτήδειοι. Ποιο μάγκες είναι ;
Δεν απέκρυψε τίποτα. Τους τα είπε τραγουδιστά …
«.. στη μαύρη λίστα της ζωής
είμαι κι εγώ γραμμένος…»
είμαι κι εγώ γραμμένος…»
άλλο διαδήλωση και άλλο διαλογισμός …
Πως να μην μας πιάνει το παράπονο …
Προσπαθούμε να βρούμε τρόπο να γλυτώσουμε λίγο πρωινό ποδαρόδρομο για να έχουμε αποθέματα για την πορεία αλλά άθελά μας το μυαλό μας ταξιδεύει …
Ταξιδεύει στην Καλντέρα , στο Μεροβίγλι, στο Καμάρι, στη Περίσσα, στη Νέα Καμένη, στη Θηρασιά…
Εκεί που για ένα τετραήμερο θα … διαλογίζονται οι συνάδελφοι της Ε.ΚΥ.Τ!
Περιμένουμε με αγωνία τις γλαφυρές και περιγραφικές σας ανταποκρίσεις …
Καλά να περνάτε αδέλφια.
Πάτρε καλό πρωινό να στυλωθείτε και μην ξεχνάτε το χαπάκι της πίεσης και της χοληστερίνης …
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Αναρτήσεις
